23 Ιαν 2017

Δελτίο εποχής: μια γλυκιά στιγμή από το μέλλον στην μαζική διαδήλωση των μαθητών/έξω από την Βουλή, άρχισαν τα όργανα για τις προεδρικές παράλληλα με τις συζητήσεις για το κυπριακό, ενώ ανέλαβε ο Τραμπ εν μέσω διαδηλώσεων, και διχασμού, στην Τουρκία ξεκίνησε η διαδικασία για το προεδρικό δημοψήφισμα την άνοιξη, ενώ η Ρωσία έθεσε και ανοικτά θέμα για συμμέτοχή σε πραγματική Διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό…


Αυτήν την εβδομάδα ολοκληρωθήκαν οι διαδικασίες μετάβασης στο νέο διεθνές πλαίσιο – μετα την ανάληψη των καθηκόντων από τον Γκουτιερες στον ΟΗΕ ανέλαβε και ο Τραμπ στις ΗΠΑ σε μια θεαματική ένδειξη των διχασμών. Παράλληλα στην Τουρκία κοινοβούλιο ολοκλήρωσε την συζήτηση για το προεδρικό δημοψήφισμα. Και ξεκινά η συζήτηση για το Συριακό στο Καζακστάν. Εσωτερικά η πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη ήταν η μαζική εκδήλωση των μαθητών/τριών, η οποία είχε μια διπλή σημασία – και γιατί ήταν μαζική σε ένα πλαίσιο απειλών [για αδικαιολόγητες απουσίες], δείχνοντας το μέγεθος του αισθήματος, αλλά και γιατί αφορούσε την διεκδίκηση του βιώματος των νέων ενάντια στα καλούπια του παρελθόντος στα οποία ζει ακόμα η εξουσία των συναλλαγών..
Πολιτικά ολοκληρωθήκαν οι συζητήσεις των τεχνοκρατών για το κυπριακό σε σχέση με την Ασφάλεια, αλλά το ουσιαστικό νέο ήταν η άτυπη αρχή των συζητήσεων για τις προεδρικές….

Στο background οι προεδρικές του επόμενου χρόνου..
Σιγά σιγά αρχίζει να διαφαίνεται ότι ζούμε σε δυο παράλληλες διαδικασίες – αυτόνομες, αλλά και αλληλοδιασταυρομένες: τη διαδικασία λύσης του κυπριακού και την προεκλογική εκστρατεία για τις προεδρικές του Φλεβάρη του 2018. Τα συμπτώματα είναι περιφερειακά, αλλά σαφή: στο κανάλι του κ. Χάσικου λ.χ. ο Δημόπουλος, πάντα πρόθυμος να προσφέρει υπηρεσίες, αφού άκουσε τον διάλογο Άντρου Κυπριανού και Νικόλα Παπαδόπουλου, αρπάχτηκε από μια στιχομυθία των δυο για να ρωτήσει αν θα συνεργαστούν στις προεδρικές.[1] Η μέθοδος της μπανανόφλουδας, όπως την αποκάλεσε ο Δ. Χριστόφιας, σε σχέση με την εκμαίευση της ανόητης δήλωσης Βασιλείου το 1993 ότι θα σύστηνε στον κ. Κληρίδη να αποσυρθεί. Εδώ η μπανανόφλουδα δεν έπαιξε.

Την Παρασκευή κυκλοφόρησε δημοσκόπηση του Ρεπόρτερ [τον οποίο οι φήμες φέρουν να εκδίδεται έμμεσα ή άμεσα από συμφέροντα στην KPMG, η οποία με την σειρά της φέρεται να έχει ευνοϊκή αντιμετώπιση από το υπουργείο οικονομικών – τον Χάρη και τα ρουσφέτια του- για την υπόθεση του λαχείου και των στοιχημάτων]: γενικώς για να είναι καλυμμένη εταιρεία των δημοσκοπήσεων το μεγαλύτερο ποσοστό και στις 2 σχετικές ερωτήσεις [για κυπριακό και προεδρικές] δηλώνει «κανένας», αλλά μετράει αύρα της εισαγωγής των 2 διαδικασιών είναι σαφής: στο κυπριακό, believe it not, ξαφνικά ο Α. Κυπριανού είναι πρώτος [έστω με 15%] στους πολιτικούς που πείθουν κλπ, και φυσικά, ακολουθεί ο Αβέρωφ. Θα ήταν, όμως, έτσι αν δεν αφορούσε το ζήτημα το κυπριακό, στο οποίο ο κ. Κυπριανού στηρίζει τη διαδικασία της κυβέρνησης;..Και αυτό αφορά και το πώς σπρώχνονται τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης, αναλόγως του ποιός την παραγγέλλει, αλλά και το πώς είναι υποχρεωμένα τα ΜΜΕ να παρουσιάζουν πολιτικούς, αναλόγως των υποχρεώσεων των ιδιοκτητών τους… Και μετα ακολούθησε η δημοσκόπηση για τις προεδρικές, όπου κωδικοποιούσε τη διαμάχη σαν αντιπαράθεση Αναστασιάδη – Ν. Παπαδόπουλου. 24% ο ένας, 10% ο άλλος, 34% κανένας. Αλλά στην εικόνα του Ρεπόρτερ κωδικοποιείται η αντιπαράθεση των δυο με ευνοϊκή φωτό του Αναστασιάδη…

Και σαν το κωμικό επισφράγισμα της ανεπίσημης αποδοχής της έναρξης της προεκλογικής, ο φαιδρός αρχιεπίσκοπος έτρεξε πάλι να δηλώσει την ύπαρξη του – «όποιον υποστηρίξω θα εκλεγεί». Ούτε ρόλο χαρτορίχτρας να διεκδικούσε, δεν θα ήταν τόσο αποκαλυπτικά κωμικός....



Ο ΔΗΣΥ πάντως ετοιμάζεται για τις προεδρικές και αγοράζει .. «επενδύσεις» στο χώρο του Κέντρου [από τον Νικολαΐδη στον αντιδήμαρχο Πάφου]
Εκφραστικό της ευρύτερης τάσης του ΔΗΣΥ να προετοιμάζεται για εκλογές είναι το shopping spree στο οποίο επιδίδεται τελευταία  με «παράγοντες» ή τέλος πάντων φιγούρες που κάποτε πουλούσαν στο χώρο του κέντρου. Η πιο γνωστή τέτοια εξαγορά ήταν βέβαια η περίπτωση του Νικολαΐδη στην Λεμεσό – την οποία μετεκλογικά ο Πολίτης βάφτισε [μέσω σχετικής δήλωσης Αβέρωφ] «επένδυση για το 2018. Την περασμένη εβδομάδα είχαμε μια νέα αγοραπωλησία στην Πάφο – ο ΔΗΣΥ πέρα από την εκλογή του Φαίδωνος [ του οποίου η εκλογή πρέπει λογικά να διευκολύνθηκε και από διασπάσεις και αποχή από το χώρο της ΕΔΕΚ] υιοθέτησε ένα σύμβουλο του ΔΗΚΟ – ελπίζοντας, προφανώς, να  κατασκευάσει και εκεί πρόσβαση στο χώρο του ΔΗΚΟ.. Παίζει εμφανώς ακόμα το χιλιοειπωμένο χαρτί των του Κάρογιαν [και αυτός ο καημένος κατάντησε πια στο περίμενε να τον κάνουν υπουργό]…

Και για να θυμόμαστε τις διαδικασίες, αυτήν η πρακτική της εξαγοράς, η οποία κάποτε θα καταγραφεί σαν αντίστοιχη της «αποστασίας» στην Ελλάδα, ξεκίνησε επίσης το 2011. Αμέσως μετά τις εκλογές τότε, ο Κουλίας, με ενθάρρυνση του αρχιεπισκόπου όπως φάνηκε, ξαφνικά μετά τις εκλογές [αφού είχε πάρει τους κομματικούς ψήφους] θυμήθηκε ότι δεν ήθελε τον πρόεδρο του κόμματος του επικεφαλής της βουλής – αν δεν έφευγε το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση. Και ο ΔΗΣΥ έτρεξε χαρωπά να στηρίξει το μικρό πραξικόπημα, και έτσι εκλέγηκε ο Ομήρου.. Οπότε τί το παράξενο ότι σήμερα ένας δημοτικός σύμβουλος που μόλις εκλέγηκε με το ΔΗΚΟ θυμήθηκε ότι ..είναι αυτόνομος.. αυτό, ωστόσο, που θα έκαναν καλά να θυμούνται οι «επενδύσεις» του ΔΗΣΥ είναι η ευκολία με την οποία πετάγονται σαν usable.. Αρκετοί από τους πρωταγωνιστές του 1998 κατέληξαν φυλακή, ενώ ο Ομήρου πλήρωσε, επίσης, την τότε συνεργασία του με τις στημένες κατηγορίες για τον αδελφό του – σε μια διερεύνηση όπου Ρίκκος και Χάσικος έστηναν δημόσια θεάματα…
Όμως και τα εκλογικά αποτελέσματα μάλλον δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικά για τέτοιες εξαγορές – η ΕΔΕΚ λ.χ. πρόσφερε και άλλους τέως παράγοντες και παραγοντίσκους σε υποψήφιους του ΔΗΣΥ, αλλά όσον αφορά στους δημοτικούς συμβούλους, η ΕΔΕΚ μάλλον κράτησε τα ποσοστά της – σε αντίθεση λ.χ. με τις διαρροές που είχε προηγουμένως προς τη Συμμαχία Πολιτών.. ανάλογα μπορεί να πει κάποιος και για το ΔΗΚΟ.. Η εξαγορά παραγόντων είναι αμφίβολο αν μεταφέρει ψήφους – και ΔΗΣΥ [και όσοι συνεργάζονται μαζί του] φαίνεται να ξεχνούν την εμπειρία του 1998, όταν μετα από μια οριακή νίκη ο ΔΗΣΥ βρέθηκε απομονωνόμενος, και χρειάστηκαν 10 χρόνια για να βγει από την απομόνωση με την εκλογή Χριστόφια και την πολιτική της ενότητας για το κυπριακό… Ποιός θα βγάλει στο μέλλον τον ΔΗΣΥ από την απομόνωση είναι ανοικτό ζήτημα πια όμως..




Οι εν δυνάμει υποψήφιοι του Κέντρου – η συμμαχία ΔΗΚΟ- ΕΔΕΚ έχει τον πρώτο λόγο, και οι υπόλοιποι εξαρτάται πως σκοπεύουν να εξαργυρώσουν τις εν δυνάμεις ψήφους..
Όσον αφορά στους άλλους wannabe υποψήφιους και οι εκλογές και οι μέχρι τώρα [έστω και πειραγμένες] δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν τον Λιλλήκα να έχει δυνατότητες να τραβήξει το ποσοστό του 2013.. Ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να τον οδηγεί και σε ευρύτερους ελιγμούς για να είναι στο πλαίσιο των επιλογών νικητή του δεύτερου γύρου. Ανάλογα μπορεί να πει κανείς και για την Θεοχαρους – ήδη η εκλογή Συλλούρη ήταν μια ακόμα «επένδυση» του ΔΗΣΥ [αυτή λέγεται ότι ήταν με προεδρική βούλα], αλλά με άτομο που ανήκει στο ευρύτερο χώρο. Αν για κάποιο λόγο, που δεν φαίνεται προς το παρόν, η Θεοχάρους δεν καταφέρει να αποκτήσει δυναμική, τότε θα προσπαθήσει να πάρει όσα μπορεί από τον ΔΗΣΥ και τον χώρο του ΕΛΑΜ για να τα εξαργυρώσει στο δεύτερο γύρο – μάλλον θα στηρίξει τον όποιον υποψήφιο του ΔΗΣΥ.. Εκτός βέβαια και αν παίζει κυπριακό, οπότε θα δυσκολευτεί κάπως – ή τέλος πάντων περισσότερο από τον Λιλλήκα που κάνει ήδη γενικότερα ανοίγματα και ελιγμούς..

Αυτό σημαίνει ότι στο χώρο του κέντρου βαρύνουσα σημασία θα έχει το ΔΗΚΟ και η σύμπραξη με την ΕΔΕΚ… Και λογικά και οι «οικολόγοι» θα ταυτιστούν με αυτόν τον χώρο.. λογικά οι απορριπτικοί θα περάσουν αυτήν την φορά στο δεύτερο γύρο για 2 λόγους: σε αντίθεση με την αριστερά έχουν πρόσβαση στην πλειοψηφία των ΜΜΕ, και το κυπριακό θα κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά του απορριπτικού χώρου που κινείται αναμεσά στο 30-40%. Το μεγάλο τους πρόβλημα θα είναι η συσπείρωση – αν ο Λιλλήκας και η Θεοχάρους κατέβουν αυτόνομα τότε θα το κάνουν για πουλήσουν τις ‘επενδύσεις τους στο δεύτερο γύρο [άσχετο ποιός θα τους ακολουθήσει] αλλά θα μειώσουν τις πιθανότητες να περάσει ο υποψήφιος του ΔΗΚΟ [κατά πάσα πιθανότητα] στον δεύτερο γύρο…

Ο πιο πιθανός υποψήφιος του απορριπτικού μετώπου και του κέντρου θα είναι ο Ν. Παπαδόπουλος. Αλλά αυτό είναι ακόμα ανοικτό θέμα – ο Νικόλας φαίνεται να ωριμάζει και να κινείται στρατηγικά..…

Ο Αναστασιάδης μάλλον θα είναι υποψήφιος [τί άλλο να κάνει;] ενώ η Αριστερά για την ώρα είναι η μόνη που φαίνεται να ασχολείται μόνο με το κυπριακό…
Από την πλευρά του ΔΗΣΥ, ο πιο πιθανός υποψήφιος θα είναι φυσικά ο Αναστασιάδης, ο οποίος πρέπει να ηττηθεί για να αποχωρήσει αν κρίνει κανείς από τις προηγούμενες πρακτικές και εμμονές του. Από τον χώρο της αριστερά μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να υπάρχει καμία κίνηση – είναι οι μόνοι που συμπεριφέρονται λες και υπάρχει πιθανότητα να προχωρήσει το κυπριακό… Αν η αριστερά δεν περάσει στο δεύτερο γύρο [το οποίο θα γίνει αν και παλιν υπάρξει αποχή μερίδας των αριστερών ψηφοφόρων] τότε η αριστερά θα είναι και kingmaker, αλλά και σε δύσκολη θέση όσον αφορά τουλάχιστον την ηγεσία της θεσμικής αριστερά…

Η αποχή μεγάλου μέρους της αριστεράς πάρα να επιλέξει ανάμεσα σε Αναστασιάδη [με όλη τη διαφθορά/διαπλοκή και νεοφιλελεύθερη νεύρωση που κουβαλά στην πλάτη της η κυβέρνησή του] η απορριπτικό, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Ταυτόχρονα, μια μερίδα, θα ψηφίσει αντι-δεξια ότι και αν πει η ηγεσία. Το θέμα είναι αν θα υπάρξει ένα έστω και μικρό ποσοστό που μπορεί να εξαπατηθεί από τη δεξιά για να ψηφίσει Αναστασιάδη με υπόσχεση ..τη λύση.. Αυτό φαίνεται να είναι το σενάριο που θυμίζουν οι κινήσεις Αναστασιάδη και ΔΗΣΥ αυτήν την περίοδο. Είναι πολύ πιθανό να πάθουν ότι έπαθε και ο Κληρίδης το 2003.. Η αντι-δεξια οργή και κατεύθυνση των μαζών της αριστερά θα είναι άλλωστε και πρόβλημα σε εν δυνάμει δημοψήφισμα για λύση – θα είναι πολύ δύσκολο και για την ιδεολογική [πέρα από την μαζική αριστερά της καθημερινότητας] αριστερά που είναι ευαίσθητη στην ιστορική σημασία της λύσης του κυπριακού, να προσπεράσει την αθλιότητα που εκπροσωπεί το τρίο των Χάσικου – Χάρη – Ιωνά.
Το κυπριακό και οι ιστορικές μεταμορφώσεις στο εσωτερικό περιβάλλον: υπάρχει ιστορική δυναμική λύσης, και γιατί είναι αδύνατο να χωριστεί ένα νησί σε μια τέτοια εποχή επικοινωνιών αλλά και γεωπολιτικών ισορροπιών…

Το κυπριακό κινείται και προχωρεί με βάση 3 δυναμικές: την εξωτερική δυναμική της ρευστότητας στην περιοχή μας, την εσωτερική διαμόρφωση πια μιας κριτικής μάζας υποστηρικτών της λύσης [για ιδεολογικούς, πολιτισμικούς, αλλά και οικονομικούς λόγους] που είναι πέρα από την νοσταλγία του χθες, και το φυσικό αέριο που συμπυκνώνει τις δυο  [εξωτερικές και εσωτερικές διαδικασίες]…

Οι εσωτερικοί παράγοντες είναι σαφείς. Αντίθετα από ότι εμφανίζεται συνήθως η πραγματική δυναμική για τη λύση είναι εξελικτική και αφορά τις μετατοπίσεις στην κοινωνία… Το 24% του 2004, αν και είχε ενδεχομένως και ένα μικρό κομματικό ποσοστό στελεχών του ΔΗΣΥ που ψήφισαν λόγω κομματικής πειθαρχίας παρα στήριξης σε λύση, αποτελούσε ένα σημαντικό σημείο αναφοράς των κοινωνικών δυνάμεων που στήριζαν την διαδικασία λύσης – έστω και ενάντια στην πλειοψηφία των ΜΜΕ. Είχε προηγηθεί η άρνηση μεγάλης μερίδας του πληθυσμού να ακολουθήσει την αρνητική αντιμετώπιση των ΜΜΕ όταν άνοιξαν αρχικά τα οδοφράγματα…Από το 2004 μέχρι τουλάχιστον το 2011 διαμορφώθηκε μια ευρύτερη βάση – καθώς το αρχικό ποσοστό παρέμεινε συμπαγές [σε αντίθεση με το 76% του «όχι» που σαφώς διασπάστηκε σε μαλακό/αριστερό και σκληρό/απορριπτικό το 2008] και διευρύνθηκε με την προεδρία Χριστόφια, όταν ο τότε πρόεδρος επεξεργάστηκε με τον Ταλατ μια αναδόμηση του σχεδίου λύσης μέσα από κυπριακής ιδιοκτησίας συγκλίσεις, και την στήριξη τους από την ευρύτερη αριστερά.

Η ηγεσία του ΔΗΣΥ εγκατέλειψε την προσπάθεια [πιθανόν και το 2004 να είχε ανάλογους καιροσκοπικούς λόγους για την στήριξη της λύσης] για στήριξη της λύσης από το 2010, όταν βγαίνοντας από την απομόνωση, άρχισε να καλοπιάνει το απορριπτικό κέντρο για να δημιουργήσει αποθέματα και δεξαμενές ψήφων για τις προεδρικές..



Η υποβάθμιση του κυπριακού, μέχρι το 2015-16, όταν επανήλθε, σε μεγάλο βαθμό λόγω του κ. Ακιντζή και των μετακινήσεων και παλιών στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, είναι εκφραστική του γενικότερου καιροσκοπισμού της ηγεσίας του ΔΗΣΥ. Στη βάση, όμως, το ΔΗΣΥ υπάρχει μια μερίδα που έχει πια υιοθετήσει τη λύση σχεδόν σαν ιδεολογία και για οικονομικούς λόγους [η επιστροφή πια σημαίνει ανάκτηση περιουσιών καθώς το σύνθημα της επιστροφής των προσφύγων στα σπίτια τους ακούγεται πια αυξανόμενα κενό περιεχομένου καθώς οι πρόσφυγες ενήλικές του 1974, είτε πέθαναν, είτε είναι πια συνταξιούχοι που χρειάζονται βοήθεια, παρά να τους φαντάζεται κανείς να ξανακτίζουν σπίτια κοκ].. Σε αυτές τις μετακινήσεις μέρους της δεξιάς, αλλά και τη διασαφήνιση των παραμέτρων/απαιτούμενων μιας αριστερής λύσης θα πρέπει να προσθέσει κανείς και τις νέες τάσεις που έχουν δημιουργηθεί μετα το 2003 [άνοιγμα επικοινωνίας] τις νέες μορφές/μέσα επικοινωνίας που προσπερνούν ή υπονομεύουν τον ηγεμονικό λόγο των καρεκλοκένταυρων «συντακτών» των ιδιοκτητών των μεγάλων ιδιωτικών ΜΜΕ [που είναι ντε φάκτο όλοι απορριπτικοί έστω και αν λόγω οικονομικών υποχρεώσεων, δεν κάνουν σκληρή αντιπολίτευση στον Αναστασιάδη έστω και όταν το παίζει ότι θέλει λύση – μια εικόνα στις 3 παγκύπριες τηλεοράσεις είναι εκφραστική: Σίγμα/Χατζηκωστής, ΜΕΓΑ/Αρχιεπίσκοπος, Αντένα/Παπαφιλίππου]. Και σε αυτό το νέο πολιτισμικό πλαίσιο θα πρέπει να προσθέσει κανείς και την νέα γενιά για την οποία το κυπριακό του χθες δεν είναι το ίδιο με την εμπειρία του σήμερα..
Αυτά δεν σημαίνουν ότι ένα νέο δημοψήφισμα έχει εγγυώμενη την πλειοψηφία της λύσης. Σημαίνει απλώς ότι η δεξαμενή ψήφων υπερ της λύσης είναι μεγάλη και διευρύνεται. Και η απόπειρα αποφυγής της λύσης είναι μάλλον βραχυπροθέσμα λειτουργική – αναπόφευκτα η Κύπρος θα ενωθεί και πάλι, και όσοι είναι ενάντια απλώς θα συνεχίσουν να στηρίζουν τις φαντασιώσεις τους, αλλά δεν θα μπορούν να εκφράζουν την πλειοψηφία [που θα είναι πια συνολική, σε όλο το νησί] πια..
Η αναπόφευκτη πίεση: η οικονομία του φυσικού αερίου, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και η γεωγραφία/γεωπολιτική που καθορίζει τα δεδομένα…
Το φυσικό αέριο μετα το 2011 αποτελεί ουσιαστικά το πλαίσιο των προγραμματισμών για την οικονομία της Κύπρου του αύριο – αλλά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, η τεκμηρίωση ύπαρξης φυσικού αερίου στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογειου, αλλά και ο σχεδιασμός αγωγών [ιδιαίτερα με φόντο την Τουρκία ως κομβικό σημείο των αγωγών] σημαίνει ότι η Κύπρος και η ΑΟΖ της αποτελούν σημείο αναφοράς για τις ευρύτερες εξελίξεις. Χωρίς λύση του κυπριακού, δεν μπορεί να υπάρξει σταθεροποίηση όσον αφορά και στις έρευνες, αλλά και τους μηχανισμούς εξόρυξης με δεδομένο ότι η Τουρκία, λειτουργώντας ντε φάκτο ως «εκπρόσωπος» των Τουρκοκυπρίων χωρίς λύση, θα διεκδικεί λόγο και για τις εξορύξεις [όπως έκανε με το Μπαρμπαρός] αλλά και εισοδήματα για τους Τουρκοκύπριους. Ακόμα πιο πιεστικά η Τουρκία αμφισβητεί μέρος της κυπριακής ΑΟΖ, η οποία δεν μπορεί να οροθετηθεί χωρίς συμφωνία και με την Τουρκία και με τις δύο κοινότητες της Κύπρου. Μια μη συμφωνία είναι πιθανόν να οδηγήσει σε ένα μοντέλο παγώματος των πάντων στο Αιγαίο, όπου οι Έλληνες επιμένουν ότι έχουν μεν δίκαιο, αλλά δεν μπορούν να το επιβάλουν, ή να το καθιερώσουν νομικά με διεθνή κριτήρια [αφού οι διεθνείς συμφωνίες απαιτούν συνεργασία των εμπλεκομένων κρατών και η παρούσα συγκύρια της πολιτικής απαιτεί και αναγνώριση των ισορροπιών ισχύος για θέματα οριοθέτησης συνόρων]. Επιπρόσθετα οι σχεδιασμοί για αγωγό από την Τουρκία στο Σουέζ η στο Ισραήλ κάνουν την Κύπρο [όπως και την Συρία όπου ο εμφύλιος είχε να κάνει και με τον έλεγχο μιας σημαντικού κομβικού σημείου στους αγωγούς ενέργειας] σε βασικό σημείο αναφοράς και πάλι..





Το εξωτερικό περιβάλλον: «καλωσορίσατε κ. Τραμπ, καλά ξεκουμπίδια κ. Νούλαντ…» Ζούμε την ολοκλήρωση της αυτονόμησης της περιοχής από τη Δύση, και την ανάπτυξη μορφών σταθεροποίησης μέσα από την «ισορροπία ισχύος»..

Αν δει κανείς τώρα γεωπολιτικά το όλο σκηνικό μετά το λουτρό αίματος της περιόδου 2011-16 δείχνουν 2 τάσεις:

1. Κρίση δυτικής ηγεμονίας – το πέρασμα σε ένα νέο μετα-δυτικό σύστημα στη Μέση Ανατολή. Σε ένα συστημικό επίπεδο οι εξελίξεις της περιόδου 2011-16, ολοκλήρωσαν τις εξελίξεις της περιόδου 2003-8. Κατά τη δεύτερη περίοδο που ακολούθησε την εισβολή στο Ιράκ, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να επιβάλουν ένα νέο καθεστώς ελέγχου στην Μέση Ανατολή  - νοιώθοντας ότι οι διεθνείς τάσεις οδηγούσαν στην ανάδυση αντίπαλων μεγάλων δυνάμεων πετύχαινε η αμερικανική παρέμβαση, τότε οι ΗΠΑ θα έλεγχαν την περιοχή και θα πρόβαλαν ένα είδος στρατιωτικής δύναμης που μπορεί να ελέγχει διεθνώς, ενώ ταυτόχρονα θα έλεγχαν και την νευραλγική περιοχή παραγωγής ενέργειας,  απέτυχε στο Ιράκ. Εκείνη η αποτυχία ολοκληρώθηκε με την αποτυχία των δυτικών και των συμμάχων τους στις μοναρχίες του κόλπου να πετύχουν μια καθοριστική νίκη απέναντι στα κοσμικά ή μη-πειθήνια στη Δύση καθεστώτα ή Κινήματα [λ.χ. Συρία, φιλο-σιητικά καθεστώτα ή κινήματα] – αντίθετα φαίνεται ότι αυτή η τάση έχει χάσει το παιχνίδι της επιβολής. Αυτή η σχετική ήττα συμπληρώνει μια σταδιακή κρίση της δυτικής ηγεμονίας στην περιοχή – που εκφράζεται και με το καθεστώς του Ισραήλ να αγνοεί προκλητικά την κυβέρνηση των ΗΠΑ [επι Ομπάμα].. Αυτή η τάση που κωδικοποιήθηκε και με την πολιτική του Asia pivot σύμφωνα με την οποία οι Αμερικανοί μετακινούν το ενδιαφέρον τους προς τον Ειρηνικό, φαίνεται να συνεχίζεται επί Τραμπ με την εστίαση του σε ενός προστατευτισμού, αλλά και έμφασης στις σχέσεις με την Κίνα.. Η ΕΕ από την άλλη, η οποία εμφανιζόταν μόλις πριν λίγα χρόνια σαν εναλλακτική δυτική δύναμη, βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση ταυτότητας με διάχυτη την κρίση ιδιαίτερα στο νότια μεσογειακό της χώρο..

2. Ανάδυση ενός περιφερειακού συστήματος τοπικών μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες φαίνεται πια να εστιάζουν σε μια «ανατολική στροφή» - είτε πολιτισμικά, είτε γεωπολιτικά με την συνεργασία με την Ρωσία και τον ευρύτερο οικονομικό – πολιτικό χώρος της Ευρασίας [που εκφράζεται με την ανάδυση των μεγάλων δυνάμεων από τη Ρωσία στην Κίνα]. Οι βασικοί άξονες/πόλοι την περιοχή τώρα είναι η Τουρκία, το Ιράν – και σε βαθμό υποχώρησης η Σαουδική Αραβία. Στα πλαίσια αυτού του συστήματος η Ρωσία σαν γειτονική χώρα [μόλις βόρεια της Μέσης Ανατολής] εμφανίζεται πια σαν καθοριστικός παίκτης. Αυτό το σύστημα φαίνεται για την ώρα να βασίζεται στην ισορροπία ισχύος. Η περίοδος Τραμπ φαίνεται και πάλι, παρά τις διάφορες με την προηγουμένη κυβέρνηση να ολοκληρώνει την κατάσταση όπως διαμορφώθηκε. Η τάση του Τραμπ να επιδιώκει συνεργασία με τη Ρωσία [αποδεχόμενος ουσιαστικά την ντε φάκτο πραγματικότητα], τουλάχιστον στην Μέση Ανατολή μάλλον θα ενισχύσει τις προσπάθειες για συνεργασία σε ένα ασταθές πεδίο.



Σε τέτοιο περιβάλλον ποιός ακριβώς δεν θέλει εγγυήσεις ασφάλειας; Ή ποιός ανόητος ζει ακόμα στην παιχνιδούπολη της «Ευρωπαϊκής οικογένειας» και των διεθνών  αρχών μπλα μπλα ..που εφαρμόζονται ανάλογα της ισορροπίας ισχύος.. Στην Λιβύη ξηλώθηκε η πιο εύπορη κοινωνία της Αφρικής, στη Συρία τόσες εξωτερικές επεμβάσεις απέτυχαν..

Με βάση τα πιο πάνω οι συζητήσεις για το κυπριακό οφείλουν ντε φάκτο να προχωρήσουν πέρα από τα συνθήματα στην ουσία του ζητήματος της ασφάλειας, σε μια περιοχή που μόλις τώρα συγκροτεί το δικό της σύστημα ασφάλειας – και της οποίας το ό,ποιο εσωτερικό καθεστώς θα είναι ντε φάκτο πλουραλιστικό, αλλά και ασταθές για την επόμενη περίοδο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Κυπριακή Δημοκρατία σαν συνοριακή πολιτεία [και από την ίδρυση του και σαν το ανατολικότερο άκρο της ΕΕ, αλλά και σαν ιδιόμορφο καθεστώς εξαίρεσης με την βόρεια Κύπρο και μέσα και μη στην ΕΕ] χρειάζεται σαφώς εγγυήσεις ασφάλειας. Η ρητορική επανάληψη του παρελθόντος δεν έχει νόημα. Το βήμα της συζήτησης των εγγυητριών δυνάμεων, αναπόφευκτα πρέπει να επεκταθεί σε άλλες χώρες. Ήδη οι εισηγήσεις του Αναστασιάδη ανοίξουν τον δρόμο για τα μέλη του Συμβουλίου Ασφάλειας. Ταυτόχρονα, αν υπάρχει κάτι στο θέαμα Κοτζιά [πέρα από την προσπάθεια από την μια να δικαιολογηθεί ο Αναστασιάδης για την συμπεριφορά του στα Μοντ Πελεράν, και την ανάγκη των απορριπτικών να επικαλούνται.. κάποια Ελλάδα υπερ τους] είναι ότι δεν μπορούσε να υπάρξει σοβαρή συζήτηση του θέματος της Ασφάλειας πριν αναλάβει ο Τραμπ.
Tα φιλοδυτικά ΜΜΕ της δεξιάς, όπως η Cyprus Mail, ο Πολίτης και η Αλήθεια μαλλον θα βγάλουν και πάλι περίπατο τις εμμονές τους [εκφράζουν δυτικά συμφέροντα και από κεκτημένη ταχύτητά οπότε ακόμα επί Τραμπ θα λένε όσα έμαθαν να λένε επί Νούλαντ.. ή ίσως για ένα διάστημα- ή ίσως βέβαια και γιατί το προεδρικό θέλει να παίζει σε δυο ταμπλό]. Η Ρωσία πάντως ήταν σαφής την περασμένη εβδομάδα [και όχι τυχαία ίσως, καθώς αναλάμβανε ο Τραμπ] καθώς έθεσε πια θέμα συμμετοχής στις συζητήσεις για την Ασφάλεια. Και ίσως εδώ, οι ελληνοκύπριοι απορριπτικοί να μπορούν να παίξουν και ένα δημιουργικό ρόλο, αντί να είναι απλώς η οπισθοφυλακή του χθες που το μόνο που μπορούν να ονειρευτούν αύριο να είναι το εκλογικό αποτέλεσμα των επόμενων προεδρικών: μπορούν να θέσουν το θέμα των ρωσικών [για τους ελληνοκύπριους] εγγυήσεων σαν νευραλγικό. Το ανόητο επιχείρημα ότι «στην ΕΕ δεν χρειάζονται εγγυήσεις» είναι κωμικό και να αναφέρεται σε σοβαρή συζήτηση  - εδώ οι βαλτικές δημοκρατίες αποκλείουν ρωσόφωνους πολίτες από τα πολιτικά τους δικαιώματα και φέρνουν αμερικανικά στρατεύματα του ΝΑΤΟ, και μερικοί δικοί μας μιλούν λες και είμαστε στο καθεστώς της «αιώνιας ειρήνης» του Καντ..

Όπως διαμορφώνεται αυτήν την στιγμή τα σκηνικό για τις εγγυήσεις θα πρέπει να συμμετέχουν 7 τουλάχιστον [ή ίσως και 8] χώρες και 2 διεθνείς οργανισμοί – μαζί με την ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία:Τα 5 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας [Ρωσία, ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Κίνα], η ΕΕ [που πρακτικά σημαίνει Γερμανία – και Ελλάδα, εκτός αν η Ελλάδα για συναισθηματικούς λόγους μερίδας της ε/κ δεξιάς συμπεριληφθεί αυτόνομα], και η Τουρκία [η Τουρκία είναι πια αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα στον κατάλογο, αφού δεν υπάρχει τέτοια χώρα ούτε στο Σ.Α. του ΟΗΕ, ούτε στην ΕΕ και θα ήταν κωμικά ανόητο να πιστέψει κάποιος ότι ΕΕ θα είναι ευαίσθητη στα δικαιώματα μιας μουσουλμανικής κοινότητας – έστω και κοσμικής όπως οι τ/κ] ..Χωρίς τουρκικές εγγυήσεις ασφάλειας είναι λογικό ότι μια μεγάλη μερίδα τ/κ θα νοιώθει ότι κινδυνεύει [εδώ κινδυνεύουν άμα περνούν από ένα δρόμο στη Λευκωσία γιατί οι ελληνοκύπριοι ανέχονται ένα ρουσφετολόγο υπουργό «Δικαιοσύνης», τον Ιωνά, ο οποίος συγκαλύπτει την ακροδεξιά των οπαδών της ομάδας του, του ΑΠΟΕΛ, και δεν αναλαμβάνει κανένας την ευθύνη να στείλει τον Ιωνά σπίτι του] – ενώ οι ε/κ θα έχουν τουλάχιστον 4 χώρες φιλικές [Ρωσία, Γαλλία, Γερμανία, Κίνα] ..Και αν επιμένουν οι εθνικόφρονες μπορεί να μπει και η Ελλάδα σαν περιφερειακός παράγοντας…

Αν αποκτήσουν, όμως, στοιχειώδη αξιοπρέπεια δεν θα το ζητήσουν. Έτσι και αλλιώς η Ελλάδα δεν μπορεί να τους βοηθήσει ανεξάρτητα και είναι ιστορικά τεκμηριωμένο. Θα καλύπτουν σαν πέπλο συκής μόνο τα κόμπλεξ εκείνης της μερίδας των ιθαγενών που θέλουν να πουλούν τοπικά μια δήθεν εξωτερική ανωτερότητα..






[1] Ανταπόκριση: Ο καβκάς για το κυπριακόν υπήρξεν ή μάλλον επροηγήθηκεν τζιαι έκοψεν στο τέλος την κουβένταν ο Άντρος με αποτέλεσμα να σχολιάσει ο Δημόπουλος ότι πρώτη φορά του τυγχαίνει να κλείνει τη συζήτηση καλεσμένος τζιαι ο Άντρος να του απαντά "είπαμεν τα ίδια τζιαι τα ίδια τρεις φορές, τελειώνει τζιαι η εκπομπή σας". Ο Δημόπουλος, όταν ανάφερεν τες εκλογές ερώτησε γενικά τί σκέφτουνται για τες εκλογές τζιαι αν θα υπάρχουν εκπλήξεις (κοιτάζοντας προς τον Άντρο για να σχολιάσει). Τζιαι πετάσσεται ο Νικόλας τζιαι λαλεί η έκπληξη που μπορεί  να υπάρξει εν συμπραξη «ΔΗΣ-ΑΚΕΛ» για να φκει ο Αναστασιάδης τζιαι αμέσως λαλεί του Άντρου "εν αστείον τούτον, εν χρειάζεται να σχολιάσετε". Ο Άντρος απάντησε ότι σε έτσι κουβέντες εν αξίζει τον κόπο κανένας να σχολιάσει τζιαι ήταν τότε που επετάκτηκεν ο Νικόλας τζιαι έκαμεν την κουβέντα "εννά έσιει προεδρικές?"


Χαιρετίστε αυτό το χελιδόνι του κυπριακού μας μέλλοντος: οι μαθητές/τριες έξω από τη βουλή, ήταν ότι πιο ωραίο τζαι γοητευτικό είδαμε τα τελευταία χρονιά. Όταν η εξουσία του παρελθόντος προσπαθεί να εγκλωβίσει την εφηβική εμπειρία σε καλούπια περασμένων δεκαετιών υποταγής τζαι αποστήθισης α-νοητών πληροφοριών που θα μπορεί οποιοσδήποτε να τις βρει σε μια ηλεκτρονική συσκευή, η αντίσταση είναι η υπενθύμιση του χάσματος αναμεσά στην νεκρόφιλη επαναληπτικότητα του ηγεμονικού λογου, τζαί του μέλλοντος στο οποίο ζουν ήδη οι νέοι.. Τζια τα πορτοκάλια/μπουκάλια/φωτοβολίδες ήταν η αρμόζουσα απάντηση σε ένστολους/ες με απωθημένα που μάλλον έπρεπε να εκτονώνουν αλλού.. Έτσι τζαι αλλιώς την βία του συστήματος την ασκούν ανενόχλητοι οι προστατευόμενοι της εξουσίας στα γήπεδα τζαι αλλού.. Εδώ όμως ήταν τα μέλλον που ξεφεύγει…



Στις 20 Ιανουαρίου η πνοή του μέλλοντος συνάντησε τη διεκδίκηση έξω από τη βουλή. Ο μαθητόκοσμος κατέβηκε από όλες τις πόλεις – παρά τις απειλές και τον εκφοβισμό που προηγήθηκε ότι όσα άτομα συμμετέχουν στη διαμαρτυρία θα χρεωθούν με αδικαιολόγητες απουσίες κάτι το οποίο άλλωστε δημοσιοποιήθηκε. Χαρακτηριστική ήταν η ανακοίνωση του υπουργείου παιδείας «σύμφωνα με τους υφιστάμενους κανονισμούς και στη βάση σχετικής γνωμάτευσης της Γενικής Εισαγγελίας, οι απουσίες των μαθητών που γίνονται για διαμαρτυρίες που οργανώνονται από τις οργανώσεις ΕΣΕΜ ή ΠΣΕΜ, δεν μπορούν να θεωρηθούν δικαιολογημένες»[1]. Αυτή η στάση προφανώς και προϊδέασε σε κάποιο βαθμό για τη στάση που θα τηρούσαν οι μαθητές, αφού τοα αναφαίρετο δικαίωμα της διαδήλωσης/ απεργίας τίθετο υπό αμφισβήτηση υιοθετώντας τιμωρητικά μέσα. Σε αυτό, πιθανώς, συνέβαλε και η δήλωση του ο προέδρου της Επιτροπής Παιδείας, ο οποίος την προηγούμενη κατηγόρησε το ΑΚΕΛ ότι υποκινεί τις αντιδράσεις μαθητών και γονιών. Η Συνομοσπονδία Συνδέσμων Γονεών Σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης εκφράζουν το προβληματισμό τους για την πρόνοια στους νέους κανονισμούς όπως πραγματοποιούνται εξετάσεις ανά τετράμηνο. Μάλιστα, οι οργανωμένοι γονείς προτείνουν «άλλες μορφές αξιολόγησης όπως τα πρότζεκτ ή συνεργασία, ώστε να προκύψει η διαμορφωτική αξιολόγηση, η οποία θα πρέπει να είναι καθημερινή.
Από την εμπειρία μας κρίνουμε σήμερα ότι κάτι τέτοιο, τουλάχιστον σήμερα, δεν είναι δυνατόν»[2].
Αν προστεθεί σε αυτό το εκρηκτικό μείγμα η γενικότερη στάση του υπουργού παιδείας που συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στα σχολεία μέσης εκπαίδευσης[3], και να δηλώνει ότι «έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία συζήτησης των νέων κανονισμών. Στο πλαίσιο της συζήτησης ενώπιον της Επιτροπής Παιδείας, ακούστηκαν όλες οι πλευρές και έγινε ευρεία και εξαντλητική συζήτηση πάνω στους προτεινόμενους κανονισμούς», είναι κανείς για να απορεί.

Τα ΜΜΕ σαν πειθήνια στρατιωτάκια, όπως τα χαρακτήρισε ο κατ’εξοχήν ΜΜΕτζής υπουργός, παρουσίασαν τα γεγονότα λες και ήταν κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του υπουργού παιδείας, αγνοώντας πλήρως τις κραυγές αγωνίας. Ο Φιλελεύθερος παρά τον κάπως αποστασιοποιημένο τίτλο «Επεισόδια στη διαδήλωση των μαθητών έξω από τη βουλή»[4], στην πρώτη πρόταση της περιγραφής της είδησης χαρακτήρισε «εμπόλεμη» την κατάσταση έξω από τη βουλή. Η Καθημερινή χαρακτήρισε τους μαθητές «οπλισμένους με φωτοβολίδες»[5]. Στη μεσημβρινή εκπόμπή του Sigmalive ο τίτλος ήταν «Σε πεδίο μάχης μετέτρεψαν τη βουλή οι μαθητές»[6] με περιγραφές που θύμιζαν στρατοκρατούμενα καθεστώτα, ενώ ο Αντένα έγραφε «Έριχναν φωτοβολίδες, κροτίδες και μπουκάλες με νερό στους αστυνομικούς»[7] ζουμάροντας στη φωτοβολίδΑ που βρισκόταν στην μέση του δρόμου πίσω από την παρατεταγμένη με αντιτρομοκρατική εξάρτηση αστυνομική δύναμη.

Αυτά που αφέθηκαν στο περιθώριο της ειδησιογραφίας είναι πολλά και ίσως σημαντικότερα:
1.    Στην ανακοίνωση καταδίκης των επεισοδίων από πλευράς της ΠΣΕΜ, καταγγέλλει την αστυνομία για τη στάση της. Κάτι το οποίο αποδείχθηκε με φωτογραφικό ντοκουμέντο– διαφορετικά οι καταγγελίες θα περνούσαν απαρατήρητες, τουλάχιστον.



1.    Τέτοιες συμπεριφορές από μέλη της αστυνομικής δύναμης δεν είναι πρωτόγνωρα. Να θυμίσουμε το περιστατικό με αστυνομικό που έβριζε χυδαία μετανάστες κρατούμενους στο κέντρο κράτησης στη Μενόγεια[8]. Επομένως, δεν φαίνεται να πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά η κατάχρηση εξουσίας – όπως διαφαίνεται και από συνεχείς καταγγελίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Ούτε μέρος της εκπαίδευσης αστυνομικών να ήταν η συγκεκριμένα στάση. Το αν κατόπιν εορτής διεξάγονται έρευνες και τίθενται σε διαθεσιμότητα τα συγεκριμένα μέλη της Αστυνομίας είναι δώρον άδωρο, αφού το ίδιο το σώμα στο οποίο είναι εντεταγμένα απέτυχε παταγωδώς να εμπνεύσει σεβασμό, ο οποίος να εκφράζεται εμπράκτως ακριβώς σε τ΄τοια περιστατικά.
2.    Το ποσοστό συμμετοχής των μαθητών στη διαμαρτυρία, παρά τον εκοφοβισμό και τις απειλές ανήλθε μεταξύ 15% και 18%, όπως παραδέχονται και το υπουργείο παιδείας και τα ΜΜΕ. Δηλαδή σχεδόν το ένα τέταρτο του μαθητόκοσμου βρέθηκε στη διαμαρτυρία. Να θυμίσουμε μήπως ότι το ποσοστό του πληθυσμού που διαμαρτυρόμενο απέτρεψε το καθολικό κούρεμα ήταν σε ποσοστό πολύ μικρότερο αλλά κατάφερε ένα ιστορικό επίτευγμα;
3.    Ο υπουργός παιδείας πετά το γλυφιντζούρι της «δημοκρατίας» και ο πρόεδρος της επιτροπής παιδείας αυτό της «υποκίνησης». Εντούτοις ο πρώτος δεν σέβεται στο ελάχιστο το παγκύπριο δημοψήφισμα που κατακεραυνώνει τις προτάσεις που προωθούνται, ενώ ο δεύτερος αρνείται να καλέσει τους εκπροσώπους του μαθητικού κινήματος να εκφράσουν τις απόψεις τους ενώπιον της επιτροπής παιδείας
4.    Ο υπουργός παιδείας τσαμπουνά συνεχώς ότι η προηγούμενη ΠΣΕΜ είχε συμφωνήσει σε αυτές τις αλλαγές. Ξεχνά ο υπουργός παιδείας ότι σύμφωνα και με έκθεση της επιτρόπου διοικήσεως η προηγούμενη ΠΣΕΜ δεν ήταν δημοκρατικά εκλελεγμένη αφού υπήρξαν παρατυπίες από πλευράς του υπουργείου του οποίου προΐσταται σε αυτές. Αλλά ακόμα και αν θεωρήσουμε το πιο πάνω ως σοβαρό επιχείρημα για χάρην συζήτησης το 86.30%, δηλαδή 11,628 μαθητές/τριες από ένα σύνολο 13,500 απέρριψε τη μεταρρύθμιση για εξετάσεις ανά τετράμηνο. Ποιά ακριβώς δημοκρατικά θέσμια διδάσκει με τις πράξεις του τους μαθητές/ τρίες ο κος. Υπουργός?




Στο τέλος τέλος υπήρξε θεσμός ο οποίος να ρωτήσει έστω για τα μάτια του κόσμου τους ίδιους τους επηρέαζόμενους? Μια ματιά μόνο στα σχόλια των μαθητών/ τριων για το θέμα είναι τουλάχιστον εκφραστικά, αν όχι και αποκαλυπτικά και παραθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά από αυτά:
-       επρεπε να ληφθούν υπόψη οι αντιρήσεις τους καί να μήν αγνοηθούν. εφθασαν στή βουλή επειδή αναγκάστηκαν να ζητήσουν αυτό που πίστευαν λάθος. δέν βρέθηκε κάποιος ειδικός να τούς σεβαστεί καί να λύσει τίς απορίες τους.
-       FTANEI!!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΖΩ ΑΛΛΟ ΣΕ ΕΝΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΌ ΠΕΡΙΒΆΛΛOΝ, με νόμους του 1974+
-       ΘΕΣ ΔΕΝ ΘΕΣ ΕΊΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΓΗΡΟΚΟΜΕιΣΕΙ!!!!!Και σκέψου οτι εμείς μάθαμε με αυτές τις συμπεριφορές γιατι Έτσι τα βρήκαμε απο την ΓΕΝΙΑ ΣΟΥ!!Που τουλάχιστον εμείς σαν κολοπαιδα παλεύουμε για ενα ποιό σίγουρο μέλλον ακόμη και με λανθασμένες συμπεριφορές...Αν έμαθες εσύ να κάθεσαι στο σπίτι σου και να βολευεσαι με πουλημενες συμπεριφορές για το μέλλον σου και τον παιδιών σου(αν έχεις),η αν έμαθες τόσα χρόνια να "σκύβεις"σε οτι λέει το κατεστημένο,ΔΕΝ σημαίνει οτι αυτό θα κάνω και εγω και οι υπόλοιποι!!![…] προτιμώ να είμαι ενα ΚΟΛΟΠΑΙΔΟ που να πάω κόντρα στα συμφέροντα της τσέπης μερικών και των καρεκλων τους,παρά να περπατώ μια ζωή "σκυφτή "στα τέσσερα και να τους κουνάω τις καρέκλες!!!!![…]
-       Εμείς τα καλοπαιδα απλά δεν σκαζουμε και διεκδικουμε τα δικαιώματα που έχουμε.
-       "Εν έχουμε χρόνο. Τζιαι δεν ακούν. Δεν μας ακούουν. Ούτε σκέφτουνται ότι εν για το μέλλον μας που αποφασίζουν χωρίς να μας ακούσουν. Τες εξετάσεις εννά τες περνούν μόνο τζιείνοι που έχουν λεφτά να πηαίννουν συνέχεια ιδιαίτερα. Δεν δουλευκει τούτον εκάμναν οι προηγούμενες γενιές τζιαι έφερε μας δαμέ που μας έφερε.
Και επιτέλους αν θα μιλήσουμε για φωτοβολίδες να μιλήσουμε για φωτοβολίδες συγκριτικά

















Υπουργείο Παιδείας Ενάντια στον Θεσμό του Δημοκρατικού Σχολείου


Στις 19 Ιανουαρίου, η οργάνωση των μαθητών ΠΣΕΜ οργάνωσε απεργία από την δεύτερη μέχρι την Πέμπτη περίοδο στα γυμνάσια και τα λύκεια της Κύπρου, λόγω της επιμονής του Υπουργείου Παιδείας να θέσει σ’ εφαρμογή τις γραπτές εξετάσεις στο τέλος κάθε τετραμήνου. Παρ’ όλη την αντίθεση της μαθητιώσας νεολαίας και των γονιών, το υπουργείο προχωρεί στην εφαρμογή της δικής του απόφασης. 

Με ανακοίνωση του, ο υπουργός παιδείας γνωστοποίησε στους μαθητές ότι η αποχή από τα μαθήματα θα σημαίνει αδικαιολόγητες απουσίες  κι έδωσε ρητή εντολή στους καθηγητές να βρίσκονται στις τάξεις τους και να καταγράφουν τους απόντες. Αποστέλλοντας δεύτερο μήνυμα την ίδια μέρα, το υπουργείο ζήτησε από τους διευθυντές των σχολείων να ελέγξουν την επιστροφή των μαθητών στις τάξεις τους μετά τη λήξη της απεργίας, δημιουργώντας ένα κλίμα εκφοβισμού. Σύμφωνα με συζητήσεις στα σχολεία, η υπερβάλλουσα αυστηρότητα του υπουργείου υπέθαλψε την σύγκρουση μαθητών και  εκπαιδευτικών, υπονομεύοντας το σχολικό κλίμα.

Σε προηγούμενο σχόλιο του, ο κ. Καδής είχε δηλώσει ότι είχε προηγηθεί συμφωνία με την περσινή ηγεσία της ΠΣΕΜ και ότι δεν πρέπει να γίνει νέα συμφωνία με την φετινή ηγεσία των μαθητών σε ότι αφορά το ζήτημα των εξετάσεων στα τετράμηνα.  Απέφυγε όμως ν’ αναφέρει ότι η περσινή  ηγεσία των μαθητών ήταν εγκάθετη από το δικό του υπουργείο, το οποίο επενέβει αντιδημοκρατικά και την επέβαλε στους μαθητές. Κατά τ’ άλλα, το σχολείο οφείλει να σέβεται την δημοκρατία και να προωθεί την κριτική σκέψη, που ω τι σύμπτωση, όταν οι μαθητές αρχίσουν ν’ αμφισβητούν κάτι, ετοιμάζεται ο πέλεκυς και η επίσημη δήλωση του υπουργού ότι οι μαθητές δεν έχουν καταλάβει τι προνοεί η απόφασή του, προσβάλοντας την μαθητιώσα νεολαία την οποία οφείλει να υπηρετεί.

Σύμφωνα με μαθητές και καθηγητές, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού προσπαθεί να δημιουργήσει ένα διαιρετικό  κλίμα στα σχολεία το οποίο θα οδηγήσει σε μια σειρά αντιλαϊκών μέτρων τα οποία είναι καθ’ οδό, με τελικό σκοπό την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και την πλήρη υποταγή της σε τεχνοκρατικά μοντέλα που θα χαρακτηρίζονται από  έλλειψη παιδείας και ανθρωποκεντρικής προσέγγισης. Η προώθηση της εξετασιοκεντρικής πολιτικής στοχεύει στην ρομποτοποίηση της παιδείας και την παραγωγή μαθητών χωρίς κριτική σκέψη, καθηλωμένους στην βαθμοθηρία και τον ανταγωνισμό. Οι μαθητές που δεν θα μπορούν ν’ ανταποκρίνονται σ’ αυτό το μοντέλο σχολείου λόγω χαμηλών βαθμολογιών θα υποχρεώνονται να το εγκαταλείπουν.

Σε ότι αφορά τα επεισόδια έξω από το Υπουργείο Παιδείας, ο υπουργός μίλησε για αντιδημοκρατικά μέσα εκ μέρους των μαθητών, αναφερόμενος στο πέταγμα αντικειμένων ενάντια στην αστυνομία. Την ίδια στιγμή, οι χειρονομίες αστυνομικών, πέραν της συγκεκριμένης που πιάστηκε από κάμερα, προκάλεσαν τους μαθητές, όμως ονομάστηκαν μεμονωμένο γεγονός, ενώ οι δέκα διαδηλωτές που πέταξαν αντικείμενα σε μια διαδήλωση των 2000 ατόμων, μετατράπηκαν από τον υπουργό σε ολόκληρη διαδήλωση η οποία χρησιμοποίησε βία προς επίτευξη στόχων.



Σύμφωνα με λεγόμενα μαθητών, το υπουργείο παιδείας αδυνατεί να καταλάβει τους μαθητές κι έχει ξεπεράσει σε αυταρχικότητα ακόμα και τους παράλογα αυστηρούς εκπαιδευτικούς.