30 Σεπ 2013

Κίνημα Ενάντια στις Εκποιήσεις


Οι κινητοποιήσεις ενάντια στις επιπτώσεις της κρίσης, την οποία προκάλεσαν οι τράπεζες, έχουν αρχίσει πια να οργανώνουν αντιστάσεις διότι οι τράπεζες μπορεί να ήταν ο αγωγός για την μεταφορά της κρίσης - και της τρόικας - στην Κύπρο, αλλά οι επιπτώσεις του τραπεζιτικού τομέα ως μέρος του συστήματος που συντηρεί την κρίση σαν μεταφορά του κόστους στην πλειοψηφία, συνεχίζονται. Και προφανώς, θα πάρουν νέες μορφές, καθώς οι τραπεζίτες τώρα θα έχουν και εξωτερική νομιμοποίηση για επίθεση ενάντια στην κοινωνία. Το ζήτημα της εκποίησης σπιτιών, το οποίο διασταυρώνεται άμεσα και με το δικαίωμα στην πρώτη κατοικία, επανέρχεται ως μια αναπόφευκτη συνέχεια των τραπεζιτικών σκανδάλων. Έτσι και αλλιώς, η πρώτη κοινωνική ομάδα που συνειδητοποίησε το καλοκαίρι του 2012 το μέγεθος των τραπεζιτικών σκανδάλων, ήταν οι κάτοχοι αξιόγραφων – ήταν θύματα τον καιρό της συγκάλυψης των προβλημάτων των τραπεζών, και το συνειδητοποίησαν, όταν η ευρωπαϊκή επιτήρηση με τον έλεγχο για την ανακεφαλαιοποίηση, άνοιξε τις μαύρες τρύπες. Το ζήτημα των κατοικιών που είναι σε υποθήκη είναι το πρώτο πιεστικό ζήτημα – και το ότι άρχισε να δημιουργείται ένα αυτόνομο κίνημα, το οποίο μάλιστα ανοίγει τα ζητήματα και σε άλλα διασταυρωμένα θέματα που έχουν να κάμουν και με την κοινωνική αλληλεγγύη, είναι μια κίνηση με προοπτική.

Η ανακοίνωση της πρώτης συγκέντρωσης που έγινε στην Κοφίνου:
Συμπολίτες/συμπολίτισσες,
Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 19/9, στην Κοφίνου η πρώτη συνάντηση του Κινήματος Ενάντια στις Εκποιήσεις και τις φορολογίες περιουσιών.
Στην συνάντηση παρευρέθηκαν άτομα διαφόρων ηλικιών, πολιτικών και κοινωνικών χώρων. Κατά την διάρκεια της υπήρξε ενθουσιασμός και έγιναν διάφορες τοποθετήσεις σχετικά με τους στόχους του κινήματος, τους τρόπους ανάπτυξής του και δράσης του.
Πολλές τοποθετήσεις καταπιάστηκαν με τους στόχους του κινήματος. Ένας από αυτούς είναι η στήριξη των εργαζομένων και των ανέργων απέναντι στην επίθεση που δέχονται από τις τράπεζες και τους τραπεζίτες. Οι τελευταίοι χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τις αλλαγμένες οικονομικές συνθήκες, έχουν βάλει στόχο να πάρουν ακόμη και τα σπίτια μας συνεχίζοντας να κερδοσκοπούν αδιαφορώντας για τους άστεγους που θα δημιουργήσουν όπως και τα γενικότερα κοινωνικά προβλήματα.
Μεγάλη συζήτηση έγινε για το ότι το κίνημα θα πρέπει να πλατύνει έτσι ώστε να δώσει αγωνιστικό βήμα σε όλους όσους θέλουν να παλέψουν εναντία στις πιο πάνω επιθέσεις, για μια ανθρώπινη και αξιοπρεπή ζωή. Για να γίνει αυτό έγιναν πολλές τοποθετήσεις για το πώς θα μπορεί να οργανωθεί σε τοπικό επίπεδο, στα χωριά τις γειτονιές άλλα και τους χώρους εργασίας
Συζητήθηκαν αρκετά και οι τρόποι δράσεις που θα υιοθετήσει το κίνημα.
Υπήρχε μια γενική συμφωνία ότι ο αγώνας των εργαζομένων και ανέργων χρειάζεται να χρησιμοποιήσει όσα νομικά όπλα μπορεί, αλλά την ίδια στιγμή χρειάζεται να οργανώσει έναν μαζικό αγώνα. Να ενημερώσει τους συμπολίτες μας, με ενημερωτικό υλικό σχετικά με τα δικαιώματά μας αλλά και τους τρόπους που μπορούμε να τα παλέψουμε, να προχωρήσει σε δράσεις, όπως μάζεμα υπογραφών ενάντια στα μέτρα και πολλά άλλα.


Μέσα στα πλαίσια αυτά έχει καθοριστεί 6 μελής προσωρινή Επιτροπή και νέα συνάντηση για την Τρίτη 1/10/13 στο Κέντρο Χαπέσσιης ΚΑΝΤΑΡΑ στην Κοφίνου. Καλούμε όλους τους Κύπριους οι οποίοι αντιμετωπίζουν την λαίλαπα της εκποίησης των περιουσίων τους όπως δώσουν το παρών τους για να μπορέσουμε δυνατά και οργανωμένα να αντισταθούμε γιατί την κρίση δεν είναι ο λαός που την δημιούργησε δεν θα την πληρώσει μόνο αυτός !!!!

29 Σεπ 2013

Αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στην Κύπρο



Το αντιφασιστικό κίνημα στην Κύπρο έχει ιστορικό βάθος, αλλά στην πιο πρόσφατη του εκδοχή βρέθηκε απέναντι στην φασιστική βία με τα γεγονότα της Λάρνακας το 2010. Η δολοφονία του Π. Φύσσα στην Ελλάδα δημιούργησε ένα νέο κλίμα – και φυσικά οι άτσαλες και ανόητες πολιτικά δηλώσεις του αρχιεπίσκοπου, ο οποίος στο υπάρχον κλίμα θύμισε το ρατσισμό, που εκφράζει ο προκαθήμενος της αρχιεπισκοπής, προκάλεσαν περισσότερο. Οι αντιδράσεις ήταν έντονες στο ίντερνετ - και απλώθηκαν και στο χώρο των φιλελευθέρων, αλλά και ευρύτερα. Όσον αφορά στις κινητοποιήσεις έγιναν εκδηλώσεις σε δυο πολεις: Στη Λευκωσία εγιναν δυο κινητοποιησεις: μια της εξωθεσμικής αριστεράς [http://www.islandanarchy.com/t3687-19-9#9526
και μια της θεσμικής [ΕΔΟΝ]. Στη Λεμεσό το κάλεσμα για κινητοποίηση έγινε από τον εναλλακτικό χώρο.

Η συγκέντρωση της Λεμεσού ήταν συγκριτικά μαζική – συμμετείχαν πάνω από 200 άτομα, τα οποία έκαναν πορεία στους δρόμους της πόλης. Αν και υπήρχε και μια μερίδα, η οποία έκφρασε ένα ευρύτερο κόσμο, το κυρίαρχο κλίμα ήταν σαφώς των εξωθεσμικου χώρου τόσο στην εμφάνιση όσο και στα συνθήματα. Από τη Λεμεσό συμμετείχαν όλες οι τάσεις του χώρου, ενώ υπήρχε και συμμετοχή ομάδων και ατόμων από την Λευκωσία. 

28 Σεπ 2013

Μέση Ανατολή: στην Αίγυπτο σπρώχνουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην παρανομία, ενώ στο Συριακό εμφανίζεται και το Ιράν ως μέρος της ευρύτερης συζήτησης


Ο θλιμμένος λόγος του κατάλοιπου του αποικιακού κεφαλαίου: ο Economist θρηνεί το ξεδόντιασμα της Δύσης, που δεν μπορεί να φτιάξει μικρά βολικά πολεμικά θεάματα
Ο Economist αυτήν τη βδομάδα ήταν σύμπτωμα της θλίψης της χαμένης αυτοκρατορίας. Στο εξώφυλλο είχε ένα ξεδοντιασμένο λιοντάρι με τίτλο: «αποδυναμωμένη Δύση». Και εδώ η επανεμφάνιση της Ρωσίας από τη μια και η «αδυναμία» της Δύσης να κάνει πόλεμο επίδειξης στη Συρία, προκάλεσε ένα είδος απογοήτευσης αντίστοιχης με την κρίση του Σουέζ το 1956. Διότι αν ο Ομπάμα μπορεί τουλάχιστον να ελπίζει ότι τελικά θα τα καταφέρε,ι αν μη  τι άλλο να πετύχει κάποια εξισορρόπηση με το Ιράν, στη Βρετανία η απογοήτευση των γερακιών είναι ευρύτερη. Ο Economist ήθελε «αίμα», όπως φάνηκε από την ορθογραφία του. Ίσως, σε αυτό το πλαίσιο, να αξίζει να εξεταστεί και το περιοδικό ως σύμπτωμα της τάσης μιας μερίδας του κεφαλαίου, να θέλει συνεχείς μικρούς πολέμους σαν μηχανισμό συντήρησης μέσα στην κρίση, αλλά και στη διαδικασία παρακμής της δυτικής ηγεμονίας. Το ότι τα επιχειρήματα του κάποτε σοβαρού έντυπου μοιάζουν πια αστεία προπαγανδίστηκα, είναι ίσως αποκαλυπτικό – έτσι ενώ αναγνωρίζει πια το πρόβλημα που δημιούργησε το φιάσκο σε Ιράκ και Αφγανιστάν, εντούτοις φαίνεται να αδυνατεί να κατανοήσει ότι η οργή εναντίον της Δύσης έχει βαθιές ρίζες και ότι κανένας πια δεν πιστεύει ότι η Δύση έχει ως στόχο τον εκδημοκρατισμό κλπ. Ήδη, η υποστήριξη της Αλ Κάιντα μέσω βομβαρδισμών στη Συρία ήταν εξώφυλλο του Economist, πριν λίγες βδομάδες.

Αίγυπτος: ο Στρατός σπρώχνει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην παρανομία
Οι εξελίξεις στην Αίγυπτο έχουν υποβαθμιστεί μετά από την συριακή κρίση, αλλά οι εξελίξεις είναι σημαντικές. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα, μετά από τη βιαία καταστολή του καλοκαιριού, φαίνεται να βρίσκεται τώρα υπό πίεση. Καταφέρνει να κινητοποιήσει κόσμο τις Παρασκευές μέσω των τζαμιών, αλλά έχει να αντιμετωπίσει δυο ουσιώδη προβλήματα – από τη μια οι αντίπαλοι της κινητοποιούνται επίσης στους δρόμους, άρα δεν μπορεί τόσο εύκολα να προβάλει το ζήτημα ως αντιπαραθεση «λαού-στρατού», ενώ ο στρατός από την άλλη προχωρεί σχεδόν σαν σε πλάνο, στη σταδιακή οριοθέτηση του κινήματος στα σύνορα της παρανομίας. Μετά από μαζικές συλλήψεις στελεχών, ακολούθησαν απαγορεύσεις ΜΜΕ, τα οποία πρόσκεινται στην Αδελφότητα, και τώρα οι φήμες για παρανομία του κινήματος είναι έντονες. Αυτές οι κινήσεις δεν γίνονται, όμως, μόνο βάση κάποιου σχεδίου. Μια μερίδα, ήδη, του ισλαμικού κινήματος φαίνεται να κινείται προς την ένοπλη σύγκρουση – και αυτό φαίνεται ήδη στις συγκρούσεις στο Σινά, αλλά και στις βομβιστικές επιθέσεις αλλού. Είτε μερίδα, είτε ισλαμιστών, είτε προβοκάτσιες από τον στρατό, αυτές οι βίαιες αντιπαραθέσεις ευνοούν την συσπείρωση γύρω από την παρέμβαση του στρατού μιας ετερόκλητης συμμαχίας. Το πόσο θα διαρκέσει αυτή σύγκλιση όταν υποχωρήσει η αντιπαράθεση με την Αδελφότητα και εμφανιστούν στο προσκήνιο και πάλι τα ζητήματα της οικονομίας και ενδεχομένως του αυταρχισμού, είναι ανοικτό θέμα.



27 Σεπ 2013

Πυρήνας και Περιφέρεια στην Ευρώπη: γερμανικές εκλογές και αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα






Γερμανικές εκλογές: μια σαφής νίκη της Μέρκελ μεν, αλλά…
Τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών «εορτάστηκαν» μπορεί να πει κάποιος από τα γερμανικά ΜΜΕ ως θρίαμβος της Μερκελ. Συγκριτικά με άλλα κόμματα ήταν σαφώς θρίαμβος, σε ένα ιστορικό πλαίσιο ωστόσο τα αποτελέσματα ήταν μεν πολύ καλό αποτέλεσμα για τη Μέρκελ, αλλά, «παραδόξως» έχασε την πλειοψηφία. Το ποσοστό των χριστιανοδημοκρατών, γύρω στο 41.5% ήταν το μεγαλύτερο από το 1994, αλλά και από τα χαμηλότερα ιστορικά – ουσιαστικά μετά το 1998 οι χριστιανοδημοκράτες έπεσαν για πρώτη φορά από τις πρώτες μεταπολεμικές εκλογές, κάτω από το 40%. Ιδιαίτερα η Μερκελ είχε μια μέτρια επίδοση μέχρι τώρα – το 2005 πήρε 35.2%, ενώ το 2009 έπεσε στο 33.8%. Αυτό το αποτέλεσμα, κατά συνέπεια, ήταν μια συσπείρωση της δεξιάς σε όρια που θύμιζαν τα ιστορικά, πριν το 1994 ποσοστά, αλλά το σκηνικό γύρω της δεν ήταν και το καλύτερο. Το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα ήταν η άνοδος του ευρωσκεπτικικού κόμματος, το οποίο πλησίασε το 5% και φαίνεται να ασκεί επίδραση και σε μερίδα της δεξιάς, αλλά και στους φιλελευθέρους δημοκράτες. Από την άλλη, η αριστερά έπεσε μεν από το ψηλό ποσοστό του 11. 9% του 2009, και επανήλθε στα ποσοστά του 2005 [8.7%], δείχνοντας ότι τείνει να σταθεροποιεί και την θέση του ως γερμανικό κόμμα – πέρα από την βάση του στην ανατολική Γερμανία.

Μια αριστερή πλειοψηφία, που δεν μπορεί να συνεργαστεί
Σε ένα άλλο πλαίσιο, θα ετίθετο και το ζήτημα ότι υπάρχει μια αριστερή πλειοψηφία, αφού τα 3 αριστερογενη κόμματα - σοσιαλδημοκράτες, αριστερά, πράσινοι - έχουν περισσότερες έδρες από την Μέρκελ. Σε αυτό το σημείο, η στρατηγική της Μέρκελ φαίνεται να ήταν, είτε να επιδιώξει την αυτοδυναμία - και εδώ απέτυχε - είτε να επιδιώξει νέα συμμαχία με κάποιο αριστερό κόμμα. Όπως δείχνουν και τα στατιστικά, η Μέρκελ φαίνεται να επιβιώνει μέσα από τις ισορροπίες, τις οποίες της προσφέρουν άλλα κόμματα – οι σοσιαλδημοκράτες το 2005 και ελεύθεροι δημοκράτες το 2009. Αν αυτό το σενάριο είναι το πιο πιθανό και για το μέλλον, τότε προφανώς η ηγεσία των χριστιανοδημοκρατών και τα συμφέροντα πίσω από το κόμμα, επιδιώκουν μια συμμαχία, η οποία θα τους επιτρέψει να κινηθούν προς την ομοσπονδοποίηση, φορτώνοντας την ευθύνη στους συνεταίρους τους. Με δεδομένο ωστόσο ότι το ευρωσκεπικιστικό κόμμα είναι στα πρόθυρα της εισόδου στη βουλή, η δεξιά αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο διαρροών.
Ανάλογο κίνδυνο αντιμετωπίζουν και οι σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι είχαν μια μικρή άνοδο, 2.7% αλλά είναι σαφές ότι δεν έπεισαν τις μάζες των παλιών τους ψηφοφόρων. Και με δεδομένο ότι υπήρξε, παρά τον υποψήφιο μια στροφή προς την αριστερή θεματολογία για στήριξη των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και κριτικής για τις τράπεζες, οι σοσιαλδημοκράτες θα μπουν σε ένα παιχνίδι, όπου θα διεκδικούν παράλληλα με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ένα πιο κεϋνσιανό μοντέλο αντιμετώπισης της κρίσης. Αυτό όμως εσωτερικά – το πώς θα συμπεριφερθούν στις χώρες που είναι σε κρίση θα φανεί. Σε αυτό το πλαίσιο, το κόμμα της αριστεράς, ήταν το μόνο που έθεσε θέμα αριστερής πλειοψηφίας, όπως έκανε και το 2005 όταν οι σοσιαλδημοκράτες ουσιαστικά παρέδωσαν την εξουσία στη Μέρκελ, αντί να προσπαθήσουν να συνεργαστούν με την «Αριστερά». Η αδυναμία συνεργασίας είναι απότοκο του ψυχρού πόλεμου, αλλά είναι και προϊόν της δυτικογερμανικής πολιτικής της συναίνεσης μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου τα δυο μεγάλα κόμματα συνεργάζονται σε ένα είδος στήριξης του συστήματος – ή μπορεί να πει κάποιος ότι φτιάχτηκε ένα μοντέλο κοντά στις εισηγήσεις των σοσιαλδημοκρατών, αλλά το διαχειρίστηκαν σε ένα μεγάλο βαθμό οι χριστιανοδημοκράτες. Με τα νέα δεδομένα ωστόσο, είναι πιθανό ότι η συνεργασία θα γίνει πιο αποδεκτή στο μέλλον. Διότι αν ενταχθούν  στο κυβερνητικό συνασπισμό, οι σοσιαλδημοκράτες θα βρεθούν μπροστά στο κίνδυνο δικών τους διαρροών – η μεν Μέρκελ θα φοβάται τους ευρωσκεπτικιστές και οι σοσιαλδημοκράτες την «Αριστερά», η οποία γίνεται πια αποδεκτή σαν εναλλακτικός αριστερός πόλος.
Οι πράσινοι φαίνονται σε κρίση, όντως. Η εκπληκτική άνοδος στις δημοσκοπήσεις σε επίπεδα του 28% το 2011 και η καθίζηση στο 8% είναι όντως δραματική. Και επειδή το κόμμα έχει και τις εσωτερικές του τάσεις και διαφωνίες, το που θα καταλήξει είναι ανοικτό. Έχει σαφώς διαρροές προς τα αριστερά, και έχει χάσει ένα βασικό ατού με την υιοθέτηση από τη Μέρκελ της απαίτησης για κατάργηση των εργοστάσιων πυρηνικής ενέργειας. Πάντως, ως ένα ιστορικό κόμμα της δεκαετίας του 1970, θα επανέλθει, αλλά με ποιά μορφή είναι ακόμα ασαφές. Οι πρώτες αντιδράσεις για συμμετοχή στην κυβέρνηση ήταν αρνητικές – και γιατί αυτό θα σήμαινε και άλλες αριστερές διαρροές. Ταυτόχρονα, οι πιο συντηρητικοί της δεξιάς δεν θέλουν να ακούσουν για τέτοια συνεργασία. Αλλά το σκηνικό θα ξεκαθαρίσει κάπως με την εκλογή της νέας ηγεσίας.


Ελλάδα: η δυναμική των δρόμων και η θεσμική κινητοποίηση για αντιμετώπιση της χρυσής αυγής


Η δολοφονία του Π. Φύσσα λειτούργησε καταλυτικά σε δυο διαφορετικές κατευθύνσεις – στη δυναμική των δρόμων και στο εσωτερικό των μηχανισμών της εξουσίας. Στους δρόμους, το προδιαγραφόμενο θερμό φθινόπωρο πήρε νέα μορφή με την σύγκλιση τάσεων και μιας ντε φάκτο ενότητας στους δρόμους γύρω από τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις. Για μια χώρα με τόση πολυδιάσπαση στην αριστερά, ο «πρώτος νεκρός» λειτούργησε συσπειρωτικά. Και έτσι, παρά το ότι σταμάτησαν οι κινητοποιήσεις των καθηγητών, οι δυναμικές των κινητοποιήσεων απλώνονται σε διάφορες κατευθύνσεις.
Από τη μεριά των μηχανισμών εξουσίας, η δολοφονία έγινε ένα κομβικό σημείο για να διερευνηθούν οι μηχανισμοί οργάνωσης της Χρυσής Αυγής και ιδιαίτερα οι ενδεχόμενες διακλαδώσεις της στο εσωτερικό του κρατικού μηχανισμού. Και εδώ, όπως φάνηκε και στο Βήμα της Κυριακής, φαίνεται να υπάρχει ένα είδος συσπείρωσης των πολιτικών αρχηγών.
Το πώς όλα αυτά θα επιδράσουν στο εσωτερικό της ίδιας της Χρυσής Αυγής είναι άγνωστο. Ένα σενάριο απαγόρευσης του κόμματος φαίνεται δύσκολο – ακόμα και να κηρυχθεί παράνομο απλώς θα επανέλθει με άλλο όνομα. Το ερώτημα είναι αν θα επηρεαστούν τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής – οι πρώτες δημοσκοπήσεις έδειξαν μείωση των ποσοστών μετά την δολοφονία. Όμως, είναι ρευστό το τοπίο.


Γενικότερα, η Χρυσή Αυγή εξελίσσεται και σε ένα θεσμικό πρόβλημα για τη δεξιά – από τη μια ευχαρίστως θα την κήρυσσε παράνομη, αν μπορούσε να οικειοποιηθεί του ψήφους της. Αλλά για αυτό υπάρχουν και άλλα διάδοχα σχήματα. Από την άλλη, η κυβέρνηση προσπαθεί να δελεάσει μερίδα των ψηφοφόρων της ακροδεξιάς αλλά ως κυβέρνηση του μνημονίου είναι δύσκολο να πείσει.

Το πόσο θα αντέξει η χώρα χωρίς νέες εκλογές είναι αμφίβολο. Ήδη ακούγονται σενάρια για γενικές εκλογές και ευρωεκλογές την επόμενη άνοιξη. Στο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να υπάρχει αισιοδοξία ότι θα διατηρήσει τη δυναμική – τώρα αν μπορεί για αυτοδυναμία όπως δήλωσε ο κ. Τσίπρας ή θα εμφανιστεί ως ηγετική δύναμη ενός συνασπισμού, θα φανεί.

Στον υπόλοιπο νότο υπάρχει αναμονή και προσδοκία για το «μεγάλο συνασπισμό». Όμως, η κατάσταση είναι ρευστή – και όχι μόνο στις μνημονικές χώρες που «δεν αντέχουν άλλο», αλλά και στην Ιταλία.


Αρχίζουν να κινούνται όντως οι έρευνες για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα;


Ένας καλός λόγος για την εμφάνιση της Δρομολαξιάς - έστω και με μετατόπιση στο υπό συζήτηση χωράφι - ήταν και το γεγονός ότι από τις αρχές της βδομάδας, οι συζητήσεις στη Βουλή οδηγούσαν αυξανόμενα σε πιο σαφείς αποδείξεις πια για τα σκάνδαλα των τραπεζών – και τουλάχιστον θεσμικά ο βοηθός  Γενικός Εισαγγελέας, ο κ. Ερωτοκρίτου, φαίνεται διατεθειμένος να προχωρήσει στη διερεύνηση.
Στα γεγονότα είχαμε κίνηση σε αρκετά σημαντικά θέματα.
Κατ’ αρχήν, το Σαββατοκύριακο κυκλοφόρησε η γραπτή έγκριση για την Uniastrum από την τότε διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας. Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Ηλιάδης είχε ισχυριστεί ότι δεν θυμόταν αν υπήρχε έγκριση... αλλά τη θεωρούσε δεδομένη.

Από τις αρχές της βδομάδας, άρχισε η συζήτηση στην επιτροπή θεσμών της βουλής, η οποία διερευνά τα αιτία της κρίσης, αλλά και τα ζητήματα των τραπεζών χωρίς τις υπεκφυγές της διορισμένης επιτροπής. Ένα από τα πρώτα θέματα που προέκυψαν ήταν το ζήτημα των αξιόγραφων για το οποίο έγινε σχετική έρευνα της Κεντρικής Τράπεζας. Η Κεντρική Τράπεζα, τελικά, επέβαλε μόνο συμβολική ποινή στην Τράπεζα Κύπρου, αλλά η έκθεση αναφέρει στοιχεία με βάση τα οποία ζητήθηκε να γίνουν και ποινικές ανακρίσεις. Από ότι φαίνεται από τη μια, οι τράπεζες προσπάθησαν να είναι καλυμμένες, ενώ ταυτόχρονα προωθούσαν τα αξιόγραφα χωρίς να εξηγούν τους κίνδυνους – και σε ένα περιβάλλον με σχεδόν καθολική λογοκρισία των ΜΜΕ ήταν αναπόφευκτη η παραπλάνηση του κοινού. Φαίνεται, μάλιστα, ότι υπήρχε και εσωτερικός ανταγωνισμός υποκαταστημάτων των τραπεζών για το τις πωλήσεις με στόχο τα μπόνους των διευθυντικών στελεχών. Σύμφωνα με το Sigmalive: «Επιπλέον στοιχεία σε σχέση με την πολύκροτη υπόθεση των αξιογράφων έπεσαν στα χέρια της ιστοσελίδας μας. Συγκεκριμένα σε ηλεκτρονική αλληλογραφία που απεστάλη από την οικονομική διεύθυνση του Ομίλου Λαϊκής, εμφανίζονται οι προμήθειες που θα πιστωθούν στα καταστήματα που προέβησαν σε πωλήσεις αξιογράφων. Αυτή η προσπάθεια αποτέλεσε τεχνικό κίνητρο προς τα καταστήματα προκειμένου να πουλήσουν όσα πιο πολλά αξιόγραφα μπορούν ενώ από τις προμήθειες που φαίνονται στους σχετικούς πίνακες κανένα όφελος δεν είχαν οι υπάλληλοι. Αντιθέτως το κέρδος το έπερναν τα ανώτατα στελέχη υπό τη μορφή bonus.» 

Την Τρίτη, συζητήθηκαν δυο πολύ σημαντικά θέματα στη βουλή  - το ζήτημα της Transylvania bank και το ζήτημα της διαγραφής στοιχείων. Όσον αφορά στην Transylvania bank φαίνεται ότι το θέμα θα προχωρήσει με τη συμμετοχή και ρουμάνων ανακριτών – οι οποίοι είχαν εντοπίσει στοιχεία παραπλάνησης από καιρό. Και απλώς, η έρευνα Alvarez and Marshal τα έφερε στην επιφάνεια και στην Κύπρο. Ένα από τα σημεία, τα οποία θα είναι νευραλγικό σε αυτήν την υπόθεση είναι και ο ρόλος του δικηγορικού γραφείου της τράπεζας, του κ. Πολυβίου. Ήδη άλλωστε ο κ. Πολυβίου θεωρείται, έστω και έμμεσα, ύποπτος για την μη δημοσιοποίηση της έρευνας της επιτροπής κεφαλαιαγοράς για την παραπλάνηση της κοινής γνώμης – ιδιαίτερα τον Ιούνιο του 2012, όταν η τράπεζα έσπρωξε την Κύπρο στο μηχανισμό στήριξης. Σε εκείνη την περίπτωση, η συγγενική σχέση των επικεφαλής των δυο δικηγορικών γραφείων, του κ. Πολυβίου και του Τριανταφυλλίδη που υπεράσπιζαν τους εμπλεκόμενους - Τράπεζα Κύπρου και επιτροπή κεφαλαιαγοράς - θεωρήθηκε ότι υπήρχε υποψία διαπλοκής. Αν τώρα φανεί ότι εμπλέκεται και το δικηγορικό γραφείο στις διαδικασίες που φαίνεται να ήταν παραπλανητικές και παράνομες, τότε θα τεθούν ευρύτερα ζητήματα – και συγκάλυψης. Ο κ. Ερωτοκρίτου, είπε πάντως, ότι και σε αυτό το θέμα οι έρευνες είναι σε σημαντικό σημείο, όπως και στην υπόθεση της Uniastrum. Το άλλο θέμα, το οποίο τέθηκε ήταν το ζήτημα των διαγραφών στοιχείων από τα αρχεία της τράπεζας – αλλά και η μη παράδοση του σκληρού δίσκου από τον τέως διοικητή. Όπως φαίνεται η διαγραφή στοιχείων δεν αφορούσε μόνο τις αγορές ομολόγων. Προφανώς, αφορούσε και αρκετά άλλα ζητήματα, όπως τις αγορές των νέων τραπεζών σε Ρωσία και Ρουμανία. Και όσον αφορά στον τέως διοικητή, ενδεχομένως να αφορούσε και τις σχέσεις του με πολιτικούς, αλλά και το πώς συγκάλυπτε τα στοιχεία από το 2009 για να μην μπλοκάρει την έγκριση της Εγνατίας το 2011 – παρά το ότι είχε την έκθεση του 2009 και ήξερε τα προβλήματα το 2011.


2ηΑ: Περιεχόμενα του τεύχους της εβδομάδας: 26/9- 4/10/2013

ΤΟΠΙΚΑ
  • Συνομιλίες λύσης ή Συνομιλίες «μη λύσης»;  Σελ.2
  • Ο «Πολίτης της Κυριακής» εμφανίζεται με δόση νοσταλγίας για μια συμμαχία που μπορεί να απαιτηθεί και στο μέλλον ή Η δυσφορία μιας μερίδας φιλελευθέρων,  και άλλων, σε έντυπες έκδοσεις, σελ. 6
  • Όταν ο Λίλλης τα ‘ξαναφτιάχνει’ με τον Κουλέρμο και το παίζει «Λιοτατής» με στόχο τον Κιττή (ή πετώντας το κοκαλάκι «Δρομολαξιά» για να μετατοπιστεί η συζήτηση από διάφορα στο δημόσιο λόγο), σελ. 10
  • Αρχίζουν να κινούνται όντως οι έρευνες για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα; Σελ. 16
ΔΙΕΘΝΗ
Πυρήνας και Περιφέρεια στην Ευρώπη: γερμανικές εκλογές και αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, σελ. 18
Μέση Ανατολή: στην Αίγυπτο σπρώχνουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην παρανομία, ενώ στο Συριακό εμφανίζεται και το Ιράν στην συζήτηση, σελ. 22
ΚΙΝΗΜΑΤΑ
Αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στην Κύπρο, σελ. 25
Κίνημα Ενάντια στις Εκποιήσεις, σελ. 26,
Κινητοποιήσεις μαθητών: το αυθόρμητο, ως σημάδι των υπόγειων ρευμάτων, σ. 28
Ταξικά σχόλια: ο διάλογος των εκπαιδευτικών, σελ. 29
Σπόντες, σελ. 31

Ο «Πολίτης της Κυριακής» εμφανίζεται με δόση νοσταλγίας για μια συμμαχία που μπορει να απαιτηθεί και στο μέλλον ή Η δυσφορία μιας μερίδας φιλελευθέρων, και άλλων, σε έντυπες εκδόσεις


Πως μπορεί να υπάρξει αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των όποιων επενδυτών προς το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα αλλα και προς την κυπριακή οικονομια..οταν βλέπουν τους πολιτικούς αλλα και τον αρχιεπίσκοπο να αναμιγνύονται ενεργά στις αρχαιρεσίες για την εκλογή νέου Δ.Σ. στην Τράπεζα και μετά από μερικές μέρες τον Πρόεδρο να θέτει ανοικτά θέμα για τον διοικητή, επειδή ενεργοποίησε την διαδικασία ελέγχου καταλληλότητας των μελών του νέου ΔΣ;»
Α. Παράσχος, Καθημερινή, 22/9/2013

«Ο Πανίκος Δημητριάδης, με την αφέλεια ενός ακαδημαϊκού και με παντελή άγνοια κινδύνου, είχε την ψευδαίσθηση ότι ήρθε εδώ για να εφαρμόσει το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με την τρόικα στο κεφάλαιο των τραπεζών. Να ξεκινήσει δηλαδή μια ορθή και σοβαρή εταιρική διακυβέρνηση.»
Δ. Διονυσίου, Πολίτης, 22/9/2013

Τις τελευταίες δυο βδομάδες, η φιλελεύθερη τάση της δεξιάς εμφανίστηκε κάπως δυναμικά να διαφοροποιείται από την κυβερνητική πολιτική, την οποία μέχρι τώρα στήριζε με την δικαιολογία ότι «ήθελε χρόνο η κυβέρνηση». Η πρώτη ευκαιρία διαφοροποίησης αφορούσε τα θέματα της εκπαίδευσης, όπου οι παρεμβάσεις της εκκλησίας έφτασαν πια σε σημείο εξευτελιστικό ακόμα και για τους υπομονετικούς της ρητορικής του «θέλει χρόνο». Όταν ο αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να ρίξει στο δημόσιο χώρο και τις ανοησίες για το γλωσσικό, η αντίδραση ήταν έντονη. Και η αντίδραση οξύνθηκε με τη δολοφονία του Π. Φύσσα και τη μάλλον ανόητη παρέμβαση του αρχιεπίσκοπου, στην προσπάθειά του να «εξηγήσει», δήθεν, όσα είχε πει παλιά για το ΕΛΑΜ.

Σύμπτωμα εποχής ή απλώς συγκυρία; Η φιλελεύθερη διαφοροποίηση σε ένα πρωτοσέλιδο του κυριακάτικου Πολίτη
Αν αυτά ήταν, όμως, τα επιφανειακά σημάδια μιας αντιπαράθεσης  με βάθος στα πολιτιστικά και πολιτικά θέματα, υπήρχε και ένα οικονομικό υπόστρωμα. Οι συνεχείς παρεμβάσεις του αρχιεπίσκοπου για να πετύχει διορισμό δικών του στο Δ.Σ, της Τράπεζας Κύπρου, και η εικόνα του κ. Αναστασιάδη να σύρεται ουσιαστικά σε αυτήν τη δημόσια διαδικασία ρουσφετιού, άφησε επίσης ένα έντονο αίσθημα. Έτσι, παρά την οργάνωση της υστερίας ενάντια στον Π. Δημητριάδη, η όλη εκστρατεία δεν φάνηκε να κερδίζει την εύνοια των φιλελευθέρων, αν κρίνει κάποιος από τις εκδόσεις της κυπριακής. Η Καθημερινή, η οποία προσπαθεί να καλύψει ένα χώρο ανάμεσα στους φιλελευθέρους και την αριστερά - έχοντας όμως, και ένα σαφώς δεξιό ιδιοκτήτη -, κράτησε αποστάσεις από την επίθεση του Ν. Αναστασιάδη ενάντια στον Π. Δημητριάδη – δημοσίευσε και συνέντευξη του κ. Δημητριάδη και πρόβαλε την ανάγκη «συνεργασίας» στο πρωτοσέλιδο εκδοτικό σχόλιο. Ο Πολίτης ήταν ακόμα πιο έντονος και ίσως αποκαλυπτικός των τάσεων που κυκλοφορούν.

Ο μεγάλος πρωτοσέλιδος τίτλος ήταν αφιερωμένος στο σενάριο ότι η λύση θα είναι καταλυτική για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης: «Επανένωση με οικονομία». Ταυτόχρονα, στο πρωτοσέλιδο υπήρχε παραπομπή σε εσωτερικό κείμενο όπου γινόταν παραλληρισμος της προσπάθειας του Ν. Παπαδόπουλου να υπερασπιστεί τον κ. Ορφανίδη στο θέμα της Εγνατίας, με τις θέσεις του κ.Βγενόπουλου: «Όταν ο Νικόλας συμπληρώνει το Βγενόπουλο». Η παρατήρηση είναι σωστή – αλλά είναι εντυπωσιακό να διατυπώνεται με τόση σαφήνεια από τον Πολίτη, ο οποίος όλο το 2012 αναλώνονταν σε προσπάθειες μετατόπισης του θέματος από τα σκάνδαλα των τραπεζών. Αυτή η επιστροφή, λοιπόν, στην αναζήτηση των δεδομένων για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα, είναι μεν προϊόν του γεγονότος ότι δεν μπορούν να συγκαλυφθούν πια, αλλά είναι και προϊών μια σταδιακής μετατόπισης – από το περασμένο καλοκαίρι ο Πολίτης άρχισε να εστιάζει στις ευθύνες του κ. Βγενόπουλου και σε αυτό το πλαίσιο, σύνδεσε την κάθοδό του με την περίοδο του κ. Χριστοδούλου ως διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Και οι τότε αποκαλύψεις για τις οικογενειακές σχέσεις του Χριστοδούλου, ή του γαμπρού του, με τη Λαϊκή, έτειναν να τεκμηριώνουν μια τάση βοήθειας προς τον κ.Βγενοπουλο. Έστω και αν τα κίνητρα της εφημερίδας μπορεί να ήταν και το ζήτημα της προσωπικής αντεκδίκησης του ιδιοκτήτη με τον κ. Χριστοδούλου για την έρευνα για φοροδιαφυγή. Η νέα έμφαση, όμως, στις ευθύνες Ορφανίδη, συνεχίζει μεν να εστιάζει στο Βγενόπουλο, αλλά ανοίγει και ένα νέο παράθυρο διαφοροποίησης μερίδας τουλάχιστον της δεξιάς από τον κ. Ορφανίδη. Ο Διονύσης Διονυσίου, «Σύμβουλος έκδοσης» του κυριακάτικου Πολίτη, το έθεσε με πρωτοφανή σαφήνεια στο σχόλιό του: «Ο κ. Ορφανίδης, που επί των ημερών του έγινε το κούρεμα των κυπριακών ομόλογων, η καταστροφική τριπλή συγχώνευση της Λαϊκής με την Μαρφίν – Εγνατία, η ύποπτη εξαγορά της Uniastrum και της Banca Transylavania, είχε τεραστία εσωτερική στήριξη, αφού είχε στο πλευρό του όλα τα κόμματα πλην του ΑΚΕΛ και το σύνολο του κυπριακού Τύπου.»

Το θεσμικό πλαίσιο της αντιπαράθεσης προέδρου και διοικητή και το ιστορικό ζήτημα της διάκρισης και του διαχωρισμού των εξουσιών
Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, ήταν η θεωρητική απόπειρα του κ. Διονυσίου να ερμηνεύσει την αντιπαράθεση των δυο προέδρων (Χριστόφια, Αναστασιάδη) με τους διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας (Ορφανίδη, Δημητριάδη): ανιχνεύει μια υπερβολική αύξηση της δύναμης του προέδρου μετά το 1963-64, όταν «αποχώρησε»/εκδιώχθηκε ο τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος. Με αυτή την αλλαγή, ο πρόεδρος «λειτουργεί ως ένας εκλεγμένος δικτάτορας» σύμφωνα με τη διατύπωση του. Και αυτό, καταλήγει, οδήγησε αναπόφευκτα σε δομική-θεσμική αντιπαράθεση με την Κεντρική Τράπεζα απο «το 2008 με την ένταξη μας στην ευρωζώνη και τη συμμετοχή του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας στο συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.» Η διατύπωση για «εκλεγμένο δικτάτορα» είναι υπερβολική, αλλά είναι μια άποψη που αρθρώνεται και από τους φιλελευθέρους, αλλά διατυπώθηκε και από τον Τ. Χατζηγεωργίου του ΑΚΕΛ. Αυτό στο οποίο παραπέμπει η αναφορά στο 1963-64, είναι η δημιουργία ενός καθεστώτος εξαίρεσης με τη δικαιολογία του δικαίου της έκτακτης ανάγκης. Αυτό το καθεστώς, όντως, μετέφερε στην προεδρία πολλές εξουσίες και γιατί ο έλεγχος από τον τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο έπαψε να υπάρχει, αλλά και γιατί ο πρόεδρος, με την μορφή του Μακάριου τότε, αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ ως φορέας της συνολικής πολιτειακής κυριαρχίας. Και σε αυτό το πλαίσιο, εξέφρασε ευρύτερα συμφέροντα για την ελληνοκυπριακη κοινότητα. Προσπάθειες για περιορισμό των προεδρικων εξουσιών έγιναν και την δεκαετία του 1980, αλλά και πρόσφατα με την κυβερνώσα βουλή την περίοδο 2011-13 – κάτι που ίσως συνεχιστεί σε άλλο πλαίσιο. Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο στο οποίο αγγίζει χωρίς να το αναλύει ο κ. Διονυσίου. Μεγάλο μέρος του προβλήματος ξεκίνησε από πριν – από το 1960.  Το σύνταγμα, το οποίο δόθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία ήταν μεν φιλελεύθερο, αλλά η παράταξη η οποία ανέλαβε να το διαχειριστεί, και στις δυο κοινότητες, δεν είχε πρόθεση να το εφαρμόσει. Προτιμούσε ένα είδος πελατειακού κράτους, το οποίο στηριζόταν στον εσωτερικό αυταρχισμό. Και αυτό το καθεστώς μπορούσε να εφαρμοστεί με τον περιορισμό του συντάγματος. Ουσιαστικά, σε εκείνο το πλαίσιο, η τοπική δεξιά και στις δυο κοινότητες ανέλαβε μόνη της την εξουσία, αλλά δεν ήθελε να μοιραστεί την εξουσία της. Υπήρχε με αυτή την έννοια μια δυσκολία κατανόησης της διάκρισης και του διαχωρισμού των εξουσιών. Η μη εφαρμογή και λειτουργία του συντάγματος είχε να κάνει, σε αυτό το πλαισιο, και με το «βαθύ κράτος», το οποίο είχε δημιουργηθεί και εμπόδιζε την λειτουργία της δημοκρατίας σε διάφορους τομείς. Και ο Μακάριος βρέθηκε πριν το 74 μπροστά σε δομές του κρατικού μηχανισμού που δεν ελέγχονταν από τον πρόεδρο – δεν υπάκουαν ούτε το σύνταγμα και λειτουργουσαν σαν ένα είδος παρακράτους.
Οι κινήσεις ενσωμάτωσης στην Ε.Ε. έφεραν και πάλι εξωτερικό έλεγχο. Αλλά αν στην περίπτωση του Δ. Χριστόφια, λόγω της συνειδητοποίησης των προβλημάτων από την ένταξη στην ευρωζώνη, υπήρξε ένα είδος ανοχής προς τον κ. Ορφανίδη μέχρι το 2011 - όταν άρχισε να κάνει δημόσια αντιπολίτευση - στην περίπτωση του κ. Αναστασιάδη φάνηκαν και σύνδρομα προηγούμενων περιόδων – όπως στοιχεία μη σεβασμού του συνταγματικού και θεσμικού διαχωρισμού των εξουσιών.

Η νέα συγκυρία 

Το ότι τελικά οι φιλελεύθεροι, αλλά και μερίδα της αριστεράς προβληματίζονται για αυτό το θέμα, είναι σύμπτωμα του γεγονότος ότι και η τοπική κοινωνία, αλλά και οι δομικές της σχέσεις βρίσκονται σε ρευστότητα. Όπως παρατηρεί ο κ. Διονυσίου με την τραπεζιτική ένωση, ουσιαστικά, η Κεντρική Τράπεζα θα είναι ακόμα πιο αυτόνομη από την εκτελεστική εξουσία. Ταυτόχρονα, οι συζητήσεις για το κυπριακό, αργά ή γρήγορα, θα επανέλθουν στο κομβικό σημείο της προεδρίας που είναι φορέας κυριαρχίας – αλλά προσωρινής. Και το προσωρινό μπορεί να είναι στα όρια του. Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως να είναι και δείγμα των καιρών ο προβληματισμός στην ελληνοκυπριακή κοινότητα, για το διαχωρισμό των εξουσιών. 

Όταν ο Λίλλης τα ‘ξαναφτιάχνει’ με τον Κουλέρμο και το παίζει «Λιοτατής» με στόχο τον Κιττή (ή πετώντας το κοκαλάκι «Δρομολαξιά» για να μετατοπιστεί η συζήτηση από διάφορα στο δημόσιο λόγο)

Το μοντέλο: πως ένα κύπριος Τσοχατζόπουλος φτιάχνει θεάματα για άλλους
Υπάρχει μια ιστορία που γράφτηκε ήδη στο ίντερετ αρκετές φορές χωρίς διάψευση: ο κ. Κουλέρμος, πεθερός του κ. Χάσικου, αγόρασε σε κάποια φάση ένα ιχθυοτροφείο στο Λιοπέτρι αφού πρώτα εξαπέλυσε, μέσω της εφημερίδας του, μια επίθεση εναντίον του ότι ήταν έκανε κακό στην περιοχή. Έτσι, οι ιδιοκτήτες το πούλησαν τελικά στον έκδοτη που οργάνωσε την εκστρατεία σε χαμηλή τιμή. Και φυσικά, μετά συνέχισε να μολύνει το περιβάλλον, βγάζοντας όμως τώρα πια ο ίδιος κέρδη – και έτσι η εφημερίδα του σιώπησε.
Αυτό το μοντέλο είναι καλά να το έχει κάποιος στο μυαλό του, καθώς ο κ. Χάσικος με την πρόθυμη η μη στάση του κ. Ι. Νικολάου, προωθεί τα συμφέροντά του.

Το κοκαλάκι της Δρομολαξιάς, το οποίο ρίχνεται στα ΜΜΕ σε πάντα βολικές στιγμές – και με επιφοίτηση αγνότητας πρόσφατα
Το θέμα με το χωράφι, που αγόρασε το ταμείο συντάξεων των εργαζόμενων στην ΣΥΤΑ στην περιοχή της Δρομολαξιάς είναι ένα θέμα, το οποίο εμφανίζεται βολικά κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση ή θέλει να περάσει κάτι. Εμφανίστηκε και την άνοιξη έτσι, και το καλοκαίρι - ακριβώς γύρω στις 15 Ιουλίου - στο τέλος Αυγούστου με τις παρουσιάσεις στη διορισμένη επιτροπή Πική, και τώρα. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, όπως τουλάχιστον τη διέρρευσε η κυβέρνηση στον Φιλελεύθερο της Τετάρτης, 25/9, είναι ότι ο κ. Λίλλης αποφάσισε ξαφνικά να μιλήσει, τη Δευτέρα. Αυτή η επιφοίτηση, σύμφωνα με τον υπότιτλο της εφημερίδας, συμπεριλάμβανε και ένα είδος υπόσχεσης για «εύνοια». Η νέα κατάθεση Λίλλη που έστρεψε τα φώτα στο νέο μεγάλο αντίπαλο του κ. Χάσικου - ο οποίος τρέχει το θέμα σαν οικογενειακό ζήτημα - ήρθε βολικά: η κυβέρνηση, κατ’ αρχήν, προσπαθεί να περάσει ένα νομοσχέδιο για να μπορεί να αντικαταστήσει τα ΔΣ των ημικρατικών, ενώ ταυτόχρονα προωθεί και τις ιδιωτικοποιήσεις – οπότε, δημόσια εστίαση σε ένα επικεφαλής ημικρατικού, ο οποίος μάλιστα προσπαθούσε να πείσει ότι δεν είναι συμφέρων να ιδιωτικοποιηθούν οι ημικρατικοί, είναι αρκετά βολικό για να είναι εντελώς τυχαίο. Ύστερα, είναι και ο υπουργός δικαιοσύνης, που είναι υπό πολλαπλή πίεση, αφού μόλις είπε ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι από ρατσιστικές ομάδες βρέθηκε μπροστά στη δολοφονία του Φύσσα στην Ελλάδα, που τον υποχρέωσε σε στροφή. Ύστερα, είναι και ο αρχιεπίσκοπος, ο οποίος μετά το ξεσέλωμα δηλώσεων και ρουσφετολογικών παρεμβάσεων (ήθελε μέχρι και παραίτηση του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, όπως φάνηκε από τα ΜΜΕ, στα οποία έχει οικονομικό συμφέρον – Μέγα, Φιλελεύθερος), βρέθηκε μπροστά σε ένα κύμα αντιδράσεων, όχι μόνο από την αριστερά, αλλά και από τους φιλελευθέρους. Και ανάμεσα σε άλλα ήρθε και η είδηση για τις διαπραγματεύσεις των εκπροσώπων των κοινοτήτων με Ελλάδα και Τουρκία – έπεσε σύννεφο τετραμερούς και η κυβέρνηση πανικοβάλλεται, όταν νιώθει ότι μπορεί να αρχίσει η κριτική των απορριπτικών.
Και από την άλλη, υπάρχει και μια αυξανόμενη κοινωνική πίεση.
Οπότε, χρειαζόταν κάποια μετατόπιση. Ο Β. Παπαδόπουλος, μετά το deal με το Λίλλη, φάνηκε να επιστρέφει πίσω στην υστερία της άνοιξης. Ήταν και αυτό σύμπτωμα.

Που στύλλον στύλλον άνεση: από το χωράφι της Δρομολαξιάς μέχρι ένα άλλο χωράφι που δεν πωλήθηκε τελικά – ή πως το θέμα είναι διαμάχη επιχειρηματιών που αναζητούν πολιτική κάλυψη των διαφορών τους
Το ενδιαφέρον με το δημοσίευμα του Φιλελευθέρου είναι το εξής: συμφωνα με αυτο, ο κ. Λίλλης δεν έκανε την καταγγελία για το χωράφι στη Δρομολαξιά (για την οποία ίσως έκανε τώρα συμφωνία με τα συμφεροντα του κ. Κουλέρμου, που είναι η επιχειρηματική οικογενειακή φιγούρα πίσω από τον κ. Χάσικο, για «εύνοια»), αλλά για ένα άλλο χωράφι. Όπως και στις καταγγελίες Λιοτατή, το όλο θέμα έχει να κάνει και πάλι με πληρωμές σε μετρητά, οπότε η απόδειξη όπως είπε εύστοχα και ο κ. Κιττής είναι «ο λόγος του έναντι του λόγου του κ. Λίλλη». Το πιο παράδοξο, βέβαια, είναι ότι η συμφωνία για άλλο χωράφι τελικά «δεν υλοποιήθηκε» – άρα με βάση την εκδοχή του Φιλελευθέρου και του κ. Λίλλη, δόθηκαν τα χρήματα και δεν έγινε τίποτα. Υπενθυμίζεται ότι και ο κ. Λιοτατής ισχυρίστηκε ότι έδωσε εκατοντάδες χιλιάδες στο κ. Λίλλη σε μετρητά. Προφανώς, είναι μια μέθοδος συγκαλυμμένης πληρωμής, αλλά είναι επίσης και μια εύκολη κατηγορια, αν θέλει κάποιος να φορτώσει αλλού κάτι.

Για να κατανοήσει κάποιος την υπόθεση και τα παράδοξά της, θα πρέπει να δει την ιδιομορφία του ζητήματος των τουρκοκυπριακών περιουσιών και γιατί ο κ. Χάσικος αποφάσισε να εστιάσει σε αυτό το θέμα. Οι τουρκοκυπριακές περιουσίες στη νότια Κύπρο βρίσκονται, ουσιαστικά, υπό την κηδεμονία του κράτους και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει απροθυμία να πωληθούν – εκτός βέβαια αν εξυπηρετούν «ειδικά», κρατικά ή άλλα συμφέροντα. Από τη δεκαετία του 1990, ωστόσο άρχισαν να γινόταν αγοραπωλησίες. Φυσικά, τέτοιες πωλήσεις γινόταν από τουρκοκύπριους σε άνισες συνθήκες – δεν είχαν δηλαδή την ίδια άνεση με τους ελληνοκύπριους για διαπραγμάτευση κλπ, αφού θα έπρεπε να πειστεί και το κράτος, και οι λειτουργοί του. Μετά το 2004, αυτές οι πωλήσεις συνεχίστηκαν και σε αυτό το πλαίσιο, εμφανίστηκε και ο κ. Μουσταφά, ιδιοκτήτης του χωραφιού στη Δρομολαξιά κοντά στο αεροδρόμιο. Η περιοχή θα είχε ανάπτυξη λόγω του αεροδρομίου και ήδη διάφοροι επιχειρηματίες γης, ανάμεσά τους και οι κ. Κουλέρμος και Λίλλης, ενδιαφέρθηκαν να αποκτήσουν ιδιοκτησίες με στόχο να τις πωλήσουν μετά με κέρδος. Το πιο ολοκληρωμένο άρθρο για τις σχέσεις τους δημοσιεύτηκε από τον Ιούλιο, αλλά φυσικά λογοκρίθηκε από τα περισσότερα ΜΜΕ.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Μουσταφά γνώρισε τον κ. Λιοτατή, ο οποίος ασχολείτο επίσης με το εμπόριο γης – και ο κ. Λιοτατής από ότι φαίνεται και από τις καταθέσεις του, του πρόσφερε κάλυψη για να πωλήσει το χωράφι του. Έτσι, του νοίκιασε δωμάτιο για να φαίνεται ότι μένει στην περιοχή, και τον περιέφερε για να βρει αγοραστή – πήρε και 50,000 για αυτές τις υπηρεσίες. Και διεκδικούσε, βέβαια, πολύ περισσότερα από τα κέρδη. Διότι το χωράφι πωλήθηκε σε διπλάσια τιμή από όσα πήρε ο τουρκοκύπριος. Ο παραπονούμενος, βέβαια, είναι ο κ. Μουσταφά – αλλά με το υπάρχον καθεστώς το ότι το πώλησε μπορεί να είναι και επίτευγμα. Διότι οι αντίπαλοι της πώλησης δεν ενδιαφέρονται ακριβώς για τον τουρκοκύπριο, αλλά διότι ήθελαν να πωλήσουν δικό τους κομμάτι στο ταμείο εργαζομένων της ΣΥΤΑ. Ένας από αυτούς, ήταν και ο κ. Κουλέρμος, ο οποίος όταν έγινε η αγοραπωλησία έχασε από μια αναμενόμενη επένδυση – και θεωρούσε ότι τον ξεγέλασε ο παλιός συνέταιρος ο κ. Λίλλης. Έτσι, στήριξε τον κ. Λιοτατή και όταν έγινε ο γαμπρός του υπουργός εσωτερικών, αποφάσισαν, προφανώς, να χρησιμοποιήσουν το θέμα για να έχουν ένα τρόπο να μετατοπίζουν την έμφαση κάθε φορά, που πλησιάζει επικίνδυνα η κριτική, είτε στις μίζες, είτε στη διαπλοκή .

Όταν ασχολείται ο κ. Χάσικος, το ερώτημα είναι τί επιδιώκει οικονομικά για τις επιχειρήσεις της οικογένειας
Διότι ο κ. Χάσικος είναι ίσως η πιο κραυγαλέα περίπτωση διαπλοκής υπουργού στα χρονικά της Κυπριακής Δημοκρατίας: με οικογενειακές επιχειρήσεις γης, βρέθηκε υπουργός που άλλαξε το φορολογικό νομοσχέδιο για την φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, εξυπηρετώντας πρώτα από όλα τα προσωπικά του συμφέροντα. Και το αίσθημα της προσωπικής εξυπηρέτησης στο θέμα ήταν σαφές, όταν εξαίρεσε τον εαυτό του από τους ενοικιαστές του δημόσιου που έπρεπε να μειώσουν το νοίκι. Ανάλογα μπορεί να πει κάποιος για τη σχέση του υπουργού εσωτερικών με τα προσωπικά του συμφέροντα ως μέλος οικογένειας ιδιοκτήτη ΜΜΕ. Ή για το ιχθυοτροφείο στο Λιοπέτρι, το οποίο πήρε και άδεια να ρίχνει τη μόλυνση που παράγει στην θάλασσα κλπ.
Οπότε σε ένα άλφα επίπεδο ήταν και ένα είδος προσωπικής κίνησης – εκδίκησης ή ίσως απαίτησης ιδιωτικά για επιστροφή ζημιών κλπ. Αυτά δεν δημοσιεύονται. Όμως, ευρύτερα ήταν και είναι και ένα θέμα που βολεύει – γιατί ως οριακό θέμα μιας ομάδας ιδιοκτησιών, οι οποίες για να προχωρήσουν ή ήθελαν έξτρα εγκρίσεις, είναι αναμενόμενο να υπήρχαν διάφορες "εξυπηρετήσεις".

Μια διαδικασία, όπου ό,ποιος λέει  ό,τι θέλει ο υπουργός αποκτά εύνοια, ενώ το θέμα μετατοπίζεται και ο αρχικός ένοχος - αν υπήρχε αδίκημα - δεν συζητείται καν;
Η απόφαση του κ. Λίλλη να κατηγορήσει τον κ. Κιττή και να αφήσει να αιωρούνται διάφορα - τουλάχιστον όπως ακούστηκε στο δικαστήριο - δείχνει ότι βρήκε τρόπο να πετύχει κάποιο deal. Διότι στην προκειμένη περίπτωση, η διαδικασία φαίνεται να ακολουθεί ένα παράδοξο μονοπάτι που θύμιζε και λίγο ένα προκατασκευασμένο σενάριο όπου ο καθένας μεταφέρει κάτι παρακάτω χωρίς να είναι ο βασικός κρίκος. Ουσιαστικά, ενθαρρύνεται κάποιος να κάνει μια καταγγελία ότι συμμετείχε σε κάτι, του προσφέρεται απαλλαγή από κατηγορίες, οπότε μπορεί εύκολα να κατηγορεί άλλους. Έτσι, ο Λιοτατής, ο οποίος αν υπήρχε παρανομία στην πώληση θα έπρεπε να είναι ο πρώτος που θα έπρεπε να συλληφθεί, απαλλάχτηκε. Η επίθεση εστιάστηκε μετά στον Λίλλη. Τώρα, αν ο Λίλλης κατηγορεί τον Κιττή και έτσι θα απαλλαχθεί από μια σειρά κατηγοριών, τότε αυτό μοιάζει με ένα παιχνίδι ενοχοποίησης, όπου όσοι αναζητούν κάτι, προσεγγίζουν μάρτυρες με υπόσχεση απαλλαγής φτάνει να πουν αυτά που βολεύουν όσους καθοδηγούν την έρευνα. Και τα ΜΜΕ ήταν ξεκάθαρα ποιοί καθοδηγούσαν.

Και το «μονόφθαλμο» βλέμμα στο Φιλελεύθερο προσφέρει επίσης υπηρεσίες: η Αλκή είναι αριστερό σωματείο, αλλά η ΣΕΚ ποιάς παράταξης είναι συντεχνία;
Και οι σκοπιμότητες ήταν σαφείς. Έτσι, ο Φιλελεύθερος άφησε έντονα να φανεί ότι υπήρχε σχέση με μίζες στην αριστερά, αλλά παρέβλεψε εντελώς ότι ο κύριος εμπλεκόμενος, ο κ. Ορέστης Βασιλείου, είναι της ΣΕΚ. Ο Φιλελεύθερος είχε πάντα μια παράξενη και ενδιαφέρουσα στάση απέναντι στις συντεχνίες της ΣΥΤΑ. Την προηγούμενη περίοδο, παρουσίαζε τις θέσεις των μικρών συντεχνιών ως τις θέσεις των συντεχνιών γενικά. Τώρα, που καταγράφεται τελικά ότι ένας συντεχνιακός κατηγορείται και αν είναι σωστά όσα γράφηκαν πήρε και τσεκ, τώρα ξαφνικά το δημοσιογραφικό επιτελείο ξέχασε σε ποια παράταξη ανήκει η ΣΕΚ. Και από ότι φαίνεται και οι δυο αστυνομικοί, οι οποίοι θεωρείται ότι δεν έκαναν ορθή αναφορά για το που έμενε ο κ. Μουσταφά, ανήκουν επίσης στη δεξιά. Είναι ενδεχόμενο ότι η εσωτερική διαμάχη, που φάνηκε να υπάρχει σε ένα στάδιο, να πήγαζε από τα διαφορετικά συμφέροντα και στο χώρο της δεξιάς, τα οποία εξυπηρετεί ο κ. Χάσικος από την μια και ο κ. Ι. Νικολάου από την άλλη.

Αλλά, ενώ δίπλα από το όνομα του κ. Λίλλη υπήρχε αναφορά στην Αλκή για να συνδεθεί με την αριστερά, δίπλα στο όνομα του συντεχνιακού, δεν υπήρχε το όνομα της ΣΕΚ.
Κατά τα άλλα, η Ε.Ε. του ΑΚΕΛ στη Λάρνακα απέδωσε τα δύο εμβάσματα του κ. Λίλλη σε χρέη που είχε το σωματείο Αλκή, τα οποία τακτοποιήθηκαν από άτομα από το χώρο της αριστεράς. Στο βαθμό που όντως η επιτροπή έχει αποδείξεις ότι αυτά τα χρήματα δόθηκαν σε άλλους και ο λογαριασμός της χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά, τότε αυτό πιστώνεται σε παραπλάνηση του κ. Λίλλη. Το θέμα ωστόσο τώρα πια είναι ποιό είναι το ζητούμενο – σίγουρα δεν είναι το ότι πληρώθηκε πιο λίγα ο τουρκοκύπριος, αφού ο κ. Λιοτατής που ήταν ο μεσίτης του, έχει ντε φάκτο αθωωθεί.

Οπότε, τώρα η αντιπαράθεση φαίνεται να είναι ανάμεσα στον κ. Κιττή και το Χάσικο – και ο κ. Κιττής δεν είναι τυχαίος για την πολιτική ελίτ. Συνεργάστηκε με την κυβέρνηση στην οποία ήταν υπουργός άμυνας ο κ. Χάσικος, την εποχή των μιζών Τσοχατζόπουλου, και ενδεχομένως ξέρει πολλά. Ήδη, έθεσε το ζήτημα των συμφερόντων της οικογένειας Κουλέρμου με αρκετή σαφήνεια. Η συνέχεια θα έχει ενδιαφέρον – εκτός βέβαια και αν γίνει και εδώ ένα deal αλά Λιοτατής-Λίλλης για να προχωρεί το θέαμα παρακάτω. Διότι στο τέλος των θεαμάτων το ζήτημα είναι και ποιοί θα καταλήξουν με τις μετοχές της ΣΥΤΑ. Όπως και η ιδιοκτησία του ιχθυοτροφείου στο Λιοπέτρι.
Και αν για τη δεξιά τίθεται θέμα πόσο καιρό θα παίζει αυτή η κωμωδία του κ. Χάσικου, ως το ατόμο που ταυτίζεται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο με τον Τσοχατζόπουλο, να ψάχνει να μετατοπίζει τις υποψίες κάθε φορά που εστιάζουν αναπόφευκτα πάνω του, για την αριστερά, το θέμα είναι πώς έμπλεξε ένας ιστορικός σύλλογος, όπως η Αλκή με άτομα όπως ο κ. Λίλλης, που φαίνεται, με βάση τα μέχρι τώρα στοιχεία, να αλλάζει στρατόπεδο αναλόγως συμφερόντων.

Την επομένη, όπως αναμενόταν από το σενάριο η Αλήθεια, ο Πολίτης και ο Φιλελεύθερος έστησαν τα πρωτοσέλιδα τους από μια αναφορά στην κατάθεση του Λίλλη - ο οποίος τώρα από αναξιόπιιστος μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε έγκυρη πηγή - ότι είχε δώσει 274, 000 στο ταμείο της Ε.Ε. του ΑΚΕΛ στην Λάρνακα. Η ανακοίνωση της Ε.Ε. ότι το ποσό αφορούσε οφειλές σε σχέση με την Αλκή και όχι δωρεά στην επιτροπή, χάθηκε στις μέσα σελίδες. Ακόμα πιο χαρακτηριστικά λ.χ. ο κ. Χατζηστυλιανού στο Φιλελεύθερο, ο οποίος είχε αναλάβει ανάλογες υποθέσεις και πριν και είχε την τάση να βλέπει μόνο τα αριστερά σωματεία ως ύποπτα σε ένα κατάλογο, επανέλαβε τον εαυτό του. Έτσι ξαφνικά, φαίνεται στέρεψαν οι πήγες του να μάθει το που ανήκει η ΣΕΚ, ή σε ποιό κόμμα πρόσκεινται οι υπό κατηγορία αστυνομικοί ή άλλοι εμπλεκόμενοι. Διότι το σενάριο προνοούσε μια εστίαση στην αριστερά και αυτό φαινόταν από την προηγούμενη. Για το πώς τα δημοσιεύματα, αλλά και κινήσεις της αστυνομίας έχουν μια ενδιαφέρουσα τάση να συμπίπτουν με δύσκολες επικοινωνιακές φάσεις της κυβέρνησης ή όταν θέλουν να ξεκινήσουν επίθεση, μπορεί να συγκρίνει κάποιος και την προηγούμενη εμφάνιση του θέματος ακριβώς πριν την περίοδο εμφάνισης των Δ. Χριστόφια, Α. Ορφανίδη και Ν Αναστασιάδη στην «ερευνητική» του κ. Πική.


26 Σεπ 2013

Συνομιλίες λύσης ή συνομιλίες «μη λύσης»




Μετά από τόσες δεκαετίες άκαρπων προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού, ό,ποιος προσπαθεί να  ασχοληθεί μαζί τους μπορεί να κάνει ορισμένες χρήσιμες  παρατηρήσεις. Μια εμπειρική παρατήρηση είναι ότι κοιτάζοντας πίσω προς  τις προσπάθειες που έχουν ήδη γίνει  δημιουργείται η εύλογη απορία: Πρόκειται για προσπάθειες, που γίνονταν για να λυθεί το Κυπριακό ή πρόκειται για προσπάθειες που γίνονταν για να μη λυθεί το Κυπριακό. Είναι σαφές, σε πάρα πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν, ότι κάποια από τις πλευρές πάσκιζε να απεμπλακεί από την πιθανότητα λύσης αντί το αντίθετο. Έτσι, προσπαθώντας να κατανοήσουμε τι γίνεται και με την νέα προσπάθεια επίλυσης  του Κυπριακού είναι χρήσιμο να έχουμε στο νου μας ότι θα πρέπει, ίσως, να παρατηρήσουμε ακόμα μια προσπάθεια μη επίλυσης του Κυπριακού.
Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι μέσα από τις διαδοχικές αποτυχημένες προσπάθειες έχουν επιλυθεί ή μεταβληθεί  πολλά ζητήματα σιωπηλά. Π.χ. έχουν λιγοστέψει οι  Ελληνοκύπριοι ή Τουρκοκύπριοι που θέλουν να επιστρέψουν πίσω στα σπίτια τους σε συνθήκες μειονότητας. Στο εδαφικό, έχουν πωληθεί πολλές τουρκοκυπριακές περιουσίες  σε  Ελληνοκύπριους σε Λάρνακα Λεμεσό και Πάφο, ενώ αντίστροφα πολλές ελληνοκυπριακές περιουσίες έχουν πωληθεί στα κατεχόμενα. Πολλές περιουσίες Μαρωνιτών έχουν αποκατασταθεί. Μια σημαντική μεταβολή είναι ότι από το 2004 έχουν οικοδομηθεί  πολλά ακίνητα σε ελληνοκυπριακές περιουσίες, που έμεναν μέχρι τότε άδειες και μια άλλη μεταβολή είναι η μαζικότητα τουρκικών επενδύσεων. Επίσης, πολλοί εκτοπισμένοι έχουν πεθάνει και οι νέοι που έρχονται μεγαλώνουν μέσα στις νέες συνθήκες.
Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, ας δούμε τί δείχνουν οι χειρισμοί του Νίκου Αναστασιάδη και του Γιαννάκη Κασουλίδη στην Νέα Υόρκη.
Το πρώτο σημείο που τονίζουν και οι δύο πολιτικοί στις επαφές τους με τους αξιωματούχους των ΗΠΑ είναι ότι η Κύπρος ανήκει ψυχή τε και σώματι στη Δύση. Εκτός από την επιθυμία για συμμετοχή στο συνεταιρισμό για την ειρήνη προέβαλαν το ρόλο που διαδραματίζει η Κύπρος στο πλευρό της Δύσης και των επιλογών της στη συριακή κρίση. Μάλιστα, ο  Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε τις ευχαριστίες προς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη για το «σταθεροποιητικό ρόλο» της Κύπρου στην  έκρυθμη  περιοχή  της Ανατολικής Μεσογείου. Παρά το ότι στον οικονομικό τομέα οι Ρώσοι είναι ακόμα εδώ και ενδεχομένως η πρότασή τους στη συριακή κρίση να ενδυναμώνει την παρουσία τους, η Κυπριακή Δημοκρατία δείχνει να τονίζει μια φιλοατλαντική στροφή που φαίνεται, επίσης, έντονα στον ενεργειακό τομέα. (Την ίδια ώρα η ηγεμονία των ΗΠΑ δείχνει και τα όρια της στη συριακή κρίση).
Το δεύτερο σημείο που φαίνεται να προωθείται και με αποδοχή των άλλων παιχτών στο Κυπριακό, είναι ο διορισμός μεσολαβητών αντιπροσώπων των ηγετών των δύο κοινοτήτων. Αυτός ο διορισμός από πρώτη άποψη φαίνεται να ευνοεί την κωλυσιεργία, διότι ασφαλώς οι συνομιλητές θα χρειάζεται σε κάθε βήμα τους να απευθύνονται στους ηγέτες. Αν συνυπολογίσει κανείς και τη θέση Αναστασιάδη ότι θα συναποφασίζει με το Εθνικό Συμβούλιο, η εικόνα ενός παιγνιδιού καθυστέρησης γίνεται πιο εμφανής. Αν προσθέσουμε και την φαινομενικά αθώα δήλωση του ιδίου ότι θέλει καλή προετοιμασία των συνομιλιών  φαίνεται ότι η πρώτη απόφαση του κ. Αναστασιάδη είναι να το παίξει καθυστέρηση. Είναι φυσικά κάτι που θα το δούμε.
Ο κ. Κασουλίδης υποχρεώθηκε να εξηγήσει επιτέλους με κάποια σαφήνεια τι εννοεί η κυβέρνηση όταν λέει καλή προετοιμασία:  Όπως ανέφερε πηγή του υπουργείου Εξωτερικών, «ο κ. Κασουλίδης είπε στον κ. Έλιασον πως είναι ανάγκη οι δύο διαπραγματευτές για να προετοιμάσουν όπως πρέπει τη συνάντηση των δύο ηγετών, να διαπραγματευτούν ένα κείμενο διακήρυξης και να συμφωνήσουν τη μεθοδολογία πάνω στην οποία θα γίνουν οι συζητήσεις από εδώ και εμπρός, για μια ολιστική προσέγγιση και όχι με ατέρμονες συζητήσεις πάνω σε θέματα διακυβέρνησης».
Επομένως, ο χρόνος που θα χρειαστεί για να συμφωνηθεί ένα κείμενο διακήρυξης είναι κάτι που θα μας δώσει μια ένδειξη για το ρολόι της κυβερνητικής συμμαχίας. Η εμπειρία δεκαετιών στις δικοινοτικές συνομιλίες δείχνει ότι θα αρχίσει το παιγνίδι επίρριψης ευθυνών από το κείμενο διακήρυξης. Το ίδιο θα δούμε στο ζήτημα της μεθοδολογίας.
Ο κ. Κασουλίδης ανέφερε και τα στοιχεία, τα οποία θα ενδυναμώσουν κατά την γνώμη του τη διαδικασία.
α) με την απευθείας διαπραγμάτευση μεταξύ του διαπραγματευτή και Τουρκίας
β) με την προώθηση της πρότασης για την Αμμόχωστο και
γ) την αναβάθμιση της εκπροσώπησης της ΕΕ στις συνομιλίες.
Με την πρόταση για την Αμμόχωστο ασχοληθήκαμε σε προηγούμενα τεύχη, απλώς να σημειώσουμε ότι  είναι δυνατόν να προκαλέσει και αυτό μια χρονική καθυστέρηση στις κατά τα άλλα «ολιστικές», κατά την έκφραση του υπουργού, συνομιλίες. Η αναβάθμιση της συμμετοχής  της Ε.Ε. μένει να τη δούμε για να αποφασίσουμε αν συνιστά κάτι διαφορετικό από πριν.
Το επιχείρημα ότι ο Ελληνοκύπριος διαπραγματευτής θα μπορεί να επισκέπτεται την Άγκυρα και ο Τουρκοκύπριος την Αθήνα είναι όντως κάτι που παραπέμπει, αν και όχι υποχρεωτικά, στην ιδέα μια πολυμερούς διάσκεψης.
Ωστόσο, αν όπως είπαμε αντιμετωπίσουμε και την πιθανότητα (άλλωστε στην κυβερνητική συμμαχία είναι και το ΔΗΚΟ)  να επιδιωχθεί μια  «μη λύση» (πχ να θεωρηθεί ότι δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή μια λύση που θα μοιάζει με το σχέδιο Αννάν) τότε, είναι δυνατόν ο αντιπρόσωπος διαπραγματευτής που θα μπορεί να γίνεται δεκτός από την Άγκυρα να εξελιχθεί σε διαπραγματευτή της διαχείρισης της διαφοράς στα ζητήματα γκαζιού και ΑΟΖ με το Κυπριακό άλυτο. Δηλαδή αν υποθέσουμε ότι η Τουρκία ‘κάθεται στα βραστά της’ και αφήνει την υπόθεση γκάζι να εξελιχθεί, τότε η μη λύση είναι πολύ πιθανόν να θεωρηθεί και οικονομικά συμφέρουσα (και εθνικά για ένα μέρος του πολιτικού φάσματος). Από την άλλη όμως, η Τουρκία προσπαθεί να δώσει την εικόνα  μιας χώρας αποφασισμένης να δημιουργήσει αποτρεπτικές εντάσεις . Ήδη σήμερα (Τετάρτη) ανακοίνωσε την κάθοδο του ερευνητικού της σκάφους στην Κυπριακή ΑΟΖ.  Υπάρχει, βέβαια, απόσταση μεταξύ λόγων και πράξης, ωστόσο  θα πρέπει με κάποιο τρόπο η κατάσταση να τύχει διαχείρισης. Λόγω του γκαζιού, αλλά και λόγω της στρατηγικής γεωπολιτικής θέσης  της Ανατολικής Μεσογείου είναι έκδηλη η επιθυμία εμπλοκής, τόσο η Ε.Ε, όσο και οι ΗΠΑ.
Τί είναι το ζητούμενο
Με όσα αναφέραμε πιο πάνω διαφαίνεται ότι το ζητούμενο της νέας διαδικασίας συνομιλιών είναι προς διερεύνηση. Είναι κάτι που χαρακτήριζε τις συνομιλίες για καιρό και οπωσδήποτε μέχρι την εμφάνιση Ερντογάν στην ηγεσία της Τουρκίας. Σ’ αυτή την ασάφεια, βέβαια, εμείς δίνουμε μια ευρύτερη σημασία από ότι ο κ Μαυρογιάννης. Ωστόσο, σύμφωνα με δήλωση του τελευταίου, αποτελεί μια στοιχειώδη δουλεία που πρέπει να καθοριστεί με την έναρξη των συνομιλιών.