25 Απρ 2014

Περιεχόμενα του -εκ διακοπών- τεύχους 26 Απριλίου – 3 Μαΐου 2014, Τεύχος 109


Δέφτερη Ανάγνωση
Εναλλακτική Πληροφόρηση

Ειδήσεις για τη βδομάδα και σχόλια για τις εξελίξεις


Περιεχόμενα του -εκ διακοπών- τεύχους  26 Απριλίου – 3 Μαΐου 2014,
Τεύχος 109

ΤΟΠΙΚΑ
  • Τί καταγράφηκε για τα σκάνδαλα των Αξιογράφων, της αγοράς των ελληνικών ομολόγων, των δανείων της Μαρφίν – και πώς τελικά λογοκρίθηκαν τα τεκμήρια για το τί έγινε στο Γιούρογκρουπ, και για τους «πολιτικά εκτεθειμένους» λογαριασμούς στο Λονδίνο - τί καταγράφει η έκθεση της επιτροπής Θεσμών, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_3859.html
  • Ο εσπερινός στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό:  ένα πρώτο άνοιγμα στο Βαρώσι, ένα θέαμα με ενδεχομένως «επικίνδυνα κόκκινα τριαντάφυλλα», και , φυσικά, ξυπνά και το «εθνικό άγχος», http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_3371.html
  • Και τί έγινε πραγματικά από το 1956 μέχρι το 1958 - η περίοδος που έγινε η τελευταία λειτουργία και εγκαταλείφθηκε ο Α. Γεώργιος ο Εξορινός, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/1956-1958.html
  • Βιομηχανικό Λιμάνι Λάρνακας. Μια ιστορία δεκάδες παράμετροι.... http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_6135.html
  • Να προτιμήσεις, Κύριε, την Κύπρο, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_79.html


ΔΙΕΘΝΗ
Ουκρανία: Η ανακάλυψη της ανατολικής Ουκρανίας ως χώρου αντίστασης και ως πηγής πλούτου, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_8261.html

ΚΙΝΗΜΑΤΑ
  • Δικοινοτική Πρωτομαγιά: Μετά τον εξόριστο Άη Γιώρκη, ίσως να είναι και η σειρά της Αριστεράς να επιστρέψει στην εξορισμένη ιστορική στιγμή του Μάη του 1958, όταν οι εργαζόμενοι των δυο κοινοτήτων γιόρτασαν μαζί στους δρόμους, για τελευταία φορά, την πρωτομαγιά. Ακολούθησε ο αιματοβαμμένος Μάης του κυπριακού προλεταριάτου – από τους μασκοφόρους και των δυο κοινοτήτων, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/1958.html
  • Και η Άλλη φωνή της ιστορικής συνείδησης, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_1001.html
  • Νέο Μέσον Επικοινωνίας, Ανεξάρτητον, τζιαι τρίγλωσσον, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_4527.html
  • Πρωτοβουλία πολιτών μετατρέπει την είσοδο του Δημαρχείου Παραλιμνίου σε παραλία, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/1.html

ΣΠΟΝΤΕΣ,

ΑΠΟΨΕΙΣ
Πώς φτάσαμε στην 21η Απριλίου 1967, http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/21-1967.html

Ερώτηση της εποχής του Θεάματος:
Μπορεί η Διαλεκτική να σπάσει τούβλα;
[φιλοσοφική και πρακτική ερώτηση, η οποία διατυπώθηκε τη δεκαετία του 1950 από το μετα-σουρρεαλιστικό/σιτουασιονιστικό κίνημα στην Γαλλία, στη διαδικασία αναζήτησης αντιστάσεων στην υπό ανέγερση τότε κοινωνία του θεάματος]





Τί καταγράφηκε για τα σκάνδαλα των Αξιογράφων, της αγοράς των ελληνικών ομολόγων, των δανείων της Μαρφίν – και πώς τελικά λογοκρίθηκαν τα τεκμήρια για το τί έγινε στο Γιούρογκρουπ, και για τους «πολιτικά εκτεθειμένους» λογαριασμούς στο Λονδίνο

-τί καταγράφει η έκθεση της επιτροπής Θεσμών


Στο δεύτερο μέρος του προσχεδίου της έκθεσης της κοινοβουλευτικής επιτροπής θεσμών περιλαμβάνεται η Συμπληρωματική Έκθεση για το θέμα «Η Λειτουργία των Θεσμών του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (Αυτεπάγγελτη εξέταση με απόφαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως)». Η δεύτερη φάση της διαδικασίας, που καταγράφεται στη συμπληρωματική έκθεση, είχε μια ουσιαστική διαφορά που αφορούσε στο ότι ήταν ανοικτή και η πρόσβαση στα ΜΜΕ (εκτός από ορισμένες περιπτώσεις), ενώ το πρώτο στάδιο είχε διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών. Όπως παρατηρείται στην ίδια την έκθεση, για πολλά ζητήματα προέκυπταν νέαν δεδομένα, με αποτέλεσμα οι παράμετροι που έχρηζαν εξέταση να αυξάνονται ολοένα. Πέραν τούτου, αριθμός προσώπων που είχαν κληθεί για να καταθέσουν, δεν το έπραξαν ή δεν κατέστη εφικτό να το πράξουν, περιλαμβανομένων και προσώπων με ιδιότητες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας κατά την υπό εξέταση χρονική περίοδο. Συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά στον πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, Αθανάσιο Ορφανίδη, στον εκτελεστικό αντιπρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Marfin Popular Bank κατά το 2006-2011, Ανδρέα Βγενόπουλο, στο διευθύνοντα σύμβουλο της Marfin Popular Bank, Ευθύμιο Μπουλούτα, σ πρώην μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής του ομίλου Marfin, Δημήτρη Σπανοδήμο και στον ελλαδίτη εφοπλιστή Μιχάλη Ζολώτα.

Κάποιοι δεν ήθελαν να πουν την αλήθεια και κάποιοι δεν κατέθεσαν στοιχεία – ανάμεσα σε άλλα, τί σύμπτωση, και για το Γιούρογκρουπ του Μαρτίου 2013
Επιπρόσθετα, η επιτροπή παρατήρησε επιφυλακτικότητα από εμπλεκόμενα μέρη για να καταθέσουν συγκεκριμένα στοιχεία και σχημάτισε «τεκμηριωμένα ισχυρή άποψη... αναφορικά με την ανακρίβεια και την αναλήθεια που χαρακτηρίζει ορισμένα από τα κατατεθέντα σε αυτή στοιχεία»[1]. Το τελευταίο, προφανώς, αποτελεί ξεκάθαρη παραδοχή ότι ορισμένα άτομα, τα οποία παρουσιάστηκαν ενώπιον της επιτροπής, ηθελημένα ή μη, προσπάθησαν να την παραπλανήσουν με ανακριβή ή/ και αναληθή στοιχεία. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα, ώστε να παρέμβει η Γενική Εισαγγελία; Ιδιαίτερα αφού το θέμα συνεχίζεται στην έκθεση ως ακολούθως: «Είναι γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις η επιτροπή σχημάτισε δικαιολογημένα την εντύπωση πως τα πρόσωπα που βρίσκονταν ενώπιόν της κατά τη συζήτηση του θέματος δεν επιθυμούσαν την πλήρη, αληθινή και δίκαιη παρουσίαση των γεγονότων που διαδραματίστηκαν σε σχέση με το υπό εξέταση θέμα ή τουλάχιστον δε συνέβαλαν αποφασιστικά και αποτελεσματικά, όπως αναμενόταν, στην όσο το δυνατό ακριβέστερη διακρίβωσή τους.»[2]

Οι ανατριχιαστικές περιγραφές συνεχίζονται και παρατίθεται ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: «Ειδικότερα, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα παρέμεινε το αίτημα της επιτροπής όπως της κατατεθούν τα πρακτικά των επίμαχων συνόδων του Eurogroup του Μαρτίου 2013, το οποίο υποβλήθηκε κατ’ επανάληψη στις συνεδρίες της προς του λειτουργούς και το γενικό διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών, αλλά και με επιστολές αρχικά της γενικής διεύθυνσης της Βουλής προς τον εν λόγω γενικό διευθυντή με ημερομηνία 13 Δεκεμβρίου 2013 και έπειτα του προέδρου της επιτροπής προς τον αρμόδιο υπουργό με ημερομηνία 14 Ιανουαρίου 2014. Η απάντηση του γενικού διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών στην πρώτη επιστολή περιορίστηκε στη διαβίβαση των δηλώσεων του Eurogroup που αφορούσαν τις ζητηθείσες συναντήσεις, επισημαίνοντας ότι οποιαδήποτε άλλη πληροφόρηση σε σχέση με τις εργασίες της ομάδας του Eurogroup, όπως πρακτικά ή άλλα σχετικά έγγραφα, είναι άκρως απόρρητα και δε δημοσιοποιούνται, ενώ η απάντηση του Υπουργού Οικονομικών ημερομηνίας 13 Φεβρουαρίου 2014 επισήμανε στη Βουλή ότι «[...] το Υπουργείο Οικονομικών δεν κατέχει πρακτικά των συνόδων του Eurogroup, αλλά ούτε και τηρούνται πρακτικά σε αυτές τις συνόδους» σημειώνοντας περαιτέρω ότι «[...] οι σύνοδοι του Eurogroup πραγματοποιούνται κεκλεισμένων των θυρών και είναι εμπιστευτικές. Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο 14 της Συνθήκης της Λισσαβόνας το Eurogroup είναι ανεπίσημος θεσμός στον οποίο καθορίζεται η πολιτική κατεύθυνση χωρίς όμως να λαμβάνονται σε αυτό νομοθετικές ή άλλες επίσημες αποφάσεις. Αυτές οι αποφάσεις λαμβάνονται στις Συνόδους του Συμβουλίου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων (ECOFIN). Μέρος των Συνόδων του ECOFIN είναι προσβάσιμες στο κοινό και στα ΜΜΕ μέσω ηλεκτρονικής αναμετάδοσης και ηλεκτρονικού αρχείου.» Ακολούθως, η επιτροπή με επιστολή του προέδρου της προς τον Υπουργό Οικονομικών ημερομηνίας 26 Φεβρουαρίου 2014 κάλεσε τον Υπουργό Οικονομικών όπως καταθέσει σε αυτή το σύνολο της αλληλογραφίας του υπουργείου με το Eurogroup για την περίοδο μεταξύ της 1ης Ιανουαρίου 2012 και της 15ης Μαρτίου 2013, το οποίο όμως μέχρι σήμερα δεν της έχει διαβιβαστεί.[3]»

Οι ίδιοι άνθρωποι που καλούν το λαό να κάνει θυσίες, να σφίξει τα δόντια και να υπομένει τα όσα του επιβάλλουν, αρνήθηκαν την πληροφόρηση αυτού του λαού, τον παραπλάνησαν και τον παραπλανούν, τον εμπαίζουν ακόμα και σε επίσημη γλώσσα και μέσα από δημοκρατικούς θεσμούς, όπως η βουλή. Τελικά, ποιός είπε στην κοινοβουλευτική επιτροπή θεσμών την αλήθεια; Ο γενικός διευθυντής του υπουργείου οικονομικών ότι η πληροφόρηση για τις εργασίες του Eurogroup, άρα τα πρακτικά και άλλα έγγραφα, «είναι άκρως απόρρητα και δε δημοσιοποιούνται» ή  ο υπουργός οικονομικών, ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν τηρούνται πρακτικά στις εργασίες του Eurogroup, ως ανεπίσημος θεσμός; Και εάν όντως δεν τηρούνται πρακτικά στις συνεδρίες του ως ανεπίσημος θεσμός το Eurogroup που δεν λαμβάνει επίσημες αποφάσεις, άρα και δεσμευτικές προς τα κράτη μέλη – τουλάχιστον χωρίς την επικύρωσή τους από το ECOFIN, γιατί κάθε φορά που τρέχει να περάσει κάτι η κυβέρνηση από τη βουλή προβάλλει ως επιχείρημα (εκτός από τη δόση της τρόικας) την εκάστοτε συνεδρία μπαμπούλα του Eurogroup; Κατά τ΄άλλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, όταν διέρρευσε η έκθεση της κοινοβουλευτικής επιτροπής θεσμών το μόνο «μεπτό» και «άτοπο» που εντόπισαν ήταν τα ΧΧΧ. Δηλώσεις όπως οι πιο πάνω μόνο την οργή και την κατακραυγή μπορούν να προκαλέσουν, αφού αποτελούν την επιτομή του εμπαιγμού της κοινωνίας από πολιτικάντηδες και όχι πολιτικούς, από καρεκλοκένταυρους και όχι δημόσιους λειτουργούς. Ταυτόχρονα, όμως, δηλώσεις όπως η πιο πάνω καταδεικνύουν το μέγεθος της φθοράς και διαφθοράς, της διαπλοκής και το μέγεθος της ευθύνης όσων συνέβαλαν στα όσα διαδραματίστηκαν το Μάρτη του 2013, αλλά και στη σημερινή κατάσταση που έφεραν τον τόπο και το λαό. Είναι εμφανές πλέον ότι πάρα πολλοί, έχουν πολλά για τα οποία να φοβούνται, πολλές καρέκλες τρίζουν και πολλά κεφάλια δεν στέκονται καλά στους ώμους που τα στηρίζουν – με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Θυμάστε τότε που λογόκριναν το θέμα με τα «πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα» και τους λογαριασμούς τους στο Λονδίνο; Τελικά, τα κατάφεραν – ο κατάλογος λογοκρίθηκε και για τις αρμόδιες υπηρεσίες.. και κατά τα άλλα ήταν απλώς μερικοί λογαριασμοί από τα φοιτητικά χρόνια…
Συνεχίζοντας την ανάγνωση της έκθεσης, οι εκπλήξεις δεν σταματούν. Ενώ διαπιστώθηκε ότι με τη διερεύνηση συγκεντρώνονταν στοιχεία που «θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε κυβερνητικές υπηρεσίες για περαιτέρω έρευνα και διαπίστωση παραπτωμάτων», όπως ο ηλεκτρονικός κατάλογος των αποσύρσεων χρηματικών ποσών από τα κυπριακά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ο κατάλογος της Τράπεζας Κύπρου αναφορικά με τους λογαριασμούς της στο παράρτημα Λονδίνου, η διαβίβασή τους προσέκρουε σε παραβίαση διατάξεων του περί της Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Προστασία του Ατόμου) Νόμου. Τα πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα του δεύτερου καταλόγου δεν μπορούσαν καν να διαβιβαστούν στο Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων, ο οποίος τα ζήτησε με επιστολή, λόγω προνοιών στον Κανονισμό της Βουλή, αφού χαρακτηρίστηκε ως εμπιστευτικός, όταν υποβλήθηκε στην επιτροπή. Και η πρόνοια του σχετικού νόμου «Νοείται έτι περαιτέρω ότι η μεταγενέστερη επεξεργασία δεδομένων για σκοπούς των αναγκών της ασφάλειας της Δημοκρατίας ή της άμυνας της Δημοκρατίας ή της δημόσιας ασφάλειας ή της διερεύνησης, διακρίβωσης και δίωξης ποινικών αδικημάτων δε θεωρείται ασυμβίβαστη με τους σκοπούς για τους οποίους έχουν αρχικά συλλεχθεί τα δεδομένα[4]» δεν διασφάλιζε τη δυνατότητα διαβίβασης των συγκεκριμένων στοιχείων; Ή μήπως η οικονομική καταστροφή του τόπου δεν περιλαμβάνεται στην ασφάλεια της Δημοκρατίας, τη δημόσια ασφάλεια ή τη διερεύνηση, διακρίβωση και δίωξη ποινικών αδικημάτων που ΔΕΝ θεωρείται ασυμβίβαστη;

Για το σκάνδαλο των αξιογράφων
Για τα αξιόγραφα, αυτά που καταγράφονται στη Συμπληρωματική Έκθεση της κοινοβουλευτικής επιτροπής θεσμών είναι η επιβεβαίωση ότι τεκμηριώθηκε πως η Λαϊκή έλαβε ανεπαρκή μέτρα με αποτέλεσμα την εμπλοκή της στην παροχή επενδυτικών υπηρεσιών κατά παράβαση των προνοιών του περί Επενδυτικών Υπηρεσιών και Δραστηριοτήτων και Ρυθμιζόμενων Αγορών Νόμου. Ως εκ τούτου, η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου, βάσει του εν λόγω νόμου, νομιμοποιείται «να επιβάλει στην τράπεζα κυρώσεις, το ύψος των οποίων δύναται να ανέλθει στα €2.450.000 για τις παραβάσεις που έχουν διαπιστωθεί.[5]» Η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου, αποφάσισε να μην επιβάλει κυρώσεις λόγω της επερχόμενης εκκαθάρισης της Λαϊκής. Όσον αφορά στην Τράπεζα Κύπρου και την παραβίαση διατάξεων του Νόμου και της οδηγίας της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου για την Επαγγελματική Συμπεριφορά των Τραπεζών και κατά την Άσκηση Επενδυτικών Δραστηριοτήτων, οι διαπιστώσεις καταγράφονται στη σελίδα 15 της Έκθεση για το θέμα «Η Λειτουργία των Θεσμών του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (Αυτεπάγγελτη εξέταση με απόφαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως) και η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου νομιμοποιείται να επιβάλει κυρώσεις. Και πάλι, η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου δεν προχώρησε στην επιβολή κυρώσεων, αφού όπως αναφέρεται «η ΚΤΚ θεωρεί ότι οι νέοι μέτοχοι της τράπεζας δεν έχουν υποχρέωση να υποβληθούν σε κυρώσεις οι οποίες προέρχονται από λανθασμένες πρακτικές του παρελθόντος». Το συγκεκριμένο επιχείρημα μόνο τραγικό μπορεί να χαρακτηριστεί, αφού ολόκληρος ο κυπριακός λαός – μέτοχος ή μη, καταθέτης ή μη – υπέστη τις συνέπειες, άρα κυρώσεις, μιας τραπεζικής κρίση στη βάσει λανθασμένων πρακτικών του παρελθόντος, χωρίς να έχει τη δυνατότητα επιλογής ή κατανόησης και όπως δείχνουν τα πράγματα αποτελεί έρμαιο ενός κυκεώνα νέας πιθανής τραπεζικής κρίσης – λόγω των πιθανών νέων αναγκών της Τράπεζας Κύπρου. Η μοναδική επίπτωση που είχε η συγκεκριμένη τράπεζα, παρά τις παραβάσεις της, ήταν το «συμβολικό διοικητικό πρόστιμο.. αναφορικά με την έκδοση αξιογράφων κεφαλαίου του έτους 2009, ύψους €500 ευρώ για κάθε παραβίαση. Το πρόστιμο ανήλθε στις €4.000 και ήταν πληρωτέο εντός δεκατεσσάρων ημερών από την ημερομηνία της απόφασης[6]», το οποίο και αποπληρώθηκε υπό διαμαρτυρία. Συγκριτικά, ο μέσος Κύπριος, χρεώθηκε από την τραπεζική κρίση με το ποσό των €23.000 περίπου, και εξαναγκάζεται στην αποπληρωμή του χωρίς διαμαρτυρία και χωρίς δικαίωμα ανάκλησης και χωρίς κανένα «συμβολισμό».

Για το σκάνδαλο της αγοράς των ελληνικών ομολόγων: Τελικά, οι επιμέρους ευθύνες έχουν και όνομα και καταγεγραμμένο ρόλο
Ενώ η κοινοβουλευτική επιτροπή θεσμών αποφάσισε όπως οι επενδύσεις των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε κυβερνητικά ομόλογα δεν εξεταστεί, λόγω δικαστικών διαδικασιών που εκκρεμούν μεταξύ της Cyprus Popular Bank και της Ελληνικής Δημοκρατίας, τακτική που ακολουθήθηκε και στην έκθεση της Alvarez & Marsal για τον ίδιο λόγο, εντούτοις στη συμπληρωματική έκθεση της κοινοβουλευτικής επιτροπής καταγράφονται ενδιαφέρουσες πληροφορίες με στοιχεία που προέρχονται και από την Alvarez & Marsal. Ενώ το 2007, οι επενδύσεις σε ομόλογα του ελληνικού κεφαλαίου δεν ξεπερνούσαν τα 500 εκατομμύρια, το 2009 και μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 2012, οπόταν και αποφασίστηκε από το Europgroup  ανταλλαγή για απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, παρατηρείται διαφοροποίηση. Σε γραφική παράσταση που φαίνεται στη σελίδα 20 της συμπληρωματικής έκθεσης της κοινοβουλευτικής επιτροπής θεσμών, παρατηρείται μέχρι τον Απρίλη του 2010 αλματώδης αύξηση σε σημείο που να φθάνουν σχεδόν τα 2.500,000,000 και που περίπου διατηρήθηκε μέχρι τον Αύγουστο του ιδίου χρόνου, οπόταν αρχίζει να σημειώνεται μείωση. Η χρονική περίοδος είναι ιδιαίτερα σημαντική, αφού τότε ο Πρώτος Γενικός Διευθυντής του Συγκροτήματος, Γιάννης Κυπρής, ανακοίνωνε την πώληση ΟΕΔ [Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου] αξίας 1,7 δις με μείωση της έκθεσης της τράπεζας σε ελληνικά ομόλογα, ενώ «την ίδια ακριβώς μέρα η εν λόγω τράπεζα άρχισε την επαναγορά τέτοιων ομολόγων[7]». Καταγράφεται, επίσης, ότι σύμφωνα με την έκθεση της Alvarez & Marsal, “παρά το γεγονός ότι τον Απρίλιο του 2010 τα ΟΕΔ είχαν υποβαθμιστεί στο επίπεδο «σκουπίδια», το Μάιο του 2010 η Επιτροπή ALCO προχώρησε στην αύξηση του ορίου επενδύσεων για τα εν λόγω ομόλογα στα €2,3 δις.... Συνεπώς, διαφαίνεται ότι τόσο οι αριθμοί όσο και οι χειρισμοί που ανακοινώθηκαν από το πιο πάνω αναφερόμενο στέλεχος της τράπεζας απείχαν από τα όσα καταδεικνύονται από τα πιο πάνω στοιχεία[8]».


Σημειώνεται, δε, ότι για τις αγοραπωλησίες ομολόγων, το διοικητικό συμβούλιο δεν ενέκρινε την αγορά ομολόγων, αφού δεν ήταν δική του αρμοδιότητα, όπως σημειώνεται σε επιστολή που απεστάλη στην κοινοβουλευτική επιτροπή. Η συγκεκριμένη αρμοδιότητα, σύμφωνα με την Alvarez & Marsal, είχε εκχωρηθεί στην Επιτροπή Διαχείρησης Κινδύνου του Διοικητικού Συμβουλίου, η οποία επιφόρτισε τη συγκεκριμένη ευθύνη στο Executive Risk Committee και την Επιτροπή ALCO, που ευθυνόταν, επίσης, για τη διαχείριση του κινδύνου αγοράς. Επομένως, για κάποιο λόγο που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει απόλυτα, παρά μόνο να υποθέτει, ακολουθήθηκε η λογική «ο κάττος, την κάτταν, τζι’ η κάττα τα καττούθκια», δημιουργώντας σκιές αργότερα και δη κατά την περίοδο διερεύνησης των πεπραγμένων που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, ώστε δεν καθίσταται δυνατή η διασαφήνιση του τίς πταίει. Παρόλα αυτά, όπως αναφέρεται στην συμπληρωματικής έκθεση της κοινοβουλευτικής επιτροπής θεσμών, «Η έκθεση Alvarez & Marsal επισημαίνει ότι οι μηχανισμοί άμυνας της τράπεζας δε λειτούργησαν, ενδεχομένως διότι δεν εφαρμόζονταν πιστά οι εν λόγω διαδικασίες ή διότι τύγχαναν παράκαμψης». Ενδεικτικά αναφέρεται:
  • «Ο κ. Ηλιάδης, Κυπρής, Καρυδάς και Χατζημιτσής ήταν όλοι μέλη της Executive Risk Committee, καθώς επίσης και της Επιτροπής ALCO, ενώ ο κ. Ηλιάδης ήταν επίσης μέλος και της Επιτροπής Διαχείρισης Κινδύνου του Διοικητικού Συμβουλίου (Board Risk Committee). Παρ’ όλο που ο κ. Καρυδάς δεν ήταν μέλος της Επιτροπής Διαχείρισης Κινδύνου του Διοικητικού Συμβουλίου, παρευρισκόταν σε όλες τις συνεδρίες του οργάνου κατά τα έτη 2009-2010. Οι κ. Καρυδάς και Χατζημιτσής, που δεν ήταν επίσης μέλη της Επιτροπής Διαχείρισης Κινδύνου του Διοικητικού Συμβουλίου (Board Risk Committee), παρευρέθηκαν μόνο σε δύο συνεδρίες της εν λόγω επιτροπής. Στην έκθεση της Alvarez & Marsal επισημαίνεται ότι η συμμετοχή των ανώτερων στελεχών της τράπεζας σε όλα τα σημαντικά όργανα στρατηγικής και διαχείρισης κινδύνου τόσο σε εκτελεστικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο διοικητικού συμβουλίου δημιουργούσε σύγκρουση συμφερόντων που οδήγησε στις ζημιές που υπέστη η τράπεζα από τις επενδύσεις της σε ΟΕΔ. Χαρακτηριστικά, στην εν λόγω έκθεση σχολιάζεται ότι η διττή ιδιότητα του κ. Καρυδά ως Group General Manager Risk Management και Group General Manager Markets καθιστούσε παραβίαση της βέλτιστης πρακτικής και πιθανή δημιουργία σύγκρουσης συμφέροντος, παρ’ όλο που ο κ. Καρυδάς σχολίασε ότι ο ρόλος του στο Τμήμα Διαχείρισης Κινδύνου δεν αποτελούσε σύγκρουση συμφέροντος, αφού ήταν καθαρά διοικητικός, κάτι που προέκυψε, διότι ο επικεφαλής του εν λόγω τμήματος της τράπεζας είχε μετατεθεί στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα, αναφέρεται ότι μια εκ των σοβαρών αδυναμιών του συστήματος εταιρικής διακυβέρνησης της τράπεζας αναφορικά με τις επενδύσεις της σε ΟΕΔ, ήταν η επικράτηση των ανώτερων στελεχών και συγκεκριμένα:
-          Η δυνατότητά τους να δίδουν προφορικές εντολές στο Treasury για την διενέργεια επενδύσεων χωρίς να υπάρχει απαίτηση για γραπτή αιτιολόγηση και στοιχειοθέτηση των εν λόγω εντολών, προτού αυτές εκτελεστούν,
-          η καταγραφή στα πρακτικά των συνεδριών μόνο των αποφάσεων που λαμβάνονταν, χωρίς να γίνεται αναφορά στις συζητήσεις που προηγούνταν,
-          η συμμετοχή των δύο ανώτερων εκτελεστικών συμβούλων κ. Ηλιάδη και Καρυδά σε όλες τις συναντήσεις εκτός από αυτές του Εσωτερικού Ελέγχου (που αποτελούσε την τελευταία γραμμή άμυνας της τράπεζας), ενδεχομένως για να έχουν ιδία γνώση και επιρροή επί των επενδυτικών αποφάσεων που λαμβάνονταν.»[9]
Τελικά, οι επιμέρους ευθύνες έχουν και όνομα και καταγεγραμμένο ρόλο. Και αυτό συνεχίζεται με την ουσιαστική παραδοχή των εμπλεκομένων, αφού ο κ. Καρυδάς επιβεβαίωσε ότι «η εκποίηση των ελληνικών ομολόγων αποφασίστηκε από τον ίδιο σε συνεννόηση με τον κ. Χρ. Πατσαλίδη, μετά από ενημέρωση του τότε Διευθύνοντος Συμβούλου της τράπεζας κ. Ανδρέα Ηλιάδη[10].» Και η κοινοβουλευτική επιτροπή θεσμών καταγράφει ότι «ο πιο πάνω οίκος [Alvarez & Marsal]  έτυχε παραπλάνησης από άλλα στελέχη της ίδιας τράπεζας». Επομένως, ποιά ήταν τα στελέχη της τράπεζας που παραπλάνησαν τον οίκο Alvarez & Marsal και για ποιό λόγο έπραξαν κάτι τέτοιο; Μήπως για να καλύψουν δική τους ένοχη εμπλοκή; Ή μήπως κάτι τέτοιο δεν υφίσταται και απλώς αποτελεί ισχυρισμό ώστε να «φκουν κούππες άπαννες» όσοι καταγράφονται στην έκθεση του οίκου να έχουν ευθύνες; Ακόμα και στην έκθεση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς 2012 [Πόρισμα Αναφορικά με την Επένδυση της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ. σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου (ΟΕΔ)] γίνεται αναφορά σε ενδεχόμενη παραβίαση της νομοθεσίας λόγω μή διενέργειας απομειώσεων των ΟΕΔ στους ετήσιους λογαριασμούς της  τράπεζας[11].

Κι όμως, υπάρχει και συνέχεια. Η Κεντρική Τράπεζα Κύπρου «επήρεν χαπάρι» το 2010 και ο κ. Πουλλής «ζήτησε με επιστολή του, ημερομηνίας 1ης Μαρτίου 2010, πληροφορίες από την τράπεζα αναφορικά με τη στρατηγική επενδύσεών της σε ΟΕΔ. Η τράπεζα και η διοίκησή της δεήθηκε να απαντήσει γραπτώς δύο χρόνια μετά, το Φεβρουάριο του 2012. Ενδιάμεσα, «διαφάνηκε ότι υπήρξε προφορική συνεννόηση μεταξύ του τότε Διοικητή της ΚΤΚ κ. Ορφανίδη, του κ. Πουλλή και της τράπεζας πως η τελευταία δε θα προέβαινε σε άλλες αγορές ΟΕΔ. Η εν λόγω υπόσχεση, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο κ. Πουλλής δεν τηρήθηκε, αφού οι αγορές σε ΟΕΔ από την τράπεζα συνεχίστηκαν μέχρι τον Απρίλιο του 2010 [12]». Από το πιο πάνω συνάγεται ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, το κόσμημα του στέμματος της στο βωμό του οποίου θυσιάστηκε ο λαός της, λειτουργούσε σαν ένα απλό καθημερινό και παραδοσιακό μπακάλικο, μιας άλλης εποχής. Ή μήπως όχι;

Τα δάνεια της Μαρφίν
Όσον αφορά στη Marfin Εγνατία και το δανεισμό (MIG και Εφοπλιστές), σε επιτόπιο έλεγχο που διενεργήθηκε, διαπιστώθηκε ότι «η τράπεζα αναλάμβανε αυξημένους πιστωτικούς κινδύνους», όπως αναφέρεται ο κ. Μιχάλης Στυλιανού, εκπρόσωπος της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, σε επιστολή ημερομηνίας 6 Ιουλίου 2009 που απέστειλε στον τότε Διευθύνοντα Σύμβουλο του ομίλου MPB, κ. Ευθύμιο Μπουλούτα. Οι αυξημένοι πιστωτικού κίνδυνοι συνίσταντο στη μεγάλη διάρκεια με αποπληρωμή στη λήξη, στις ανεπαρκείς εξασφαλίσεις και στην υψηλή συγκέντρωση σε συγκεκριμένο επιχειρηματικό όμιλο. Ειδικότερα, καταγράφεται ότι «ο όμιλος παρουσίαζε ένα υψηλού κινδύνου προφίλ με έμφαση στην επενδυτική τραπεζική και σε χρηματιστηριακές δραστηριότητες που παρουσιάζουν αυξημένους κινδύνους, ειδικά εν μέσω της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης[13]». Η συγκέντρωση σε αριθμό κινδύνων, σύμφωνα με τις βασικές διαπιστώσεις, μπορεί να χαρακτηριστεί με ένα αρκτικόλεξο: MIG, αφού αφορά στη συμμετοχή για αύξηση κεφαλαίου της MIG, χορηγήσεις, κυρίως προς τον όμιλο MIG, με ευνοϊκή μεταχείριση σε αρκετές περιπτώσεις, δάνεια για επενδυτικούς σκοπούς προς τον όμιλο MIG, περιλαμβανομένων και «σημαντικών παρατυπιών στη συμπλήρωση των συμβατικών εγγράφων των δανείων και εξασφαλίσεων[14]».  Για το συγκεκριμένο κεφάλαιο, από που ν’ αρχίσει κανείς; Στο ότι το πρόγραμμα αποπληρωμής χορηγήσεων για αγορά μετοχών προέβλεπε την καταβολή μόνο των τόκων, στο ότι για αρκετούς πιστούχους που ήταν εταιρείες δεν υπήρχαν στοιχεία για την οικονομική τους κατάσταση, στο ότι δεν καλύφθηκε το άνοιγμα εξασφαλίσεων για κάλυψη μετοχών; Να μεταφέρουμε απλώς τα όσα καταγράφονται, λοιπόν, για να μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα χωρίς τη δική μας παρέμβαση και να διευκρινιστεί ότι ναι, η αναφορά γίνεται για εκατομμύρια και όχι στραγάλια ή βότσαλα:


«Όμιλος MIG:
(α) χρηματοδότηση ύψους €30 εκατομ. Για αγορά μετοχών της κυπριακής εταιρείας «Cyprus Tourism and Development Ltd” (ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου Hilton)
(β) χρηματοδότηση ύψους €28,5 εκατομ. Για αγορά μετοχών της κυπριακής εταιρείας «Christis Dairies”
(γ) χρηματοδότηση ύψους €19 εκατομ. Για αγορά μετοχών της ΛΗΤΩ Συμμετοχών Α.Ε
(δ) χορήγηση προς τη «Vivartia” ύψους €4 εκατομ. για επενδυτικούς σκοπούς χωρίς εξασφαλίσεις και
(ε) χρηματοδότηση €220 εκατομ προς το Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο Αθηνών «Υγεία» Α.Ε για επενδυτικούς σκοπούς και κεφάλαιο κίνησης με εξασφάλιση ισόποση κατάθεση
...Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι παρατηρήσεις που περιλαμβάνονται στο πόρισμα καταδεικνύουν σε όλες τις περιπτώσεις κάποιου είδους σύνδεση των πιο πάνω επιχειρήσεων [γίνεται αναφορά στον όμιλο Φράγκου, τον όμιλο Βενιάμη, τον όμιλο Κούμπα, τον όμιλο Πηλαδάκη, την IRF European Finance Investments Ltd,τη  Eurohellenic Α.Ε και το Φρέρη Στέλιο] με τον όμιλο MIG»[15]. Το ίδιο πόρισμα καταλήγει σε παραλείψεις από πλευράς της διοίκησης της τράπεζας, παραβάσεις της οδηγίας MiFID, σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ συγκεκριμένου μέλους του διοικητικού συμβουλίου που παρείχε ταυτόχρονα και νομικές υπηρεσίες, και παρατηρήσεις που περιλαμβάνουν μεταξύ πολλών άλλων τον Τομέα Αξιολόγησης Κινδύνου Αγοράς και τη Διεύθυνση Εσωτερικού Ελέγχου. Η κοινοβουλευτική επιτροπή θεσμών, επισημαίνει ότι όσα προέκυψαν το 2009 και αναφέρονται πιο πάνω, ίσχυαν και πολύ αργότερα, εδραιώνοντας ουσιαστικά για την τράπεζα ένα προφίλ υψηλού κινδύνου, με τα επενδυτικά δάνεια να είναι ένα πρόβλημα που οξύνθηκε σημαντικά και να δημιουργεί ανησυχητική κατάσταση. Σημαντικός αριθμός πελατών αδυνατούσε να αποπληρώσει τις επισφαλείς απαιτήσεις και η τράπεζα καλείτο να συμμορφωθεί άμεσα με τις υποδείξεις της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, αφού «το σύνολο των χρηματοδοτήσεων ανήλθε στα €542 εκατομ. εκ των οποίων τα €133 είναι ανεξασφάλιστα. Η οικονομική κατάσταση του ομίλου MIG έχει επιδεινωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Παρά ταύτα ο όμιλος MIG εξακολουθεί να τυγχάνει προνομιακής μεταχείρισης από την τράπεζα λόγω της ειδικής σχέση που έχουν οι δύο οργανισμοί[16]» Η ειδική σχέση στοιχειοθετείται με παραδείγματα στην έκθεση έκτασης μερικών σελίδων, κάτι το οποίο θα παρουσιαστεί εκτενέστερα σε επόμενο τεύχος.






[1] Συμπληρωματική Έκθεση για το θέμα «Η Λειτουργία των Θεσμών του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (Αυτεπάγγελτη εξέταση με απόφαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως), σελ 5
[2] οππ
[3] οππ, σελ 5-6
[5] Συμπληρωματική Έκθεση για το θέμα «Η Λειτουργία των Θεσμών του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (Αυτεπάγγελτη εξέταση με απόφαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως), σελ 13
[6] Οππ. σελ 16-17
[7] Οππ, σελ 21
[8] οππ
[9] Οππ, σελ 24-25
[10] Οππ, σελ 30
[11] Οππ, σελ 35
[12] Οππ, σελ 36
[13] Οππ, σελ 42
[14] Οππ, σελ 44
[15] Οππ, σελ 45-46
[16] Οππ, σελ 48-49

Ο εσπερινός στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό: ένα πρώτο άνοιγμα στο Βαρώσι, ένα θέαμα με ενδεχομένως «επικίνδυνα κόκκινα τριαντάφυλλα», και, φυσικά, ξυπνά και το «εθνικό άγχος»



Η λειτουργία στον Αγ. Γεώργιο τον Εξορινό ήταν κίνηση στα πλαίσια της επαναπροσέγγισης και των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Ένα άνοιγμα στο Βαρώσι, όπως αυτό, δεν μπορεί να έγινε χωρίς συζήτηση στο επίπεδο των διαπραγματευτών. Άρα ήταν και μια κίνηση οικοδόμησης μομέντουμ. Ήταν, όμως, ταυτόχρονα και μια ευκαιρία για αναδυθεί η επιθυμία για λύση.

Οι αντιδράσεις ήταν ενδιαφέρουσες. Η παρατήρηση για τη θεαματικότητα ήταν κάτι στο οποίο εστίασαν οι απορριπτικοί, αλλά σχολιάστηκε και από την οπτική μερικών ακτιβιστών στο χώρο της επαναπροσέγγισης. Υπήρξε όμως και ένα έντονο αίσθημα συγκίνησης, που θύμιζε το πρώτο άνοιγμα του 2003. Καταγράφονται πιο κατω δυο σχόλια που δίνουν το κλίμα: ένα σχολιο από το μπλογκ «νεκατώματα» ως μια ιστορική καταγραφή για το θέαμα, και ένα σχόλιο από τη Ζέλια Γρηγορίου ως μια σημειολογική φωτογραφία μιας καθημερινής σκηνής, μιας «μάτσας τριαντάφυλλων», που μπορεί να κουβαλά μια υπόγεια ιστορία που αναδύεται.

Το θέαμα
«Το περίκλειστο για πολλές δεκαετίες Βαρώσι, με τα δέντρα που φύτρωσαν μέσα στα κτήρια, τα ερπετά, τα πουλιά και τα άλλα ζωντανά που εδώ και πολλές γενιές το έκαναν σπίτι τους, είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για θεαματική κατανάλωση. Πέραν από την πολιτική του λειτουργία ως εργαλείο διαπραγμάτευσης, την οικονομική του σημασία ως προορισμός επενδύσεων και ανάπτυξης, την ευρύτερη ιδεολογική και συναισθηματική του χρησιμότητα σε σχέση με την διαχείριση της κοινής γνώμης, έχει θεωρώ και ένα άλλο ειδικό βάρος, που ίσως τελικά να είναι και το πιο ουσιαστικό – τα κινηματογραφικά πλάνα που μπορεί να δώσει. Ταιριάζει γάντι και στην Αμερικάνικη φαντασίωση ως πόλη φάντασμα και βέβαια στην Αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος. Να δείτε που πριν τους πολιτικούς μηχανικούς θα μπουν οι κάμερες, πριν τους εκσκαφείς οι ηθοποιοί και πριν επιτραπεί στους παλιούς του κατοίκους να μπουν μέσα θα έχουν ήδη παραχθεί και δυο τρεις ταινίες και ντοκυμαντέρ. Να δείτε που τελικά τα λεφτά για την ανοικοδόμηση του Βαρωσιού θα βγουν από τις διαφημίσεις..»

Η «μάτσα κόκκινα τριαντάφυλλα» και ο φορέας τους
 «Παρακολούθησα τα ρεπορτάζ για την επίσκεψη των πιστών στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό. Συγκινήθηκα όσο την μέρα που άνοιξε το πρώτο οδόφραγμα της Λήδρας. Για πρώτη φορά άκουσα δηλώσεις από απλούς ανθρώπους (στα λεωφορεία). Ήταν τα λόγια τους  μετρημένα κι ο πόνος τους δωρικός. Η κρατική διαχείρηση του πόθου για επιστροφή κατέρρευσε από καιρό και τη θέση της πήραν, πάλι από καιρό, διάφορες ελίτ, το ίδιο λαίμαργες για εξουσία, το ίδιο αυτάρεσκες για το προνόμιό τους να μπαινοβγαίνουν στο Λήδρα Πάλας, να αναπτύσουν οικολογικά σχέδια ειρηνικής συμβίωσης, αναστήλωσης ιστορικών μνημείων, γευμάτων εργασίας με δραγομάνους και τραπεζίτες. Οι χτεσινοί επισκέπτες δεν ήταν απ' αυτούς. Αυτόν τον άνθρωπο από το Παραλίμνι που πήγε χτες στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό με μια μάτσα κόκκινα τραντάφυλλα να τον ντρέπεστε και να τον φοβάστε, δεν είναι υπάλληλος κανενός, ούτε γόνος 'καλής οικογένειας'. Η αλήθειά του (κι άλλων πολλών με τραντάφυλλα) μου προκαλεί δέος κι ελπίδα.»
Ζέλια Γρηγορίου


Και φυσικά, οι εθνικιστές ξανά-ξεκίνησαν τον πόλεμο που άρχισαν το 2003. Με αποσπασματικές αναφορά στο πώς ξεκίνησαν τα δικοινοτικά επεισόδια τη δεκαετία του 1950 – βλέποντας πάντα, και βολικά, μονόφθαλμα και αποφεύγοντας επιμελώς το πώς οι πράξεις συνδέονται με συνέπειες. Έτσι μερικοί ξεχνούν ότι η ένταση ξεκίνησε από το 1954 και ότι υπήρχαν προκλήσεις από μερικούς ελληνοκύπριους. Όπως ξεχνουν, επίσης, ότι το πογκρόμ εναντίον των ρωμιών της Πόλης έγινε αμέσως μετά την Τριμερή του  Αυγούστου του 1955, η οποία νομιμοποίησε την τουρκική παρέμβαση στην Κύπρο με τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους -στο οποίο προσέβλεπε η ΕΟΚΑ. Ο «εθνικός λόγος» ξεχνά.

Και τί έγινε πραγματικά από το 1956 μέχρι το 1958 - η περίοδος που έγινε η τελευταία λειτουργία και εγκαταλείφθηκε ο Α. Γεώργιος ο Εξορινός



Όταν το 2003 άνοιξαν τα οδοφράγματα, η ελληνοκυπριακή κοινότητα έζησε μια συγκλονιστική στιγμή – και γιατί μπόρεσε επιτέλους να δει τη βόρεια Κύπρο μετά από 30 χρόνια, αλλά και γιατί η πλειοψηφία αψήφησε δημόσια και ντε φάκτο θεαματικά τα ΜΜΕ, που σαφώς παρότρυναν, στην πλειοψηφία τους, τον κόσμο να μην πάει. Ήταν η πρώτη εξέγερση ενάντια στα καθεστώτα ΜΜΕ. Όταν ο απορριπτικός λόγος, ο οποίος ήταν κυρίαρχος στα ΜΜΕ, όπως απέδειξε τον επόμενο χρόνο στο δημοψήφισμα, ανασυντάχθηκε και άρχισε τη μίζερη ρητορική της «επίσκεψης σαν τουρίστας». Τώρα, με αυτό το μίνι άνοιγμα, ξεκίνησαν πάλι το μοιρολόι της μιζέριας: για όλα τα κακά που έκαναν οι τούρκοι για να νιώσουν σαν θύματα οι ελληνοκύπριοι – γιατί τα θύματα είναι ένας εύκολος τρόπος να συγκαλύπτουν οι λίγοι υπεύθυνοι τις ευθύνες τους, και να μετατρέπουν τους υπόλοιπους σε παθητικούς μοιρολάτρες, αντί άτομα που διεκδικούν το μερίδιο της ευθύνης τους και άρα το δικαίωμα στη διεκδίκηση – και όχι μόνο από τους απ’ έξω, αλλά και από τους εσωτερικές μορφές εξουσίας.

Το ακόλουθο απόσπασμα είναι από ένα ευρύτερο κείμενο με τίτλο «Η διαχείριση του πόνου της κυπριακής τραγωδίας».

Η αρχή της μαζικής δικοινοτικής βίας προσδιορίζεται, συνήθως, γύρω στο 1956, όταν μερίδα της τουρκοκυπριακής [τ/κ] κοινότητας άρχισε να αντιδρά έντονα και βίαια στην ένοπλη δράση της ΕΟΚΑ. Τα πρώτα δικοινοτικά επεισόδια έντασης καταγράφηκαν το Δεκέμβρη του 1954 κατά τη διάρκεια των μαζικών ελληνοκυπριακών [ε/κ] εκδηλώσεων ενάντια στην απόρριψη της εξέτασης του ζητήματος της Κύπρου από τον ΟΗΕ. Το φθινόπωρο το 1955, η ένταση εκφράστηκε με το διαχωρισμό των κυπρίων στη βάση της κοινοτικής καταγωγής σε μια σειρά από τομείς –  από το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου μέχρι το δικηγορικό σύλλογο. Στις αρχές του 1956, με αφορμή το θάνατο/φόνο τ/κ αστυνομικού στην Πάφο, ξέσπασαν ταραχές στη Λευκωσία – αρχικά νεαροί τ/κ επιτέθηκαν σε ε/κ καταστήματα και ακολούθως έγιναν δικοινοτικές συγκρούσεις στην περιοχή του σωματείου «Ολυμπιακός». Στις 19/3/1956, έγιναν συγκρούσεις στο χωριό Βασίλεια της Κερύνειας με διάφορες -και αποκλίνουσες- αναφορές για τα αίτια και για τα θύματα. Το μοντέλο είχε πια καθιερωθεί – ένα επεισόδιο ή ένας φόνος οδηγούσε σε μια συλλογική ταύτιση, η οποία οδηγούσε σε έκρηξη βίας ανάμεσα σε άτομα άσχετα με το επεισόδιο. Το σκόπιμο και το τυχαίο σε τέτοιες περιπτώσεις, μάλλον, δεν είχε σημασία για το γενικότερο κλίμα, αλλά και για τις στρατηγικές κινήσεις των διαφόρων οργανώσεων/ομάδων ενόπλων. Οι επιθέσεις των τ/κ εθνικιστών που εξέφραζαν επί του εδάφους την προσπάθεια μέρους της τ/κ ηγεσίας για διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων βρήκαν αντίσταση από τους «νούσιμους» τ/κ. Αξίζει, όμως, να αναφερθεί ότι, από τότε, υπήρξε αντίσταση στο διαχωρισμό, η οποία εξέφραζε μια ιστορική παράδοση αιώνων συνύπαρξης. Σύμφωνα με τον Μαχλουζαρίδη, ο ιερέας της εκκλησίας του Αγίου Λουκά, η οποία είχε δεχθεί επιθέσεις, επισκέφθηκε την αρχιεπισκοπή στις 26/4 και..
«..έκαμε εύφημη αναφορά στην προστατευτική επέμβαση φιλήσυχων τούρκων υπέρ ελληνικών οικογενειών κατά την διάρκεια των οχλοκρατικών τούρκικων εκδηλώσεων της Τρίτης 24/4/56».

Προς το τέλος του Μάη, τα επεισόδια επαναλήφθηκαν με αφορμή πάλι το θάνατο ενός τ/κ αστυνομικού στην Πάφο και επεκτάθηκαν στη Λάρνακα και στην ύπαιθρο. Στις 30/5/1956, όπως παρατηρεί ο Μαχλουζαρίδης, «τραβήχτηκε η διαχωριστική γραμμή στη Λευκωσία». Ακολούθησε μια περίοδος ανήσυχης ηρεμίας με περιοδικές εκρήξεις έντασης.  Επεισόδια έγιναν το Γενάρη [19-20] και στις αρχές του Φεβρουαρίου του 1957. Στα μέσα του 1957 [2/6], οι τ/κ  δημοτικοί σύμβουλοι παραιτήθηκαν, κατηγορώντας τις ε/κ δημοτικές αρχές για παραμέληση των κοινοτήτων τους. Οι ε/κ δημάρχοι το διέψευσαν, αλλά το που βρισκόταν το δίκαιο ήταν πια σχετικό. Κάθε κίνηση - ή ακόμα και προβοκάτσια- πυροδοτούσε απλώς περισσότερο την ατμόσφαιρα. Ακόμα και ο θάνατος/δολοφονιία από άγνωστους,  ενός τ/κ, ο οποίος συζούσε με μια ε/κ, αλλά παντρεύτηκε και μια τ/κ έγινε αιτία έντασης – αν και θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι τα αίτια της δολοφονίας του θα μπορούσαν να ήταν προσωπικά, παρά κοινοτικά.

Η ένταση κορυφώθηκε στα τέλη του Μάη του 1958. Στις 30/5 έγιναν εκρήξεις βομβών στην τ/κ συνοικία της Λάρνακας  -  με ασαφή υπεύθυνο/ους. Η ρίψη βόμβας στο κτίριο, όπου στεγαζόταν το τούρκικο γραφείο πληροφοριών, στις 7/6, αποτέλεσε το έναυσμα για μια νέα σειρά βιαιοπραγιών – με την εκδίωξη πλέον των ε/κ από τις τ/κ συνοικίες της Λευκωσίας. Η ένταση απλώθηκε και στην Πάφο, Αμμόχωστο, Λεμεσό και την περιοχή Λουρουτζίνας –Πυροϊού. Η Κύπρος είχε κηρυχθεί, ουσιαστικά, σε κατάσταση έκτατης ανάγκης με 10.000 αποικιακούς στρατιώτες να επιβάλλουν την «τάξη». Είναι σε αυτό το κλίμα που διαπράχθηκε το πιο αιματηρό έγκλημα της περιόδου και σε αριθμούς, αλλά και σε αιματηρή απεικόνιση – η σφαγή των κοντεμενιωτών στο Κιόνελι. Σύμφωνα με τα στοιχεία που υπήρχαν/κυκλοφορούσαν τότε, φαίνεται ότι μια ομάδα κατοίκων του Κοντεμένου, η οποία επέστρεφε από τη Λευκωσία, είχε ανακοπεί στο χωριό Σκυλλούρα από τ/κ. Όταν έφτασαν στον Κοντεμένο και πληροφόρησαν την κοινότητα για το ιδεότυπο road block, μια ομάδα 20 με 35 -ποικίλουν οι αναφορές αλλά στη δικαστική αναφορά υπάρχει ο αριθμός 35- επέστρεψαν πίσω για να διασφαλίσουν ότι άλλοι συγχωριανοί τους θα περνούσαν χωρίς κίνδυνο. Συνελήφθησαν από βρετανούς, οι οποίοι φαίνεται να θεώρησαν ότι ήταν ύποπτοι για ενδεχόμενη σύγκρουση με τ/κ και τους πήραν για ανάκριση. Αντί όμως να τους πάρουν Λευκωσία, τους πήγαν στο Κιόνελι και τους άφησαν να επιστρέψουν στο χωριό τους πεζοί. Αυτή η απόφαση των βρετανών έγινε αντικείμενο υποψίας και ερμηνειών ότι σκόπιμα -στα πλαίσια της πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε»- αφέθηκαν εκεί οι ε/κ για να βρεθούν μόνοι σε περιοχή τ/κ και να προκληθεί σύγκρουση και σφαγή – με δεδομένη την υπάρχουσα ένταση. Η ύπαρξη μιας πυρκαγιάς στην περιοχή θεωρήθηκε ύποπτη, ενώ κυκλοφορούσαν ανυπόστατες φήμες ότι 300 ε/κ βάδιζαν από τη Σκυλλούρα στο Κιόνελι. Ό,ποια και αν ήταν τα αίτια της αντίδρασης των τ/κ, αυτό που έγινε ήταν μια αιμοβόρα σφαγή 8 ατόμων με τσεκούρια, μαχαίρια κλπ. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν μέχρι τις 4/8 όταν η ΕΟΚΑ αρχικά και μετά η ΤΜΤ κήρυξαν ανακωχή.

Ο απολογισμός σε προσωπικό, αλλά και συλλογικό επίπεδο, καταγράφεται ενδεικτικά από τον Μαχλουζαρίδη:
«..στις 31/7/1958 βρέθηκαν στο χωριό Άγιος Γεώργιος Πάφου τα πτώματα 3 τούρκων, από τους οποίους 2 γυναίκες, που δάρθηκαν μέχρι θανάτου. Την ίδια μέρα ελληνίδα, που διέμενε στην τούρκικη συνοικία Λάρνακας πλήγηκε 19 φορές με μαχαίρι και σκοτώθηκε. Στις 2/8/1958 καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το καπνεργοστάσιο Τάκη Πατίκη στην τούρκικη συνοικία της Λευκωσίας..
[…]
Σύμφωνα με του ξένους ανταποκριτές στην Κύπρο από τις 7/6/1958  που άρχισαν οι επιθέσεις των τούρκων ενάντια στους έλληνες μέχρι τα 4/8/1958 φονεύτηκαν 148 πρόσωπα. Από αυτά 61 ήταν έλληνες και 59 τούρκοι. Οι αντεπιθέσεις των ελλήνων άρχισαν γύρω στις 12/7..»


Δημοσίευση: «Χρονικό», Εφ. Πολίτης, τ. 73, 19/7/2009



Βιομηχανικό Λιμάνι Λάρνακας. Μια ιστορία, δεκάδες παράμετροι....


Της Γιώτας Δημητρίου


Όλα ξεκίνησαν όταν ο κυπριακός Τύπος άρχισε να κυκλοφορεί με πρωτοσέλιδα «Προ Τετελεσμένων η Λάρνακα». Λες και η δημοκρατία πέθανε στο νησί της Αφροδίτης και η Κύπρος αναβίωνε μέρες πραξικοπήματος ή τελοσπάντων Δικτατορίας. Τί σήμαινε «προ τετελεσμένων»; Πώς αποφασίστηκε να γίνει βιομηχανικό λιμάνι στη πόλη του Ζήνωνα, αφού εδώ και χρόνια υπήρχε το όραμα για τουριστική ανάπτυξη;
«Η κυβέρνηση αποφάσισε χωρίς να μας ενημερώσει. Ήταν προγραμματισμένο για να γίνει εδώ στη Λεμεσό το βιομηχανικό λιμάνι, δεν θα επηρέαζε ούτε την ασφάλεια, ούτε τη ζωη των ανθρώπων αφού σε αντίθεση με τη Λάρνακα το δικό μας Λιμάνι δεν βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή» , δήλωσε στο «Μέρα Μεσημέρι» με τηλεφωνική του παρέμβαση ο Δήμαρχος Λεμεσού στις 14 Απριλίου.
Από την άλλη, ο τέως επίτροπος περιβάλλοντος κ. Χ. Θεοπέμπτου σε συνέντευξή του σε διαδικτυακό περιοδικό τόνισε ότι «Η ΕΕ υπόγραψε εκ μέρους της Κύπρου τη σύμβαση για την ολοκληρωτική διαχείρηση της υπεράκτιας ζώνης. Έχουμε, εμείς ως κράτος, υποχρέωση κάθε φορά που συμβαίνει οποιοδήποτε έργο και χρήσεις, αλλαγές, οτιδήποτε στη παραλία, να φροντίζουμε κάποιες παραμέτρους. Όπως πχ να εξετάζουμε την περιβαλλοντική πτυχή και με βάση το συμφέρον του περιβάλλοντος να κοιτάζουμε την κοινωνική, την οικονομική και την πολιτιστική πτυχη του έργου που σκοπεύουμε να κάνουμε. Πρέπει μετά να ξεκινήσεις να κάνεις δημόσιες παρουσιάσεις, δημόσιες διαβουλεύσεις, έτσι ώστε να μετέχει η κοινωνία και οι οικονομικοί φορείς στη συζήτηση η οποία θα αποφασίσει το μέλλον του έργου, αν θα προχωρήσει και σε ποια μορφή. Μόνο έτσι οι πολιτισμένες κοινωνίες μπορούν να προχωρήσουν μπροστά. Δεν γίνεται «εγώ αποφασίζω, εγώ διατάζω, εγώ εκτελώ και δεν με ενδιαφέρει τι νομίζεις εσύ». Αυτά έχουν περάσει»
Η κυβέρνηση αποφάσισε, διάταξε, εκτέλεσε και καταπάτησε τους νόμους.
Η πιο κάτω νομοθεσία αφορά τις περιβαλλοντικές μελέτες που είναι υπόχρεα μια αρχή να εκτελέσει για θέματα που αφορούν στρατηγικές αποφάσεις και πολιτικές. Αυτή η νομοθεσία περιλαμβανει δημόσια διαβούλευση. Οι μελέτες αναρτούνται στο διαδίκτυο
http://www.cylaw.org/nomoi/arith/2005_1_102.pdf
Επίσης, υπάρχει ο περί εκτίμησης των επιπτώσεων στο περιβάλλον από ορισμένα έργα, νόμος του 2005:
http://www.cylaw.org/nomoi/enop/non-ind/2005_1_140/index.html
Επιπλέον όπως γράφει σχετική οδηγία, «το άρθρο 174 της συνθήκης προβλέπει ότι η πολιτική της Κοινότητας στον τοµέα του περιβάλλοντος συµβάλλει, µεταξύ άλλων, στη διατήρηση, την προστασία και τη βελτίωση της ποιότητας του περιβάλλοντος, την προστασία της υγείας του ανθρώπου και τη συνετή και ορθολογική χρησιµοποίηση των φυσικών πόρων και πρέπει να βασίζεται στην αρχή της προφύλαξης. Το άρθρο 6 της συνθήκης προβλέπει ότι οι απαιτήσεις της περιβαλλοντικής προστασίας πρέπει να ενταχθούν στον καθορισµό των κοινοτικών πολιτικών και δράσεων, ιδίως προκειµένου να προωθηθεί η αειφόρος ανάπτυξη»  (http://www.espa.gr/el/Documents/Sea_Directive.pdf )

H Kυβέρνηση Αναστασιάδη αποφάσισε, «διάταξε και εκτέλεσε» για βιομηχανικό λιμάνι (η ελαφριάς βιομηχανίας όπως κάποιοι προτιμούν να λέγεται) στη Λάρνακα.
Χωρίς να γίνουν περιβαλλοντικές μελέτες και χωρίς να ληφθεί υπόψη ότι στη Λάρνακα υπάρχει ήδη ένα τεράστιο πρόβλημα: Oι εγκαταστάσεις υγραερίου και πετρελαιοδεξαμενών στην καρδιά της πόλης οι οποίες 1. Σε περίπτωση ατυχήματος θα φέρουν ένα όλεθρο που όμοιο του δεν ξαναγνώρισε η Κύπρος και θα αφανίσουν τη μισή πόλη, θα θερίσουν ζωές. 2. Κάνουν «άχρηστες» ολόκληρες εκτάσεις παραλιών και θαλασσών. 3. Μολύνουν το περιβάλλον.
Χωρίς να ενημερωθούν οι Λαρνακείς από τον άρχων της πόλης (τον Δήμαρχο κ. Λουρουτζιάτη) πάρθηκαν αποφάσεις για τις ζωές και την πόλη τους. Βέβαια, το θέμα της ενημέρωσης είναι ένα άλλο μέγα ζήτημα για ολοκληρη τη Κύπρο, αφού σύμφωνα με έρευνες κατατάσσεται τελευταία στην ενημέρωση κοινού σε θέματα παροχής πληροφοριών)
Η πρώτη κινητοποίηση κατά της απόφασης για βιομηχανικό λιμάνι στη Λάρνακα και υπέρ της μετακίνησης των εγκαταστάσεων υγραερίου και πετρελαιοδεξαμενών, όπως ορίζει και το διάταγμα (ποιό διάταγμα; Είδε κανείς τι γράφει; Όλοι το επικαλούνται για να καθυσηχάσουν τα πλήθη, αλλά που θα μετακινηθούν να πάνε οι εγκαταστάσεις; Υπάρχει χώρος στο Βασιλικό για να πάνε;) έγινε στις 12 Απριλίου, ημέρα του Αγίου της Λάρνακας, Σάββατο του Λαζάρου. Το διαδικτυακό περιοδικό της υποφαινόμενης, το «Skala Times», διοργάνωσε την κινητοποίηση, τονίζοντας ουκ ολίγες φορές πως η κινητοποίηση δεν θα είχε κανένα πολιτικό χρώμα. Ως εκ τούτου καλέστηκαν όλοι οι εκπροσώποι κομμάτων στην Λάρνακα να τοποθετηθούν για το μείζων αυτό θέμα και να λάβουν μέρος στην κινητοποίηση. Ήταν ίσως από τις σπάνιες φορές (ίσως η μοναδική τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια) που άνθρωποι από όλα τα κόμματα συμπορεύτηκαν για το καλό της Λάρνακας, ύψωσαν τη φωνή τους και απαίτησαν ΑΣΦΑΛΕΙΑ, ΥΓΕΙΑ, ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ και φυσικά τουριστική ανάπτυξη, όπως ήταν πάντα το όραμα της πόλης. Το παρών τους στην κινητοποίηση έδωσαν πέρα από τα 700-800 άτομα και στελέχη από το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ και τη ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ (Σκεύη Κουκουμά, Γιώργος Γεωργίου, Χριστάκης Τζιοβάνης, Νίκος Κλεάνθους, Προκοπίου, Αντρέας Αποστόλου κ.α), διά της απουσίας του έλαμψαν βέβαια βουλευτές και στελέχη του ΔΗΣΥ, της κυβέρνησης.
Η απουσία στελεχών του ΔΗΣΥ έδωσε το πράσινο φως σε αρκετό κόσμο του ΔΗΣΥ να ξεκινήσει την επομένη μια προπαγάνδα χωρίς καμία λογική ότι η κινητοποίηση ήταν κομματικοποιημένη (επειδή η αρχισυντάκτρια του διαδικτυακού περιοδικού είναι κομματικό μέλος του ΑΚΕΛ). Αγνοήθηκε το γεγονός ότι στην κινητοποίηση υπήρχε και αρκετός κόσμος του ΔΗΣΥ.

Το παραμίλημα του φανατισμού που ακολούθησε τις επόμενες μέρες τα είχε όλα, σε μια έντονη προσπάθεια αποπροσανατολισμού του κόσμου που αγωνιζόταν για ξεκάθαρους στόχους και αιτήματα, για το κοινό καλό της πόλης.
Μέχρι και ότι η υποφαινόμενη στοχεύει να θέσει υποψηφιότητα για τις επομένες δημοτικές εκλογές λέχθηκε, καθώς και πολλά άλλα ψέματα και γελοιότητες σε μια έντονη προσπάθεια να εφαρμοστεί ο χρυσός κανόνας «Διαίρει και βασίλευε». Ο οποίος και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.
Φυσικά, τα καθεστωτικά ΜΜΕ έσπευσαν να παίξουν το σταθερό τους ρόλο. Ο «Φιλελεύθερος» έγραψε την επομένη της διαδήλωσης ότι ήταν αποτυχημένη η κινητοποίηση και ότι όσοι έλαβαν μέρος ήταν παραπληροφορημένοι! (Αλήθεια, έγινε περιβαλλοντική μελέτη και υπήρξε πόρισμα ότι δεν κινδυνεύει η πόλη και ΜΟΝΟ ο «Φιλελεύθερος» το γνωρίζει;) Ενώ κάποια άλλα ΜΜΕ έγραψαν ότι μπροστάρης της διαδήλωσης ήταν ο Δήμαρχος της πόλης κ.Λουρουτζιάτης. (Μέχρι τις τελευταίες μέρες δεν ξέραμε αν θα παρεβρεθεί ο Δήμαρχος, αφού δεν το είχε διευκρινήσει). Ενώ κάποια άλλα καθεσωτικά ΜΜΕ μας τόνιζαν δια στόματος Αβέρωφ Νεοφύτου πόσο «Ευλογημένος τόπος είναι η Λάρνακα», αφού θα ανοικτούν θέσεις εργασίας. Δεν μας διευκρίνησαν, βέβαια, πόσες και για ποιούς (ειδικότητες) θα είναι οι θέσεις εργασίας κι αν αξίζει τον κόπο να τεθεί η ασφάλεια και η υγεία μιας ολόκληρης πόλης σε κίνδυνο για λίγες θέσεις εργασίας.

Το ανέκδοτο, βέβαια, ήταν η δήλωση κυβερνητικών παραγόντων πως «θα γίνει και περιβαλλοντική μελέτη», λες και θα έχει κάποια σημασία, αφού δικτατορικά αποφασίστηκαν και υπογράφτηκαν όλα. Η σταυροφορία για χειραγώγηση των μαζών εκ μέρους του Φιλελευθέρου συνεχίστηκε με μια επιστολή του τέως προέδρου του Δ.Σ της Αρχής Λιμένων κ. Πρένζα (http://www.philenews.com/el-gr/f-me-apopsi-eponymes-gnomes/385/194423/limani-larnakas-ena-oneiro-pou-ginetai-efialtis ) ο οποίος σε μια κραυγή απόγνωσης παρακαλούσε τους Λαρνακείς να μην χάσουν τη χρυσή ευκαιρία που τους δίνεται. Ανάμεσα στα πολλά άλλα τόνισε ότι «Η δραστηριοποίηση της εν λόγω εταιρείας στο λιμάνι της Λάρνακας συνεπάγεται μια επένδυση πολλών εκατομμυρίων ευρώ αλλά και 140 περίπου θέσεων απασχόλησης»
Δεν μας είπε βέβαια αν κάτι τέτοιο θα δώσει το πράσινο φως στις εγκαταστάσεις υγραερίου και πετρελαιοδεξαμενών να μείνουν  εσαεί στη καρδιά της πόλης. Δεν μας είπε τί επιπτώσεις θα έχει (αν έχει) στο περιβάλλον, στην υγεία και στην ασφάλεια των κατοίκων της πόλης, αυτό το περιβόητο λιμάνι.
Την ίδια ώρα που οι Λαρνακείς προσπαθούν να δουν τί ακριβώς γίνεται με την ιστορία του βιομηχανικού λιμανιού στη πόλη τους, στην Αραδίπου προωθείται και έχει κατατεθεί επίσημα στις αρμόδιες υπηρεσίες η κατασκευή εργοστασίου για την παραλαβή, συντήρηση, αποθήκευση και επιδιόρθωση ΟΛΩΝ των μηχανημάτων που χρησιμοποιούνται για την εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο κι όχι μόνο στην Κύπρο! Σύμφωνα με τις ίδιες αποκλειστικές πληροφορίες, η Noble μετακομίζει οριστικά στη Λάρνακα κι αναμένεται να υποβάλει τις δικές της αιτήσεις για κατασκευή δικών της εγκαταστάσεων εντός των χώρων του λιμανιού της πόλης, για παραγωγή, παραλαβή, διαχείρηση της λάσπης, καθώς και φύλαξης επικίνδυνων αποβλήτων. Τα πιο πάνω έχει, ήδη, πρoωθήσει για κατασκευή τους η εταιρεία ENI.

Η κυβέρνηση διάταξε εκτέλεσε και δεν έλαβε υπόψην κανένα και τίποτα. Κι όταν το Δημοτικό Συμβούλιο της Λάρνακας συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας (να τονίσουμε το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ) ο Πρόεδρος τους φώναξε ότι δεν πρόκειται να του πει η Λάρνακα τί θα κάμει. (http://www.akel.org.cy/?p=1630#.U0vXOQWSk_M.facebook).

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η επιθυμία Αμερικανού παράγοντα για το βιομηχανικό λιμάνι να δει τη διοργανώτρια της κινητοποίησης για να την πείσει «να σταματήσει τη φασαρία κατά του βιομηχανικού λιμανιού» (η συνάντηση έγινε στο «
Lush» στη περιοχή Μακένζι το μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης). Ανάμεσα σε άλλα, ο Αμερικανός ανέφερε τις γειτονικές χώρες (Ισραήλ, Λίβανο, Αίγυπτο, κ.α).......Αφήνοντας πολλά ερωτηματικά, αν το όλο project έχει να κάνει με κάποια πολιτικά πλάνα όσον αφορά στις πολεμικές συγκρούσεις στις γύρω περιοχές.

Τα κέρδη και οι πολυεθνικες μπήκαν πάνω από τις ζωές των κατοίκων της Λάρνακας, αλλά οι Λαρνακείς προσπαθούν να δουν ποιό ρόλο έχουν τα κόμματα, δαιμονοποιούν ό,ποιο ανήκει σε κόμμα και προσπαθεί να συμβάλει σε αυτό τον αγώνα, πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης, διχάζονται και πιάνονται εύκολα στα δίκτυα κάποιων, σαν πρόβατα έτοιμα για σφαγή, αμαχητί.

Ενωμένοι οι Λαρνακείς και με τη βοήθεια των τριών κομμάτων (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ) που ήδη τάχθηκαν κατά του βιομηχανικού λιμανιού και υπέρ της μετακίνησης των εγκαταστάσεων υγραερίου και πετρελαιοδεξαμενών, και μαζί με κόσμο που δεν ανήκει σε κόμματα ή  με κόσμο που συμφωνεί πως πρέπει  να τεθεί η ασφάλεια και η υγεία πάνω από τα κέρδη, μπορούσαν να πετύχουν πολλά.
Αλλά, δυστυχώς,  η κυβέρνηση με τα εποκοινωνιακά της κόλπα, τα καθεστωτικά ΜΜΕ και μερικούς άρρωστα φανατισμένους συναγερμικούς κατάφερε να διχάσει τημ πόλη και να περάσει το δικό της.

Εν κατακλείδι:

Καταπάτησε η κυβέρνηση Aναστασιάδη Ευρωπαϊκές νομοθεσίες, ναι ή όχι; (Ναι)
Καταπάτησε η κυβέρνηση νομοθεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, ναι ή όχι; (Ναι)
Είμαστε σίγουροι ότι το βιομηχανικό λιμάνι δεν θα θέσει σε κίνδυνο τις ζωές και την ασφάλεια των Λαρνακέων, ναι ή όχι; (Όχι)
Υπάρχουν ενδείξεις ότι, παρόλο το σχετικό διάταγμα, οι εγκαταστάσεις υγραερίου και πετρελαιοδεξαμενών θα μείνουν στην καρδιά της πόλης να θέτουν σε κίνδυνο μια ολόληρη πόλη, ναι ή όχι; (Ναι)
Είχαν δικαίωμα οι Λαρνακείς να ενημερωθούν για τί γίνεται από το Δήμαρχό τους και να κληθούν σε δημόσιες διαβουλεύσεις, όπως γίνεται σε όλες τις Ευρωπαϊκές πολιτισμένες χώρες, ναι ή όχι; (Ναι)
Μπορεί όλα αυτά να έχουν να κάνουν με ένα πιο ευρύ πολιτικό πλάνο της κυβέρνησης σε σχέση με τις πολεμικές συγκρούσεις στις γύρω περιοχές; Κανείς δεν ξέρει......

«Η Λάρνακα δεν αδικείται, η Λάρνακα αδικεί τον εαυτό της», είχε πει πριν 2-3 χρόνια σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη ο Νίκος Κλεάνθους. Επίκαιρα τα λόγια του.
Ναι, η Λάρνακα με τη σιωπή και την ανέχεια της αδικεί τον εαυτό της....Και κάποιοι τρίβουν τα χέρια από ικανοποίηση.
Λάρνακα.....λυπάμαι! Μα περισσότερο λυπάμαι τα παιδιά που είναι καταδικασμένα να μεγαλώσουν σε αυτή τη πόλη.