30 Νοε 2014

Αυτός ο Νορβηγός είναι αλλιώς



«Δεν πρέπει να υποθέτετε ότι θα μπορείτε απλώς να έχετε το στάτους κβο και τίποτα δεν θα αλλάξει»: Έσπεν Μπάρθ Άιντα,
Σημεία από ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Κύπρου
Επανέλαβε ότι οι όροι εντολής του είναι να διευκολύνει τις δύο πλευρές, «όχι να σύρω οποιονδήποτε στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων», ενώ εξέφρασε και την πεποίθησή του ότι η επιστροφή στις διαπραγματεύσεις θα συμβεί σύντομα. «Δεν ξέρω πότε, αλλά νομίζω ότι θα συμβεί» είπε.

Αναφέρθηκε στο ευρύτερο γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον και είπε ότι πρόκειται για «μια ιδιαίτερα κακή στιγμή για να συντηρείται η μη λύση», ενώ πρόσθεσε ότι η εξεύρεση φυσικού αερίου αποτελεί ένα δυνατό επιχείρημα υπέρ της λύσης.

Ακολούθως παρέθεσε τα επιχειρήματα των δύο πλευρών για το θέμα των υδρογονανθράκων, λέγοντας ότι «και οι δύο απόψεις έχουν κάποια βάση», ενώ είπε ότι η παρουσία του Μπαρμπαρός στην ΑΟΖ παραβιάζει το διεθνές δίκαιο αλλά δεν αποτελεί εισβολή.

Αναφερόμενος στην παρούσα κατάσταση του Κυπριακού, είπε εξάλλου ότι δεν πιστεύει πως θα συνεχιστεί επ' άπειρον, καθώς σε κάποιο σημείο οι δύο πλευρές θα πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν να ζήσουν μαζί.

Σε ερώτηση αν η αναφορά αυτή αποτελεί προειδοποίηση ή απειλή, ο κ. Άιντα είπε ότι έχει μόνο μια αποστολή και ο ΟΗΕ, μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας έχει μια άποψη, που είναι η επανένωση της Κύπρου.

«Ούτε θέλω, ούτε είμαι σε θέση να απειλήσω κανένα» αλλά «ως παρατηρητής δεν υποθέτω ότι αυτό θα συνεχιστεί επ΄άπειρον. Ότι θα υπάρχει μια μεγάλη διεθνής προσπάθεια, που θα ξοδεύει πολλά χρήματα και πόρους, μόνο και μόνο για να συνεχίζεται χωρίς την εξεύρεση λύσης», ανέφερε.

Πρόσθεσε ότι δεν λέει πως αυτό θα συμβεί σύντομα, είπε όμως ότι «δεν πρέπει να υποθέτετε ότι θα μπορείτε απλώς να έχετε το στάτους κβο και τίποτα δεν θα αλλάξει».
Ο κ Άιντα είναι ο 25ος ειδικός απεσταλμένος των ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών. Αυτός όμως φαίνεται ότι ήλθε « πολύ διαβασμένος» για την Κύπρο και έτοιμος για όλα. Διαβασμένος με την έννοια ότι προφανώς γνωρίζει ότι άλλο σκέφτονται οι πολιτικοί μας και τι λένε. Άρχισαν οι πρώτες παρατηρήσεις ότι... δεν γνωρίζει «καλά» από μερικούς κρετίνους της πολιτικής σκηνής. Μερικοί πολιτικοί της πρώτης γραμμής έγιναν ... πατάτες αντιναχτές. Άλλά ακόμα δεν τόλμησε να του πει κανένας να πάει απο κει που ήλθε διότι μόλις πριν λίγο εκδίωξαν τον «φιλότουρκο Ντάουνερ». Δυσκολεύονται να επαναλάβουν το ίδιο τόσο νωρίς. Ωστόσο από ότι φαίνεται είναι πολύ δύσκολο να ξαναρχίσουν συνομιλίες πριν περάσουν μερικοί μήνες. Ως τότε λοιπόν έχουμε καιρό. Εξ άλλου το κοινό είναι απασχολημένο τώρα με τον Βέργα. Τα κόμματα πάντως δεν βρήκαν το χρόνο να σχολιάσουν τα σημεία του ένα προς ένα, παρ' όλο που απλώς ο κ Άιντα εκφράζει βασικά το σύνολο των θέσεων που εισπράχθηκαν από την κυβέρνηση, μετά την διεθνή εκστρατεία της. Να υπενθυμίσουμε επίσης το «υδρογονάνθρακες είναι κατάρα ή ευχή» που ήταν από τις πρώτες του δηλώσεις μόλις κατέβηκε στην Κύπρο αλλά και την αιχμηρή παρατήρηση του στην πρωινή εκπομπή του ΡΙΚ: « εσείς όμως εγκαταλείψατε τις συνομιλίες»...
Ασκείστε πιέσεις στην αδιάλλακτη ( νότια) Λευκωσία...

«Όπως έχει ήδη ενημερώσει τους αναγνώστες της η «Κ», στο πλαίσιο των επαφών της με την Τζο Μπάιντεν, η Άγκυρα επεσήμανε για μία ακόμη φορά ότι η ηγεσία του Νίκου Αναστασιάδη είναι η αδιάλλακτη πλευρά στο Κυπριακό. Με βάση αυτή την υπόθεση, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου ζήτησαν από την Ουάσιγκτον να ασκήσει πιέσεις στη Λευκωσία για άμεση επιστροφή στο τραπέζι των συνομιλιών. Άγκυρα προς Αμερικανούς: ασκείστε πιέσεις στη Λευκωσία..».
Είναι ανέκδοτο πλέον. Οι πλευρές λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα χρησιμοποιώντας πλέον τις ίδιες λέξεις. Παρά το ότι η απαγόρευση πλοήγησης στην κυπριακή ΑΟΖ και οι έρευνες του Μπαρπαρός είναι πρόκληση που δεν δικαιολογείται εύκολα με την πρόφαση ότι οι Ελληνοκύπριοι άρχισαν πρώτοι να σχεδιάζουν και να πωλούν δικαιώματα εν τούτοις επειδή προβάλλεται ο παραγκωνισμός των Τουρκοκυπρίων το πολιτικό κόστος της Τουρκίας μειώνεται.
Εν πάση περιπτώσει η εμπειρία του τελευταίου μήνα δείχνει με αρκετή καθαρότητα οτι οι ΗΠΑ δεν έχουν πιά την ηγεμονική θέση του παρελθόντος και ότι οι θέσεις που μπορούν να προωθήσουν στην περιοχή πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τις τοπικές δυνάμεις. Τελικά η στροφή προς τις ΗΠΑ δεν άλλαξε τις ισορροπίες ουσιαστικά.



Οι ιδιωτικοποιήσεις συνοδεύονται γενικά από διαπλοκή – αλλά εδώ όντως «ό,ποια πέτρα σηκώσεις….» Γιατί δεν αρχίζει η κάθαρση του στάβλου του Αυγεία από τις Κυπριακές Αερογραμμές;



Η εμφάνιση σκανδάλων που σχετίζεται με τις Κυπριακές Αερογραμμές εξελίσσεται πλέον σε καθημερινό σχεδόν φαινόμενο. Και κάθε σκάνδαλο που εμφανίζεται όλο και συμβάλει στην αποδόμηση των προθέσεων που εκφράζονται για τη σωτηρία τους, αλλά και την έλλειψη επιλογών. Την Παρασκευη, 28/11, η εστίαση στον πρόεδρο ήταν αναπόφευκτη – και η γραμμή άμυνας επέσυρε πια ειρωνικά χαμόγελα. Αφού τεκμηριώθηκε ότι η Ryannair, η οποία έτυχε επιλογής, ενώ η προσφορά της ήταν από τις λιγότερο συμφέρουσες, μετά αποκαλύφθηκε ότι την εκπροσωπούσε το ..δικηγορικό γραφείο «Αναστασιάδης και Συνεργάτες». Έγινε μια απέλπιδα προσπάθεια «διάψευσης» - ότι δηλαδή η συνεργασία με το συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο διακόπηκε στις 30 Σεπτεμβρίου – αλλά οι αποφάσεις και οι επιλογές είχαν ήδη ληφθεί τότε. Ο κ. Αναστασιάδης έκανε, τότε μια θεαματική, πλην όμως επαναλαμβανόμενη δήλωση – ότι θα παραιτηθεί αν.. Όμως τα ίδια είπε και τον Απρίλη του 2013, όταν προέκυψε η υπόθεση εκροών από τον «συμπέθερο» κλπ. Είχε υποσχεθεί τότε ότι θα υποβάλει τον εαυτό του σε έρευνα κλπ – και μετά διόρισε τον Πική, με βάση μια νομοθεσία που απαγόρευε στο διορισμένο του να τον ερευνήσει. Αυτό το μάθαμε τον Αύγουστο. Και ο Πικής υπάκουα, δεν είπε τίποτα. Τώρα, όμως, ποιός να πιστέψει τι;

Την επομένη, μέχρι και ο Φιλελεύθερος πρόβαλε πια τις διαστάσεις της εξαπάτησης, στη Βουλή τουλάχιστον, με τον τίτλο: « Θέμα τάξης, αλλά και ποινικό». Ακόμα και η προσπάθεια της Αλήθειας να προστατεύσει τον Πρόεδρο με διαρροή των πρακτικών του υπουργικού συμβουλίου, έθετε και πάλι το ερώτημα – αν και ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης κατανοούσε ότι ήταν κακή η προσφορά της Ryannair, τότε πώς επιλέγηκε; Αλλά το θέμα είχε προϊστορία που μάλλον δείχνει ότι το σενάριο «ιδιωτικοποιήσεις» έχει πίσω του κυκλώματα που αναμένουν τις «εκροές» κεφαλαίων και συμφερόντων. Με δεδομένο ότι την ίδια μέρα κυκλοφορούσαν πληροφορίες ότι και ο νέος επικεφαλής του Συμβουλίου των Κυπριακών Αερογραμμών έχει σχεση με άτομο ή συμφέροντα της οικογένειας του προέδρου, η ατάκα του Λιλλήκα «ό,ποια πέτρα σηκώσεις βρίσκεις το δικηγορικό γραφείο, συγγενείς, συμπέθερους κλπ» έμοιαζε να αποδίδει το κλίμα. Αλλά το θέμα είναι ευρύτερο. Ένα μικρό ιστορικό, λοιπόν των πρόσφατων αποκαλύψεων..

Νά’ τον πάλι τον Σιακόλα με «δικούς του» και κατασκευές εκροών κεφαλαίου προς την Hermes; εδώ δεν υπήρχε σύγκρουση συμφερόντων όταν διορίστηκε επικεφαλής των αερογραμμών άτομο με συμφέροντα σε εταιρεία που έχει διαμάχη με την κρατική εταιρεία;
Οι αρχικοί πανηγυρισμοί για το ενδιαφέρον που αρχικά είχαν επιδείξει πάνω από δέκα επενδυτές μεταξύ αυτών και κολοσσοί όπως είχαν χαρακτηριστεί, τελικά απεδείχθει άνθρακας ο θησαυρός.
Στην πρόσφατη συνεδρία της βουλή είχαμε ακούσει ούκ ολίγα. Και πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι, νέος τυφώνας. Πλέον ούτε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν την μπόχα και στρέφονται διεθνώς για να καταγγείλουν, αφού εδώ δεν εισακούονται. Η ΠΑΣΥΠΙ μετά τις καταγγελίες που δεν εισακούστηκαν, μετά το κάλεσμα για παραίτηση δύο Υπουργών, αυτών των Συγκοινωνιών και Οικονομικών, πλέον καταγγέλλουν «πάμπολλες διαπλοκές» στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Στη σχετική ανακοίνωση τύπου της, η ΠΑΣΥΠΙ ανακοινώνει ότι απευθύνεται στον Πρόεδρο της Κομισιόν και επιβεβαιώνει με στοιχεία τις θέσεις που δημόσια διατυπώνει για στημένη διαδικασία ξεπουλήματος των Κυπριακών Αερογραμμών σε τιμή ευκαιρίας σε προεπιλεγμένους αγοραστές, με τη διαπλοκή των δύο Υπουργών να είναι πλέον ξεκάθαρα. Επιπλέον μιλούν για σκάνδαλα μεγατόνων και εκφράζουν τη βεβαιότητα για την ύπαρξη ποινικών ευθυνών, όπως και για δικτατορική παύση μελών του Διοικητικού Συμβουλίου επειδή διαφώνησαν με τους δύο προαναφερθέντες υπουργούς. Ταυτόχρονα, καλούν το Γενικό Εισαγγελέα για να αναλάβει τις ευθύνες του, αποκαλύπτοντας ότι εδώ και 15 μήνες του αποστέλλουν επιστολές για διασπάθιση δημόσιου χρήματος στις Κυπριακές Αερογραμμές, αλλά ο ίδιος δεν ανταποκρίνεται.


Οι καταγγελίες της ΠΑΣΥΠΙ που αφορούν στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας, έρχονται μετά την παραίτηση του τέως προέδρου της κ. Μάκη Κωνσταντινίδη για τον οποίο εγέρθηκε θέμα το οποίο έμεινε να αιωρείται αναπάντητο. Ο κ. Μάκης Κωνσταντινίδης ο οποίος στη ξαφνική επιστολή παραίτησής του αναφέρθηκε σε αδυναμία σύγκλισης συνεδριάσεων, αφού δεν ανταποκρίνονταν τα υπόλοιπα μέλη, προέκυψε μετά την αποκάλυψη της εργοδότησής του στον επιχειρηματικό όμιλο Σιακόλα και μετά την αδικαιολόγητη καταβολή σημαντικού ποσού στην εταιρεία Hermes, ενώ η τελευταία οφείλει στις Κυπριακές Αερογραμμές πολλαπλάσιο ποσό. Το αποσιωποιημένο αυτό σκάνδαλο φαίνεται ότι θα εγγραφεί αυτεπάγγελτα προς εξέταση στη βουλή, αφού συμβάλει στη συμπλήρωση του πάζλ για το κλείσιμο του κρατικού αερομεταφορέα με την παράδοσή του σε μεγάλα και κυρίως γνωστά πλέον ιδιωτικά συμφέροντα.

 Ο Μάκης Κωνσταντινίδης, είναι ο δεύτερος στη σειρά πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου των  Κυπριακών Αερογραμμών που αναγκάζεται να υποβάλει παραίτηση μετά την αποκάλυψη σκανδάλων στα οποία εμπλέκεται και προφανώς ο λόγος αποχώρησής του δεν ήταν η αδυναμία σύγκλισης συνεδριάσεων, όπως επικαλέστηκε, για το νέο σχέδιο διάσωση που ο ίδιος είχε ετοιμάσει, όπως ανέφερε, αλλά απέφυγε να παρουσιάσει έστω και να δώσει στοιχεία που να αφορούν το περιεχόμενο του σχεδίου του. Πριν από την παραίτησή του, είδαμε να εκτυλίσσεται μια κόντρα του με τον προηγούμενο πρόεδρο των Κυπριακών Αερογραμμών, Τώνυ Αντωνίου, αναφορικά με τα στοιχεία που δόθηκαν στην κοινή συνεδρία των Επιτροπών Ελέγχου και Οικονομικών όσον αφορά στα οικονομικά αποτελέσματα που υποβλήθηκαν. Συγκεκριμένα υποστήριξε ότι τα στοιχεία που είχαν δοθεί από τον προκάτοχό του, Τώνυ Αντωνίου, τα οποία έκαναν λόγο για 10 εκατομμύρια ευρώ ζημιές ήταν λανθασμένα αφού κατά τον ίδιο ξεπερνούσαν τα 16 εκατομμύρια ευρώ για το 2014.

Αντιδρώντας ο Τώνυ Αντωνίου στην πιο πάνω αναφορά, επέκρινε τον κ. Κωνσταντινίδη χαρακτηριστικά «είτε λόγω άγνοιας, είτε σκόπιμα, να παραπλανά για ιδιαίτερα σοβαρά θέματα» κατηγορώντας τον μάλιστα ότι έκανε συμφωνία με την Hermes Airports και πληρωμές που αγγίζουν το 1.8 εκατομμύρια και τον κάλεσε να δημοσιοποιήσει την συμφωνία. Κατά την απάντησή του ο κ. Κωνσταντινίδης απεκάλυψε, χωρίς να το θέλει προφανώς, την παραδοξότητα πληρωμών προς την Hermes για οφειλόμενο ποσό προς την Hermes, ύψους €5.5 εκ. που ο κ. Αντωνίου επισήμανε ότι στην πραγματικότητα η οφειλή ήταν €3,8 εκ. που μετά την αφαίρεση χρεώσεων που δεν ήταν αποδεκτές από τις Κ.Α. το τελικό ποσόν ήταν μόνο 3.2 εκ. ευρώ.

Μαζί με αυτό το πάρτι αλληλοκατηγοριών πέρασε στο ντούκου ένα άλλο που αφορούσε την πώληση τμημάτων των Κυπριακών Αερογραμμών και συγκεκριμένα του τμήματος τροφοδοσίας, φορτίων και ταχυδρομείου, όπως και το 20% περίπου των μετοχών της κρατικής εταιρείας Swissport που εξυπηρετεί επίγεια της αερογραμμές στα κυπριακά αεροδρόμια. Και αυτά γίνονταν ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη διαγωνισμός από την Hermes και το Υπουργείο Συγκοινωνιών για επιλογή των παροχών υπηρεσιών εδάφους, χωρίς να αποκλείεται και η πιθανότητα τελικά να είναι η Swissport ένας από τους παρόχους.

Ο προηγούμενος πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, Τώνυ Αντωνίου είχε αποχωρήσει μετά τους ελέγχους στους οποίους υποβλήθηκε για κατηγορίες διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Πέραν τούτου, όμως, οι σκιές προϋπήρχαν και άγγιζαν τον πρόεδρο Αναστασιάδη. Ο διορισμός του Τώνυ Αντωνίου θεωρήθηκε ότι προέκυψε λόγω της φιλικής του σχέση με τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Πέραν τούτου, εκείνη την περίοδο είχαν έρθει στην επιφάνεια και παλαιότερα στοιχεία για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το πόρισμα της έρευνας της Διερευνητικής Επιτροπής για το Σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου, η εταιρεία Interfund, της οποίας προέδρευε ο Τώνυ Αντωνίου παραπλάνησε. Συγκεκριμένα αναφέρεται στο πόρισμα «τα όργανα διοίκησης της εταιρείας, ανάθεσαν στην εταιρεία Global Capital Ltd τόσο την αποκλειστική διοίκηση και διαχείριση των εργασιών της Interfund όσο και τη διοίκηση και διαχείριση του χαρτοφυλακίου της». Στον ίδιο τον Τώνυ Αντωνίου καταλογίζονται στο πόρισμα ευθύνες για ψευδείς δηλώσεις:

«Ο πρόεδρος της Εταιρείας κ. Τώνης Αντωνίου και ο Γραμματέας κ. Μιχάλης Πολυδωρίδης κατάθεσαν ενόρκως στην Επιτροπή τόσο τα άτομα τους όσο και η εταιρεία Global Capital Ltd, διαχειριστής επενδύσεων, δεν είχαν καμία σχέση με το χρηματιστηριακό Γραφείο και με τα όργανα διοίκησης της Interfund. Η δήλωση αυτή είναι ψευδής καθότι τα όργανα διοίκησης της Interfund ελέγχουν την εταιρεία Global Capital Ltd και η οποία μέχρι 12/12/2000 κατείχε το 90% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας Benchmark Securities Ltd (χρηματιστηριακή εταιρεία)»[1]

Καταγγελίες εκτοξεύθηκαν και για τον νυν πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου των Κυπριακών Αερογραμμών, Μαρίνο Καλλή σύμφωνα με τις οποίες διατηρεί μέσω συνεταίρων του σε εταιρείες σχέσεις με εταιρείες στις οποίες εμπλέκεται και ο γαμπρός του προέδρου Αανστασιάδη. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της ΠΑΣΥΠΙ, Πέτρος Σουππουρής σε τηλεοπτική εκπομπή ανέφερε ότι ο Μαρίνος Καλλής είναι πρόεδρος της εταιρείας «APOLLO INVESTMENT FUND», με μέλη του ΔΣ τους Μενέλαο Σιακόλα, Γιάννο Λούτσιο και Αλέξανδρο Σίνκα, με τον κ. Σιακόλα να είναι μέλος πολλών ΔΣ του ομίλου Σιακόλα, μετόχου της Hermes. Ο γαμπρός του Προέδρου της Δημοκρατίας, Γιάννος Λούτσιος, φαίνεται επίσης να είναι και μέλος του Δ.Σ. της Claride Public ltd, το 40,5% των μετοχών της οποίας ανήκει στην Amathus Public Ltd. Ο τρίτος συνέταιρος του κ. Καλλή, ο Αλέξανδρος Σίνκα, είναι διευθυντής ανάπτυξης της Cybarco, όταν μέλος των Δ.Σ. στην ίδια εταιρεία και την Amathus Hotels είναι ο Αχιλλέας Κωσταντακόπουλος, ο τρίτος μεγαλύτερος μέτοχος της Aegean και μέλος του Δ.Σ. της εταιρείας. Μπορεί να μην τίθεται θέμα άμεσης διαπλοκής, ωστόσο οι σκιές εξακολουθούν να βαραίνουν το σκηνικό, το οποίο συμπληρώνει η παραδοχή ουσιαστικά του κ. Καλλή στα όσα του καταλογίζονται αφού στην σε ανακοίνωσή επιβεβαιώνει ότι διατηρεί μετοχές στην εταιρεία Apollon Inverstment Fund PLC και συμμετέχει στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, χωρίς να βλέπει κάτι επιλήψιμο επ’ αυτού. 

Η κυβέρνηση έκανε συμφωνία με «ανταγωνιστική εταιρεία»;
Το άλλο ζήτημα το οποίο και πάλι έμεινε να αιωρείται χωρίς να λαμβάνει ιδιαίτερη έκταση αφορά στις επιδοτήσεις, κάτι το οποίο είθισται να γίνεται κατά καιρούς είτε σε τουριστικούς οργανισμούς, είτε σε αερογραμμές ώστε να ενισχυθεί το τουριστικό προϊόν κάποιας χώρας. Και σε αυτή την περίπτωση, η Κύπρος πρωτοτυπεί. Η κυβέρνηση φέρεται να προέβει σε συμφωνία με ιδιωτική ανταγωνιστική αεροπορική εταιρεία, ενώ είναι ο κύριος μέτοχος του εθνικού αερομεταφορέα! Και η ιδιωτική αυτή εταιρεία δεν είναι άλλη από την Ryan Air, την οποία η κυβέρνηση επιχορηγεί όχι για να ενισχύσει την τουριστική εισροή στην Κύπρο, αλλά για τη μεταφορά επιβατών ΑΠΟ την Κύπρο!

Και ο Γεωργιάδης..κατακρατεί και ποσά..
Και αυτά, ενώ ο ΥΠΟΙΚ, Χάρης Γεωργιάδης αρνείται να παραδώσει στις Κυπριακές Αερογραμμές το ποσό των 31 εκατομμυρίων ευρώ από την πώληση της χρονοθυρίδας του Heathrow, ποσό το οποίο διατηρεί σε ξεχωριστό λογαριασμό σε μια προσπάθεια όξυνσης ουσιαστικά των προβλημάτων ρευστότητας της εταιρείας, ενισχύοντας και τα όσα του καταλογίζονται για προσπάθειες οριστικού κλεισίματος της εταιρείας, αν είναι δυνατόν και με την πλήρη χρεοκοπία τους. Μια άλλη ερμηνεία που δίδεται στη στάση αυτή του Χάρη Γεωργιάδη η οποία εγέρθηκε και στην πρόσφατη σύσκεψη στο προεδρικό για τις Κυπριακές Αερογραμμές, μπορεί να προέρχεται και από το πάγωμα από μέρους της βουλής του κονδυλιού το οποίο περιλήφθηκε στον Προϋπολογισμό για αποζημιώσεις, το οποίο απέτυχε να δικαιολογήσει κατά τη συζήτηση στις κοινοβουλευτικές επιτροπές ελέγχου και οικονομικών. Αυτό, φυσικά, έρχεται να προστεθεί στο ποσό που σε περίπτωση κλεισίματος των Κυπριακών Αερογραμμών δεσμεύει την κυβέρνηση να καταβάλει στο Ταμείο Προνοίας του προσωπικού που «κουρεύτηκε» σύμφωνα με τις αποφάσεις της και ανέρχεται στο ποσό των 18 εκατομμυρίων.

Τη στάση των δύο υπουργών κατήγγειλε και ο παραιτηθείς Ειδικός Σύμβουλος του προέδρου για Αερομεταφορές, Χρίστος Πέτρου, σημειώνοντας ότι καμία από τις εισηγήσεις του δεν εφαρμόστηκε, ούτε λήφθηκε σοβαρά υπόψη, αλλά ούτε καν συζητήθηκε, έστω και αν, όπως του ελέχθη από το Προεδρικό, ο Πρόεδρος τις απέστελλε στους αρμόδιους Υπουργούς. Επιπλέον ο Υπουργός Συγκοινωνιών, Μάριος Δημητριάδης του ανακοίνωσε ότι «δεν τον θέλει πλέον» να ασχολείται με το θέμα της πολιτικής αεροπορίας και των Κυπριακών Αερογραμμών αφού είχε την πρόθεση να «διορίσει μέσω του EUROCONTROL κάποιον επί πληρωμή `Project Leader` από τον ιδιωτικό τομέα». “Όλη αυτή η σύγχυση και αβεβαιότητα συνοδευόμενη από δηλώσεις Υπουργών ότι εξαντλήθηκαν όλες οι προσπάθειες διάσωσης, αναπόφευκτα επηρεάζει το προσωπικό των ΚΑ στην εκτέλεση των καθηκόντων τους, όσον επαγγελματίες και αν είναι”, είχε αναφέρει ο κ. Πέτρου

Και μετά νά’ σου και το δικηγορικό γραφείο του προέδρου ή των κόρων του
Και για να μην ξεχνάμε, από τον Ιούλιο ήδη η Ryanair, διά στόματος του διευθύνοντος συμβούλου της Μάικλ Ο Λίρι, είχε εκφράσει την ... επιθυμία να βοηθήσει την κυβέρνηση. «... Θέλουμε να δούμε αν θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε την κυβέρνηση να καταλήξει σε κάποιο πακέτο διάσωσης, παρόλο που μπορεί να είναι πολύ αργά» είχε αναφέρει σε δημοσιογραφική διάσκεψη.  Αυτό σε συνάρτηση με την αποκάλυψη του Φιλελευθέρου για εμπλοκή του δικηγορικού γραφείου «Νίκος Χρ. Αναστασιάδης και Συνεργάτες» ως νομικός σύμβουλος της Ryanair στην Κύπρο, αλλά κυρίως στην ανακοίνωση που εξέδωσε το δικηγορικό γραφείο, αρχίζουν να αχνοφαίνονται κάποιες αλήθειες. Η είδηση δεν ήταν η αποκάλυψη της εμπλοκής του δικηγορικού γραφείου που φέρει το όνομα του Προέδρου, στην πώληση σε πελάτη του, εταιρείας που ανήκει στο κράτος του οποίου προΐσταται, αλλά η παραδοχή μέσω της συγκεκριμένης ανακοίνωσης ότι όντως το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης & Συνεταίροι εκπροσωπούσε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας – της διαφανούς και καθ’ όλα νόμιμης – εταιρεία η οποία εκδήλωσε ενδιαφέρον για εξαγορά μέρους/ του όλου των Κυπριακών Αερογραμμών. "...αποτελεί γεγονός ότι η εταιρεία Ryanaιr, κατά την περίοδο εκδήλωσης ενδιαφέροντος για εξαγορά των Κυπριακών Αερογραμμών, ζήτησε από το γραφείο μας να αναλάβει τη νομική της εκπροσώπηση κατά τη διαδικασία της εκδήλωσης ενδιαφέροντος προς την KPMG" αναφέρεται κατά λέξη στην ανακοίνωση και συνεχίζει "ύστερα από προβληματισμό και ενόψει του γεγονότος ότι η εμπλοκή του γραφείου μας εις την όλη διαδικασία, λόγω της έμμεσης σχέσης του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα μπορούσε να παρερμηνευθεί ως ευνοϊκή για τη Ryanair, γνωστοποιήσαμε στις 30 Σεπτεμβρίου 2014 στη Ryanair την απόφαση μας ότι το γραφείο μας δεν δύναται να την εκπροσωπεί". Πάντως, η διαδικασία έτρεχε το Σεπτέμβρη του 2014, αφού στις 4 Σεπτεμβρίου ο Υπουργός Συγκοινωνιών, Μάριος Δημητριάδης ήδη είχε δημοσιοποιήσει ότι εννέα εταιρείες είχαν υποβάλει μη δεσμευτικά επιχειρησιακά πλάνα, από τις 14 που είχαν εκφράσει αρχικά ενδιαφέρον αρχικά, σηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας.

Έλεγαν ψέματα οι υπουργοί;
Με τα πιο πάνω, συμπεραίνεται ότι ενώπιον της Βουλής οι δύο υπουργοί ψεύδονταν ασύστολα, όταν διαβεβαίωναν για διαφανή και νομότυπη διαδικασία; Όταν απέκρυβαν την εμπλοκή του – έστω πρώην - δικηγορικού γραφείου του ΠτΔ στη διαδικασία στην κοινή συνεδρία των Επιτροπών Οικονομικών και Ελέγχου της Βουλής, στην οποία βρίσκονταν η Γενική Λογίστρια, ο Γενικός Εισαγγελέας, ο Γενικός Ελεγκτής και άλλοι αξιωματούχοι ακόμα κι όταν υπήρξε σχετική ερώτηση βουλευτή. Επομένως, οι αναφορές του προέδρου Αναστασιάδη κατά την παραλαβή της ετήσια έκθεσης της Ελεγκτικής Υπηρεσίας για το 2013 ήρθαν κι’ έδεσαν:
Χαίρομαι να παρατηρήσω ότι οι μέρες έκτοτε αποδεικνύουν ότι και η Κυβέρνηση, αλλά και (εσείς) ο ίδιος εννοείτε αυτά που έχουμε συμφωνήσει και που ήταν οι όροι διορισμού σας, και δεν δίστασα να σας καλέσω στο Υπουργικό Συμβούλιο για να πω ενώπιον των Υπουργών ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανοχή από οποιονδήποτε είτε εκ των υψηλά ισταμένων, των πολιτικών προϊσταμένων των Υπουργείων είτε από τους υφιστάμενους...... Αυτό που θέλω να σας βεβαιώσω είναι ότι δεν θα ανεχθώ - το είπα και το εννοώ και χαίρομαι διότι συνδράμετε σε αυτήν την προσπάθεια - την οποιαδήποτε παραβίαση κώδικα που αφορά τη χρηστή διοίκηση και, ιδιαίτερα, τη σωστή διαχείριση του δημόσιου χρήματος .... μην διστάσετε όποιον και αν αφορά, του εαυτού μου μη εξαιρουμένου, εάν παρατηρηθεί οποιαδήποτε παραβίαση χρηστής διοίκησης, χρηστής διαχείρισης να είστε άτεγκτος ... Και θέλω να πιστεύω ότι στο τέλος η μηδενική ανοχή θα φέρει και αυτό που οι πολίτες αξιώνουν: επιτέλους κάθαρση του στάβλου του Αυγεία ”, είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Γιατί δεν αρχίζει, λοιπόν, η κάθαρση του στάβλου του Αυγεία από τις Κυπριακές Αερογραμμές; Ιδιαίτερα αφού η Ελεγκτική Υπηρεσία στην έκθεσή της – κατά την παραλαβή της οποίας και το πιο πάνω – εντόπισε ότι παραχωρήθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο επιστολή κάλυψης ευθύνης προς τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου των Κυπριακών Αερογραμμών η οποία αναφέρει
«…η Κυπριακή Δημοκρατία αναλαμβάνει τη ρητή και ανέκκλητη υποχρέωση προς τους Συμβούλους, μαζί και ξεχωριστά, να εξασφαλίσει και/ή καλύψει και/ή να προστατεύσει και/ή ν’ αποζημιώσει τους Συμβούλους σε σχέση με κάθε απαίτηση που τυχόν ήθελε εγερθεί εναντίον τους και να τους αποζημιώσει ολοσχερώς για κάθε δαπάνη και έξοδο και για κάθε ζημιά, επιβάρυνση και/ή απώλεια που τυχόν υποστούν ως άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα της προσπάθειας εξεύρεσης επενδυτών στην Εταιρεία και/ή της εφαρμογής ενός εναλλακτικού σχεδίου από την Εταιρεία ή για οποιοδήποτε άλλο συναφή λόγο ή αιτία»
και την οποία η Ελεγκτική Υπηρεσία θεώρησε ότι υπάρχει το ενδεχόμενο η συγκεκριμένη επιστολή να θεωρηθεί αποποίηση κάθε υποχρέωσης των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου σχετικά με τις ενέργειές τους και πιθανές επιπτώσεις τους. Γι’ αυτό το λόγο συστήνει τη διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας
«κατά πόσο πρώην μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και άλλοι εμπλεκόμενοι ενήργησαν, κατά τη διάρκεια της θητείας τους, με γνώμονα το συμφέρον των ΚΑ και εάν,  έχοντας πλήρη εικόνα των γεγονότων/στοιχείων που όφειλαν να γνωρίζουν εκ της θέσεως τους, λάμβαναν τις σωστές αποφάσεις τη δεδομένη στιγμή και, ανάλογα, να αποδοθούν ευθύνες όπου προκύπτουν».

Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή ... όπως λέει και το γιουροβιζιονικό άσμα…… εξηγώντας και για την εισήγησή του κατά τη συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου, ημερομηνίας 8 Οκτωβρίου 2014, πως ένας νομικός όπως ο ίδιος δεν γνώριζε αν στο μέσο της διαδικασίας διαγωνισμού δεν γνώριζε ότι το «να κτυπήσουμε πόρτες» επειδή δεν μας αρέσουν οι ενδιαφερόμενοι αποτελεί παρέμβαση, όπως και το να εκφράζουμε προτίμηση σε κάποιους, όπως «μεγάλες αεροπορικές εταιρείες, είτε του Αραβικού Κόλπου, είτε όποιες άλλες εσείς θεωρείτε ότι μπορεί να ενδιαφερθούν» όπως αναφέρεται στο αρχικό προσχέδιο των πρακτικών της συνεδρίας[2] . Γιατί με όλα αυτά, ακόμα κι ο ίδιος ο ΠτΔ, πέραν των Υπουργών του, επιβεβαιώνει με τις πράξεις και τις δηλώσεις τους όσα καταγγέλλει η ΠΑΣΥΠΙ για στημένη διαδικασία, η οποία μάλιστα αποκτά και διεθνή .... καριέρα. Δεν περιμένουμε φυσικά τον Γιούνκερ να πάρει το μέρος της ΠΑΣΥΠΙ, απορρίπτοντας τον Νίκο Αναστασιάδη, αλλά κανείς δεν ξέρει πως μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα όταν φθάσουν στις Βρυξέλλες. 

Όταν ο θίασος κατασκευής θεαμάτων «Χάσικος-Ρίκκος» προωθεί το σήριαλ Βέργας το ερώτημα δεν είναι [μόνο] το αποχετευτικό της Πάφου, αλλά και τι θέλουν, μερικοί, να συγκαλύψουν και να προωθήσουν

[Ένα ενδεχόμενο σκάνδαλο 30 εκατομμυρίων, και οι φήμες που το συνοδεύουν, είναι φυσικά σοβαρό ζήτημα – αλλά κάθε επιλογή θέματος για διερεύνηση υπόκειται και στη συγκριτική αξιολόγηση για να διαφανεί αν είναι όντως έρευνα ή προσπάθεια ευκαιριακής μετατόπισης: Ο Αρίστο και όχι ο Λεπτός ή ο Σιακόλας, οι απειλές της Σολομωνίδου και όχι του Λίλλη κοκ…]

Το πρωτοσέλιδο του Φιλελευθέρου μετά τις αποκαλύψεις για τον ρόλο του Δρουσιώτη:
Ένα «συμπτωματικό» πρωτοσέλιδο για να πουλήσει Μετατόπιση το προεδρικό – από τον «ΕΛΑ» στο «τένις του Βέργα» φτάνει να είναι η δημοσιότητα μακριά από το συμβόλαιο της Γιωρκάτζη και τα ερωτήματα για τον ρόλο του Δρουσιώτη σε αποφάσεις για πολιτειακά θέματα αμοιβών και σύγκρουσης συμφερόντων
Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου στο Φιλελεύθερο υπήρξε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση: μετά από την παραδοχή από το προεδρικό τις προηγούμενες μέρες ότι το συμβόλαιο της Γιωρκάτζη διαπραγματεύτηκε ο Μ. Δρουσιώτης, ξαφνικά εμφανίστηκαν δυο «ειδήσεις». Την Τρίτη «διέρρευσε» στους New York Times η «έκθεση» [κατά πάσα πιθανότητα του Δρουσιώτη] για την κρίση, ενώ την Τετάρτη υπήρχε πρωτοσέλιδο για το τένις του Βέργα - μια υπόθεση που δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως και ξαφνικά «έτυχε» να εμφανιστεί, ενώ το προεδρικό προσπαθούσε να μετατοπίσει την έμφαση από το συμβόλαιο και τα ερωτήματα πως και γιατί ένας δημοσιογράφος διαπραγματεύτηκε συμβόλαιο ενός κορυφαίου αξιωματούχου. Έτσι, ο Φιλελεύθερος ήταν τεκμήριο μιας κλασικής περίπτωσης Μετατόπισης, από αυτές στις οποίες μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία 4 χρόνια τα κυπριακά ΜΜΕ. Στην πρώτη σελίδα, το «τένις του Βέργα» και στην σελίδα 3 η «έκθεση» του προεδρικού που διέρρευσε και αυτή συμπτωματικά δήθεν ακριβώς μετά το φιάσκο της υπόθεσης του συμβολαίου. Η «έκθεση» υπήρχε, όπως και ενδεχομένως η έρευνα/πληροφορία για το τένις. Αλλά ήταν επίσης σαφές ότι κάποιοι στην νομική υπηρεσία χρησιμοποιούσαν στοιχεία από την έρευνα στην Πάφο για να διευκολύνουν το προεδρικό ή την προσπάθεια του να αλλάξει ατζέντα θεμάτων στο δημόσιο λόγο. Είναι συμπτώσεις που δεν μπορεί να παραβλέψει κάποιος.

Οι φήμες για τα «βρώμικα» σε συγκριτικό πλαίσιο
Φαίνεται ότι αυτές τις μέρες όποιον ρωτήσεις ανάμεσα στην πολιτική ελίτ [και από την Πάφο] για τον Βέργα θα σου πει ότι είναι «βρώμικος». Αυτό λέγεται με ένα ύφος «είναι γνωστό». Αν ρωτήσεις, αντίστοιχα στην Λεμεσό [ή ανάμεσα στην πολιτική ελίτ] για τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου θα σου πουν ανάλογα για τις δραστηριότητες του σε «οίκους» κλπ. Στο παρόν θέαμα που προβάλουν με πληκτικά πειθήνια υποταγή η πλειοψηφία των ΜΜΕ, ο Βέργας είναι ο κατηγορούμενος και ο Ερωτοκρίτου αυτός που προωθεί την θεαματική επίθεση. Μάλιστα, ό,ποιος δημοσιεύσει κάτι για τις υπόνοιες ότι ο κ. Ρίκκος ήταν παρών στον «ναό» που διερευνάται στην Λεμεσό, ο βοηθός γενικός εισαγγελέας φέρεται να παίρνει τηλέφωνα δεξιά και αριστερά και να απειλεί. Αυτή η αντιστοιχία είναι χαρακτηριστική του θεάματος που ζούμε. Όσοι κατάλαβαν πως στήθηκε αρχικά το θέαμα της επιτροπής Πική [άραγε ο γηραιός κύριος δεν θα έπρεπε να διερευνηθεί για εξαπάτηση του κοινού όταν καμώνονταν τον Απρίλιο ότι θα διερευνούσε τον πρόεδρο, ενώ η νομοθεσία διορισμού το απαγόρευε;] ή το ακόμα πιο φαιδρό σκηνικό της δίκης της Δρομολαξιάς [εκεί περιμένουμε να δούμε αν το δικαστικό σύστημα θα διασώσει έστω το τελευταίο φύλο συκής από την γελοιότητα μιας στημένης διαδικασίας που έχει τεκμηριωθεί και με ηχητικά ντοκουμέντα] θα πρέπει να ρωτούν το ουσιαστικό ερώτημα – γιατί ο Βέργας, γιατί τώρα. Τα υπόλοιπα είναι αστεία για «αθώους». Το ότι εγκρίθηκαν επιπλέον 31 εκατομμύρια για τα έργα του αποχετευτικού στην Πάφο σημαίνει ότι το κόστος ήταν μεγαλύτερο [όπως στην πλειοψηφία των έργων] και ότι κάποιοι πήραν και το κάτι τις τους [όπως και στην πλειοψηφία των έργων].


Πως ξεκίνησε το θέαμα σαν Μετατόπιση: Ο Αρίστο και όχι ο Λεπτός ή ο Σιακόλας.. και ας φωνάζει η Ε.Ε. για παραβίαση χώρων – άλλο το πράσινο στην Πάφο και άλλο ο προστατευμένος χώρος των χελώνων στον Λατσί..εκείνος φαίνεται δεν είναι «πράσινος»
Το θέμα, όμως, είναι η εστίαση – διότι όλοι ξέρουν ότι δεν θα επεκταθεί η εφαρμογή του ελέγχου. Πως ξεκίνησε λοιπόν το σήριαλ της Πάφου. Το καλοκαίρι, η κυβέρνηση πέρασε μια ψυχρολουσία όταν δεν μπορούσε να περάσει τον νόμο των εκποιήσεων όπως ήθελαν οι τράπεζες – χωρίς διασφαλίσεις κλπ. Ξαφνικά, διάφοροι [όπως λ.χ. ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου] ανακαλύψουν μετά από 2 χρόνια – το 2012 η λέξη τράπεζες δεν υπήρχε στην αρθρογραφία τους- ότι οι τράπεζες είναι η αιτία της κρίσης. Και αμέσως η εστίαση, ως λογική συνέπεια πήγε σε όσους χρωστούσαν πραγματικά μεγάλα ποσά και δημιουργούσαν το πρόβλημα των μη-εξυπηρετούμενων δανείων. Ο υπουργός οικονομικών και η διοικήτρια [ήταν αρκετά πειθήνια η κυρία Γιωρκατζη και ας το παίζει τώρα, για να σώσει την καρέκλα της, «αντιστασιακή»] δεν έδιναν στοιχεία για το ποσοστό των δανείων με υποθήκη την πρώτη κατοικία – για να αντιπαραβληθεί στους μεγάλο-οφειλέτες. Αλλά όπως και σε αλλα θέματα η καχυποψία από τα κάτω παρέσυρε τη λογοκρισία τους και η έμφαση εστιάστηκε στους μεγάλο-οφειλέτες. Έπρεπε, λοιπόν, κάτι να γίνει. Και τότε επιλέχθηκε ο κ. Αριστοδήμου σαν για ριχθεί στην αρένα της λαϊκής οργής. Δεν είναι αθώος ο κ. Αριστοδήμου. Ήταν μέλος του ΔΣ της τράπεζας και ταυτόχρονα μεγάλο-ντηβέλοπερ και με δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων [τα 30 εκατομμύρια του αποχετευτικού της Πάφου διασκορπισμένα σε διάφορους είναι ψίχουλα μπροστά στο πραγματικό ποσό των κεφαλαίων που διαχειρίστηκε η ανίκανη πολιτικό-οικονομική ελίτ]. Η εστίαση είχε να κάνει με το ότι δεν είχε πια κάλυψη. Διότι όλα πρέπει να κρίνονται συγκριτικά. Όπως αποκαλύφθηκε, ο άλλος μεγαλοντηβέλοπερ της Πάφου, ο κ. Λεπτός είχε επίσης τύχει ευνοιοκρατικής μεταχείρισης[1] που απαιτεί διερεύνηση [για το ποιοί και γιατί-με τι μίζες-του εξασφάλισαν την προνομιακή μεταχείριση] αλλά εκείνο το θέμα δεν ανοίχθηκε. Έχει την κάλυψη του Α. Νεοφύτου, όπως φημολογείται, ο κ. Λεπτος;.. Ακόμα και το θέμα στο οποίο εστιάστηκε η υπόθεση – τον διαχωρισμό οικοπέδων και την προσπάθεια περιορισμού της απαιτούμενης έκστασης πράσινου- απομένει να φανεί συγκριτικά πόσο σημαντικό θα είναι.  Αλλά σε εκείνη στην στιγμή η νομική υπηρεσία, τα πρωτοσέλιδα του Φιλελευθέρου και του Πολίτη [σε μια χαριτωμένη σύμπραξη των υποτιθέμενων εμπορικών αντίπαλων] και όλων των τηλεοπτικών καναλιών που εξαρτούνται από την κυβέρνηση για τα χρέη της Βέλιστερ, υπάκουσαν.

Βέβαια, ο Αριστοδήμου και το «πράσινο» στα οικόπεδα που θα διαχωριστούν, δεν μπορούσε να συνεχίσει επ' αόριστον. Άσε που ο Αριστοδήμου θα μπορούσε να ανοίξει το στόμα του. Οπότε έπρεπε να βρεθεί νέο σημείο εστίασης – και έτσι βρέθηκε ο Βέργας και η Σολομωνίδου. Την Σολωμονίδου από ότι φαίνεται ήθελαν να την ξεφορτωθούν διάφοροι – τα μυστήρια μια τοπικής κόντρας είναι δύσκολο να τα κατανοήσει κάποιος από απόσταση [ φαίνεται ότι τα περισσότερα κόμματα σε τοπικό επίπεδο, έχουν εσωτερική κόντρα για τα υπο διερεύνηση θέματα] αλλά το να ξεφορτωθούν μια τύπισσα από την επιτροπή για την πολιτιστική πρωτεύουσα παραπέμπει και σε "κατανοητά" οικονομικά, και αλλα, συμφέροντα η κίνητρα. Και έτσι, "βρέθηκε" το αδίκημα των απειλητικών sms. Φυσικά είναι αδίκημα. Αλλά με τί πρόστιμο πάει μια απειλή, αν τεκμηριωθεί; Και το συγκριτικό μέτρο είναι ακόμα πιο κραυγαλέο εδώ πέρα. Για κακή τύχη του Ρίκκου Ερωτοκριτου, που κατασκευάζει το θέαμα, ο κατηγορούμενος που μετατράπηκε σε αθώα περιστερά-κατήγορο, ο Λίλλης [ένα άλλο τεκμήριο της χειραγώγησης των δεδομένων αυτή την εποχή] ξαφνικά βρέθηκε να απειλεί επίσης δημοσιογράφους στη δίκη σύμφωνα με δημοσιεύματα αλλα και καταγγελίες της ένωσης συντακτών. Τί έκανε η Γενική Εισαγγελία; Τίποτα. Οι δημοσιογράφοι στην Πάφο δεν πρέπει να απειλούνται, ενώ στην Λάρνακα είναι οκ; Πόση "αθωότητα" να πιστώσει κάποιος τους αρμόδιους των ΜΜΕ για τα πρωτοσέλιδα που λογόκριναν; Μάλλον υπάκουσαν. Και έτσι, εκείνη η «απειλή του Λίλλη» λογοκρίθηκε, ενώ η «απειλή της Σολομωνίδου» έγινε μέγα θέμα, και μετά με υπερτεχνολογικές μεθόδους ανακαλύφθηκε ότι και το κινητό του Βέργα ήταν κοντά στο δικό της, όταν έστελλε τις απειλές. Παιδικές ανοησίες θα πει κάποιος. Και όμως πόσο πειθήνια τις αναπαρήγε το θέαμα που εκβιάζει ο αόρατος θίασος. Και έτσι ο Λίλλης δεν κατηγορήθηκε [κάνει έρευνα από τότε ο νέος αρχηγός αστυνομίας] αλλά αντίθετα για τις απειλές με μήνυμα στην Πάφο προκύψαν πρωτοσέλιδα και ..υπήρξε και απαίτηση να παρατηθεί ο δήμαρχος.

Σε κάποια φάση η ροή του σεναρίου σκόνταψε [παραδόξως;] στα δικαστήρια που θεώρησαν ότι η κατασκευή θεάματος δεν είχε τα απαραίτητα τεκμήρια και έτσι πάγωσε κάπως το θέμα. Όμως, η επίθεση δεν είχε σκοπό φυσικά να σταματήσει. Έτσι, ενώ άρχισε να πηγαίνει στραβά το σκηνικό της αντιπαράθεσης προεδρικού-Γιωρκάτζη ξαναήλθε στην επιφάνεια ..ο Βέργας.

Η πρόσφατη επίθεση σαν Μετατόπιση – όταν ο Φιλελεύθερος "ανακαλύπτει" [κάνουν και οι αντίπαλοι διαρροές τελικά] τις συγκρούσεις συμφερόντων του προεδρικού, ο Χάσικος δηλώνει στην «ίδια γραμμή»με όσους πολεμούν τη διαπλοκή στην Πάφο.. προφανώς, όμως, όχι και τόσο στη Λευκωσία ή στο Λιοπέτρι.
Ο Πολίτης έτρεχε να συγκαλύψει τα δικά του αποχετευτικά με τον Δρουσιώτη
Την Πέμπτη, η νομική υπηρεσία ή η αστυνομία διέρρευσαν ένα ακόμα θέμα για τον Βέργα – για ένα γήπεδο τένις που υποτίθεται έκτισε σε δημόσιο χώρο. Έτσι, η ευαισθησία για το πράσινο στη Πάφο επεκτάθηκε και στο θέμα των δημόσιων χώρων. Αλλά η ευαισθησία δεν ταξίδεψε βορειότερα προς το Λατσί, όπου υπάρχει ευρωπαϊκή καταγγελία ότι παραβιάστηκε δημόσιος οικολογικός χώρος.

Τώρα, όμως, ο Ν. Παπαδόπουλος φάνηκε να νοιώθει πια ότι η επιλεκτική εστίαση είχε σαν στόχο και τον ίδιο. Διότι, προφανώς, αν ο κ. Βέργας υποστήριζε τον κ. Κάρογιαν μάλλον τίποτα δεν θα συνέβαινε ή αν συνέβαινε θα γινόταν πιο low key ή θα συγκαλύπτονταν, όπως με τον δήμαρχο Γερμασόγειας – όπως άλλωστε γίνεται με τον Λίλλη, τον πατέρα του Χ. Γεωργιάδη, το δικηγορικό γραφείο του προέδρου, τις φήμες για τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου κοκ. Οπότε την Παρασκευή τα ΜΜΕ εξαπέλυσαν νέο κύκλο επιθέσεων για να δημιουργήσουν τετελεσμένα – «παραιτείται ο Βέργας» - μετά την παρέμβαση του Ν. Παπαδόπουλου που του ζήτησε να παραιτηθεί. Ο Πολίτης μας υποσχέθηκε ότι ο Βέργας είπε ότι θα «πάρει και άλλους μαζί του». Όσοι βέβαια ζουν ακόμα με το διαφημιστικό παραμύθι που χρησιμοποίησε η επιχείρηση του κ. Γ. Παπαδόπουλου για χρόνια, μπορεί να περίμεναν «αποκαλύψεις». Ο Πολίτης έχει μια μόνιμη έμμονη – σε κάθε σκάνδαλο του κατεστημένου να προσπαθήσει να το κάνει focus μακριά από τους δικούς του – έτσι, την Κυριακή μας πούλησε πρωτοσέλιδα «Αλκή». Και φυσικά, το αυτονόητο ερώτημα είναι εκεί: πως έφτασε στον Πολίτη το αντίγραφο της επιταγής; Ο Πολίτης και ο Διονυσίου είχαν βέβαια να συγκαλύψουν το δικό τους πρόβλημα – ο τέως δημοσιογράφος της εφημερίδας, ο Δρουσιώτης, που χτυπιόταν με την «διαπλοκή» του Τάσσου κλπ και άλλων, ξαφνικά αποκαλύφθηκε ότι έκανε και ο ίδιος ντηλς και χάριζε δημόσιο χρήμα σε αξιωματούχο. Έδωσε αύξηση στην Γιωρκάτζη. Αυτό, με βάση τα κριτήρια σε άλλες υποθέσεις για τις οποίες έριχνε πρωτοσέλιδα ο Πολίτης, είναι διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Αλλά τολμά ο Πολίτης να δει τον καθρέφτη; Οπότε όπως έκανε και το 2012 όταν αγωνιζόταν να λογοκρίνει την συζήτηση για τις τράπεζες, το έριξε αλλού.

Ο Βέργας αρνήθηκε να παραιτηθεί αλλα το συνολικό κατεστημένο αποφάσισε ότι θα τον έριχνε στην αρένα – και άρα ότι έπρεπε να παραιτηθεί. Οπότε τέθηκε μετά το ζήτημα του αποχετευτικού [η υπόθεση Ρουβά κλπ δεν φάνηκε ενδεχομένως να πείθει τον δικαστή, οπότε..] και έτσι τελικά κατάφερε η κυβέρνηση να παρουσιάσει στα ΜΜΕ τον Βέργα με χειροπέδες. Η επίσκεψη Χάσικου, σε αυτό το πλαίσιο είχε μια κωμική διάσταση αυτοκαρφώματος. Το ξεχείλωμα της κυβερνητικής διαπλοκής από διάφορες πλευρές  [εκείνες τις μέρες είχε προκύψει και θέμα της διαπλοκής του δικηγορικού γραφείου του προέδρου με εταιρεία που θέλει να αγοράσει προνομιακά τις κυπριακές αερογραμμές] έκανε την προσπάθεια του υπουργού εσωτερικών για παράσταση "ενάντια στη διαφθορά" εμφανές μέρος μιας προσπάθειας για αλλαγή εστίασης. Διότι ναι τα 30 εκατομμύρια είναι πολλά.. αλλά είναι και η σύγκριση..




[1] Σύμφωνα με δημοσίευμα της εβδομαδιαίας εφημερίδας 24h.

Πρώτος απολογισμός της κόντρας – κερδισμένοι και χαμένοι: η τάτσα της Γιωρκάτζη που μεταφέρθηκε στο προεδρικό, στο Δρουσιώτη κοκ…και η διαμάχη των δικηγορικών γραφείων και άλλων για τις τράπεζες και όχι μόνο..



Στο νέο συμβόλαιο που διαπραγματεύτηκε το προεδρικό με την Γιωρκάτζη τελικά πέρασε το δικό της στο θέμα της μη αναφοράς σε σύγκρουση συμφερόντων. Η «τάτσα» έμενε πια και για την Γιωρκάτζη, αλλά και για το προεδρικό – όμως το προεδρικό έχασε.

Η αντεπίθεση της Γιωρκάτζη
Τη βδομάδα που πέρασε η αντιπαράθεση Προεδρικού-Γιωρκάτζη πήρε δυο επιπλέον στροφές: η Γιωρκάτζη δημοσιοποίησε [και στον Πολίτη και στο Φιλελελεύθερο ταυτόχρονα την Τρίτη] τα σημειώματά της προς το προεδρικό – και λίγο πολύ έδειχνε ότι ο ίδιος ο πρόεδρος παραπλανούσε - ή ο πρόεδρος δεν ασχολείται με τη δουλειά του και την κάνουν άλλοι – που είναι επίσης θεσμικό πρόβλημα. Υπήρξε μια αμηχανία. Ο Αβέρωφ που από χαμένος, αφού δεν κατάφερε να προωθήσει τον Συρίχα, βγήκε συγκριτικά κερδισμένος με τις ατάκες, προσπάθησε να τα μπαλώσει κάπως με την εκδοχή ότι φταίνε οι συνεργάτες του προέδρου. Βέβαια, το ζήτημα αφορούσε έγγραφα που στάλθηκαν για νευραλγικό ζήτημα της πολιτείας [ο ίδιος είχε κάνει σχεδόν προσωπικό το θέμα εκδίωξης του Δημητριάδη και υποχρέωσε του άλλους θεσμούς, όπως την εισαγγελία να συρθούν σε εκείνη την αστεία απειλή για δικαστικές διαδικασίες λόγω καθυστερημένων υπογραφών] και επιπλέον, όπως παρατήρησε και η Χαραυγή, για ένα πολιτικό που για δυο χρόνια καμωνόταν ότι συμφωνούσε με τη θέση του δικηγόρου της Τράπεζας Κύπρου για το ότι «όφειλε να ξέρει» [ακόμα και για πυρομαχικά] ο τέως πρόεδρος, η αντίφαση ήταν κραυγαλέα. Έτσι, το προεδρικό έριξε τους τόνους και δέχθηκε την ήττα – απλώς ζήτησε νέο συμβόλαιο και αναγνώρισε ότι η Γιωρκάτζη είχε κερδίσει στο θεαματικό παιχνίδι. Αν και φυσικά έχει μείνει και μια τεράστια τάτσα για την κ. Γιωρκάτζη, η φθορά για το προεδρικό [από την ειρωνεία μέχρι τις αντιφάσεις] ήταν σαφώς χειρότερη.

Η επιβίωση της Γιωρκάτζη και η αδυναμία του προεδρικού να πείσει
Πίσω βέβαια από την αντιπαραθεση κρύβονται συμφέροντα και η επιβίωση της κ. Γιωρκάτζη έχει πολύ λιγότερο να κάνει με το πόσοι την εμπιστεύονται πια παρά με το πόσοι πολύ περισσότεροι δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση. Για να ανιχνεύσει κανείς τα συμφέροντα πίσω από την αντιπαράθεση θα πρέπει να πάει πίσω στο πως ξεκίνησε η διαμάχη. Η Καθημερινή, η οποία προσπαθεί να εκφράσει τον λόγο που είχε κάποτε ο Πολίτης, ο οποίος έχει καταντήσει πια φερέφωνο των προσωπικών συμφερόντων του έκδοτη του, εξαπέλυσε μια επίθεση αποκαλύψεων ενάντια στην Γιωρκάτζη μερικές βδομάδες πριν από την κρίση. Για ένα διάστημα τα άλλα ΜΜΕ [πλην Χαραυγής που είχε δημοσιεύσει και πάλι μόνη της τις πληροφορίες για σύγκρουση συμφερόντων] λογόκριναν το θέμα. Μέχρι που καθώς πλησίαζε η συνέλευση της Τράπεζας Κύπρου, ο Ν. Παπαδόπουλος εστίασε στο κέντρο του θέματος – κατηγόρησε τον πρόεδρο ότι είχε σύγκρουση συμφερόντων, αφού από την μια το δικηγορικό του γραφείο εκπροσωπούσε μεγαλομετόχους και από την άλλη η κυβέρνηση που υπάκουε στον πρόεδρο, είχε μεγάλο μπλοκ ψήφων [της "καλής" Λαϊκής] και άρα μπορούσε να ευνοήσει τους πελάτες του δικηγορικού του γραφείου. Το νόημα ήταν σαφές – η κυβέρνηση λειτουργούσε σαν προέκταση του δικηγορικού γραφείου. Κατά την κυπριακή σοφία «οποίος εν μπορεί να δέρει τον γάρο, δέρνει το σαμάρι». Την αμέσως επόμενη μέρα προέκυψε μια εντυπωσιακή ευαισθησία στα δημοσιεύματα της Καθημερινής -  η εκστρατεία φάνηκε και κάπως προετοιμασμένη, καθώς το προεδρικό, όχι μόνο προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από την Γιωρκάτζη "ξαφνικά", αλλά έριξε στην αρένα σαν επαναλαμβανόμενο σενάριο το συμβόλαιό της. Γιατί ξαφνικά το προεδρικό διέρρευσε το συμβόλαιο; Η αντίδραση της Γιωρκάτζη που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν μια πειθήνια κυρία  εστίασε στον πρόεδρο – ότι ήξερε για το συμβόλαιο.

Ο Αβέρωφ έχασε μεν στην προσπάθεια να επιβάλει τον Συρίχα, αλλά γλίστρησε διάμεσου ατάκας
Από εκεί και πέρα η ρήξη ήταν έτοιμη. Αλλά το προεδρικό αντιμετωπίστηκε από το κοινό με ειρωνεία, χλευασμό και ένα έντονο αίσθημα αναξιοπιστίας. Και καθώς έριχνε στην αρένα όλα τα κλισέ του προηγούμενου χρόνου ήταν σχεδόν κωμικό να παρατηρείς τα σενάρια να σβήνουν σαν φούσκες που ξεφούσκωναν. Οι τίτλοι του στυλ «μπαίνει στην κεντρική η αστυνομία» που θύμιζαν τα παναϋρκα του Ρίκκου, τώρα πια έμοιαζαν με κακόγουστο αστείο. Ο πρώτος χαμένος, ωστόσο, ήταν ο Α. Νεοφύτου. Ήταν φανερό ότι ηγέτης του ΔΗΣΥ ήθελε να προωθήσει τον κ. Συρίχα, ο οποίος υπήρξε "ο άνθρωπος του" στην Κεντρική για χρόνια, στη θέση του διοικητή. Οπότε η αντίδραση ανάγκασε τον Αβέρωφ σε αναδίπλωση. Και σε αυτόν τον τομέα ο Αβέρωφ φάνηκε έξυπνος. Αντί να επιμένει [και προς απογοήτευση του Συρίχα που πάλι έμεινε με «θκυο σιείλη καμένα»] άλλαξε ρόλο και εμφανίστηκε σε ένα ρόλο ουδέτερου σχολιαστή. Έτσι, έριξε την ατάκα ότι "γίναμε ρεζίλι διεθνώς' αρχικά και μετά της "τάτσας" η οποία έπιανε και την Γιωρκάτζη και τον Αναστασιάδη, ενώ ο ίδιος κράτησε αποστάσεις.

Ο Ορφανίδης εκλιπαρώντας συναντά την πραγματικότητα του πόσο «διαθέσιμος» είναι – αυτός ήταν γονατιστός στα πόδια τους και αυτοί τον κατηγορούσαν
Ο άλλος μεγάλος χαμένος, ο οποίος, όμως, τελικά απέδειξε και έμπρακτα πόσο «λίγος» είναι, ήταν ο Ορφανίδης. Ο λόγος του Ορφανίδη από τότε που έφυγε από την Κεντρική προδίδει ένα άτομο με περιορισμένη ικανότητα κατανόησης και ελιγμών. Αναλώθηκε για περισσότερο από ένα χρόνο σε αστείες υπεκφυγές για το κούρεμα των ελληνικών ομόλογων, παραβλέποντας ότι ο ίδιος είχε επιμένει το 2011-12 ότι όλα ήταν μια χαρά με τις τράπεζες - και ότι ο ίδιος είχε εγκρίνει την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα το 2011 εν μέσω ελληνικής κρίσης. Πιο πρόσφατα έκανε μια ανόητη προσπάθεια να προσεταιρισθεί ένα ψυχροπολεμικό αντικομουνισμό, ο οποίος και πάλι πρόδιδε την αδυναμία του να πει κάτι ουσιαστικό για τα τραγικά λάθη της εποπτείας του. Και ξαφνικά τον τελευταίο μήνα φάνηκε να αλλάζει ελαφρώς σενάριο: άρχισε να προσπαθεί να πουλήσει την εκδοχή ότι για όλα φταίει ο ΕΛΑ – άρα προσπαθούσε να μετατοπίσει την ευθύνη στο Δημητριάδη, αλλά και σε άλλους στην Κεντρική. Ο απελπισμένος πιάνεται από τα μαλλιά του. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που θεωρήθηκε ότι η διαρροή των πρακτικών της ΕΚΤ στους New York Times έγινε από τον ίδιο. Η στρατηγική εστίασης στον ΕΛΑ φάνηκε να συμβαδίζει και με την τοπική έμφαση του Ν. Παπαδόπουλου. Αλλά ο Ορφανίδης αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά ανίκανος και για την πιο απλή μορφή ρητορικής συνέπειας. Η τάση του να εκλιπαρεί ευνοιοκρατική αντιμετώπιση [με αντάλλαγμα ότι νομίζει ότι του ζητούν να πει ή να κάνει], όπως ουσιαστικά έκανε με τον αντικομουνισμό του, πήρε νέα μορφή όταν σε μια συνέντευξη του[1] την περίοδο αντιπαράθεσης Γιωρκάτζη-Αναστασιάδη κάλεσε τη διοικήτρια να παραιτηθεί, αφού δεν την εμπιστευόταν ο πρόεδρος.. Ήταν κατά την κυπριακή μια φτηνή προσπάθεια γλειψίματος της εξουσίας. Μιλούσε για συνεργασία διοικητή –προέδρου ο άνθρωπος που έκανε προεκλογική εκστρατεία στις βουλευτικές του 2011. Εξευτελιστική ακόμα και για ένα τύπο σαν τον Ορφανίδη που φαίνεται να δείχνει, ως τώρα, ότι δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του ορίου σε αυτόν τον τομέα – ο τρόπος που περιφέρει το μίσος για τον πατέρα του θα είναι κάποτε case study αναφοράς για την δημόσια περιφορά της νεύρωσης που αφήνει το οιδιπόδειο. Αλλά η δουλοπρέπεια του απέναντι στη κυβέρνηση είχε μια νέα επιβεβαίωση του πόσο διαθέσιμο τον είχαν. Όταν τα πράγματα έσφιξαν για την κυβέρνηση φαίνεται ότι αποφασίστηκε να αποδοθεί ευθύνη για το έγγραφο που τάχα μου έλειπε στον Μ. Δρουσιώτη – ο οποίος αφού ήταν μακριά, θα μπορούσε να επικαλεστεί στην απόσταση για να μην έρθει και να κλείσει το ζήτημα. Δυστυχώς για την κυβέρνηση, το θέμα δεν έλεγε να κλείσει. Όταν τελικά στην νέα συνεδρία της Βουλής αποδόθηκε η ευθύνη ολοκληρωτικά στον Δρουσιώτη, ο ίδιος [σε συμφωνία με τον προεδρικό κατά μερικούς] διέρρευσε την έκθεση ιδεών που είχε γράψει [ ή οποία σαν σκελετός ήταν βασικά η εκστρατεία παραπλάνησης του 2013] η αντίδραση στη δημόσια σφαίρα ήταν και πάλι αρνητική. Αλλά για τον Ορφανίδη ήταν εξευτελιστική. Μετά από την αυτογελοιοποίηση του να ζητά την παραίτηση της Γιωρκάτζη γιατί δεν συμφωνούσε με τον πρόεδρο [ενώ ο ίδιος έκανε πολύ χειρότερα απέναντι στον πρώην πρόεδρο] ξαφνικά το προεδρικό του απέδιδε και αυτού ευθύνες. Ο Ορφανίδης ξεκρέμαστος φάνηκε να μην μπορεί να κατανοήσει  την πραγματικότητα.

Ο δημοσιογράφος που ήθελε να γίνει βεζίρης…
Ο άλλος μεγάλο χαμένος ήταν  Δρουσιώτης. Ο Δρουσιωτης προσπάθησε για μια δεκαετία, σχεδόν μαζί με την Γιωρκάτζη, να φτιάξει μια εικόνα για τον εαυτό του σαν εκπρόσωποι της διερευνητικής δημοσιογραφίας. Όταν μάλιστα ο Τ. Παπαδόπουλος άφησε υπονοούμενα για τα συμφέροντα που εξυπηρετούσε ο Πολίτης [η εφημερίδα που τους πρόβαλε και τους δυο] ο Δρουσιώτης κτυπιόταν σαν εκπρόσωπος δήθεν της "έντιμης δημοσιογραφίας" ενάντια στην διαπλοκή. Και τώρα ξαφνικά πιάστηκε όχι απλώς στα πράσα – αλλά και άφωνος να μην μπορεί να εξηγήσει την εμπλοκή του στην διαπλοκή. Τελικά, ο Τάσσος κέρδισε κατά κράτος – και τον Πολίτη και τον Δρουσιώτη. Όταν η σύμμαχός τους, η Γιωρκάτζη, επικαλέστηκε στη Βουλή την ατάκα του Τάσσου για την περιρρέουσα [«όπως είπε και ο μακαρίτης ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν χρειάζεται να έχει χαρτόσημο..»] ο Πολίτης δεν είχε τι να πει, και ο Δρουσιώτης κρύφτηκε στις Βρυξέλλες. Ήταν φανερό ότι ήθελαν να προστατεύσουν την Γιωρκάτζη που ήξερε πολλά και για τους δυο – αλλά η διαπλοκή έβγαζε μάτι. Γιατί ο Δρουσιώτης δέχτηκε να αφαιρεθεί η αναφορά σε σύγκρουση συμφερόντων, αφού ήξερε για την εργοδότης της κόρης της Γιωρκάτζη; Προφανώς, συμμετείχε σε ένα ντηλ, και όταν διέρρευσε την χαζή έκθεση ιδεών που έκανε με την κοπτοραπτική, και πάλι πουλούσε υπηρεσίες. Ο Πολίτης της Κυριακής ήταν σε αυτό το πλαίσιο θλιβερός. Η εφημερίδα που καμωνόταν ότι τα «λέει όλα» έριξε πρωτοσέλιδα υποσχέσεις για δίκες τραπεζιτών και Αλκή για να ξεχαστεί ο Δρουσιώτης. Πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς πια την εφημερίδα του Παπαδόπουλου;

Μια ημιτελής νίκη της Καθημερινής
Αλλά και η Καθημερινή που κέρδισε κατά κράτος τον Πολίτη πια, δεν τα κατάφερε. Το δικό της βαρύ πυροβολικό, ο Παράσχος, στέκει ακόμα σαφώς – σε αντίθεση με τον εξευτελισμό του Δρουσιώτη και του αστεία σιωπή του Διονυσίου. Όμως, παρά το ότι ο Παράσχος είχε σαφώς δίκαιο και για την διαπλοκή που εξέφραζε η κόρη της Γιωρκάτζη, αλλά και η προηγούμενη της πορεία [όταν λ.χ. συγκάλυψε την παρατυπία του δανείου του τέως συζύγου της], εντούτοις η εφημερίδα του κ. Λοττίδη θυμίζει σε αρκετά σημεία τον Πολίτη – που φώναζε για τα σκάνδαλα του αντίπαλου του έκδοτη του αλλά έκανε γαργάρα τα δικά του σκάνδαλα. Έτσι, όταν η Γιωρκάτζη έριξε την σπόντα για το δικηγορικό γραφείο πίσω από την εφημερίδα η επίθεση έμεινε στην μέση. Ο Πολίτης έχει πια δημιουργήσει μια καχυποψία για το μοντέλο της δήθεν «ανεξάρτητης» εφημερίδας πίσω από την οποία κρύβονται επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία μπορεί να ρίχνουν σκάνδαλα σαν είδος εμπορικού πολέμου – κάθε προσπάθεια πια θα αναμετράται με την φούσκα της εκδοτικής προσπάθειας του Παπαδόπουλου.



[1] Συνέντευξη στον Αντένα 7/11/2014. «Ενώ για το πρόσφατο θέμα που προέκυψε με την Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, είπε ότι ο ίδιος θα είχε παραιτηθεί αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωνε ότι είχε καταχραστεί της εμπιστοσύνης του.» 


Ο πόλεμος της τιμής του πετρελαίου: Μια αμερικανική στρατηγική [;], ο κίνδυνος του μπούμερανγκ, και το δίκτυο παράνομου εμπορίου των ισλαμιστών



Μετά την σύνοδο της ΟΠΕΚ, η τιμή του πετρελαίου σημείωσε νέα θεαματική πτώση[1] όταν ο οργανισμός, ο οποίος ήταν κάποτε σχεδόν μονοπώλιο, ανακοίνωσε ότι δεν θα μειώσει την παραγωγή σαν τρόπου αντίδρασης στην πτώση. Ο βασικός παίκτης του ΟΠΕΚ, η Σαουδική Αραβία είχε ανακοινώσει προκαταβολικά ότι δεν κατέφευγε σε μια τέτοια κίνηση θεωρώντας ότι η τιμή θα ρυθμιστεί. Αρκετοί αναλυτές θεώρησαν ότι η απροθυμία της Σαουδικής Αραβίας έχει να κάνει με την αρνητική εμπειρία της δεκαετίας του 1980 όταν το πετρέλαιο έπεσε τελικά κάτω από 20 δολάρια. Το ζήτημα ωστόσο μπορεί να έχει να κάμει με τις αιτίες για την πτώση.

Τα αμερικανικά συμφέροντα και ο κίνδυνος του μπούμερανγκ
Σύμφωνα με τους περισσότερους παρατηρητές υπάρχουν δυο βασικοί λόγοι για την πτώση – ο ένας έχει να κάμει με την μείωση της ζήτησης λόγω επιβράδυνσης, και πάλι της παγκόσμιας ανάπτυξης, και των κινητήρων της, και ο άλλος έχει να κάμει με την αυξημένη προσφορά. Εδώ υπάρχουν δυο πηγές – η μια είναι η παραγωγή σχιστολιθικού αερίου ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, αλλά και η παράδοξη, όπως σχολίασε και ο Πούτιν αύξηση της προμήθειας από χώρες με εμφύλιους. Μετά την Συρία η άλλη χώρα με εμφύλιο και αυξημένη παραγωγή, είναι η Λιβύη. Αυτοί οι δυο παράγοντες μπορεί να θεωρηθούν ανεξάρτητοι, έχουν ωστόσο, κάτι κοινό – την πολιτική διάσταση. Η παραγωγή σχιστολιθικού αερίου στις ΗΠΑ, προκαλεί έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό από οικολογικές οργανώσεις οι οποίες θεωρούν ότι η μέθοδος παραγωγής είναι επικίνδυνη και καταστροφική, αλλά είναι ταυτόχρονα και μια, για την ώρα, επικερδής μέθοδος, για να μπορέσουν οι ΗΠΑ να μειώσουν την εισαγωγή ενέργειας αλλά και να αυξήσουν τον ρόλο τους στην παγκόσμια αγορά. Μια εκδοχή της αμερικανικής επέμβασης στην Ουκρανία, φέρει την Ουάσιγκτον να επιδιώκει όχι απλώς τη δημιουργία προβλημάτων ανάμεσα στην Γερμανία και την Ρωσία, αλλά και τη διεκδίκηση δικού της ποσοστού στην προμήθεια ενέργειας στην Ευρώπη. Αν, δηλαδή, η παροχή ενέργειας από την μέση ανατολή, αλλά και τη Ρωσία γίνει πολιτικά δύσκολη, τότε ίσως να ισοζυγιστούν τα αυξημένα κοστα μεταφοράς ενέργειας από τις ΗΠΑ. Σε αυτό το σενάριο οι ΗΠΑ ουσιαστικά μετά από την αποτυχία τους να προκαλέσουν κρίση με το ρούβλι, προσπαθούν τώρα να κτυπήσουν την ρωσική οικονομία μέσα από την μείωση των εισοδημάτων τους. και αυτό αφορά και άλλους αντίπαλους των ΗΠΑ όπως η Βενεζουέλα. Το πρόβλημα με αυτήν την πρακτική, όπως παρατήρησε και πάλι ο Πουτιν είναι ο κίνδυνος του μπούμερανγκ – η παραγωγή της σχιστολιθικής μορφής ενέργειας κυμαίνεται από 65 μέχρι 85 δολάρια. Με τα σημερινά δεδομένα είναι ακόμα οριακά επικερδής – και ήταν βέβαια πολύ επικερδής όταν το πετρελαιο ήταν στα 110 ή 120 δολάρια. Η μαζική προμήθεια ωστόσο έχει και την ανάποδη διάσταση. Καθώς πέφτει η τιμή, οι μικρές, τουλάχιστον -και αργότερα ενδεχομένως οι μεγαλύτερες- εταιρείες παραγωγής θα αρχίσουν να έχουν πρόβλημα. Ήδη το θέμα καταγράφεται στις ΗΠΑ. Αν λοιπόν η αυξημένη προσφορά είναι και μέρος της αντιπαράθεσης του νέου πολύ-πολικού σκηνικού στο παγκόσμιο σύστημα, μπορεί σύντομα οι ΗΠΑ να βρεθούν μπροστά στα δικά τους όρια, αν οι αντίπαλοι τους αποδειχθεί ότι έχουν αποθέματα για να αντέξουν αυτήν την έμμεση οικονομική επίθεση. Την πιο πιεστική ανάγκη, βέβαια, την έχουν την εμιράτα που βρίσκονται σε κατάσταση ντε φάκτο πόλεμου με πολλαπλές εστίες στη Μέση Ανατολή -και άρα εκτός από χρηματοδότηση φιλικών καθεστώτων πρέπει να συντηρούν και το κλίμα νομιμότητας των ίδιων των υπηκόων τους. Θεωρείται ότι εδώ υπάρχουν ακόμα αποθέματα κεφαλαίων ακόμα και με μια περιοδική πτώση. Από την πλευρά της Ρωσίας, η Μόσχα φαίνεται να  κλείνει προς την ενίσχυση της εσωτερικής παραγωγής και αγοράς – κάτι που μοιάζει και σαν μεταφερομένη μορφή της κρίσης σε δυτικούς εξαγωγείς.



Ποιος στηρίζει το δίκτυο διάθεσης των ισλαμιστών;

Η άλλη αιτία της μείωσης της τιμής του πετρελαίου είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα με βάση τα γεωπολιτικά δεδομένα – η αύξηση της παραγωγής στην Λιβύη παρά το ότι η αποσύνθεση της χώρας αυξάνεται, δείχνει ότι οι ισλαμιστές της Συρίας έχουν ουσιαστικά δημιουργήσει ένα παράλληλο δίκτυο πώλησης στο οποίο εντάσσονται τώρα και οι ομοϊδεάτες τους της Λιβύης. Φημολογείται ότι οι ισλαμιστές πουλούν στην μαύρη αγορά το πετρέλαιο μέχρι και 30 δολάρια. Αυτές οι τιμές φυσικά ασκούν πίεση προς τα κάτω, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ποιοι μηχανικοί επιτρέπουν αυτήν την μαύρη αγορά. Διότι για να αυξάνεται η παραγωγή σημαίνει ότι αυτό το δίκτυο διευρύνεται. Και είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος ότι δεν έχει την στήριξη κάποιων θεσμών – όπως λ.χ. το Κατάρ το οποίο έχει στενές σχέσεις με τους ισλαμιστές της Λιβύης. Αυτό ωστόσο μάλλον σημαίνει ότι εκτός από τον εξοπλισμό των ισλαμιστών κάποια εμιράτα ίσως και να ενθαρρύνουν το παράνομο δίκτυο πωλήσεων σαν μηχανισμό πίεσης πάνω σε αντίπαλους τους. Το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία λ.χ. παρά την προσπάθεια επαναπροσέγγισης εξακολουθούν να υποστηρίζουν αντίπαλους στην βόρεια Αφρική – η μεν Σαουδική Αραβία τον Σίσι ενώ το Καταρ, όπως και η Τουρκία τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αν το σκηνικό εξελιχθεί σε μπούμερανγκ όπως με την σχιστολιθική ενέργεια, θα φανεί. Πάντως το όπλο της ενέργειας φαίνεται πια αποκτά τις δικές του διαστάσεις στον άτυπο ψυχρό πόλεμο των μεγάλων δυνάμεων της μετά-ηγεμονικής εποχής – αλλά και στον αγώνα επικράτησης στην ημιπεριφέρεια.




Ρίξε λίγο Κέυνς στο παζάρι: ο Γιούγκερ, τα σκάνδαλα του ξεπλύματος της φοροδιαφυγής στις τράπεζες του Λουξεμβούργου, και η αναδυόμενη χορωδία νοσταλγίας του Κέυνς



Οι δίκες για το σκάνδαλο Libor και ο προσωρινός έστω εξορισμός διάφορων [όπως ο Χούριγκαν, ο Άκερμαν κλπ] στο συνοριακό περιθώριο της Κυπριακής τραπεζιτικής πραγματικότητας, πιστοποίησαν δυο δεδομένα: η Ε.Ε. δεν κατάφερε να ελέγξει τις τράπεζες και τα πρόστιμα για το Libor είναι απλώς φύλο συκής. Η ελπίδα ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα εποπτικό πλαίσιο που θα αποφεύγει φαινόμενα όπως του Ορφανίδη στην Κύπρο, στο μέλλον είναι αμφίβολο. Η εσωτερική οικονομία της Ευρώπης καθορίζεται πια ηγεμονικά από την Γερμανία που ρυθμίζει ανάλογα τις κινήσεις [επιτάχυνση ή επιβράδυνση] προς την ομοσπονδιακή ενοποίηση. Αυτό σημαίνει ουσιαστικά ότι μόνο το bail-in των μεγάλο-μετόχων και των μεγαλοκαταθετών μπορεί να θεωρηθεί σαν ο μηχανισμός που η Ε.Ε. έχει σαν εμπειρία για να αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη επόμενη κρίση – μέχρι την επιβολή πραγματικού ελέγχου στην ροή κεφαλαίων.

Όμως, η προνομιακή θέση των τραπεζών στην οικονομία προκαλεί και τις παρενέργειες σε δυο άλλους τομείς – αναπόφευκτα η οικονομία εξαρτάται από την παροχή ρευστότητας που δεν ελέγχεται από την πολιτική σφαίρα, αλλά και η ίδια η ροή κεφαλαίων ανάμεσα στις τράπεζες δημιουργεί ουσιαστικά ένα καθεστώς αφορολόγητου για το μεγάλο κεφάλαιο. Ήδη στην Κύπρο η πραγματικότητα της εκροής κυπριακών κεφαλαίων από το 2012, κάτι που απειλούσε την οικονομία [ακόμα και όταν τα ρωσικά κεφάλαια παρέμεναν στην Κύπρο] είναι ένα σκάνδαλο που δεν έχει διερευνηθεί – έστω και αν αναφέρεται ενδεικτικά η υπόθεση με τις υπεραγορές Ορφανίδη. Αντίθετα στη θεαματική πορεία προς το bail-in με την προσπάθεια των τραπεζιτών και των πολιτικών τους σύμμαχων να το μετατρέψουν σε ένα καθολικό φόρο για τις τράπεζες -που αποτράπηκε τελικά με την αντίδραση των κοινού- η ιδέα του «ξεπλύματος» -αλλά μόνο ανατολικών κεφαλαίων- φιγούραρε σαν κορυφαία κατηγόρια ενάντια στο κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα. Τις τελευταίες βδομάδες οι αποκαλύψεις για το πώς το Λουξεμπούργκ, η έδρα του κ. Γιούνκερ της Κομισιον και προηγουμένως του Γιούρογκρουπ, λειτουργεί ουσιαστικά σαν χώρος, όπου το κεφάλαιο βρίσκει καταφύγιο για να μην πληρώνει φόρους – και άρα με την ροή κεφαλαίων αποφεύγεται και η έστω και μερική αναδιανομή κεφαλαίου προς τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα μέσα από δημόσια έργα και παρεμβάσεις. Αυτή η τάση του κεφαλαίου αναπόφευκτα οδηγεί με την σειρά της στην ύφεση, αφού το κράτος δεν έχει χρήματα να επενδύσει στην οικονομία.

Ο Γιούνγκερ βρέθηκε τις τελευταίες βδομάδες υπό πίεση με αυτήν την διπλή έννοια – ως εκπρόσωπος του Λουξεμβούργου και του φορολογικού ξεπλύματος του κεφαλαίου, αλλά και ως επικεφαλής της Κομισιόν η οποία προβάλει ακόμα τη λιτότητα σαν πρακτική αντιμετώπισης της κρίσης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι φωνές για μια πιο παρεμβατική Ε.Ε., αλλά και γενικά μια παρεμβατική κρατική πολιτική στον δυτικό κόσμο [και για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους] αυξάνονται. Έτσι, μετά το ΔΝΤ που αναγνώρισε ότι και πάλι έκανε γκάφα με την επίμονη σε λιτότητα το 2010-11 που απλώς οδήγησε σε υπότροποι την ευρωπαϊκή κρίση -και άρα απλά ευνόησε την Γερμανία- τώρα και η Κομισιόν εξήγγειλε ένα φιλόδοξο σχέδιο εκατοντάδων εκατομμυρίων ενάντια στην ανεργία – η οποία λειτουργεί ως μηχανισμός τροφοδότησης των φυγοκέντρων δυναμικών στην Ε.Ε.

Όμως, μάλλον αυτά δεν θα αρκέσουν για να ξεχαστεί το πρόβλημα των τραπεζών σαν επιχειρήσεων που αντιμετωπίζονται προνομιακά γιατί ακριβώς εξυπηρετούν μερικά προνομιακά στρωματά που δεν θέλουν να υπάγονται στον έλεγχο της κοινωνίας, όπου παράγεται το κεφάλαιο – αλλά θέλουν την κοινωνία να πληρώνει το κόστος της κερδοσκοπίας και των ανάλογων φουσκών.