31 Οκτ 2013

Ένας σύντομος απολογισμός και μια ξεκάθαρη δήλωση αποχώρησης



Η ΕΡΑΣ είχε εξελιχτεί σε ένα αξιόλογο και σημαντικό εγχείρημα το 2012, καθώς τότε προσέλκυσε αρκετούς κυρίως ανένταχτους ακτιβιστές/ριες της ριζοσπαστικής αριστεράς. Διαμόρφωσε προκαταρκτικές θέσεις, έκανε παρεμβάσεις και ξεκίνησε μια επίπονη διαδικασία συγκρότησης ενός νέου αυτόνομου αριστερού σχήματος, τόσο σε οργανωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Παρά τις διάφορες δυσκολίες που προέκυψαν προς το τέλος της χρονιάς και ιδιαίτερα σε σχέση με τις προεδρικές εκλογές όπου υπήρξε διαφωνία για τη στήριξη ή όχι του υποψηφίου που επέλεξε το ΑΚΕΛ, η προοπτική για τη συγκρότηση ενός ριζοσπαστικού αριστερού σχήματος δεν είχε χαθεί.
Αυτή χάθηκε κάπου στις αρχές του 2013 όταν μερίδα συντρόφων και συντροφισσών (ουσιαστικά τα μέλη της Αριστερής Πτέρυγας, της Εργατικής Δημοκρατίας και η περιφέρειά τους) έδειξε ότι δεν είχε ούτε τη διάθεση να συζητήσει ισότιμα, ούτε και την πρόθεση να συν-διαμορφώσει πλαίσιο και να παράξει συλλογικά πολιτική στη νέα συγκυρία. Φάνηκε ακόμα, ότι τελικά δεν είχε την ετοιμότητα και διάθεση να αλλάξει νοοτροπίες και συνήθειες και να κάνει τις υπερβάσεις εκείνες προς τον κοινό στόχο του κτισίματος μιας σοβαρής και αξιόπιστης, αυτόνομης αριστερής κίνησης. Η ένταση και ο τρόπος με τον οποίο αυτή η τάση στήριξε τον μνημονιακό υποψήφιο του ΑΚΕΛ στις προεδρικές, και όχι αυτή καθ’ αυτή η στήριξη, ήταν ένα προμήνυμα για αυτά που θα ακολουθούσαν. Ενώ οι πολιτικές διαφωνίες και διαφορές είναι θεμιτές, η αδιαφορία για τις διαδικασίες, η παράκαμψη ή η επιλεκτική επίκλησή τους με αποκλειστικό σκοπό την επιβολή και όχι τη συλλογική και ισότιμη συνδιαμόρφωση θέσεων, μας έχουν απογοητεύσει. Οι τριβές, η σύγχυση και οι φυγόκεντρες τάσεις που υπήρχαν στο εσωτερικό της ΕΡΑΣ εντάθηκαν περισσότερο όταν αυτή η μερίδα συντρόφων και συντροφισσών προσκολλήθηκε ακόμα περισσότερο στο ΑΚΕΛ, το οποίο, όντας τώρα στην αντιπολίτευση, είχε προχωρήσει ρητορικά και υποκριτικά σε δήθεν εναντίωση στην τρόικα και το μνημόνιο. Η συνοχή της ΕΡΑΣ διαλύθηκε και πολλά μέλη οδηγήθηκαν οριστικά στην αδρανοποίηση ή και στην αποχώρηση.
Η ΕΡΑΣ, ως συλλογικότητα, ουσιαστικά βρίσκεται σε αδράνεια από την άνοιξη του 2013. Οι ομάδες εργασίας, το γραφείο τύπου, το συντονιστικό, παρέλυσαν διαδοχικά, ενώ όλες οι προσπάθειες για διενέργεια παγκύπριας συνέλευσης προσέκρουσαν στην άρνηση αυτής της μερίδας μελών. Μετά την αποχώρηση και αποστασιοποίηση αρκετών από την επαρχιακή Λευκωσίας και σχεδόν του συνόλου της επαρχιακής Λεμεσού, η ομάδα αυτή ενεργεί ουσιαστικά σαν “η ΕΡΑΣ Λευκωσίας”.
Αντιλαμβανόμενοι ότι δεν υπήρχαν και πολλά περιθώρια μέσα στο ασφυκτικό αυτό κλίμα, μια ομάδα μελών της ΕΡΑΣ ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία με στόχο τη διαφύλαξη των βασικών αρχών στη βάση των οποίων είχε συγκροτηθεί η ΕΡΑΣ.. Δηλαδή, την από κοινού και με αλληλοσεβασμό διαμόρφωση προγράμματος, την αποσαφήνιση του πολιτικού λόγου μιας ανεξάρτητης από το ΑΚΕΛ αριστεράς και την αναζήτηση των όρων συγκρότησης ενός ριζοσπαστικού πολιτικού φορέα. Επιλέξαμε να διατηρήσουμε την ιδιότητα των μελών της ΕΡΑΣ ελπίζοντας ότι δυνητικά, μέσα από μια νέα συνεννόηση μπορούσε να επιτευχθεί κάποιου είδους μετεξέλιξη του σχήματος έτσι ώστε να κρατηθεί κάποιου τύπου συνεργασία εκεί όπου θα ήταν εφικτό.
Σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της Αριστερής Πτέρυγας, Εργατικής Δημοκρατίας και φίλων, όπως και άλλους συντρόφους μέσα, γύρω και έξω από το ΑΚΕΛ, θα βρεθούμε μαζί στις κινητοποιήσεις στο δρόμο, σε μονοθεματικές πρωτοβουλίες και αγώνες, ίσως και σε μεγάλες συνελεύσεις. Για τους λόγους αυτούς προτιμούμε μια ήρεμη, παρά συγκρουσιακή αποχώρηση.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσποιούμαστε ότι μαζί μπορούμε να συγκροτήσουμε ένα οργανωτικό σχήμα, πόσο μάλλον το νέο πολιτικό σχήμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που δεν θα κουβαλά τις παθογένειες που ιστορικά χαρακτήριζαν εξωΑΚΕΛικά σχήματα. Όλες και όλοι κάνουμε την ανάγνωση και τις επιλογές μας. Η “πλειοψηφία της ΕΡΑΣ Λευκωσίας” μπορεί να κρατήσει το όνομα και το ρόλο μιας Συσπείρωσης γύρω από τον υφιστάμενο αριστερό πόλο. Εμείς επιλέξαμε μια νέα, αυτόνομη αριστερή Παρέμβαση.


Το όριο χρέους των ΗΠΑ. Οι πραγματικές επιλογές ενός συστήματος που πεθαίνει και των ανθρώπων που ζουν σε αυτό.

                                                                                         
                                                                                                          Κωνσταντίνος Στυλιανού




Το όριο χρέους των ΗΠΑ έχει επανακαθοριστεί 74 φορές από τον Μάρτιο του 1962 μέχρι τον Αύγουστο του 2011. Συμπεριλαμβανομένων 18 φορές από τον Ρήγκαν, 8 από τον Κλίντον, 7 από τον Μπούς και 3 από τον Ομπάμα. Μέχρι την επόμενη. Ή μήπως όχι;
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει, όχι τόσο το γεγονός την αύξησης του ορίου χρέους των ΗΠΑ με αποφάσεις των κυβερνήσεων αλλά το μέγεθος της αύξησης. Από το 1981 μέχρι το 1991 αυξήθηκε από 1 τρις σε 4 τρις δολάρια (400%), μέχρι το 2001 έφτασε τα 6 τρις δολάρια και το 2010 στα 14,3 τρις δολάρια. Από τον Φεβρουάριο του 2010 το όριο άντεξε μόλις μέχρι τον Απρίλιο του 2011 και μέχρι τον Αύγουστο αυξήθηκε στα 16,4 τρις δολάρια. Στο μεσοδιάστημα (Απρίλης-Αύγουστος 2011) οι ΗΠΑ  έφτασαν ένα βήμα πριν την πτώχευση και μέχρι το Κογκρέσσο να αποφασίσει επέκταση του ορίου σημειώθηκε υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας και απότομη πτώση στον Dow Jones. Τον Δεκέμβριο του 2012 οι ΗΠΑ έφτασαν και πάλι το όριο του χρέους και από τις αρχές του 2013 μέχρι σήμερα η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπαθεί να χειριστεί τον νέο κίνδυνο χρεωκοπίας. Συνολικά το όριο του χρέους στις ΗΠΑ έχει αυξηθεί μέσα σε 30 χρόνια κατά 1640%. Αν ακόμη συγκρίνουμε από το 1970 μέχρι σήμερα, έχει αυξηθεί κατά 4227%.
Το ερώτημα του πως λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός δεν έχει τόσο ενδιαφέρον, όσο το γιατί λειτουργεί έτσι. Τι αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα αυτή η συνεχής επέκταση του ορίου τους χρέους των ΗΠΑ για την μεγαλύτερη εθνική οικονομία του πλανήτη. Το γνωστό και ως πρόβλημα χρέους που υπάρχει για όλα ανεξαιρέτως τα κράτη, «λύνεται» προσωρινά με την συνεχή εξωτερική και εσωτερική αναδανειοδότηση του συνεχώς ογκούμενου χρέους (αφού τα φορολογικά έσοδα του κράτους δεν αρκούν για την εξυπηρέτηση και την εξόφληση του). Μέχρι πότε; Αυτή την ερώτηση δεν την θέτουν (ούτε θέλουν, ούτε μπορούν) οι αστοί οικονομολόγοι και οι απολογητές του καπιταλισμού επειδή θεωρούν τον καπιταλισμό ως φυσικό φαινόμενο. Όπως λέει και ο Μαρξ: «Οι οικονομολόγοι, λοιπόν, που όπως ο Ρικάρντο, θεωρούν απόλυτο τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής, νιώθουν εδώ ότι αυτός ο τρόπος παραγωγής δημιουργεί φραγμό στον εαυτό του, και γι’ αυτό αποδίδουν το φραγμό αυτό όχι στην παραγωγή αλλά στη φύση» (Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο» τρίτος τόμος, σ.306, με αναφορά στο νόμο της τάσης πτώσης του ποσοστού κέρδους)

Η συνεχής διεύρυνση του δανείου ως προσπάθεια αναβολής της κατάρρευσης και ως δημιουργία ακόμη μεγαλύτερου δυναμικού κρίσης
Η περίοδος στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και αρχές της δεκαετίας του 1980 χαρακτηρίστηκε από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού στον Δυτικό κόσμο. Αυτή η εξέλιξη υπήρξε το αντικειμενικό αποτέλεσμα και ένας τρόπος αντίδρασης και αναβολής της βαθιάς δομικής κρίσης στην οποία περιέπεσε ο «φορντισμός». Η αυτοσυντηρούμενη ανάπτυξη της μεταπολεμικής εποχής έφτασε στο τέλος της. Δεν γίνονταν πλέον επιπρόσθετες επενδύσεις σε μέσα παραγωγής, εργοστάσια, κτίρια κλπ., διότι δεν υπόσχονταν πια κανένα ή μόνο ανεπαρκές κέρδος. ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης «απελευθερώθηκε» ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου το οποίο δεν έβρισκε πλέον καμιά δυνατότητα κερδοφόρας τοποθέτησης στην πραγματική οικονομία.
Επειδή, όμως, το κεφάλαιο έχει σύμφωνα με τη φύση του μοναδικό σκοπό από το χρήμα να κάνει παραπάνω χρήμα, ένα τέτοιο στάλωμα, μια τέτοια νέκρωση της διαδικασίας της καπιταλιστικής αξιοποίησης (δημιουργίας υπεραξίας από την παραγωγική εργασία στην πραγματική παραγωγή) ταυτίζεται με μια κρίση. ακριβολογώντας: με μια κρίση υπερσυσσώρευσης  ή – για να το εκφράσουμε με την ορολογία της επίσημης αστικής οικονομολογίας – με μια κρίση υπερεπένδυσης. Ένα μέρος του κεφαλαίου είναι παραπανίσιο και γι’ αυτό απειλείται με υποτίμηση. Αν πραγματοποιηθεί αυτή η υποτίμηση, τότε δεν περιορίζεται σε καταρρεύσεις μόνο ξεχωριστών επιχειρήσεων και τραπεζών (όπως συμβαίνει πάντοτε στην «κανονική» λειτουργία του καπιταλισμού), αλλά αγκαλιάζει, με τη μορφή του ντόμινο, το σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας.
Ακριβώς αυτός ο κίνδυνος υπήρχε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, κάτι άλλωστε που πρόβλεπαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πολλοί οικονομολόγοι. Γιατί όμως δεν πραγματοποιήθηκε αυτή η υποτίμηση του συνολικού κεφαλαίου; Γιατί αποφεύχθηκε η μεγάλη οικονομική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού; Ένας ουσιαστικός λόγος γι’ αυτό ήταν το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του παραπανίσιου κεφαλαίου, το οποίο δεν μπορούσε πλέον να επενδυθεί κερδοφόρα στην πραγματική οικονομία, κατέφυγε στις υπερεθνικές χρηματοπιστωτικές αγορές, όπου τοποθετήθηκε κατ’ αρχήν κυρίως στη μορφή των κρατικών δανείων και σε αυξανόμενο βαθμό επίσης στην κερδοσκοπία με μετοχές και χρεόγραφα. Έτσι, σημειώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο μια μαζική φυγή του κεφαλαίου από την παραγωγή και στροφή προς την δημιουργία πλασματικού κεφαλαίου σε πρωτοφανή κλίμακα. Η νεοφιλελεύθερη στροφή αντικατέστησε την υποτιθέμενη «εξωοικονομική» επέμβαση του κράτους με ένα ριζοσπαστισμό της αγοράς. Αυτή η στροφή άνοιξε μέσω μιας πολιτικής της απορύθμισης και της χρηματικής πλημμύρας από τις Κεντρικές Τράπεζες, τις στρόφιγγες για μια χωρίς προηγούμενο επέκταση του ιδιωτικού δανεισμού (των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών) και της οικονομίας που βασιζόταν και τρεφόταν από τις χρηματοπιστωτικές φούσκες.
Το φούσκωμα των δανείων δεν οδήγησε μόνο στη δημιουργία χρεών τεραστίων διαστάσεων, τα οποία έπρεπε συνεχώς να αναδανειοδοτούνται, αλλά πήρε επίσης τη μορφή μιας αυτόνομης κερδοσκοπικής αγοράς χρηματοπιστωτικών τίτλων (μετοχών, ακινήτων, παραγώγων κλπ.), στην οποία «δημιουργήθηκαν» «πλασματικές αξίες» αστρονομικών διαστάσεων. Με την συνεχή αναδανειοδότηση (όπως στην περίπτωση των ΗΠΑ, μέσω της επέκτασης του ορίου χρέους της χώρας) ξεπερνιέται προσωρινά το σκάσιμο της φούσκας, η μαζική υποτίμηση αναβάλλεται, αλλά με τρόπο που όταν αυτή μελλοντικά θα σκάσει, μεγαλώνει η δυνατότητα της υποτίμησης.
Η σημερινή κρίση, όπως και κάθε κρίση στον καπιταλισμό δεν είναι τίποτ’ άλλο από τη βίαιη επαναφορά της ενότητας της σχέσης που υπάρχει αντικειμενικά ανάμεσα στην πραγματική παραγωγή αξίας και της (πλασματικής) «αξίας» που αντιπροσωπεύει το χρηματοπιστωτικό εποικοδόμημα. «Παρά την ανεξαρτοποίησή της, η κίνηση του εμπορικού κεφαλαίου δεν είναι ποτέ κάτι άλλο από την κίνηση του βιομηχανικού κεφαλαίου στη σφαίρα της κυκλοφορίας. Δυνάμει όμως της ανεξαρτητοποίησης του κινείται μέσα σε ορισμένα όρια, ανεξάρτητα από τους φραγμούς του προτσές αναπαραγωγής και γι’ αυτό το ωθεί έξω από τα δικά του όρια. Η εσωτερική εξάρτηση και η εξωτερική αυτοτέλεια το οδηγούν ως το σημείο, όπου η εσωτερική συνάφεια αποκαθίσταται ξανά βίαια δηλαδή με μια κρίση». (Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τρίτος τόμος, σ. 385)


Και τώρα που δεν λειτουργεί η αγορά, τί να κάνουμε;



Και αφού τώρα έχει γίνει ξεκάθαρο ότι η αγορά δεν κατάφερε να βγάλει τον καπιταλισμό από τον αναπνευστήρα, οφείλει ξαφνικά  να φέρει τη σωτηρία και πάλιν το κράτος. Είναι μια ειρωνεία της ιστορίας το γεγονός ότι οι νεοφιλελεύθεροι σκληροπυρηνικοί πιστοί της «ελεύθερης αγοράς» αναγκάζονται τώρα να απευθυνθούν στο κράτος ως τον «από μηχανή θεό». Ουσιαστικά αυτό γίνεται τα τελευταία χρόνια με τα «πακέτα σωτηρίας» που ψηφίστηκαν κατά συρροή σχεδόν σε όλα τα πυρηνικά κράτη του καπιταλισμού με σκοπό την αποκατάσταση των χρηματοπιστωτικών αγορών και την ανάληψη των συσσωρευμένων ζημιών. Όμως, το πρόβλημα δεν μπορεί πλέον να ξεπεραστεί με μια νέα χρηματική πλημμύρα από τις Κεντρικές Τράπεζες, δια μέσου μιας συνεχούς μείωσης των επιτοκίων και δια μέσου των «πακέτων σωτηρίας» καθώς και της δανειοδότησης από την Τρόικα. Και τούτο διότι αυτού του είδους η χρηματική πλημμύρα προϋποθέτει πάντοτε τη μελλοντική «κάλυψη», ένα «αντίκρυσμα» από μελλοντικές πραγματικές διαδικασίες καπιταλιστικής αξιοποίησης (δημιουργίας υπεραξίας από την παραγωγική εργασία στην πραγματική παραγωγή), οι οποίες δεν υπάρχουν πλέον στον ορίζοντα στο βαθμό που απαιτούνται. Μετακυλίεται η κρίση πάνω στο επίπεδο των δημοσιονομικών του κράτους. Αλλά το κράτος δεν είναι ανεξάρτητο από τους νόμους της αξιοποίησης του κεφαλαίου αφού το μοναδικό έσοδο που έχει είναι η φορολόγηση μισθών και κερδών. Όλα τα κράτη, με πρώτες τις ΗΠΑ, είναι ήδη υπερχρεωμένα, και η αναχρηματοδότηση δεν θα μπορεί να συνεχιστεί, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μόνο μια μεγάλη κρίση των οικονομικών των κρατών, πράγμα που θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, στην πτώχευσή τους (η μετακύληση των ζημιών από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στα κράτη θεωρήθηκε από μερικούς οικονομολόγους και αναλυτές ως η τελευταία πράξη του δράματος καθώς όπως γινόταν αναφορά «το κράτος είναι το τελευταίο καταφύγιο». Ωστόσο οι πάντοτε ευρηματικοί ταγοί του συστήματος επέλεξαν μέσω του γνωστού πλέον «bail-in» που εφαρμόστηκε πειραματικά στην Κύπρο και ετοιμάζεται να εφαρμοστεί σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, να γράψουν άλλη μια πράξη του δράματος μετακυλώντας τις ζημιές από τα κράτη στα άτομα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Πρόκειται πράγματι για έσχατο κυνισμό).
Το κράτος, δηλαδή η πολιτική, δεν μπορεί να σταματήσει την υποτίμηση, μπορεί μόνο να διαχειριστεί την μορφή πορείας της κρίσης. Έτσι οι κυβερνήσεις γλιστρούν όλο και βαθύτερα στο δίλημμα, είτε να διατηρήσουν την φερεγγυότητα τους σαν κράτος, είτε να διαφυλάξουν και να προστατεύσουν τις επιχειρήσεις που βρίσκονται στις χώρες τους. Σ’ αυτή την διαδικασία τα κράτη, οι κυβερνήσεις πρέπει να σταθμίζουν ξανά και ξανά τα επακόλουθα της πτώχευσης των επιχειρήσεων, από τη μια μεριά και της συνεχούς χειροτέρευσης της δικής τους υπερχρέωσης, από την άλλη μεριά. Πρόκειται για μια επιλογή ανάμεσα στην πανώλη και τη χολέρα.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι άνθρωποι έχουν επίσης δυο επιλογές. Να αναζητήσουν την καλύτερη θέση στον Τιτανικό που βυθίζεται αναμένοντας με αγωνία ποια από τις δυο επιλογές θα επιλέξουν τα κράτη, ή να αναζητήσουν συλλογικά το δρόμο για την έξοδο από την σχιζοφρενική και χρεοκοπημένη καπιταλιστική λογική. 



……για ένα αντιφασιστικό μέτωπο

 Ολοκληρωθηκε το 6ο Αντιφασιστικό φεστιβάλ. Για join και share το event στο facebook εδώ: https://www.facebook.com/events/1397314920505204/?previousaction=join&ref_newsfeed_story_type=regular&source=1

30 Οκτ 2013

Για τις εργατικές κατοικίες στη Λεμεσό

Η πρόθεση του Δήμου να τις κατεδαφίσει έχει προκαλέσει μια συζήτηση στην πόλη, καθώς τα κτίρια αποτελούν ένα είδος αστικής πολεοδομίας, η οποία θυμίζει όχι απλώς ένα ιστορικό σημείο εξέλιξης της πόλης και και ένα σημείο καταγραφής της κοινωνικής ιστορίας




Παγκόσμια Κινήματα: Μετά τη Μονσάτο το fracking


Από τις κινητοποιήσεις στη Ρουμανία


Σιγά σιγά αλλά σταθερά τα παγκόσμια κινήματα, τα οποία εμφανίστηκαν ιστορικά με τα κινήματα ειρήνης μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τα οποία πήραν νέα μορφή με το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση τη δεκαετία του 1990, συνεχίζουν να απλώνονται. Η πιο πρόσφατες εκδηλώσεις τέτοιων κινημάτων είχαν να κάνουν και με το δικαίωμα της πληροφορίας – μια αντιπαράθεση που ξεκίνησε με τον Ασσάνζ και τους Ανώνυμους και έφτασε μέχρι τις αποκαλύψεις Snowden για το μέγεθος της παγκόσμιας αστυνόμευσης. Πριν λίγες βδομάδες διενεργήθηκαν εκδηλώσεις σε διάφορες χώρες ενάντια στις γενετικά τροποποιημένες τροφές με έμφαση στην εταιρεία Μονσάντο. Το περασμένο σαββατοκύριακο, έγιναν παγκόσμιες κινητοποιήσεις ενάντια στις προσπάθειες για εξόρυξη καυσίμων από σχιστόλιθο – το fracking. Το φαινόμενο εμφανίστηκε αρχικά στις ΗΠΑ και μάλιστα περιγράφηκε ως μια μορφή "επανάστασης". Η νέα πρακτική, ωστόσο, συναντά έντονες αντιδράσεις, καθώς η όλη διαδικασία θεωρείται όχι μόνο ιδιαίτερα ακριβή οικονομικά, αλλά και επιβλαβής για το περιβάλλον – σύμφωνα με τους ακτιβιστές καταστρέφει τα υπόγεια αποθέματα νερού και επηρεάζει δυσμενώς την ήδη συντελούμενη αλλαγή του κλίματος.

Έγιναν 250 εκδηλώσεις σε τουλάχιστον 26 χώρες. Η αντιπαράθεση για το θέμα είναι έντονη στη Ρουμανία, όπου η Chevron εξασφάλισε άδεια για έρευνα, αλλά οι κάτοικοι της περιοχής αντιδρούν έντονα – και η αντίδραση τους φαίνεται να απλώνεται με κινητοποιήσεις συμπαράστασης στο Βουκουρέστι. Υπενθυμίζεται ότι η Ρουμανία είναι η χώρα, όπου πρόσφατα αποτράπηκε η δημιουργία ορυχείου χρυσού πάλι μετά από τοπικές κινητοποιήσεις.

Ένταση γύρω από το θέμα υπάρχει και στον Καναδά, όπου οι ιθαγενείς Elsipogtog  διαμαρτύρονται για τις προσπάθειες να προωθηθεί η πρακτική στις περιοχές τους. Έχουν γίνει εκδηλώσεις συμπαράστασης σε διάφορες περιοχές συμπεριλαμβανόμενων και των ΗΠΑ.


Η διαμάχη αγγίζει το νευραλγικό σημείο της διασταύρωσης του οικονομικού κέρδους και της οικολογικής καταστροφής. Όπως το έθεσε ένας αναλυτής:
«Νομίζω ότι το πιο σημαντικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να τεθεί πάνω από όλα είναι το θέμα της προμήθειας νερού. Διότι αν δεν έχουμε νερό, μιλούμε για την πιθανότητα να εκλείψει η ζωή.. όσο για την ενέργεια και τις υποτιθέμενες θέσεις εργασίας που θα προκύψουν, το θέμα είναι με ποιό κόστος;»

29 Οκτ 2013

Το τοπίο και τα ερειπία που αφήνει πίσω της η λιτότητα του μνημονίου (το ιρλανδικό θέαμα ολοκλήρωσης του μνημονίου και η ουρά που δεν λέγεται )



Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της αξιολόγησης των επιπτώσεων της μακροχρόνιας λιτότητας σε μια χώρα, είναι το γεγονός ότι καθώς αναφέρεται ότι η ανεργία παραμένει ψηλή, οποιαδήποτε, έστω και μικρή συγκριτική βελτίωση, αποδίδεται, και στη «μετανάστευση». Αυτό ήταν και η σταθερή συνοδευτική αναφορά για την Λετονία και αυτήν έκανε και ο Economist την περασμένη βδομάδα, όταν πρόβαλε την προσπάθεια της τοπικής κυβέρνησης να παρουσιάσει το τέλος της περιόδου του μνημονίου ως ένα είδος επιτυχίας – με δεδομένο ότι τα προβλήματα, από το έλλειμμα μέχρι το Δημόσιο χρέος είναι όχι απλώς εκεί αλλά και διογκωμένα.
Την περασμένη βδομάδα, ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας ανακοίνωσε ότι το Δεκέμβριο η χώρα θα αποκτήσει και  πάλι «το έλεγχο της οικονομίας και του πορτοφολιού της». Ήταν μια παραπλανητική, μπορεί να πει κάποιος, δήλωση γεμάτη συναισθηματικές αναφορές στην ιρλανδική ανεξαρτησία. Αντικειμενικά, το μνημόνιο μπορεί όντως να τελειώσει τυπικά, αλλά πρακτικά η ιδέα ότι η Ιρλανδία θα αποκτήσει έλεγχο των οικονομικών της είναι περισσότερο θεαματικό πυροτέχνημα. Όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, η ευρωπαϊκή ενοποίηση προχώρησε σταθερά – καμία χώρα πια δεν μπορεί να είναι κύρια της οικονομίας της. Ήδη λ.χ. ο έλεγχος του τραπεζιτικού συστήματος από την ΕΚΤ έχει αποφασιστεί και όσα άφησε πίσω της η κρίση των τραπεζών, θα κυνηγούν για χρόνια την Ιρλανδία – και οικονομικά αλλά και πολιτικά, καθώς φαίνεται να έχουν συμβεί σημαντικές μετατοπίσεις.

Πώς να πανηγυρίσεις το «τέλος» της επιτήρησης με τέτοιο δημόσιο χρέος, έλλειμμα και ανεργία; Μάλλον επικοινωνιακά
Η Ιρλανδία αποκτά όντως την ευκαιρία να αποφασίζει πόσα θα περικόπτει και πόσα θα δίνει με βάση τη φορολογία, αλλά τα όρια του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, δεν είναι πια δικά της. Το δημόσιο χρέος, το οποίο ήταν 108% το 2011, έχει εκτοξευθεί ακόμα περισσότερο στο 124%.

Ανάλογα μπορεί να πει κάποιος και για το έλλειμμα – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την περασμένη άνοιξη, πρόβλεψε ότι θα παραμείνει άνω του 7% [7.5%] – άρα και εδώ η κυβέρνηση, το μόνο το οποίο θα μπορεί να κάνει είναι πιο ήπιες περικοπές. Όπως και προσπάθησε να κάνει – με στόχο περισσότερο το κοινό το οποίο δυσφορεί αυξανόμενα, όπως φάνηκε και με την αποτυχία της να περάσει ένα φαινομενικά εύκολο θέμα - την κατάργηση της Γερουσίας ως περιττός θεσμός - από δημοψήφισμα. Η ανεργία είναι στο 13.3% - και αυτό χάρις και στη «μετανάστευση».
Η μόνη «επιτυχία», σε αυτό το πλαίσιο, είναι ότι μπορεί να δανείζεται από τις αγορές σε υποφερτά επίπεδα γύρω στο 4-5%. Αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι πια η χώρα θα είναι εξαρτώμενη από τις διακυμάνσεις των κερδοσκόπων, αλλά και των διεθνών τάσεων. Αν δεν πέφτει το δημόσιο χρέος, θα πρέπει να τρέχει πάλι στην εξάρτηση και τη λιτότητα. Και οι μαύρες τρύπες των τραπεζών είναι ακόμα ανοικτές.

Οι κοινωνικές και πολιτικές μεταβολές
Αν και οι αντιδράσεις των ιρλανδών δεν ήταν τόσο έντονες όσο των ελλήνων, των ισπανών και των πορτογάλων, θα ήταν αυταπάτη να θεωρήσει κάποιος ότι η κοινωνία ήταν παθητική. Για μια σχετικά απομονωμένη και μη αντιπαραθετική κοινωνία τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν ένα ταξικό ζήτημα.
Σε σχέση με την Ελλάδα, υπήρξε μια βασική διαφορά ότι κανένα από τα δυο μεγάλα κόμματα, δεν οδηγήθηκε στην καθίζηση του ΠΑΣΟΚ. Έχει, ωστόσο, εμφανιστεί ένα σαφές αντί-μνημονικό ρεύμα, το οποίο συνδυάζει και την αύρα του εθνικό-απελευθερωτικού κινήματος, αλλά και της ριζοσπαστικής κριτικής – το Σιν Φειν, η αριστερή πτέρυγα του ιρλανδικού δημοκρατικού στρατού, έχει εκτοξευθεί από το 9.9% στις εκλογές του 2011 - ποσοστό που ήταν επίσης σημαντική άνοδος για ένα κόμμα του οποίου τα ποσοστά ήταν στο 6.9% το 2007 - στο 19-23% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Ανάκαμψη παρουσιάζει και το κεντροαριστερό - στα ιρλανδικά πλαίσια - κόμμα, Fiana Fail,  το οποίο ήταν στην εξουσία όταν ξέσπασε η κρίση το οποίο ανέβηκε από το 17.4% - το οποίο ήταν δραματική μείωση για το ιστορικό κόμμα της εξουσίας - στο 22-27%. Αντίθετα, τα δυο κυβερνητικά κόμματα, το κεντροδεξιό, ιστορικό επίσης κόμμα, Fiana Gael, έπεσε από το 36.1% στο 26-28% στις δημοσκοπήσεις. Ακόμα πιο συντριπτική, όμως, είναι η πτώση του εργατικού κόμματος, το οποίο είχε ευνοηθεί από την κρίση και ανέβηκε δραματικά στις εκλογές του 2011 – από τότε έπεσε από το 19.4% στο 10-6%.

Αν δει κανείς τις ευρύτερες τάσεις, έχουμε ουσιαστικά την επιστροφή στα ποσοστά του 2007 για το εργατικό και το Fiana Gael, ενώ η αλλαγή φαίνεται να εστιάζεται στην ανάδυση του Σιν Φέιν και την πτώση του μεγάλου λαϊκιστικού κεντροαριστερού κόμματος [Fiana Fail], το οποίο όμως παραμένει ένα από τα μεγάλα κόμματα:



2011
2013 δημοσκοπήσεις Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου
Fiana Gael
27.3%
36.1%
28%-26%
Fiana Fail
41.6%
17.4%
27%-22%
Εργατικό κόμμα
10.1%
19.4%
10% -6%
Σιν Φέιν
6.9%
9.9%
19% - 23%




Μέση Ανατολή: η Τουρκία και το Κατάρ στρώνουν χαλί στο Ιράν, ενώ στην Λιβύη διαμορφώνονται τρία τουλάχιστον μπλοκ


Η Τουρκία κάνει πάσα στο Ιράν
Αυτήν τη βδομάδα ανακοινώθηκε ότι θα διενεργηθεί ο δεύτερος γύρος των συνομιλιών για τη Σύρια στο τέλος Νοέμβριου. Η ανακοίνωση συνοδεύτηκε από δυο κινήσεις με ενδείξεις για το κλίμα. Διέρρευσε ότι η Τουρκία, ουσιαστικά, ‘κάρφωσε’ στο Ιράν 10 άτομα, τα οποία λειτουργούσαν ως πράκτορες του Ισραήλ στο Ιράν. Αυτή είναι μια ακόμα αποφασιστική κίνηση του τουρκικού κράτους προς ανατολικές συμμαχίες – μετά από την αγορά των κινεζικών πύραυλων ή ακόμα πιο ριζική αποστασιοποίηση από το Ισραήλ έχει ακόμα μια διάσταση: μετά τις εξελίξεις στη Συρία, η Τουρκία ουσιαστικά ενισχύει τις σχέσεις της με τον νέο περιφερειακό παίκτη, ο οποίος στηρίζει τη συριακή κυβέρνηση. Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν, το οποίο άρχισε να βρίσκει πιο ανοικτές πόρτες στην Δύση , γίνεται πια πιο αποδεκτό από τον κοσμικό Σουνιτικό πόλο στην Μέση Ανατολή. Οι σχέσεις Ιράν Τουρκίας βέβαια δεν ήταν εχθρικές – μάλιστα η Τουρκία ενθάρρυνε τις σχέσεις και είχε προηγουμένως προσπαθήσει να ενθαρρύνει ανοίγματα των δυτικών της συμμάχων προς το Ιράν. Με την συριακή κρίση, ωστόσο, οι σχέσεις Τουρκίας-Ιράν βρέθηκαν σε λεπτό σημείο, αφού η προσέγγιση του πάγωσε μπροστά στις τούρκικες επιλογές στην συριακή αντιπαραθεση. Μετά τη ρώσο-αμερικανική παρέμβαση είναι μάλλον εμφανές ότι η Τουρκία προσπαθεί να ενισχύσει τις ήδη υπάρχουσες σχέσεις.

…Και ανάλογη κίνηση κάνει και η νέα ηγεσία στο Κατάρ
Ακόμα πιο εντυπωσιακές ήταν οι πληροφορίες που διέρρευσαν για την απελευθέρωση Λιβανέζων όμηρων από τους σιρούς αντάρτες. Οι Λιβανέζοι σιήτες είχαν συλληφθεί στη βόρεια Συρία και σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η αποφασιστική παρέμβαση έγινε από το Κατάρ το οποίο πλήρωσε τα λυτρα για να απελευθερωθούν. Το ότι το Κατάρ βρέθηκε τώρα να πληρώνει τους τέως σύμμαχους του για να απελευθερώσουν όμηρους. Η κίνηση του Κατάρ ερμηνεύθηκε ως συνέχεια των φημών ότι ουσιαστικά ο νέος εμίρης έχει αρχίσει να περιορίζει την εξωτερική πολιτική του προηγούμενου εμίρη. Φαίνεται ότι μετά τη ρωσική παρέμβαση και τη στήριξη της συριακής κυβέρνησης, ο εμίρης του Κατάρ αναζητεί τρόπους να φτιάξει κάπως τις σχέσεις του με τη Δαμασκό – αλλά σαφώς ο κυριότερος στόχος είναι το Ιράν αλλά και η Χιζμπολάχ. Και σε αυτό το σημείο, το Κατάρ συνεχίζει την ευρύτερη του πολιτική – από πριν το 2011 είχε προσπαθήσει να φτιάξει σχέσεις με τα ισλαμικά κινήματα - όπως η Χαμάς αλλά και η Χιζμπολάχ - αλλά και με το Ιράν παρά τις διαφωνίες της Σαουδικής Αραβίας. Οπότε η κίνηση του Κατάρ είχε την ίδια κατεύθυνση με την κίνηση της Τουρκίας – το στρώσιμο χαλιού για την επιστροφή του Ιράν ως σημαντικής περιφερειακής δύναμης.

Στην Λιβύη αναζητούνται συμμαχίες και συγκροτούνται πόλοι
Στη Λιβύη, τα πράγματα φαίνονται να συνεχίζουν την πόλωση. Μετά από το χάος της προηγούμενης βδομάδας, όταν απηχθει ο πρωθυπουργός, οι πληροφορίες άρχισαν να ξεκαθαρίζουν το σκηνικό. Φαίνεται ότι στην Τρίπολη διαμορφώθηκαν δυο στρατιωτικές συμμαχίες. «Στο ανατολικό μέρος της πόλης στρατοπεδεύει η «Ασπίδα» μια ομαδοποίηση ένοπλων, που ανήκουν σε ισλαμικές ομάδες, οι οποίες πολέμησαν τον Καντάφι και οι οποίες έχουν διοικητές από τη Μισράτα… Στην άλλη πλευρά της πόλης, στρατοπεδεύουν οι ένοπλες ομάδες της Ζιντάν, οι οποίες εκφράζουν μια ευρύτερη χαλαρή συμμαχία κοσμικών βεδουινικών και αραβικών φυλών…. Οι μεν πρώτοι ελέγχουν το υπουργείο εσωτερικών, ενώ οι δεύτεροι το υπουργείο άμυνας..»
Η απαγωγή του πρωθυπουργού έγινε από τους ισλαμιστές, ενώ την αντεπίθεση για την απελευθέρωση του την έκαναν οι ομάδες από την Ζιντάν. Οι μεν ισλαμιστές δεν είναι δημοφιλείς λόγω των απόψεων τους, ενώ οι ένοπλοι της Ζιντάν δεν είναι επίσης δημοφιλείς λόγω της τάσης τους για λεηλασίες. Ο διχασμός φαίνεται να υπάρχει και στο κοινοβούλιο, όπου οι κοσμικοί ποντάρουν σε μια ευρύτερη συμμαχία των φυλών ενάντια στους ισλαμιστές. http://www.brunet.info/?p=m101804&hd=&size=1&l=e

Σε μια παραλληλη εξέλιξη μια άλλη αντιπροσωπεία επισκέφθηκε τη Μόσχα για να καλλιεργήσει το κλίμα υπέρ της κανταφικής αντίστασης. Σύμφωνα με αυτήν την αντιπροσωπεία, οι διαμάχες ανάμεσα στις ένοπλες ομάδες είναι μια εσωτερική κωμωδία, ενώ ισχυρίστηκαν ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν μια ευρύτερη συμμαχία των φυλών, η οποία ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ρόλο της ως ο αποφασιστικός πόλος στις αντιπαραθέσεις.   http://www.uruknet.info/?p=m101789&hd=&size=1&l=e


28 Οκτ 2013

Οι συζητήσεις για την νέα κυβέρνηση στη Γερμανία και ο περίγυρος στον πυρήνα και την περιφέρεια: μια νέα συμμαχία για τη Γερμανία ή μια νέα συνθήκη για την Ευρώπη;

Μετά από την συνάντηση με τους πράσινους, και τις επιφανειακές αβρότητες που επισφράγισαν τις διαφωνίες, οι χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ στράφηκαν πια αποφασιστικά στους σοσιαλδημοκράτες. Η επαφή με τους πράσινους ήταν έτσι και αλλιώς σημαντική γιατί άνοιξε τον δρόμο των πιθανοτήτων στο μέλλον, αλλά οι ιστορικές διαφορές και από τις δυο πλευρές είναι μάλλον δύσκολο να προσπεραστούν άμεσα. Αντίθετα, μια ενδεχόμενη συνεργασία με τους σοσιαλδημοκράτες προσφέρει στους γερμανούς συντηρητικούς την ευκαιρία να διαμορφώσουν και μια πιο σταθερή κυβερνητική συμμαχία, αλλά και να μετακινηθούν έστω και ελαφρά σε θέματα, τα οποία ήταν δύσκολα με τους ελεύθερους δημοκράτες.

 Το ζήτημα, μπορεί να πει κάποιος, δεν είναι μόνο εκλογικό αλλά και συστημικό – η γερμανική αστική τάξη, η οποία φροντίζει να φορά τα καλά ρούχα στην οικονομία όταν πλησιάσουν οι εκλογές, για να ευνοεί τους χριστιανοδημοκράτες, ξέρει ότι υπάρχουν σοβαρά εξωτερικά και εσωτερικό προβλήματα που δεν πρόκειται να εξαφανιστούν: η σταθεροποίηση ενός αριστερού κόμματος που αμφισβητεί την ευρωπαϊκοί τάξη όπως είναι σήμερα, και η εμφάνιση ενός κεντροδεξιού κόμματος που άγγιξε σχεδόν το 5% και αμφισβητεί το ευρώ, δείχνει εσωτερικές τάσεις δυσφορίας που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον έλεγχο. Τα εξωτερικά προβλήματα είναι ακόμα πιο πιεστικά – η αποξένωση του νότου, όπου σαφείς πλειοψηφίες μιλούν με οργή για τον γερμανικό πυρήνα δεν είναι ακριβώς ένα πλαίσιο, το οποίο μπορεί να βοηθήσει για το αναγκαίο επόμενο στάδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Γιατί και οι διαμορφωτές γνώμης και οι πολιτικοί αλλά και οι επικεφαλείς των οικονομικών μπλοκ ξέρουν ότι η ασταθής ισορροπία της Ευρώπης δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Οι σοσιαλδημοκράτες έστω και με κόστος θα σπρώξουν προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση – και ταυτόχρονα θα μπορούν να πιέσουν και εσωτερικά αλλά και ευρύτερα για ένα πιο χαλαρό πρόγραμμα δημόσιο-οικονομικής προσαρμογής. Ίσως ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι σοσιαλδημοκράτες, όπως φάνηκε και με την προεκλογική τους εκστρατεία, είναι διατεθειμένοι να σπρώξουν όχι απλώς την ευρωπαϊκή τραπεζική ενοποίηση αλλά και τον περαιτέρω έλεγχο του τραπεζιτικού κεφαλαίου. Και όπως λένε οι περισσότεροι αναλυτές για την Μέρκελ, η μέχρι τώρα επιτυχία της αφορά λιγότερο στην ικανότητα της να προβλέπει και περισσότερο την οικειοποίηση θέσεων που υπάρχουν σε ένα πλαίσιο συζητήσεων και διαμαχών – οπότε όσο χρήσιμοι ήταν οι ελεύθεροι δημοκράτες για τη λιτότητα, άλλο τόσο χρήσιμοι μπορεί να αποδειχθούν και σοσιαλδημοκράτες για μια μετατόπιση προς την ενοποίηση  και μια κευνσιανή οικονομική πολιτική.


Ο άλλος πόλος της κεντροευρωπαϊκής συμμαχίας η Γαλλία φαίνεται να περνά δύσκολες στιγμές, καθώς η ακροδεξιά της Λε Πεν εξελίσσεται σε ένα τρίτο πόλο, ο οποίος μπορεί μάλιστα να έρθει και πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές. Η πρόσφατη της επιτυχία σε τοπικές εκλογές, όπου κέρδισε και την αριστερά και την θεσμική δεξιά είναι εκφραστική. Αρχικά, αποκλείστηκε η αριστερά από την δεύτερο γύρο και μετά οι αριστεροί ψηφοφορεί έκαναν αποχή, αρνούμενοι τη λεγόμενη «δημοκρατική ενότητα» και έτσι, κέρδισε η υποψήφια του κόμματος της Λε Πεν.  Η νέα ηγέτης της ακροδεξιάς έχει εγκαταλείψει το ρατσιστικό προφίλ και υιοθέτησε το μαλακό  image των κάτω χωρών, εστιάζοντας στον ισλαμισμό και στην υπεράσπιση της κοσμικής κοινωνίας. Αυτό το νέο λουκ, μπορεί σαφώς να την κάνει πιο αποδεκτή, αλλά η άνοδος της δεν παύει να αποτελεί ένα πόλο που εκφράζει τις αποκεντρωτικής, παρά τις ενοποιητικές τάσεις στην Ευρώπη. Ο Ολάντ φαίνεται να επιμένει στην αισιοδοξία του και για την ώρα πήρε μια μικρή ανάσα με τα πρώτα σημάδια κάποιας ανάπτυξης έστω και 0.2%. Το πρόβλημα του εξακολουθεί να είναι η συσπείρωση της αριστεράς – αφού η κεντροαριστερά το θεωρεί διστακτικό, λόγω δεσμεύσεων στην ιστορική αριστερά, ενώ ο κύριος όγκος της αριστεράς το θεωρεί αναποφάσιστο και υποχωρητικό στις πιέσεις του κεφαλαίου. Ο ίδιος, όπως έγινε και στο νομοσχέδιο για τις συντάξεις, αναζητεί την μέση λύση - αντί να αυξήσει το όριο ηλικίας, όπως πίεζαν οι Βρυξέλλες αύξησε τη συνεισφορά, αποφεύγοντας τις κινητοποιήσεις που βρήκε μπροστά του ο Σαρκοζύ, όταν προσπάθησε να περάσει ένα σχετικό νομοσχέδιο.


Σε αυτό το πλαίσιο, στον νότο η ένταση επανήλθε με μαζικές κινητοποιήσεις στην Πορτογαλία και την Ιταλία. Στην Πορτογαλία περίπου 50,000 διαδηλωτές προσπάθησαν να περάσουν από την γέφυρα της 25ης Απριλίου - της επετείου της επανάστασης των γαρύφαλλων - και όταν το απαγόρευσε η αστυνομία, επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία και έκαναν τη διαδρομή, προκαλώντας νέα δημοσιότητα στις κινητοποιήσεις.

Στη Ιταλία, η επιβίωση της κεντροαριστερής πρωθυπουργίας στο σχήμα της κυβέρνησης συνασπισμού αριστεράς-δεξιάς, μετά από την υποχώρηση των μπερλουσκονικών, βρέθηκε μπροστά στην πίεση από την αριστερά. Το σαββατοκύριακο έγιναν μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην λιτότητα. Και από ότι φάνηκε από τις ανταποκρίσεις, η διάθεση μιας μερίδας για αντιπαράθεση με την αστυνομία, αλλά και επιθέσεις σε σύμβολα του καπιταλισμού, όπως οι τράπεζες, ήταν διάχυτη και, όπως και στη Βραζιλία, μετά τη μαζική διαδήλωση ακολούθησαν και συγκρούσεις.


27 Οκτ 2013

Ταξικά σχόλια O διάλογος των εκπαιδευτικών


Ξάδερφε γεια σου.

Αυτή τη βδομάδα στο σχολείο μου, όπως είμαι σίγουρος και στο δικό σου και σε όλα τα Δημοτικά και Γυμνάσια και Λύκεια, τόσο οι μαθητές όσο και εμείς οι καθηγητές, θ' ακούσουμε μια σειρά από ιστορικές ανακρίβειες για το ιστορικό έπος του 1940 και το «όχι του Μεταξά» ή το «όχι του Ελληνικού λαού»

Κατ' αρχήν, όσοι περιγράφουν στις ομιλίες τους το «όχι του Μεταξά», αν δεν είναι δεξιοί εθνικιστές έως και φασίστες είναι απλώς αδαείς, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Μεταξάς ήταν ένας δικτάτορας που ήρθε στην εξουσία στις 4/8/1936 όταν κηρύχτηκε στρατιωτικός Νόμος, δηλαδή δικτατορία. Βάλε στο πίσω του μυαλού σου ότι, την ίδια εποχή στην Ισπανία, η πάλη κατά του Φράνκο ακόμα εμαίνετο, ενώ η Γαλλία ταρακουνιόταν συθέμελα  από γενικές απεργίες. Αλλά και στην Ελλάδα, εκείνη την εποχή, υπήρχαν πολλές κινητοποιήσεις των εργαζομένων και για να καταστείλουν αυτά τα κινήματα, κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος. Στην Κύπρο, την λεγόμενη Οκτωβριανή εξέγερση του 1931 διαδέχτηκε η εποχή της Παλμεροκρατίας - περίοδος της Ιστορίας μας που παίρνει το όνομα της από τον δικτατορικού τύπου Άγγλο κυβερνήτη Sir Herbert Richmont Palmer που κυβέρνησε από το 1932 μέχρι και τον Β'ΠΠ.

Το «όχι του Ελληνικού λαού» σίγουρα είναι καλύτερη περιγραφή από ότι η πρώτη για την 28η Οκτωβρίου. Βέβαια, πάντα με προβλημάτιζε ότι ο κάθ' ένας από εμάς όταν χρησιμοποιεί την λέξη «λαός», δεν έχει κατ' ανάγκη το ίδιο πράμα υπόψη του/της. Πολλές φορές, «λαός» είναι οι απλοί εργαζόμενοι ή και οι φτωχοί και καταπιεσμένοι σε αυτό τον κόσμο. Άλλες φορές «λαός» είναι όλοι οι πολίτες της κυρίαρχης εθνικότητας σε μια χώρα. Με αυτή την έννοια, ακόμα και ο Μεταξάς μπορεί να θεωρηθεί μέρος του «λαού». Σήμερα, όλοι οι πολιτικοί θέλουν να «είναι κοντά στο λαό» να τον αφουγκράζονται και να μεριμνούν τάχα μου γι αυτόν. Οι εκλεγμένοι πρόεδροι, όταν ορκίζονται λένε ότι θα είναι πρόεδροι «όλου του λαού» δηλαδή και του Σιακόλα και του Κωστή, του Γιαννή, της Μαρίας και της Άντρης. Νομίζω με πιάνεις.

Ο Μεταξάς ως δικτάτορας ήταν ιδεολογικά ποιο κοντά στο Μουσολίνι, το Χίτλερ και το Φράνκο από ότι με τη Βρετανία με την οποία η Ελλάδα είχε επίσης φιλικές σχέσεις. Ο ίδιος ο Μεταξάς, παραδέχεται στα ημερολόγια του ότι φλέρταρε με την ιδέα να συνθηκολογήσει με τους Φασίστες της Ιταλίας και τους Ναζί της Γερμανίας, αλλά τελικά κάτω από την πίεση του λαού αρνήθηκε. Όλ' αυτά, βέβαια, δεν λέγονται στα σχολεία. Ούτε αναφέρεται για παράδειγμα ότι ο Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος δεν ήταν ένας πόλεμος που οι απλοί Ιταλοί και Έλληνες ήθελαν. Τους τον επέβαλαν. Και όπως σε κάθε πόλεμο, έτσι και στον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο, θύματα ήταν οι απλοί άνθρωποι και όχι οι δικτάτορες που κυριαρχούσαν στις χώρες αυτές την εποχή εκείνη, μη εξαιρουμένου και του Στάλιν στην Ρωσία.

Μετά ρε ξάδερφε είναι και το ερώτημα: η 28η Οκτωβρίου είναι γιορτή κατά του φασισμού ή γιορτή υπέρ του Ελληνισμού; Διότι τον αγώνα κατά του Φασισμού και του Ναζισμού στην Ελλάδα τον διεξήγαγαν κατά κύριο λόγο οι αριστερές δυνάμεις του ΕΛΑΣ που το Φεβρουάριο του 45 έφτασαν να ελέγχουν γύρω στα 2/3 της χώρας. Οργανώσεις όπως οι Χίτες του Γρίβα, διαμορφώθηκαν κατά την διάρκεια της κατοχής με ουσιαστικό στόχο την αποδυνάμωση των Κομμουνιστών στην Ελλάδα. Προς το τέλος δε της Ναζιστικής κατοχής, η οργάνωση αυτή αγόραζε όπλα από τους Ναζί κατακτητές για να αποδυναμώσουν αρχικά και να νικήσουν τελικά τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Παρεμπιπτόντως, ο «εθνάρχης»  Μακάριος τα ήξερε όλα αυτά όταν επέλεγε το Γρίβα για ν' αναλάβει τον αντί αποικιακό ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ αγώνα της ΕΟΚΑ. Αν δεν σεβάστηκε τις αστικό-δημοκρατικες αποφάσεις του Κυπριακού λαού μετά το 1960 δεν είναι τυχαίο. Ο άνθρωπος είχε προϊστορία την οποία όμως πολύ έντεχνα την κρύβουν από τους μαθητές. Τα δε μέλη της Χρυσής Αυγής εξυμνούν τη οργάνωση των Χιτών ανοιχτά κα απροκάλυπτα με το σύνθημα «Τιμή στους Χίτες και ταγματασφαλίτες».

Γι' αυτό ρε ξάδερφε η 28η Οκτωβρίου δεν μπορεί να είναι γιορτή υπέρ του Ελληνισμού. Πρέπει να είναι γιορτή κατά του Ναζισμού. Θα ήταν, όμως, πολύ εθνικιστικό από πλευράς μας αν θεωρήσουμε ότι οι μόνοι Αντί-ναζιστες που υπήρχαν τότε ήταν οι Έλληνες ή το ΕΛΑΣ. Αντιφασίστες υπήρχαν παντού στην Ευρώπη και τότε και σήμερα και όχι μόνο στις χώρες που ο Χίτλερ εισέβαλε, αλλά και στην ίδια την Γερμανία, Ισπανία και Ιταλία. Γι' αυτό νομίζω ότι η 28η Οκτωβρίου θα έπρεπε να είναι γιορτή μνήμης για όλους εκείνους που ΠΑΛΕΨΑΝ κατά του φασισμού και του Ναζισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία και Γερμάνια. Αυτό για μένα είναι διεθνισμός.

 Λοιπόν ξάδελφε

 Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Μεταξάς ήταν ένας δικτάτορας, αυτό εξάλλου είναι αρκετά γνωστό από πηγές διαφόρων πλευρών. Γνωρίζουμε επίσης ότι χαιρέτησε φασιστικά τον Γκέμπελς όταν αυτός επισκέφτηκε την Ελλάδα, σφραγίζοντας συμβολικά τον ιδεολογικό του προσανατολισμό. Άλλωστε και ο ίδιος έγγραψε ότι δελεάστηκε στο να πει 'Ναι' στον ομοϊδεάτη του τον Μουσολίνι αντί εκείνο το ‘Όχι’ που του βγήκε πολύ δύσκολα. Όμως, υπήρχε μεγάλη πίεση από τον Ελληνικό λαό να πει 'Όχι', και μάλιστα σε μια περίοδο που ο Μεταξάς πήρε τα ινία του κράτους με σκοπό να καταστείλει το κίνημα της εποχής το οποίο συνέτρεχε με άλλα επαναστατικά κινήματα σε χώρες της Ευρώπης.

Εγώ θυμάμαι από το μάθημα ιστορίας στο δημοτικό όπου μας έμαθαν ότι ο Μεταξάς είπε το μεγάλο 'Όχι', μάλιστα θυμάμαι και το ύφος της δασκάλας όταν το έλεγε, με το πρόσωπό της να φωτίζεται από θαυμασμό. Μέσα στο μυαλό μου κυριαρχούσε για χρόνια η φυσιογνωμία του Μεταξά ως αντιστασιακού, μέχρι που ενηλικιώθηκα για να μάθω ποιος ήταν αυτός ο κύριος. Άσε κιόλας που έγινα φοιτητής για να μάθω ότι τον αντιφασιστικό αγώνα στην Ελλάδα τον έκανε κυρίως η Ελληνική αριστερά με τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη.

Και τον Γρίβα επίσης, τον είχα ως αντιστασιακό μέσα στο μυαλό μου,  αφού τον έβλεπα συχνά σε κάδρα στις αίθουσες διδασκαλίας στο δημοτικό. Και τι κακοποίηση της ιστορίας τελικά: Ο Γρίβας, ο οποίος συμμάχησε με τους Γερμανούς Ναζί, ως Έλληνας φιλοναζιστής που ήταν, βρισκόταν μέσα σε αίθουσες διδασκαλίας μπροστά από παιδιά μικρής ηλικίας, με τον ίδιο τρόπο που το πορτραίτο του Χίτλερ βρισκόταν σε σχολεία της φασιστικής Γερμανίας, μπροστά στα μάτια παιδιών της ηλικίας μας και μάλιστα την περίοδο των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Τι φρίκη! Ελληνορθόδοξη παιδεία σου λέει ο άλλος!

Να μην σου πω ρε ξάδελφε κιόλας ότι ο πρόεδρος της συνδικαλιστικής μας οργάνωσης, της ΟΕΛΜΕΚ, μίλησε στο μνημόσυνο του Γρίβα και μάλιστα αρχές του 21ου αιώνα. Φαντάσου, εμείς στην Κύπρο του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, διδαχτήκαμε ιστορία από την πολιτική σκοπιά του Γρίβα, και είχαμε πορτραίτα του συγκεκριμένου συμμάχου του Χίτλερ στο Ελληνορθόδοξο μας σχολείο. Με πιάνεις ρε ξάδελφε! Άσε κιόλας που ο δάσκαλος μου, ο κύριος Άτσιουτσιου που ήταν Γριβικός, μας έλεγε ότι έπρεπε να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες.


Εγώ λέω ότι η 28η Οκτωβρίου πρέπει να είναι μια αντιφασιστική γιορτή και να γιορτάζεται ως τέτοια στα σχολεία. Τώρα πως μπορεί αυτό να γίνει σ' ένα κράτος όπου τιμείται ο Γρίβας και ο Μεταξάς αντί ο Άρης Βελουχιώτης,  είναι σίγουρα δύσκολο. Άκουσε να σου πω τι πρέπει να κάνουμε: Να βγάλουμε μια προκήρυξη και να ενθαρρύνουμε τους εκπαιδευτικούς να την προωθούν στα σχολεία.


26 Οκτ 2013

ΣΠΟΝΤΕΣ

΄

  • Απλή συγκριτική ερώτηση για τις μίζες που δίνονται για εξυπηρέτηση συμφερόντων: Όταν δίνονται αυξήσεις σε μια ομάδα ανθρώπων, ας πούμε το ΔΣ της κεντρικής, και μετά αυτοί ταυτίζονται με αυτόν που τους έδωσε χρήματα, μέσω της αύξησης, δεν είναι «περίεργο» θέμα προς διερεύνηση; Τι ακριβώς είναι οι μίζες; Εδώ φαίνεται να το κάνει δημόσια το υπουργικό συμβούλιο. Υπάρχει ίχνος νομικής προστασίας των πολιτών, από τις αυθαιρεσίες επιβολής της κυβέρνησης, σε αυτήν την χώρα;

  • Θα πάει καιρό αυτή η ιστορία κάθε βδομάδα να κατασκευάζει και μια δαιμονοποίηση αυτή η κυβέρνηση; Δεν μπορεί να κυβερνήσει διαφορετικά; Ακόμα και αν τα πάρουμε ψυχαναλυτικά, ότι τους έμεινε ένα κόμπλεξ από το 2004, η μόνη λογική παρότρυνση είναι: get over it. Ωριμάστε επιτέλους. Μια ο Χριστόφιας, μια ο Πανίκος, μια ο ένας μια ο άλλος.. Η εικόνα που δίνεται είναι ότι η κυβέρνηση μάλλον φοβάται και θέλει να κρύψει πράγματα και κατασκευάζει φτηνές υστερίες.
  • Και αύριο που αυτός ο μηχανισμός μίσους θα στραφεί και εναντίον σας; Ή νομίζετε ότι θα τρέξει κανένας πάλι να υπερασπιστεί Δρουσιώτηδες κλπ;…

  • Ώστε θα αναλάβει να κάνει τη διερεύνηση για τις καταγγελίες στην Κεντρική ο κ. Ρίκκος. Ποιός εμπιστεύεται τον κ. Ρίκκο να είναι αμερόληπτος; Μέχρι τώρα απλώς πουλά μεγαλοσχημες φούσκες και πρακτικα εξυπηρετεί τον κ. Χάσικο. Η κραυγαλέα σιωπή του για τη σχέση με το ΕΛΑΜ, ηταν ενδεικτικη.
  • Κακώς, λοιπόν, ο κ.Κληρίδης τον άφησε.

  • Να θυμίσουμε ότι έχουν γίνει ήδη καταγγελίες για παραβίαση του απορρήτου στην Κεντρική από το φθινόπωρο του 2012  και δεν έγινε τίποτα – όπως δεν έγινε τίποτα με τις καταγγελίες για το σβήσιμο αρχείων στην Τράπεζα Κύπρου. Εκεί γιατί δεν έγιναν ανακρίσεις.


  • Και αφού ο κ. Ρίκκος αποφάσισε ότι θα διερευνήσει το θέμα γιατί αφορά σε «θεσμό της Δημοκρατίας», να θυμίσουμε μερικά ακόμα  ζητήματα που δεν διερευνήθηκαν και αναμένουμε, πριν αναγκαστούμε να προσφύγουμε στην Ευρώπη για να εφαρμοστεί η δικαιοσύνη: 1. εξαπάτηση του κοινού από τον πρόεδρο και τον υπουργό δικαιοσύνης σε σχέση με το διορισμό της ερευνητικής Πική. Γιατί δεν έγινε έρευνα και ανάκριση του κ. Αναστασιάδη και του κ. Ιωνά, που δήλωσαν μεν ότι η κυβέρνηση είναι υπό διερεύνηση, αλλά διόρισαν οι ίδιοι την επιτροπή, άρα, με βάση τον νόμο, αποκλείοντας του εαυτούς τους από τη διερεύνηση;
  • Δεύτερο. Πότε θα γίνει έρευνα για τη πιθανότητα δημόσιας εξαπάτησης του κοινού από τον πρόεδρο, όταν δήλωνε ότι δεν είναι ο ίδιος που εισηγήθηκε το καθολικό κούρεμα. Διότι οι αναφορές από τους άλλους ευρωπαίους συμμετέχοντες τον διαψεύδουν. Και πάλι αναμένεται έρευνα.
  • Τρίτον. Πότε θα γίνει έρευνα για το θέμα των εκροών και το αν γνώριζε ο πρόεδρος ότι ο συμπέθερός του θα έβγαζε χρήματα από την Κύπρο;


  • Και φυσικά από τον κ. Κληρίδη αναμένουμε να μάθουμε πότε θα ανοίξει υπόθεση με τον κ. Χάσικο για το ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων. Πολέμησε τη ΣΥΤΑ, η οποία έχει τη CYTAvision και το ΡΙΚ, που είναι οργανισμοί οι οποίοι εμπλέκονται στις ίδιες επαγγελματικές-οικονομικές δραστηριότητες με ανάλογες δικών του οικογενειακών συμφερόντων. Αν δεν μπορεί η Γενική Εισαγγελία να το κάνει να μας το πει, και γιατί δεν μπορεί βέβαια, για να ξέρουμε να προσφύγουμε σε ανάλογα ευρωπαϊκά σώματα. Έχει και η Ευρώπη τα ενδιαφέροντα της.
  • Εύκολα τα λόγια αγαπητέ. Η ουσία είναι να εφαρμόζονται.
  • Και όχι να υπακούνε οι αξιωματούχοι. Για αυτά διορίστηκε ο Ρίκκος.

  • Αν διερευνάται ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, όταν κάνει καταγγελίες, τότε να διερευνηθεί και ο πρόεδρος που υποβάλλει τις καταγγελίες.
  • Κ. Κληρίδη θα διερευνήθει το θέμα της εξαγοράς επιρροής με την απότομη αύξηση των απολαβών των μελών του ΔΣ της Κεντρικής;

  • Κατά τα άλλα κ. Αναστασιάδη αυτή την αθλιότητα την οποία είδαμε εναντίον του κ. Δημητριάδη, η στήλη, σου την χρεώνει απόλυτα μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Μα πραγματικά είσαι, έτσι όπως σε περιγράφουν –  όπως έγραφε προεκλογικα ο Χ. Αριστείδου – είσαι «πίκρης»; Ηρέμησε…. Μπορείς τζαι διαφορετικά τζαι καλλύτερα.. Πάεις τζαι δημιουργάς μόνος σου υποψίες τζαι ξαναφέρνεις την υπόθεση των εκροών στο τραπέζι..
  • Κάποτε θα θυμάσαι αυτές τις μέρες, όχι ευχάριστα.

  • Όσοι σε περιβάλλουν σαν χαφιέδες των άλλων, απλώς πουλούν υπηρεσίες – αύριο, όταν η αλήθεια για όλη αυτή την αθλιότητα θα είναι ιστορικό παράδειγμα προς αποφυγήν;

  • Ηρέμησε…

  • Πάντως οι απορριπτικοί δεν φαίνεται να πέφτουν τόσο εύκολα πια θύματα της μετατόπισης – το να τους ρίχνουν, δηλαδή, κάποιο ή κάτι που έχει κάποια σχέση με την αριστερά ή την προηγούμενη κυβέρνηση για να συγκαλύψει κάτι η νυν κυβέρνηση. Αποδέχτηκε το άνοιγμα κεφαλαίου για την Τουρκία η κυβέρνηση, αλλά κόλλησε στο ανακοινωθέν λόγω της ανοησίας να μην χρησιμοποιήσει την υπάρχουσα βάση;.. και τώρα;

    • Α ναι.. τώρα φταίει ο Ντάουνερ…Καλά ο Ντάουνερ δεν ήταν ο φίλος του νυν προέδρου και του Δρουσιώτη;
    • Πόσο δούλεμα..

    • Η αψιμαχία πάντως το κ. Μιχαηλίδη του Φιλελεύθερου με τον κ. Τορναρίτη και την κ. Ξένια ήταν ισως μια αρχή.
    • Ο κ. Τορναρίτης δεν είπε κάτι το εξωφρενικό – ειπε ότι η Κερύνεια θα μείνει υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση. Βέβαια, το απέσυρε .. αλλά..


    • Το ζήτημα της αυτονομίας είναι σοβαρό και όχι απλώς ρητορικό. Ο κ. Μιχαηλίδης στα πρωτα του κειμενα φάνηκε να παίζει με τα κλισέ. Αυτή η ιστορία με τα γιουσουφάκια και την αντρική ανάσφαλεια.. έλεος. Όμως, από εκεί και πέρα θέτει ένα υπαρκτό ζήτημα – έστω και αν δεν το απαντα: αν η Κυπριακή Δημοκρατία είναι η άμυνα των κυπρίων - ή έστω στη δική του προτεραιότητα, των ελληνοκυπρίων - τότε η διαδικασία στην οποία μπαίνει η κυβέρνηση, στα μουλωχτά βασικά, αναγνωρίζει τα προβλήματα, ή είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί μια ηγεμονία του τουρκικού κράτους στην Κύπρο; Αυτό είναι σημαντικό και θα καθορίσει τη θέση αρκετού κόσμου για το επερχόμενο δημοψήφισμα.

    • Το πρόβλημα των απορριπτικών είναι ότι δεν κατανοούν ότι χωρίς τους τουρκοκύπριους δεν μπορούν να κλείσουν τα βόρεια σύνορα - και αν δεν «κλείσουν» - ή αν δεν τεθούν υπό κοινό ομοσπονδιακό έλεγχο εκείνα τα σύνορα - οι ελληνοκύπριοι θα γίνουν με μαθηματική ακρίβεια μειοψηφία στην Κύπρο – γιατί το νησί πάντα θα είναι ένα - ενώ το πρόβλημα της κυβέρνησης είναι ότι φαίνεται να βάζει όλα της τα αυγά σε ένα καλάθι – το μόνιμο κόλλημα με τη «Δύση», η οποία δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσει στην Τουρκία ηγεμονικό ρόλο μέσου του Νάτο στην περιοχή.

    • Ναι, θα μπορούσε να έχει πέραση ο κ. Τάσσος, αλλά ο  Νικόλας του χαλά την πιάτσα. Ρε Χριστιανέ μου, πας για υποψήφιος, όλη η κοινωνία σε ξέρει, καλά κάνεις που κρατάς χαμηλό προφίλ - είπες τόσα τα τελευταία χρόνια, που θα πρέπει να πεις πολλά συγνώμη για να προχωρήσουν οι φαντασιώσεις σου ένα έστω βήμα παρακάτω, εκτός ΔΗΚΟ - και πας και αυτοκαρφώνεσαι;  Είναι δυνατόν να μιλάς εσύ για «σύγκρουση συμφερόντων»; Μα σε ποιό γυάλινο κλουβί ζεις; Εσύ της επιτροπής οικονομικών της Βουλής και δικηγορος της Λαϊκής; Και κανεις επίθεση στο Δημητριάδη που είναι ο μόνος που τόλμησε να σου το πει; Τί να πει κάποιος; Η μέρα που γέλασε ο Όργουελ.


    22/10/2013 8:46 πμ
    Ο Ν. Παπαδόπουλος και η σύγκρουση συμφερόντων στην οικονομία

    • Εκείνος πάντως που επανέρχεται με σταθερά και σίγουρα βήματα είναι ο Μάρκος. Αφού πέρασε από την αθλιότητα της δαιμονοποίησης λόγω Μαρί - μπορεί άραγε να ξεχάσει ποτέ αυτός ο άνθρωπος τη φτηνή αθλιότητα του Μ. Δρουσιώτη; - τώρα πάει για το δεύτερο πόστο στο ΔΗΚΟ, εμφανίζεται ως εκφραστής της ενότητας και με σοβαρό λόγο, ενώ είναι και στις επιτροπές για το κυπριακό. Όταν μίλησε στον Άστρα για την ανάγκη νηφαλιότητας στην αντιπαράθεση του προεδρικού με το διοικητή, ακουγόταν ως μια φωνή λογικής σε ένα κυκεώνα υστερίας.
    • Ο Κάρογιαν, παρά τα ότι αντιμετωπίζει ένα σταθερό πόλεμο υπόγειο ή φανερό από μια μερίδα των ΜΜΕ, προπορεύεται λέγεται. Έχει στρατηγικό μυαλό, αλλά, μάλλον, έχει και την ευλογία/ανοχή κάποιου, και εκμεταλλεύεται τις γκάφες κάποιου άλλου.

    • Προς κ. Π. Χαραλάμπους, ΦιλελεύθεροΔεν ξέρω γιατί φαίνεστε να μπλέκεται σε ένα πλαίσιο που δεν σας πάει. Ενταξει την Παρασκευη ζητησατε και ελεγχο για τους δημοσιογραφους. Αλλα η ευρυτερη εικονα είναι ότι κινηθηκατε και ανεχθηκατε την κατασκευση της υστεριας. Ώστε σας έμειναν απορίες λ.χ. από τα συμβόλαια ; Καλά, απορίες δεν σας έμειναν από τον τρόπο που εφημερίδα σας προσπάθησε να κατασκευάσει το γεγονός; Δεν ξέρατε από την αρχή ότι το θέμα ήταν η πιθανότητα να φέρει επενδύσεις η Αλβάρεζ; Γιατί το κρύβατε και παίζατε με κουτοπονηριές να εστιάσετε στην λεπτομέρεια αντί στην ουσία. Ποιά ανάγκη έσπρωξε εσάς, ένα νηφάλιο άνθρωπο, να κάνετε ότι βλέπετε μόνο το δάκτυλο και όχι το φεγγάρι, στο οποίο έδειχνε το δάκτυλο; Εδώ μέχρι και ο Καλλινίκου έγραψε για την κοροϊδία της αύξησης των μισθών των μελών του Δ.Σ. της Κεντρικής. Δεν είδατε, ή δεν καταλάβατε εκείνη την εξόφθαλμη προσπάθεια εξαγοράς; Κρίμα…

    • Αν θέλετε να ειπωθούν όλα να είστε έτοιμος όταν γυρίσει ο καθρέφτης και στην εφημερίδα σας. Ποιά ανάγκη, ποιό ζόρι σας έκανε στις 18 Σεπτεμβρίου να πολεμήσετε με τόση ένταση τον απλό έλεγχο των μελών του νέου ΕΣ της Τράπεζας Κύπρου;.. Είδατε παραιτήθηκε τελικά ένας ρώσος. Λοιπόν, ποιός είχε δίκαιο λοιπόν τότε; Εσείς ή ο κ. Δημητριάδης;
    • Και θα τα πούμε όλα και για τον νέο διευθύνοντα σύμβουλο της Τράπεζας Κύπρου; Για την Libor  και το casino banking;
    • Και κάτι τελευταίο – αν διερευνηθεί πως ήρθε και ζήτησε χρήματα η Λαϊκή το 2012, είσαστε έτοιμοι ως εφημερίδα να εξηγήσετε γιατί δεν τολμήσατε να μιλήσετε για τη σύγκρουση συμφερόντων του επικεφαλής της επιτροπής οικονομικών; Διότι μερικά πράγματα ίσως να εξηγούν πολύ περισσότερα από όσο φαίνεται. Ν'άστε καλά, και η στήλη σας εύχεται καλή επιστροφή στον παλιό καλό εαυτό σας.

    • Αγαπητέ κ. Παράσχο: το ότι δεν θα γινόταν «κάθαρση», ήταν μάλλον σαφές από τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν όλο το καταστημένο, το οποίο πλήρωνε για να συγκαλύπτει τα σκάνδαλα των τραπεζών, όπως έντιμα και θαρραλέα γράψατε καποτε, στρατεύθηκε για εκλέξει τον κ. Αναστασιάδη. Δεν ήταν δύσκολο να το δει κάποιος. Πριν λίγες βδομάδες ο κ. Γ. Κολοκασίδης έθεσε το θέμα ευθαρσώς: μήπως εκείνη η υστερία που κατασκευάστηκε μετά το Μαρί, είχε ως στόχο ακριβώς να διασώσει το καταστημένο και τη διαφθορά του που κινδύνευε, αφού η κρίση των τραπεζών ήταν πια προ των πυλών; Τα 24 δις επενδύσεις στην Ελλάδα ήταν δεδομένα από τότε – και σε αυτά αναφέρονταν οι οίκοι αξιολόγησης.  Και θα δούμε πώς θα κρίνει η ιστορία.
    • Όσο για την νέα τραγωδία δεν χρειάζεται να περιμένετε – ή ίσως και παλιν, η κοινωνία να χρησιμοποιήσει το Μάρτη του 2013 ως εμβληματική μνήμη/ «στιγμή» για να διεκδικήσει τα διακαιώματά της.

    • Η ανάγνωση του αφιερώματος του περιοδικού hot.doc για το Θέμο Αναστασιαδη και την εφημερίδα «πρώτο θέμα» είναι μια θλιβερή υπενθύμιση πως η ελληνική κοινωνία έφτασε στο σημείο τη στιγμή της κρίσης να κατασκευάζει άμυνες όπως η Χρυσή Αυγή. Αν ο Τσοχατζόπουλος είναι φυλακή για μερικές μίζες, διότι τελικά τα άλλα αδικήματα παραγράφηκαν, όσα φαίνονται να πλανιούνται γύρω από τον κ. Θέμο Αναστασιάδη είναι ανάλογα και χειρότερα. Και όμως, κάνει και τον κριτή και τον επιτημητη. Το αφιέρωμα είναι και καλή ανάλυση για το πως τα θεάματα κατασκευάζονται για να μετατοπιστεί η έμφαση – έτσι ο κ. Θέμος φαίνεται να βρέθηκε να είναι αποδέχτης ποσού, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει την προέλευση του, φαίνεται οτι έκανε φοροδιαφυγή, γενικά έκανε ύποπτα deals, ενώ ταυτόχρονα πουλούσε και το στυλ  «ξεσκεπάζω το σύστημα». Το ότι τελικά βρέθηκε μέτοχος της εφημερίδας του και άτομο, το οποίο βαραίνουν υποψίες για μεταφορά οπλισμού στην Ελλάδα - που μπορεί να έχει να κάνει και με την Χρυσή Αυγή - ίσως να είναι ενδεικτικό. Και βέβαια, τι συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι θέμα των πολιτών της – αλλά το «κατασκευάζω θεάματα για να αλλάζω έμφαση» είναι και τοπική, κυπριακή, ενασχόληση.
    • 5 εκατομμύρια ο κ. Θέμος χωρίς να μπορεί να εξηγήσει που τα βρήκε. Και όταν τελικά του επέβαλαν φόρο, το έπαιξε και ανώτερος – είπε θα πληρώσει γιατί άλλοι υποφέρουν.
    • Ποιές είναι αραγε οι αντιστοιχίες μας; Και στον γιωρκατζισμό της δεκαετία του 60 – και στον σημερινό.

    • Τελικά, θα πάρουμε από τα ψίχουλα του φυσικού αερίου του Ισραήλ; Και εκείνοι που ναυαγήσαν τη συμφωνία με τη Shell τότε , τί έλεγαν; Να μας πει ο κ. Θεοχαρίδης…

    • Αν ιδιωτικοποιήσουν την ΑΗΚ πάντως και ανέβουν οι τιμές για βγάλουν τα κέρδη οι ιδιώτες, θα πρέπει να έχουμε έτοιμη τη λίστα των δημοσιογράφων που αγωνίστηκαν γι’ αυτό ξεπούλημα.

    • Κ. Συλλούρη θα προωθήσετε στη βουλή το θέμα της νομοθεσίας για πόθεν έσχες των δημοσιογράφων; Αν όχι, πέστε μας το να προχωρήσουμε ως ομάδα πολιτών.

    • Ώστε ο κ. Φωτίου θεωρεί ότι αν είναι ένοχος ο κ. Ν. Μιχαηλίδης θα πρέπει να του ζητηθεί να επιστρέψει τις μίζες; Και ο Χάσικος που ήταν τότε υπουργός; Θα διορισεί το φίλο του τον κ. Ρίκκο, ο κ. Χάσικος για να τον ερευνήσει – ή για να μετατοπίσει την έρευνα από τον ίδιο;

    • Μετά από την ανακοίνωση του Κενεβέζου για κατάργηση του πίνακα διοριστέων, έχει ξεκινήσει ένας αδυσώπητος πόλεμος μέσα στο διαδύκτιο, μεγάλο μέρος του οποίου στοχεύει να πείσει για το ποιοί είναι οι καταλληλότεροι για να διοριστούν στα σχολεία. Επιστρατεύονται  επιστημονικές γνώσεις, δοκτοράτα φημισμένων πανεπιστημίων, πάνω απ’ όλα όμως η πονηρκά αυτών που έχουν μάθει ότι οι θέσεις είναι καμωμένες για τους ιδίους, δηλαδή τους ‘καλύτερους’. Είναι, βέβαιο, ότι αυτός ο πόλεμος έχει ήδη μεταφερθεί και στα ανώτερα γραφεία της Δημοκρατίας, όπου ακονίζονται τα πιο άγρια ρουσφέτια για να επιτευχθεί το μέχρι στιγμής ακατόρθωτο, δηλαδή η μεταφορά όλων των διορισμών στο βαθύ κράτος της δεξιάς που ω τι σύμπτωση, διαθέτει τους πιο ‘καλούς’, όχι μόνο για την εκπαίδευση, αλλά και για τις υπόλοιπες δημόσιες υπηρεσίες, όπου έχει ήδη  χρησιμοποιηθεί η μέθοδος ‘αξιολόγησης’ Κενεβέζου. Σε τέτοιους πολέμους νικούν οι πιο αδίσταχτοι, πάνω απ’ όλα, όμως, αυτού του είδους οι ‘μάχες’ δημιουργούν κακές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και μια κοινωνία διαπλοκής και ανταγωνισμού. Αυτού του είδους την κοινωνία θέλει να εδραιώσει και να δυναμώσει η κυβέρνηση Αναστασιάδη, ρίχνοντας στην αρένα ομάδες αδίσταχτων και απελπισμένων, όπου ο καθ’ ένας θα παλεύει για πάρτι του. Μπορεί ο Κενεβέζος να μην ξέρει ακριβώς τι κάνει, μπορεί όμως να ξέρει, το ξέρουν όμως σίγουρα οι από πάνω του.

    ·        Μα καλά τούτη η κυβέρνηση έσιει λεφτά για να επιχορηγά μόνο το κεφάλαιο τζάι να κάμνει ρουσφέτι στην Κεντρική Τράπεζα; «νέες επιδοτήσεις και νέα "μείωση του εργατικού κόστους γύρω στο 14%, περίπου" για τους ξενοδόχους εξαγγέλλει η κυβέρνηση» http://paratiritirioergasias.blogspot.com/2013/10/14.html