25 Ιαν 2015

Τρέχει τρέχει ο Μαυρογιάννης



Τρέχει τρέχει ο κ. Μαυρογιάννης στη Νέα Υόρκη να πείσει – εκλιπαρήσει τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να δεχτούν κάποιες προσθαφαιρέσεις στην έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν. Φυσικά, ο πρώτος μη ομολογημένος στόχος θα πρέπει να είναι η απόσπαση κάποιου ή κάποιων βέτο από τα μόνιμα μέλη, αλλά θα πρέπει να κρατιέται μυστικό από το φόβο της αποτυχίας. Πράγμα που δείχνει και την αβεβαιότητα που επικρατεί στην κυβέρνηση για το ζήτημα. Όπως πολύ καλά ομολογεί «με κάθε ειλικρίνεια» ο Νίκος Αναστασιάδης των αντιναχτών πατάτων, δεν γνωρίζει πλέον καθόλου που πάνε τα πράγματα. Κάποιος από τα μικρά κόμματα πάντως είπε ότι για να βοηθήσει κάποιος χρειάζεται ανταλλάγματα, είτε αυτός είναι Ρωσία, είτε Αμερική. Ο κ. Κέρι εκ μέρους του γνωστού στρατηγικού μας εταίρου πάντως επανέλαβε ότι η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και ότι θα πρέπει οι συνομιλίες να συνεχιστούν. (σε συνάντηση στο πόδι με τον κ. Αναστασιάδη στο Νταβός). Στο Νταβός όπου έτρεξε ο πρόεδρος να συναντήσει καμιά ψυχή που τον καταλαβαίνει. Φαίνεται ότι έκανε και μια δυο παρακλήσεις στον κ Άιντα.

Φλας μπακ
Κανονικά, θα έπρεπε να υπάρχει εκεί κανένας εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης για να συμφωνήσουν πλήρως πάνω στην πάγια γραμμή τους. Φέτος, όμως, η ελληνική κυβέρνηση μάχεται να σώσει τον εαυτό της ή τουλάχιστον να εμποδίσει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε πολιτικούς όρους αυτό σημαίνει, βέβαια, ότι η Ελλάδα δεν είναι τόσο κοντά όσο θέλησαν να νομίσουν ή νομίζουν ακόμα αρκετοί. Εξ’ου και η πολιτική σοφία των προβεβλημένων φιλοξενουμένων των μίντια στρέφεται προς Ρωσία ή Αμερική. Βέβαια, επανέρχεται η επωδός να επανατοποθετήσουμε το Κυπριακό στη σωστή του βάση της εισβολής κατοχής. Μια φαντεζί φαντασίωση στην οποία τοποθετείς και ξε-τοποθετείς ότι σου καπνίσει όποτε σου καπνίσει. Όταν, όμως, η λεγόμενη επανατοποθέτηση ζητείται από το κ Παπαδόπουλο υιό ή τον κ Λιλλήκα αποτελεί απλώς ένα ανέκδοτο. Δεν είναι ο πολύς Τάσσος που είχε ζητήσει επειγόντως συνομιλίες λίγο πριν το 2004 με βάση ένα από τα σχέδια Αννάν; Δεν είναι ο ίδιος που συνυπέγραψε με τους άλλους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι η Τουρκία είχε συμπεριφερθεί θετικά στις συνομιλίες. Αυτό σήμαινε ότι ο ίδιος είχε συμπεριφερθεί αρνητικά ή μήπως η στήλη καταλαβαίνει λάθος. Και δεν είναι μετά από την «αρνητική» αυτή συμπεριφορά που ο ΓΓ έκανε εκείνη την κακή έκθεση που ζητούσε να τερματιστεί η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Και δεν είναι ο κύριος Λιλλήκας που υπέγραψε τον κανονισμό για την πράσινη γραμμή για να μην αναγνωριστούν άμεσα από τις ευρωπαϊκές χώρες άλλα σημεία εισόδου στην τουρκοκυπριακή πλευρά; Και δεν είναι αυτοί οι κύριοι που μεταξύ άλλων απειλούν με κλείσιμο της γραμμής; Λοιπόν, απ' ότι φαίνεται δεν είναι κάλαθοι σκουπιδιών όλα τα συρτάρια του κόσμου. Είναι κι αυτό κυπριακή εφεύρεση. Σε άλλες χώρες τα σκουπίδια πετιούνται σε ειδικούς καλάθους.

Μην φεύγεις, μην φεύγεις Τοτάλ
Τρέχει και ο κ. Κασουλίδης, άμα βρει συνομιλητή από κοντά ή μακριά, για να αποσπάσει μια καλή λέξη για την γνήσια επιθυμία των Ελληνοκυπρίων να πείσουν ότι θέλουν συνομιλίες για λύση κι όχι συνομιλίες για τις συνομιλίες ή συνομιλίες μέχρι να βγάλουν το γκάζι (για να επικαιροποιήσουμε λίγο το σλογκανάκι μας). Πάντως προχθές ήταν σίγουρα Κύπρο και εξήγησε ότι η Τοτάλ θέλει να φύγει γιατί δεν βρίσκει εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα, κι όχι γιατί φοβήθηκε την Τουρκία κι ούτε γιατί φοβήθηκε τη ρευστότητα του Κύπριακού. Αυτά τα τελευταία είναι αποκυήματα αρρωστημένης φαντασίας, είπε ο κ. υπουργός αδειάζοντας διάφορους. Μεταξύ άλλων τον Νικόλα Παπαδόπουλο, που δήλωσε ότι αιτία για όλα αυτά είναι η υποχωρητικότητα Αναστασιάδη, ο οποίος δεν έπρεπε να υπογράψει εκείνη την κοινή δήλωση με τον κ. Έρογλου. Κι άμα δεν ξανάρχιζαν οι συνομιλίες το Μπαρπαρός δεν θα τολμούσε να τα βάλει με την αγωνιστική Κυπριακή Δημοκρατία. Ιδίως αν η τελευταία προλάβαινε να αγοράσει κάνα δυο πλοία ανοικτής θαλάσσης.
Εκλιπαρούμε τώρα και την Τοτάλ να μείνει και ψάχνουμε με τον εισαγγελέα να δούμε αν υπάρχει νομική δυνατότητα να κατεβάσουμε και κάνα σώβρακο. Φανταστείτε τώρα να κουβαλήσει και καμιά παράνομη πλατφόρμα η Τουρκία, παρ' όλο που για να μη ξεχνιόμαστε ο κ. Κασουλίδης , είχε δηλώσει με περιφρονητικό ύφος ότι δεν μπορεί να βρει πλατφόρμα η συγκεκριμένη χώρα για παράνομο σκοπό.

Και η Αγία Εκκλησία
Από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι στην Κύπρο ο κ. Άιντα, γράψαμε ότι σύντομα θα ζητούσαμε την αντικατάσταση του. Πράγματι, άρχισαν ήδη οι αναμενόμενες φωνές μόλις άρχισε ο άνθρωπος να μιλά. Όπως επίσης ξαναγράψαμε δεν πρόκειται για κάποια πρόβλεψη και πολύ περισσότερο για προφητεία. Απλώς η ελληνοκυπριακή πολιτική είναι προβλέψιμη. Σε μια, όμως, χιουμοριστική υπερβολή πριν μια ή δυο βδομάδες γράψαμε ότι θα ζητούσαμε και παραίτηση του κ. Μουν. Ο πρώτος που τίμησε την πρόβλεψη ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Αν ο κ. Μπαν Κι Μουν είπε δεν αισθάνεται ικανός να φέρει σε πέρας το έργο του δεν έχει παρά να παραιτηθεί. Ασφαλώς τις επόμενες μέρες το μέτωπο του αγώνα ενάντια στον κ. Μουν θα διευρυνθεί και θα επεκταθεί και σε λαϊκούς χαρακτηρισμούς στο διαδίκτυο.

Κι όμως...

Παρά τον γενικό θρήνο και οδυρμό για την κακιά έκθεση του κ. Μουν, ο οποίος θρήνος φαίνεται να προκύπτει και από μια ανικανότητα πρόβλεψης του πολιτικού κόσμου είναι δυνατόν να ιδωθεί ως επιτυχία κάποιος μετριασμός της έκθεσης ή και κάποιο βέτο. Δεδομένου, όμως, ότι η αναβλητικότητα είναι βασική συνιστώσα της ελληνοκυπριακής πολιτικής η καθυστέρηση ενός χρόνου που προκύπτει στις συνομιλίες και λόγω εκλογών σε Τουρκία και Τουρκοκυπρίους μπορεί εν μέρει να θεωρείται ως και επιτυχία για τους Ελληνοκύπριους. Την ίδια καθυστέρηση επιδίωκαν παραδοσιακά και η τουρκοκυπριακή δεξιά και όχι μόνο. Ο πρόεδρος της Βουλής δήλωσε ότι ανησυχεί από την αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα ψήγματα (σικ) αναγνώρισης του ψευδοκράτους. Όμως, αυτό είναι πλέον σαφώς αναμενόμενο από το 2004 και όσο ακολουθούμε πολιτική άρνησης, πάλι είναι σαφές ότι εκεί οδηγούνται τα πράγματα. Συνεπώς, ο θρήνος για την αναγνώριση και αποαναγνώριση είναι μάλλον κροκοδείλιος. Τα πραγματικά κλάματα αφορούν περισσότερο στα γκάζια. Είναι μια κυνική διαπίστωση, αλλά τι άλλο μπορεί να αναμένει κανείς από μια οικονομικο-πολιτική ελίτ που έπαιξε την οικονομία του τόπου στα ζάρια; Τελικά, όμως και τα γκάζια φαίνεται να λιγοστεύουν τελευταίως.

Οι Τράπεζες, το νεοαποικιακό πλαίσιο των ξένων μεγαλομετόχων που θέλουν πακέτα δανείων και εκποιήσεις, η Χρυστάλλα που τις υπακούει δημόσια και ο Χάρης που αγωνίζεται να συγκαλύψει τον Λεπτό και τους μεγαλοοφειλέτες [και φυσικά τα ΜΜΕ ακολουθούν πιστά]



Αυτή τη βδομάδα, οι τράπεζες, τα προβλήματα και τα σκάνδαλα τους έκαναν μια μικρή επιστροφή στην επικαιρότητα – και αμέσως έτρεξαν οι ίδιοι που λογόκριναν και πριν το 2012 να αλλάξουν έμφαση. Ο Χ. Γεωργιάδης έτρεξε να καλύψει τον Λεπτό και άρχισε να μιλά για τον Σιαρλή (;) ο Α. Μιχαηλίδης του Φιλελευθέρου του έκανε μεν κριτική, γιατί έριξε κάτι ατεκμηρίωτο και, όπως φάνηκε, παραπλανητικό, αλλά συνέχισε από εκεί που έμεινε ο Χάρης. Κουβέντα για τα δάνεια του Λεπτού. Και όπως πάντα η ουσία ήταν αλλού – στις εκποιήσεις και στην προσπάθεια μερικών να δώσουν στις τράπεζες εξουσία. Έτσι, όταν η Χ. Γιωρκάτζη φάνηκε να υπόσχεται ότι κάτι θα γίνει με τα επιτόκια, την επομένη οι τράπεζες ξεκαθάρισαν who is the boss – και με βάση τους κανονισμούς. Για αυτό άλλωστε διορίστηκε η κ. Χρυστάλλα. Για να τις εξυπηρετεί και όχι να πιέζει. Ήταν ένας εξευτελισμός που δείχνει το μέγεθος της εξουσίας των τραπεζών. Διότι το πραγματικό πρόβλημα – αυτό των μη εξυπηρετούμενων δανείων – θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί από το 2013 με την πρόταση-προσπάθεια του τότε διοικητή, του Π. Δημητριάδη για την δημιουργία «καλής» και « κακής» τράπεζας. Αυτό, όμως, δεν βόλευε την προσπάθεια των μεγαλομετόχων να παραμείνουν στο παιχνίδι (έστω και αν τελικά έχασαν όπως δείχνει η θεαματική ήττα του αρχιεπίσκοπου μέχρι και στην Ελληνική) αλλά και των μεγάλο-οφειλετών που ήθελαν να κρυφτούν πίσω από τους μικρό-οφειλέτες. Και έτσι φτάσαμε στην ισοπεδωτική προσπάθεια για εκποιήσεις, στην οποία η κυβέρνηση (λειτουργώντας ουσιαστικά σαν εκπρόσωπος των μεγάλο-οφειλετών, αλλά και του νέου διεθνούς κεφαλαίου/επενδυτών που ήρθε για τις τράπεζες) προσπαθεί ακόμα να εμποδίσει την «προστασία των μικρών» - για την πρώτη κατοικία λ.χ.

Υπάρχει, όμως, μια ουσιαστική διαφορά τώρα πια – δεν είναι το τοπικό κεφάλαιο και η τοπική ελίτ που καθορίζει το παιχνίδι, αλλά οι ξένοι επενδυτές. Αυτοί που πιέζουν έντονα και για τις εκποιήσεις – διότι θέλουν να αγοράσουν πακέτα κυπριακών δανείων και να κάνουν μια μαζική εξαγορά κυπριακών περιουσιών και γης. Αυτό που έχουμε μετά την συντριβή του κυπριακού τραπεζιτικού κεφαλαίου είναι μια αναδυόμενη μορφή αποικιοκρατίας. Μέσα από τις τράπεζες, πια, αλλά με τους τοπικούς τους εκπροσώπους να είναι πια εκφραστές αυτής της επέμβασης. Και αυτοί οι εκφραστές είναι από την κυβέρνηση, αλλά και από τις δυο πτέρυγες της δεξιάς – τους απορριπτικούς και τους δουλοπρεπείς φιλοδυτικούς [ο όρος φιλελεύθεροι δεν έχει νόημα πλέον].

Η υπόθεση Ζωγραφάκη και η αποκατάσταση του κατεστημένου που προκάλεσε την κρίση: όταν ο ελεγκτής της Τράπεζας υποδεικνύει ότι θα έπρεπε να παραιτηθεί, η αναφορά του λογοκρίνεται ..και στο τέλος παραιτείται ο ίδιος για να επιστρέψει όλη η παλιά παρέα που οδήγησε στην αγορά των ελληνικών ομολόγων;
Το ότι συνεχίζεται η αποκατάσταση των στελεχών, που τα έκαναν μαντάρα στις τράπεζες είναι φανερό και λογοκρίνεται, καθώς τα νέα αφεντικά έχουν επιβάλει μια σιωπή ανάλογη εκείνης του Βγενόπουλου. Ένα ακόμα κλασικό παράδειγμα μετά την συμπερίληψη του Πατσαλίδη [που εχει οικογενειακές προσβάσεις το υπουργείο οικονομικών] στο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου [παρά το ότι εκκρεμεί εναντίον του κατηγορία για διαγραφή στοιχειών που αφορούσαν τα σκάνδαλα της τράπεζας – ιδιαίτερα εκείνα της αγοράς των ελληνικών ομολόγων] τώρα είχαμε και το επεισόδιο Ζωγραφάκη. Ο εσωτερικός ελεγκτής της τράπεζας, ο κ. Τσολάκης, εισηγήθηκε την παύση του κ. Ζωγραφάκη. Αντί, όμως, η διοικήτρια της Κεντρικής να τηρήσει τις διαδικασίες, τις παρέκμαψε για να δώσει άδεια να συμμετέχει ο Ζωγραφάκης στο ΔΣ. Έχει γερές πλάτες και στα ΜΜΕ ο κ. Ζωγραφάκης [υπενθυμίζεται ότι το όνομά του αναφερόταν στο sms του εκδότη του Φιλελευθέρου, που αποκάλυψε η Καθημερινή το φθινόπωρο του 2013. Και τελικά παραιτήθηκε ο κ.Τσολάκης – και πέρασε στα λογοκρινόμενα των ΜΜΕ, με εξαίρεση την Χαραυγή. Οπότε είναι πια σαφές ότι οι τράπεζες διοικούν την Κεντρική, αντί να τις ελέγχει η Κεντρική. Και τα ΜΜΕ υπακούουν..και ψάχνουν για «σκάνδαλα» αλλού…

Η κ. Γιωρκάτζη ρίχνει μια ατάκα και μετά η Κεντρική αποκαθιστά την θέση των τραπεζών
Το μεγάλο ζητούμενο αυτή την εποχή είναι ο έλεγχος των τραπεζών που, αφού δεν γίνεται από την Κεντρική γίνεται από την Βουλή, η οποία ζητά εξηγήσεις. Και φυσικά, το κεντρικό επίμαχο ζήτημα είναι αυτό των εκποιήσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η κ. Γιωρκάτζη πήγε στη Βουλή και πιστοποίησε ότι σχεδόν τα μισά δάνεια είναι μη εξυπηρετούμενα. Σε μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα παραδοχή, ο Χ. Γεωργιάδης παραδέχθηκε ότι η αιτία της κρίσης είναι οι τράπεζες – οι οποίες έκαναν επέκταση χωρίς σχεδιασμό και χωρίς να έχουν καν τα κεφάλαια. Ο Γεωργιάδης, βέβαια, ως απολογητής των νέων αφεντικών, τους οποίους διεκολύνει, αναφέρονταν στο παρελθόν. Αντίθετα, οι βουλευτές ρωτούσαν για τον παρόν. Σε εκείνο το πλαίσιο, ρωτήθηκε και η κ. Γιωρκάτζη για τα επιτόκια – και έκανε μια ασαφή αναφορά ότι θα υπάρξουν εξελίξεις σε 15 μέρες, η οποία αναφορά στο πλαίσιο της συζήτησης εκλήφθηκε ως υπόσχεση για παρέμβαση για μείωση των επιτοκίων. Την άλλη μέρα, η Κεντρική εξευτέλισε την Γιωρκάτζη με μια διάψευση που μυρίζε ποιός είναι το αφεντικό – οι τράπεζες αρνήθηκαν με σαφήνεια και η Κεντρική μετέφερε τον λόγο τους. Και μάλιστα η διάψευση δεν έγινε καν με ανακοίνωση της Κεντικής αλλά ο κ. Δημητρίου, διευθυντής του τμήματος εποπτείας, αποκατέστησε την θέση των τραπεζών με δηλώσεις σε τηλεοπτικό σταθμό. Διότι μπορεί η κ. Γιωρκάτζη να έχει την αδυναμία να ρίχνει ατάκες [όπως για τους φοροφυγάδες που συναντούσε στα κοκτέηλ μέχρι τους δικηγόρους που κυβερνούν την Κύπρο] αλλά άμα της δείξουν ποιός είναι το αφεντικό, ξέρει μια χαρά να υπακούει. Και δεν τηρουνται καν τα θέσμια (ποιός εκφράζει την Κεντρική με δηλώσεις).

Μην μου τον Λεπτό αναφέρεις: Γιατί αγχώνεται ο Χάρης;
Η άλλη ιστορία ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Η βουλευτής Ειρήνη Χαραλαμπίδου επανέφερε το ζήτημα, που τώρα πια προσπαθούν να λογοκρίνουν τα ΜΜΕ – το θέμα των υποχρεώσεων των μεγαλοοφειλετών. Και εστίασε στον Κ. Λεπτό, ο οποίος όχι μόνο είναι ανάλογος, σε δάνεια του Αρίστο, αλλά τα δάνεια του φαίνεται να εξασφαλίστηκαν με μη διαφανείς διαδικασίες και χωρίς εγγυήσεις. Εκεί ο αντιπρόσωπος της Λεπτός ήταν ο Χ. Γεωργιάδης που προσπάθησε να στρέψει την προσοχή αλλού με μια αναφορά στην εποχή που γινόταν η συζήτηση για το διορισμό συμβουλίου στην Λαϊκή. Ιδού ο διάλογος:
Ε. Χαλαμπίδου: «Έγινε αναδιάρθρωση των δανείων του Χ μεγαλοοφειλέτη επιχειρηματία; Έχουν όλα τα δάνεια του εξασφαλίσεις;»
Χ. Γεωργιάδης: «Για την επικέντρωση σε έναν πελάτη, εγώ θα ανέμενα ότι με το δημοσιογραφικό σας παρελθόν θα ρωτούσατε συγκεκριμένα ποιος είναι εκείνος ο τραπεζίτης που είχε τις γνωστές σχέσεις με το συγκεκριμένο όμιλο και ο οποίος σήμερα μπορεί με άλλο καπέλο να είναι σύμβουλος του πρώην πελάτη του».
Ε. Χαλαμπίδου: «Ποιος είναι αυτός ο τραπεζίτης;»
Χ. Γεωργιάδης: «Ποιος είναι αυτός που έγραψε την ατάκα «Andros and his people»».

Η Ειρήνη Χαραλαμπίδη παρέπεμψε στον Υπουργό Οικονομικών, όταν ρωτήθηκε σχετικά μετά τη συνεδρίαση.

H Βουλευτής ΑΚΕΛ είπε «Ποιοι υπέγραψαν τόσα μεγάλα δάνεια χωρίς την υπογραφή κυμαινόμενων επιβαρύνσεων;»

Κατά τη συζήτηση, εκπρόσωποι των τραπεζών ανέφεραν ότι έγιναν επανεκτιμήσεις, στο πλαίσιο των τεστ αντοχής, κάτι που πλέον θα γίνεται σε τακτά διαστήματα, με τον έλεγχο της εποπτείας των τραπεζών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.


Η στρατηγική της Μετατόπισης – από το 2012 μέχρι το 2015: όταν κινδυνεύουν τα συμφέροντα, μερικοί ρίχνουν κοκκαλάκια Μετατόπισης και τα ΜΜΕ τρέχουν πειθήνια – από την λογοκρισία της επιβολής του Φιλίππου μέχρι τον Λεπτό
Έμμεσα, βέβαια, αναφερόταν στον κ. Σιαρλή – ότι ήταν σύμβουλος της Λεπτός. Επί της ουσίας, όμως, ο υπουργός παρέπεμπε σε μια ανάλογη στιγμή μετατόπισης. Τότε, το ΔΗΣΥ μαζί με το ΔΗΚΟ επέμεναν να διοριστεί ο κ. Φιλίππου στο ΔΣ. Αυτή η συζήτηση ήταν άβολη βέβαια για να δημοσιοποιηθεί, διότι έδειχνε ότι τα δυο κόμματα ήθελαν να επιβάλουν κάποιο δικό τους και με κάποια ιδιαίτερα συμφέροντα. Οπότε για να μετατοπιστεί η έμφαση, ξαφνικά άρχισε ο Αβέρωφ (ο προστάτης του Λεπτού, ουσιαστικά, ο οποίος όμως κράτησε χαμηλούς τόνους τώρα, αφήνωντας τον Γεωργιάδη να κάνει τον δικηγόρο] να ρίχνει στα ΜΜΕ το κοκκαλάκι ότι δίπλα από ένα όνομα υπήρχε η σημείωση «andros and his people». Τα ΜΜΕ εστίασαν εκεί και η επιβολή του Φιλίππου πέρασε στα αζήτητα. Ιδού μια αναφορά στα τότε γεγονότα – ήταν ένα τυπικό επεισόδιο μετατόπισης. Όπως, τώρα, με το κοκκαλάκι Σιαρλή για να λογοκριθεί το όνομα Λεπτός.
«Ίσως και ως χαρακτηριστικό της όλης διαδικασίας στην αντιμετώπιση της κρίσης των τραπεζών από τα ΜΜΕ, ακόμα και η τελική επιλογή των μελών του Δ. Σ.  φαίνεται να χαρακτηρίσθηκε από μια Μετατόπιση για να μην εστιαστεί το θέμα σε ένα επίμαχο άτομο. Προς τα έξω, μέσω των ΜΜΕ, βγήκε τότε ένα σημείωμα στο βιογραφικό ενός υποψήφιου, το οποίο αναφερόταν ότι τον εν λόγω υποψήφιο στήριζαν οι «andros and his people». Η παραπομπή, όπως εμφανίστηκε από τον αναπληρωτή πρόεδρο του ΔΗΣΥ, φάνηκε να εστιάζει στον ηγέτη του ΑΚΕΛ, Άντρο Κυπριανού. Την επομένη, ωστόσο, η κατ’ εξοχήν εφημερίδα του ΔΗΣΥ, η Αλήθεια, διαφοροποιήθηκε και στήριξε την υποψηφιότητα του συγκεκριμένου ατόμου, ενώ την μεθεπόμενη και ο Φιλελεύθερος θεώρησε ότι έπρεπε να απολογηθεί στον Α. Κυπριανού για τα υπονοούμενα που άφησε. Σε αυτή την θεαματική εκτροπή, ωστόσο, πέρασε απαρατήρητο κάτι άλλο το οποίο κωδικοποίησε ο Φιλελεύθερος στο τέλος του πρωτοσέλιδου άρθρου του:
«Κατά την πολύωρη συνεδρία στη Βουλή, η διαμάχη επικεντρώθηκε στο όνομα του κ. Φιλίππου, πρώην αξιωματούχου της Κεντρικής Τράπεζας, με το Δημοκρατικό Κόμμα να τον επιβάλει αν και ήταν εκτός λίστας του Υπουργείου Οικονομικών και το ΑΚΕΛ αντιτίθετο σφοδρά. Τελικά όμως ο κ. Φιλίππου διορίστηκε.»[1]
Αυτός ο διορισμός παρέμεινε αδιευκρίνιστος – γιατί επέμενε το ΔΗΚΟ; Γιατί υπήρξε αντιπαράθεση; Είναι ένα από τα νέα θέματα, τα οποία τα ΜΜΕ συνεχίζουν να λογοκρίνουν.

Το θέμα δεν έμεινε στον Φιλελεύθερο. Ακόμα και ο Περσιάνης της Καθημερινής λ.χ. που καμωνόταν ότι κρατούσε αποστάσεις, εστίασε στο κοκκαλάκι για να μας πει ότι ήταν κομματικοί οι διορισμοί. Ο Φιλίππου, όπως και ο Λεπτός σήμερα έγιναν αόρατοι.

Ένα ανάλογο επεισόδιο παίχτηκε και στην στήλη του Α. Μιχαηλίδη του Φιλελευθέρου το Σάββατο όταν, αφού έκανε κριτική στο κ. Γεωργιάδη γιατί έκανε παραπλανητική αναφορά στον Σιαρλή – ο ίδιος διέψευσε ότι είχε σχέσεις με τον Λεπτό και ο Γεωργιάδης σιώπησε ένοχα- και ακολούθως, αποφεύγοντας να πει λέξη για τον Λεπτό, κατέληξε στην..Ομόνοια σαν άλλος Καρυδάς.

Διότι το πραγματικό πρόβλημα – αυτό των μη εξυπηρετούμενων δανείων – θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί από το 2013 με την πρόταση-προσπάθεια του τότε διοικητή, του Π. Δημητριάδη για την δημιουργία «καλής» και « κακής» τράπεζας. Αυτό όμως δεν βόλευε την προσπάθεια των μεγαλομετόχων να παραμείνουν στο παιχνίδι (έστω και αν τελικά έχασαν όπως δείχνει η θεαματική ήττα του αρχιεπίσκοπου μέχρι και στην Ελληνική) αλλα και των μεγάλο-οφειλετών που ήθελαν να κρυφτούν πίσω από τους μικρό-οφειλέτες. Και έτσι φτάσαμε στην ισοπεδωτική προσπάθεια για εκποιήσεις στην οποία η κυβέρνηση (λειτουργώντας ουσιαστικά σαν εκπρόσωπος των μεγάλο-οφειλετών αλλα και του νέου διεθνούς κεφαλαίου/επενδυτων που ήρθε για τις τράπεζες) προσπαθεί ακόμα να εμποδίσει την «προστασία των μικρών» - όπως λ.χ. για την πρώτη κατοικία…





[1] Φιλελεύθερος,  24/5/2012, σελ. 1: «Νέο Αγκάθι για την Λαϊκή»





Αυτά που δεν λέγονται για την «κρίση στην ΕΔΕΚ» ή είναι τυχαίο που η αστυνομία-εισαγγελία προβάλει τις κατηγορίες εναντίον του Σαρίκα, πριν σημαντικές στιγμές για την ΕΔΕΚ, ενώ ο δικηγόρος του Μαληκκίδη, του βασικού μάρτυρα εναντίον του Σαρίκα, είναι ο..Ευσταθίου;



Την Παρασκευή είχαμε και πάλι την συνηθισμένη επανάληψη από το δίκτυο που κατασκευάζει θεάματα γύρω από την Πάφο. Μετά από μια περίοδο λογοκρισίας το θέματος (στην προσπάθεια να ξεχαστούν οι εργολάβοι) ανακοινώθηκε ότι εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για Έλληνα καθηγητή σε σχέση με το θέμα του ΣΑΠΑ. Για όσους έχουν την αυταπάτη ότι το θέμα έχει να κάνει έστω και απόμακρα με εργολάβο, ας προσγειωθούν – το θέμα αντίθετα έχει να κάνει με τις κατηγορίες εναντίον Σαρίκα. Ξαφνικά, λοιπόν, η αστυνομία, μετά από τόσες μέρες κλπ, αποφασίζει να επαναφέρει το θέμα Σαρίκα στην επικαιρότητα, ακριβώς πριν την σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΔΕΚ, την Κυριακή. Όπως εντελώς τυχαία, ας πούμε, πήγε το θέμα Σαρίκα στο Ανώτατο ακριβώς πριν τις εκλογές στην Πάφο, όπου ο ΔΗΣΥ (και οι κρατικοί μηχανισμοί που φαίνονται να είναι στην υπηρεσία του) προωθούσε την εκλογή κομματικού στελέχους, «ιδιωτικού υπάλληλου» εργολάβων. Άρα η επίθεση στην ΕΔΕΚ που ταυτίστηκε με την αντιπολίτευση είχε την χρησιμότητά της. Όπως ενδεχομένως και τώρα.

Υπάρχει, βέβαια, ένα σκάνδαλο το οποίο τα ΜΜΕ θα συγκαλύψουν. Όταν πήγε στο Ανώτατο η εισαγγελία, ο κ. Κ. Κληρίδης βρέθηκε μπροστά σε μια διπλή έκπληξη – από την μια ο κ.Σαρίκας, αντιλαμβανόμενος το θεαματικό της όλης υπόθεσης [δεν θα ακολουθούσε και θεαματική σύλληψη με χειροπέδες για να ευκολυνθεί ο κ. Φαίδωνος, όπως έγινε και με τον κ. Σιαηλή;] έθεσε ένσταση παρά τα όσα έλεγε πριν, ενώ τα στοιχεία της εισαγγελίας ήταν όντως ελλιπή. Για αυτό όμως την ευθύνη την είχε ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου λογικά, που «έτρεχε» [μερικοί θα μπορούσαν να πουν και κατασκεύαζε] το θέμα της Πάφου. Οπότε η εισαγγελία υποσχέθηκε να επανέλθει με στοιχεία, τα οποία διέθετε κλπ. Η ξαφνική προσπάθεια να συλληφθεί ή να «εκβιαστεί» [όπως φαίνεται να κατάντησε πια να κάνει μια πτέρυγα της εισαγγελίας – αστυνομίας, αν κρίνει κανείς από την περίπτωση-επεισόδιο Δρακόπουλου-Βέργα και της γυναίκας του τελευταίου] ο έλληνας καθηγητής, Γιώργος Μπάφας, αποκαλύπτει ότι η εισαγγελία δεν έχει «επαρκή μαρτυρία» για τον κ. Σαρίκα. Και άρα θα έπρεπε κάποιοι να απολογηθούν. Τώρα, δεν τίθεται βέβαια το ερώτημα, αλλά αυτές οι παραπλανητικές δηλώσεις και κατασκευασμένα θεάματα θα πρέπει αναπόφευκτα κάποτε να διερευνηθούν. Όπως και οι «τυχαίες» συμπτώσεις των ημερομηνιών ανακοινώσεων.

Όμως, το θέμα της συγκάλυψης είναι και ευρύτερο. Η αρχική μας έρευνα αποκαλύπτει μια διάσταση, η οποία μέχρι τώρα συγκαλύπτεται – αποκρύβεται ουσιαστικά. Ο ρόλος της οικογένειας Ευσταθίου στο όλο θέμα. Υπενθυμίζουμε ότι ο Γ. Ευσταθίου, ο οργανωτικός της ΕΔΕΚ, ο οποίος παραιτήθηκε, προκαλώντας και την αντίδραση – παραίτηση του κ. Ομήρου φέρεται να έχει σχέση με την υπεράσπιση του ατόμου που ισχυρίζεται ότι εμπλέκεται στο θέμα ο κ. Σαρίκας: του κ. Μαλεκκίδη. Ο δικηγόρος του κ. Μαλεκκίδη φαίνεται να είναι ο αδελφός του, ο Κ. Ευσταθίου. Το ότι λοιπον οι αντίπαλοι, ουσιαστικά, του κ. Ομήρου, φαίνονται από αυτές τις πληροφορίες, να συνδέονται με τον βασικό κατήγορο, τόσο του σύμμαχού του [του κ. Σαρίκα] αλλά και του νεκρού του αδελφού [ο οποίος κατηγορείται επίσης ότι πήρε χρήματα] θέτουν σαφώς θέμα διερεύνησης σύγκρουσης συμφερόντων δικηγόρων με πολιτικές-κομματικές βλέψεις.

Θα δημοσιεύσουμε οποιαδήποτε διάψευση, αλλά τα δεδομένα από την προηγούμενη υπό αμφισβήτηση υπόθεση είναι τα εξής: Όπως φάνηκε στην κατασκευή της υπόθεσης της Δρομολαξιάς, η πρόθεση της εισαγγελίας να κατηγορήσει κάποιους [λ.χ. η ατάκα «ο Ρίκκος θέλει τον Κιττή»] δεν έγινε με υποβολή μέσω των ανακριτών, αλλά με άμεση προσφορά μέσω του δικηγόρου του Λίλλη. Σε αυτό το πλαίσιο, αν στην περίπτωση της Πάφου είχαμε μια προσπάθεια, και πάλι της εισαγγελίας, να κατηγορήσει κάποιον [ας πούμε «ο..θέλει τον Σαρίκα που κάνει θέμα-πρόβλημα στην επιτροπή θεσμών»], τότε αυτό μπορεί κάλλιστα να έγινε μέσω δικηγόρου. Και μάλιστα, δικηγόρου που αν επαληθευτούν οι πληροφορίες μας, είχε και προσωπικό συμφέρον να υποβάλει-εισηγηθεί στον Μαληκκίδη ότι αν κατηγορούσε τον Σαρίκα και τον αδελφό του Ομήρου, θα είχε ανταλλάγματα όπως ο Λίλλης [απαλλαγή από μερικές ή αρκετές κατηγορίες κλπ].

Αν υπάρχει η οικογενειακή-επαγγελματική σχέση των Ευσταθίου με τον Μαληκκίδη αυτή είναι μια ενδεχόμενη, αν όχι πιθανή, διάσταση της όλης υπόθεσης – όπως δείχνει το τεκμήριο των ηχογραφήσεων για το πώς οικοδομήθηκε η «δίκη της Δρομολαξιάς». Διότι αν δεχθεί κάποιος ότι ο κ. Μαληκκίδης ήταν το άτομο κλειδί, η επιλογή να μιλήσει για μικρό-ποσά μερικών δεκάδων χιλιάδων που εστιάζουν μάλιστα σε πολιτικά άτομα που θα δέχονταν επίθεση από την κυβέρνηση και τα συμφέροντα που ενδεχομένως εκπροσωπούν άτομα, που είναι και νομικοί του εκπρόσωποι – και όπως έχουμε δει, και στην υπόθεση της Δρομολαξιάς, οι «νομικοί» - κρατικοί ή μη δεν είναι κατ’ ανάγκη ουδέτεροι – ή αμέτοχοι. Συχνά το αντίθετο. Το σκάνδαλο Λίλλη και η αθώωση του ανθρώπου που έφτιαξε μια υπόθεση για την οποία κατηγορήθηκαν άλλοι, ενώ ο ίδιος έβγαλε και επιπρόσθετο οικονομικό κέρδος, είναι δείγμα πώς αντιλαμβάνονται πια μερικοί το νόμο ως μέρος κομματικής πρακτικής.

Στο βαθμό, λοιπόν, που αυτά τα δεδομένα δεν διαψευσθούν, τότε ενδεχομένως αυτά που συζητούνται να είναι απλώς επιφανειακά – και να είναι καιρός να συζητηθεί το πώς στήνεται η «κρίση στην ΕΔΕΚ».

Για την ώρα, δημοσιεύουμε δυο ενδιαφέρουσες αναφορές, έστω και από την επιφάνεια των ΜΜΕ. Την αναφορά στον κ. Ευσταθίου ως δικηγόρο του κ. Μαληκκίδη. Και μια παραπομπή στον κ. Λυσσαρίδη, που όχι μόνο δεν τηρεί ίσες αποστάσεις, αλλά το παλεύει ενεργά για να κερδίσουν κάποιοι. Άρα το θέμα μπορεί να μην είναι στην Πάφο, αλλά στην Λευκωσία που κατασκευάζεται:

Το ίδιο αίτημα υπέβαλε στο Δικαστήριο και ο συνήγορος υπεράσπισης του Ε. Μαλληκίδη, ο δικηγόρος Κώστας  Ευσταθίου. - See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/195644/anavoli-tis-dikis-gia-to-skandalo-tou-sapa#sthash.r0oxXylA.dpuf

Και ο υποτιθέμενος αποστασιοποιημένος τέως πρόεδρος που δεν μπορεί χωρίς το τηλέφωνο – και τις παρεμβάσεις του για να ελέγχει…
Η συνεδρία φαίνεται να έγινε σε ιδιαίτερα ήρεμο κλίμα, παρά το τεταμένο κλίμα το οποίο επικρατούσε τις τελευταίες μέρες. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, φαίνεται να συζητήθηκαν πολλά τα οποία έγιναν τις τελευταίες μέρες. Ο β’ αντιπρόεδρος της ΕΔΕΚ Κωστής Ευσταθίου ζήτησε όπως ο Γιαννάκης Ομήρου να απαντήσει στα περί εκβιασμού του. Άλλωστε, τόσο ο ίδιος όσο και ο αδερφός του, ο παραιτηθείς Κεντρικός Οργανωτικός Γιάννος Ευσταθίου, φαίνεται να στοχοποιήθηκαν τις τελευταίες ημέρες από κύκλους της ΕΔΕΚ, ως οι κύριοι αυτουργοί της παραίτησης Γιαννάκη Ομήρου.  Σημειώνεται πως κατά τη διάρκεια της τρίωρης συνεδρίας, ο Επίτιμος Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης, φαίνεται να έπαιρνε συνεχώς τηλέφωνο τα στελέχη που συμμετείχαν στο Πολιτικό Γραφείο ούτως ώστε να μάθει λεπτομέρειες για την έκβαση της συνεδρίας.

Και αξίζει ίσως σε αυτά τα πλαίσια να διερευνηθούν και οι σχέσεις μερικών δικτύων ηγετικών στελεχων στην ΕΔΕΚ με μερικούς από τους ύποπτους από τις εταιρείες των εργολάβων οι οποίοι απαλλάγηκαν. Αλλά θα επανέλθουμε…


Ο δικηγόρος του κ. Μαλεκκίδη φαίνεται να είναι ο αδελφός του (Γ. Ευσταθίου), ο Κ. Ευσταθίου. Το ότι λοιπόν οι αντίπαλοι, ουσιαστικά, του κ. Ομήρου, φαίνονται από αυτές τις πληροφορίες, να συνδέονται με τον βασικό κατήγορο, τόσο του σύμμαχού του [του κ. Σαρίκα] αλλά και του νεκρού του αδελφού… θέτουν σαφώς θέμα διερεύνησης σύγκρουσης συμφερόντων δικηγόρων με πολιτικές-κομματικές βλέψεις. Θα δημοσιεύσουμε οποιαδήποτε διάψευση, αλλά…: Όπως φάνηκε στην κατασκευή της υπόθεσης της Δρομολαξιάς η πρόθεση της εισαγγελίας να κατηγορήσει κάποιους [λ.χ. η ατάκα «ο Ρίκκος θέλει τον Κιττή»] δεν έγινε με υποβολή μέσω των ανακριτών, αλλά με άμεση προσφορά μέσω του δικηγόρου του Λίλλη. Σε αυτό το πλαίσιο, αν στην περίπτωση της Πάφου είχαμε μια προσπάθεια, και πάλι της εισαγγελίας, να κατηγορήσει κάποιον [ας πούμε «ο..θέλει τον Σαρίκα που κάνει θέμα-πρόβλημα στην επιτροπή θεσμών»] τότε αυτό μπορεί κάλλιστα να έγινε μέσω δικηγόρου. 

Τώρα και το ρουσφέτι στα Δικαστήρια; Δεν στέγνωσε ακόμα το μελάνι των απολογητών της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης και η εσωτερική αντιπαράθεση θυμίζει την πραγματικότητα: Να είναι άραγε τυχαίο ότι ο κ. Δαυίδ του δικαστηρίου της Δρομολαξιάς ήταν στην ομάδα των προνομιακών προαγωγών που «παραβίαζαν» τα θέσμια; [ ή μήπως χρειάζεται και ένα «Παναγή» για να πει αυτό που υποψιάζονται πια πολλοί;]

« Η Νομική είναι η τέχνη του αγαθού και του ίσου»

Celsus


Δεν έχουν περάσει πολλές βδομάδες από την απόφαση της «δικής της Δρομολαξιάς» που σαφώς, όχι μόνο δίχασε, αλλά και άφησε ένα αίσθημα ευνοιοκρατικής και μη δίκαιας αντιμετώπισης. Μερικοί θα μπορούσαν να πουν και κατευθυνόμενης διαδικασίας, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο κ.Τσουρής τοποθετήθηκε στον κατάλογο του κατηγορητηρίου με «τηλεφώνημα», όπως παραδέχθηκε ο αρμόδιος αστυνομικός – και μετά από αντιπαράθεση με τον κ. Χάσικο.

Τότε, μερικοί προσπάθησαν να αντικρούσουν τις διαμαρτυρίες με την επίκληση του «σεβασμού των δικαστηρίων». Ήταν, όπως τεκμηριώσαμε και σε προηγούμενες εκδόσεις, μια υποκριτική άμυνα – οι ίδιοι είχαν εκφραστεί ακόμα πιο έντονα για αποφάσεις δικαστηρίων, που προκαλούσαν το «περί δικαίου αίσθημα». Όπως ήταν η αθώωση των αστυνομικών για ξυλοδαρμό. Και ξαφνικά, ο δήθεν αποστασιοποιημένος χώρος των δικαστών [όπου βέβαια τα συμφέροντα εμφανίζονται, όταν πρόκειται για περικοπές ωφελημάτων] ξαφνικά, αποκάλυψε την πραγματικότητα. Το γιατί κατάφερε αυτό το θέμα να φτάσει στα πρωτοσέλιδα του Φιλελευθέρου, είναι αξιοσημείωτο. Όμως, το γεγονός είναι εκεί – και φυσικά οι απολογητές της απόφασης για την Δρομολαξιά, κρύφτηκαν και λογόκριναν την κατάσταση. Διότι για να παραιτηθεί μια δικαστής, προφανώς έγιναν χοντρές ευνοιοκρατικές προαγωγές. Ποιός τις προώθησε; Γιατί έγιναν ξαφνικά;

Ο ένας πάντως από τους δικαστές που πήραν προαγωγή είναι ο κ. Δαυίδ – και αν δεν υπάρχει άλλος και είναι συνωνυμία πρόκειται για τον δικαστή που συνηγόρησε με την γλαφυρή απόφαση του κ. Σάντη να απαλλάξει τον βασικό ένοχο, τον κ. Λίλλη και να καταδικάσει ανθρώπους για τις απόψεις τους ή με βάση τις κατηγορίες του κ. Λίλλη και των φίλων του, οι οποίοι είχαν τεκμηριωμένα συμφέροντα [είχαν, δηλαδή, οικονομικά ανταλλάγματα από την εισαγγελία] για να μαρτυρήσουν, όπως έκαναν και να καταδικαστούν. Ανήκει τους δικαστές που έκαναν ότι δεν άκουσαν τις ηχογραφήσεις για το στήσιμο της δίκης. Μπορεί να είχε ικανότητες ο κ. Δαυίδ. Αλλά αν αληθεύουν οι φήμες ότι ταλαντευόταν, αυτή η προαγωγή θα τον συνοδεύει σαν είδος σκιάς. Κάποιοι, ίσως, πήγαν άδικα φυλακή για να πάρουν μερικοί προαγωγή; Σύμφωνα με πληροφορίες μας και ο άλλος δικαστής που ήταν μαζί με τον κ. Σάντη πήρε επίσης «βελτίωση» θέσης τον περασμένο Σεπτέμβριο. Ελπίζουμε να κάνουμε λάθος. Αλλά ίσως η φράση «και με πρόεδρο του δικαστηρίου τον Σάντη..» να είχε την σημασία της. Οφείλουν οι δικαστές να ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους - και στην προκειμένη περίπτωση η κ. Καουτζιάνη πήρε μια απόφαση που θα θυμίζει τις σκοτεινές πλευρές ..και των δικαστηρίων. Και επειδή μια άλλη δικαστής που πήρε προαγωγή λεγόταν Εφραίμ, θυμίζουμε και ένα πρωτοσέλιδο από την απαλλαγή των αστυνομιών για ξυλοδαρμό – με δικαστή καποια κ. Εφραίμ.

Πέρα από το οδυνηρό ερώτημα αν υπάρχει και εδώ βαθύ κράτος τίθεται και ένα ζήτημα συνέπειας – στην δίκη για τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς η «δίκη μέσω των ΜΜΕ» θεωρήθηκε αδικία εις βάρος των κατηγορούμενων – στην περίπτωση της Δρομολαξιας αντίθετα, εκείνη η «δίκη μέσω των πρωτοσέλιδων» όχι μόνο δεν λήφθηκε υπό όψιν, αλλα μάλλον, θα μπορούσε να πει κάποιος παρακολουθώντας την διαδικασία προανήγγειλε το αποτέλεσμα. Εφαρμόζονται διαφορετικά οι κανόνες;
Και ένα τεκμήριο μνήμης – τι έγραφαν μερικοί κάποτε, και τι ευαισθησίες είχαν μερικοί δικαστές για τα ΜΜΕ..πάλι κάποτε..και σε συγκεκριμένα θέματα φαίνεται…


Ο «Ναός της Αφροδίτης» σαν σκάνδαλο και το συγκυριακό χιούμορ: κάποιοι φρόντισαν για να απαλλαγούν οι υπεύθυνοι, γιατί εμπλέκονταν «γνωστοί»; Και εδώ δεν μπορούσαν να υπολογίσουν ούτε πόσοι μάρτυρες χρειάζονταν, ούτε να τους φέρουν από το εξωτερικό, ούτε να ψάξουν τα απλά δεδομένα της ιδιοκτησίας; [και όταν το χιούμορ της τυχαίας συγκυρίας συμπίπτει παραδόξως με τις υποψίες για το «αποχευτετικό της συγκάλυψης»;]



Όταν επισκέφθηκε την περασμένη βδομάδα τη Λεμεσό ο κ. Χάσικος, οι δημοσιογράφοι που ξέρουν/κατανοούν, όπως ίσως και η κοινή γνώμη ευρύτερα, τα δεδομένα της «απαλλαγής» των εμπλεκομένων στο «ναό της Αφροδίτης», τον ρώτησαν. Ο κ. Χάσικος προσπάθησε να αποφύγει το θέμα και το έριξε, όπως κάνει συνήθως, στους «προηγούμενους». Όταν, όμως, τον διέψευσαν και ζητήθηκε να δημοσιοποιηθούν δεδομένα, ο κ. Χάσικος «έκρυψε» - διότι τα δεδομένα από το ίδιο του το υπουργείο δείχνουν ότι είναι η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, που φαίνεται να επέτρεψε την διαδικασία να προχωρήσει το θέμα – ακυρώνοντας την έρευνα που είχε ξεκινήσει η «προηγούμενη» κυβέρνηση. Και ήταν βέβαια η ίδια κυβέρνηση, και η γενική εισαγγελία που διόρισε, που με ένα εντυπωσιακό τρόπο κατάφερε να οδηγήσει το θέμα στο δικαστήριο για να απορρίψει η υπόθεση. Και όταν αυτά τα παραδέχεται και ο καθεστωτικός τύπος, όπως ο Πολίτης, τότε η κυβέρνηση θέλει να αλλάξει θέμα. Το ποιά συμφέροντα κρύβονται πίσω από το θέμα του Ναού και ποιούς ήθελε τελικά να απαλλάξει η εισαγγελία ή η αστυνομία είναι πια ανοικτό ζήτημα. Ένα σκάνδαλο που αν συγκρίνει κάποιος την στρατηγική της εισαγγελίας στην Πάφο, όπου έβγαζε εντάλματα σύλληψης αλλοδαπών κλπ, δείχνει και το είδος της χρήσης της «δικαιοσύνης».

Ιδού κατ’ αρχή απόσπασμα από την ανακοίνωση του Υπουργείου εσωτερικών για τα δεδομένα που προσπάθησε να λογοκρίνει ο κ. Χάσικος με την παραπομπή στους «προηγούμενους» [απ’ το δημοσίευμα της Καθημερινής, που υπογράφει ο  Γιάννης Κωστακόπουλος – εννοείται ότι στις έντυπες εκδόσεις το σκάνδαλο της συγκάλυψης, εξαφανίστηκε. Η υπακοή δημοσιογραφία των εκδοτών;
«Μέσα από σειρά κατ’ εξακολούθηση παρανομιών ανεγέρθηκε η επιβλητική αίθουσα δεξιώσεων στην Παλώδια, που αποδείχθηκε ότι λειτουργούσε ως πορνείο, διευκρινίζει το Υπουργείο Εσωτερικών. Σύμφωνα με ανακοίνωση του «τον Οκτώβριο του 2012, η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού, ενεργώντας αυτεπάγγελτα, σε σχέση με την έναρξη οικοδομικών εργασιών χωρίς άδεια οικοδομής στο τεμ. 17, Φ/Σχ. 53/32 στην κοινότητα Παλώδιας και μετά από διερεύνηση απέστειλε επιστολή στον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για να προχωρήσει στη λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον της ιδιοκτήτριας εταιρείας και του Διευθυντή. Ο Γενικός Εισαγγελέας, στις 24/10/2012, διόρισε ιδιώτη Δικηγόρο, για νομική εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος και καταχώρησε ποινική υπόθεση στο Δικαστήριο Λεμεσού εναντίον των συγκεκριμένων κατηγορούμενων».
«Ολονυχτίς το χτίζανε»
«Στις 8/11/2012 εκδόθηκε Διάταγμα Αναστολής Εργασιών- επισημαίνεται στην ανακοίνωση του Υπουργείου Εσωτερικών- στην απουσία των κατηγορούμενων και η κυρίως υπόθεση και ο έλεγχος του διατάγματος ορίστηκε στις 30/11/2012. Ο κατηγορούμενος δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο και εξεδόθη ένταλμα σύλληψης εναντίον του και το Προσωρινό Διάταγμα έγινε Απόλυτο και δόθηκε σε επιδότη για να το επιδώσει. Έκτοτε, ακολούθησαν διαδοχικές αναβολές επειδή ο κατηγορούμενος στην αρχή δεν εντοπιζόταν και αργότερα προσκόμιζε πιστοποιητικά ασθενείας. Στο μεταξύ, οι παράνομες οικοδομικές εργασίες συνεχίζονταν, κυρίως κατά τις βραδινές ώρες.
Στις 28/02/2014 ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και παραδέχθηκε τις εναντίον του δύο κατηγορίες. Στις 26/6/2014 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε καταδικαστική απόφαση, επιβάλλοντας πρόστιμο. Επιπρόσθετα, εκδόθηκαν Διατάγματα Κατεδάφισης τόσο εναντίον της κατηγορουμένης Εταιρείας όσο και του δεύτερου κατηγορουμένου (του Διευθυντή) προσωπικά. Εάν αμελήσουν να υπακούσουν στο Διάταγμα εντός δύο μηνών ο Διευθυντής υπόκειται σε σύλληψη και η περιουσία σε κατάσχεση».
Το σκάνδαλο είναι τέτοιο που μέχρι και το κόμμα του Περδίκη ρώτησε τα αυτονόητα που «κατανοεί» κοινωνία, αλλά τα ΜΜΕ σφυρίζουν «αδιάφορα» λες και υπάρχουν δυο επίπεδα «αλήθειας» - η βολική που κατασκευάζεται και η πραγματική που λογοκρίνεται;

«Ποιος ηλεκτροδότησε το κτίριο αυτό; Ποιος μαζεύει τα σκουπίδια; Ποιος του παρέχει ύδρευση; Προφανώς, διάφορες αρχές αυτής της χώρας, οι οποίες δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκαν για την νομιμότητα και για τις παράνομες δραστηριότητες που φιλοξενούσε. Προφανώς, κάποιοι επωφελούνται από τη συγκάλυψη και την ανοχή. Καλό θα ήταν να διερευνηθεί από την Αστυνομία και αυτή η ενδιαφέρουσα πτυχή», προτείνουν οι Οικολόγοι.

Αφού, λοιπόν, η πραγματικότητα λογοκρίνεται από τα ΜΜΕ μόνο το χιούμορ μπορεί να διαπεράσει το φράγμα – αναδημοσίευε εδώ ένα χιουμοριστικο κείμενο που στάλθηκε στην Δ.Α. και το οποιο μπορει να αναφερεται σε ευρυτερα φαινομενα και σε ανύποπτο χρόνο. Αλλά η ανταπόκριση των αναγνωστών στο ίντερνετ μάλλον έδειξε ότι έξω από το κλειστό κύκλωμα, η κοινή γνώμη όχι μόνο κατανοεί, αλλά και απολαμβάνει το χιούμορ των προσπαθειών μερικών να λογοκρίνουν και να μετατοπίσουν.

Θα δημοσιεύσουμε οποιαδήποτε διάψευση – έστω και του χιούμορ…J
Η Μαροκινή πεταλουδίτσα, ο Υπεράνθρωπος, η Υπεράνθρωπος και ο Βοηθός Γάμα

«Όλο αυτό έγιναν τον Οκτώβριο μήνα του 2014 προ Χριστού και καμιά μα καμιά σχέση δεν έχουν με την σημερινή εποχή. Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι παντελώς συμπτωματική.»




Ένα ωραίο καλοκαιρινό φεγγαρόλουστο βράδυ, αρχές του Ιούλη κατά τις 3 το πρωί κατά που το είχαν συνήθειο όλες οι πεταλουδίτσες που δεν έβρισκαν ταίρι τράβησαν για το ορθάδικο «Dolce» στην οδό Προδρόμου στην Πόλη «Λήδρα» της Νήσου Κύπρου.


Εκεί πήγε και η Μαροκινή με τον Dickran τον ερωμένο και ομοεθνή της. Θές το ποτό, θες η κάνναβη, ο Dickran έκανε καυγά και τράβηξε μαχαίρι κατά του Μπάχα του καντηλανάφτη από το Ιδάλιον. Οι φρουροί ασφαλείας τότε επενέβηκαν και ακολούθησε συμπλοκή. Συνελήφθηκε τότε ο Dickran και η Μαροκινή και τους πήγαν στο Αρχαίο ΤΑΕ της Πύλης Παλαίπαφου.

Κατέφθασαν τότε εκεί ο Υπεράνθρωπος και η Υπεράνθρωπος για να επιληφθούν της υπόθεσης.

Ο Dickran δεν είχε χαρτιά και ο Νόμος ακολούθησε την πορεία του και απελάθηκε. Η Μαροκινή όμως η οποία είχε και πλαστά χαρτιά δεν απελάθηκε στην χώρα της. Ο Υπεράνθρωπος κατάρτισε σχέδιο με πρωταγωνίστρια την Μαροκινή. Εκεί έξω στην Αμαθούντα λειτουργούσε Σχισματικός Ναός της Αστάκτης ή της Venus ο οποίος αρνείτο να πληρώσει φόρο υποτελείας στους ιερείς του Διοικητηρίου Λήδρας.

Υπήρχαν εκεί 16 ιέρειες, τρεις αλλοδαποί ιερείς και ένας μυημένος Κύπριος. Καινούριος ναός πολυτελέστατος. Το λοιπόν η Μαροκινή θα εμυήτο στο σχισματικό αυτό Ναό, θα εισερχόταν μέσα και κατά την διάρκεια της ιεροτελεστίας και της μυστηριακής συνουσίας όταν αθώος στρατιώτης του Διοικητηρίου θα ήταν εντός του οντά 18 θα εισέρχονταν οι στρατιώτες του Διοικητηρίου, θα τους συλλάμβαναν όλους και τότε οι αρχιερείς του σχισματικού Ναού θα εξαγόραζαν την ελευθερία τους και κανένα τυχαίο καλοήρι θα επλήρωνε την νύμφη.

Εις αντάλλαγμα η Μαροκινή θα γινόταν επίτιμη πολίτης με βούλα της Λήδρας. Έτσι και έγινε. Πήγε στον Ναό η Μαροκινή η ώρα 9:00. Πήγε με τον νεαρό αθώο στρατιώτη στον οντά 18 η ώρα 10:00 και η ώρα 10:10 μπούκαρε η στρατιωτική δύναμη του Διοικητηρίου.

Ο Υπεράνθρωπος και η Υπεράνθρωπη βρέθηκαν αμέσως στο Διοικητήριο Αμαθουσίων. Εκεί συνέστησαν την προσοχή στους Αρχιερείς. Ο Ρούσος Αρχιερέας προσέφερε τότε γην κα υδωρ για να τα μοιραστεί ο Υπεράνθρωπος και ο Βοηθός Γάμα τους οποίους γνώριζε από προηγούμενες επισκέψεις στο Ναό.

Ήβραν και ένα καλοήριν οδηγό αρμάτων και του έταξαν και εκείνου 100 χιλιάδες ταλάντια για να αποδεχθεί την ευθύνη και να εξοστρακιστεί για μια περίοδο από την Αμαθούσιο Πόλη και τον πήραν στην Αγορά για να γίνει Δίκη από τους Αμαθούσιοπολίτες σε ευχερή χρόνο.

Εγελάσαν όμως του καλοϊρκού και τα σπούρτισε όλα. Και γελούσαν και θυμώσαν οι Κύπριοι και ηθέλαν ονόματα. Ήθελαν να μάθουν διακαώς τους επισκέπτες του Ναού.
Για αυτό σαν άρχισε η δίκη μαζεύτηκαν οι πλείστοι κάτοικοι των Αμαθουσίων και όχι μόνο στην Αγορά να συζητήσουν το θέμα. Οι επαΐοντες κάθονταν στο άλσος των Ομολογητών. Ήταν εκεί και ο Βοηθός Γ. Έστειλαν και πόρνες της δημοσιογραφίας να ακούσουν την συζήτηση. (Πρώτος ρήτορας) ο εκ Λεμεσού Άζινος ο οποίος στρέφοντας με νόημα το κεφάλι προς το Διοικητήριο και τους Ομολογητές του είπε σε στίχο δεκαπεντασύλλαβο:
«είσαστε μουζεβίρηδες και οι λας αναγελούν σας.
Ούλλοι γαμήσιν θέλετε να σωρευτεί ο νους σας».

Αιτιολογήθηκε ο Άριστος ρήτορας εκ μέρους του Εισαγγελέως και είπε:
«Άζινε είσαι αζουλιάρης γιατί δεν πήγες στο Ναό
και οι λας αναγελούν αλλά ψηφίζουν τους τζίνους που τους διορίζουν».
Ο Άζινος ξεροκατάπιε γιατί το επιχείρημα ήταν όντως διαλεκτικό αλλά γρήγορα αποκρίθηκε:
«Ίντα χαπάρκα Άριστε, πως πας με τούντην κρίση;
Αν δεν δουλέυκει ο εισαγγελεύς γυρίζει στο γαμήσι».

Τότε ξεπρόβαλε από τα ύψη ο μακαρίτης αστυνόμος Τζέλλας και στρεφόμενος προς τον Άζινο του είπε:
«Άζινε μην κάνεις φασαρίες. Στον καιρό μου επήε φυλακή ο βαφτιστικός του Βενιαμίν για να μάθει να κλείνει το ρήμα τρώγω. Τον έβαλε φυλακή η δικαστής που ήταν γεναίκα του δικαστή Φινιώτη. Εδωροδοκείτο.  Αλλά όπως είπε ο Τζέλλας ήξερε μόνο το τρώγω και δεν ήξερε ότι είναι τρώγω, τρώγεις, τρώγει, τρώγομεν, και πήγε φυλακή για να μάθει να κλείνει το ρήμα τρώγω».

Αποκρίθηκε τότε ο Άζινος και του είπε «εσείς τρώγετε και οι άλλοι πεινούν και τότε ο Τζέλλας του είπε: «Μακάρι Άζινε να είσεν φαϊ για ούλλους».

Η συζήτηση συνεχίζεται…
Το υπόλοιπο μέρος του πάπυρου δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί.

Όλο αυτό έγιναν τον Οκτώβριο μήνα του 2014 προ Χριστού και καμιά μα καμιά σχέση δεν έχουν με την σημερινή εποχή. Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι παντελώς συμπτωματική.

Παντελής Πουλιόπουλος


Υ.Γ. προς αποφυγήν παρεξηγήσεων – πέρα από την ελευθερία του υποσυνείδητου που δικαιούται το χιούμορ.





Θα επανερχόμαστε….
το θέμα είναι ανοικτό..στην πρίζα..:)


Ο Ντράγκι κερδίζει τους γερμανούς στο θέμα της ποσοτικής χαλάρωσης, χρησιμοποιώντας τον φόβο της ανόδου της αμφισβήτησης, και η Ευρώπη νιώθει την ανάσα της αντίστασης του νότου



Η απόφαση του Ντράγκι να «τυπώσει» χρήμα και να αγοράσει κυβερνητικά ομόλογα, είναι μια κίνηση την οποία στήριζαν πολλοί από το 2010. Σε εκείνη την περίοδο, κατά την οποία η Ε.Ε. ξαναβυθιζόταν στην κρίση, μετά την πρώτη κρίση του 2008, ενώ η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ έκανε μια δραματική παρέμβαση στις αγορές μέσα από την αγορά μετοχών, η Ε.Ε. κάτω από την πίεση της Γερμανίας, επέβαλε ένα άγριο μοντέλο νεοφιλελεύθερης υποταγής στο νότο. Για τους γερμανούς είχε έρθει φαινομενικά η στιγμή να πάρουν εκδίκηση για δεκαετίες υπακοής σε άλλους – όμως, όπως έγινε και με το Ισραήλ, τα απωθημένα εφαρμόστηκαν όχι σε όσους είχαν προκαλέσει την δυσφορία, αλλά στα εύκολα θύματα – το μεν Ισραήλ εφάρμοσε την πολιτική εκδίκησης για ότι υπέφεραν οι εβραίοι στην Ευρώπη στους παλαιστίνιους, και οι γερμανοί στους φτωχούς συγγενείς του νότου της Ευρώπης. Υπήρχε, βέβαια, μια δομικής σημασίας στιγμή – η Γερμανία μέσα από την κρίση εμφανίστηκε επιτέλους ηγεμονική στην Ευρώπη. Αλλά έχασε την νομιμοποίηση του καλοπροαίρετου γίγαντα και έγινε στόχος μιας δυσφορίας που θα εμφανιστεί ξανά.

Στο πιο πάνω πλαίσιο, οι γερμανοί ήθελαν εν μέρει την κρίση του νότου. Όχι για τις χαζοχαρούμενες εκδοχές του προτεσταντικού άγχους, αλλά για να συγκεντρώσουν σε αυτούς την οικονομική-πολιτική δύναμη. Σε αυτό το πλαίσιο, οι άγγλοι περιθωριοποιήθηκαν, οι γάλλοι παρέμειναν στην σκιά υπό δυσφορία, και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα λειτουργούσε υπό την σκιά του Βερολίνου. Η κρίση του ευρώ, όμως διευρυνόταν και αναπόφευκτα η γερμανική στιγμή φάνηκε πια να κάνει overstretch. Ήδη από το 2012 οι υπόλοιποι άρχισαν, πια, να συζητούν ένα είδος παρέμβασης στις αγορές. Αυτό ήταν και το νόημα των εκλογών επιτυχιών της αριστεράς εκείνη την χρονιά με κύρια μορφή την νίκη των σοσιαλιστών στην Γαλλία. Αλλά και η αυξανόμενη τάση του Ντράγκι για παρέμβαση ήταν ένα ακόμα δείγμα.

Το 2014, όμως, φάνηκε πια να υποχωρεί η γερμανική επιμονή. Εν μέρει η είσοδος των σοσιαλδημοκρατών στην κυβέρνηση ήταν και ένα είδος μετατόπισης. Όμως, η δυσφορία στο νότο άρχισε να αποκτά δυναμικές ανατροπής – ενώ η αμερικανική παρέμβαση στην ανατολή [Ουκρανία] έδειξε στη Γερμανία πόσο ευάλωτη ήταν ακόμα σε εξωτερικές πιέσεις.

Και μετά, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η άνοδος ενός κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι είναι στα πρόθυρα της εξουσίας. Έχει να κάνει με την διεύρυνση του φαινομένου – ήδη το Podemos  στην Ισπανία απειλεί επίσης να μεταμορφώσει την πολιτική σκηνή, ενώ ανάλογα μπορούν να συμβούν και την Ιταλία, όπου η μακρά η παράδοση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που φάνηκε να εκλείπει από το εκλογικό τοπίο, πρόσφατα επανήλθε δυναμικά στους δρόμους με τις κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών.

Για να φανεί το κλίμα που υπάρχει διεθνώς, καθώς όλοι κοιτάζουν τώρα πραγματικά προς την Ελλάδα αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από ένα άρθρο στις ΗΠΑ.

Ο εκφοβισμός των Ελλήνων ψηφοφόρων
Mark Weisbrot
Τιμωρία και οπισθοδρομική Κοινωνική Μηχανική

Πάλι απ’ την αρχή. Γίνεται λόγος για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε να πει ότι δεν πρόκειται να είναι μεγάλη υπόθεση για την Ευρώπη, ενώ μετά υποχώρησε και πάλι από αυτή τη θέση. Την ίδια στιγμή, η γερμανική κυβέρνηση παρουσιάζεται να προσπαθεί να επηρεάσει τις εκλογές στην Ελλάδα, που θα πραγματοποιηθούν στις 25 Ιανουαρίου,   λέγοντας ότι αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα ακολουθήσει έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, [η γνωστή πλέον Grexit]. O ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, δεν απειλεί με έξοδο από το ευρώ, αλλά υπόσχεται την επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού μη βιώσιμου χρέους. Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης καλεί σε αναστροφή των καταστροφικών για την Ελλάδα πολιτικών λιτότητας, που επιβλήθηκαν από τις ευρωπαϊκές αρχές και προκάλεσαν ανεργία περισσότερη από 25% με την εξαετή κρίση.

 Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ιστορίας το έχουμε ξαναδεί, αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται στα περισσότερα ΜΜΕ μπορεί να προκαλεί σύγχυση ως προς το τί πραγματικά συμβαίνει. Το πιο σημαντικό, όλη αυτή η συζήτηση για τις εκλογές στην Ελλάδα είναι και παραπλανητική. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν είναι η κινητήρια δύναμη εδώ. Αλλά είναι οι ευρωπαϊκές αρχές – υπό την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ο Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της ΕΚΤ, το απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας στις 26 Ιουλίου 2012, όταν αποπειράθηκε να βάλει τέλος στην οικονομική κρίση της Ευρώπης, λέγοντας ότι η ΕΚΤ ήταν «έτοιμη να κάνει ότι είναι δυνατόν για να διατηρήσει το ευρώ».  Δεν χρειάστηκε καν να το υποστηρίξει. Οι αποδόσεις των προβληματικών ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων – περιλαμβανομένων και των δυνητικά συστημικών χρεών της Ιταλίας και της Ισπανίας που μπορούν να επιφέρουν κατάρρευση στο ευρωσύστημα – μειώθηκαν και η «οικονομική κρίση του ευρώ τερματίστηκε».
Αυτό έδειξε στον κόσμο και σε αυτούς που έδωσαν προσοχή, ότι τα προηγούμενα δύο χρόνια της οικονομικής κρίσης (και ύφεσης) δεν είχαν να κάνουν με τη «σκέψη» του τί θα κάνουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Μάλλον ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της παράτησης της κρίσης από τις ευρωπαϊκές αρχές με σκοπό να εξασφαλίσουν παραχωρήσεις από τις προβληματικές κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού νότου.
Δυστυχώς, το τέλος της οικονομικής κρίσης, δεν σήμανε και το τέλος των προβλημάτων της ευρωζώνης, αφού συνεχίστηκε η δημοσιονομική λιτότητα, ενώ η οικονομία της ευρωζώνης δεν ανέκαμψε στην πραγματικότητα. Η ανεργία παραμένει σε επίπεδα ρεκόρ στην ευρωζώνη με το 11.5%,  ενώ η Επιτροπή Οικονομικού Κύκλου της Ευρωπαϊκής περιοχής, ακόμα να ανακοινώσει το τέλος της δεύτερης ύφεσης που άρχισε πριν από τρία χρόνια.
Ο Τσίπρας ακροβατεί μεταξύ των απαιτήσεων του ελληνικού λαού για το τί θέλει και χρειάζεται απεγνωσμένα, και των ευρωπαϊκών αρχών, ώστε να μην εκφοβίσουν το εκλογικό σώμα και να μην ψηφίσουν το κόμμα του. Οι ευρωπαϊκές αρχές θέλουν τους Έλληνες ψηφοφόρους να σκέφτονται ότι δεν έχουν επιλογή και ότι ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει ότι θα εκδιωχθούν από το ευρώ και θα ακολουθήσει οικονομική καταστροφή.
Αυτό στην πραγματικότητα, δεν είναι αλήθεια. Το πιο σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα διαθέτει διαπραγματευτική δύναμη την οποία δεν έχει ακόμα χρησιμοποιήσει. Ότι κι αν λέει η γερμανική κυβέρνηση, έχει ένα πραγματικό και δικαιολογημένο φόβο για να διώξει με τις κλωτσιές την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Ο φόβος δεν είναι το τί θα γίνει στις χρηματοπιστωτικές αγορες – τις οποίες μπορεί να φροντίσει η ΕΚΤ όπως έχει αποδείξει – αλλά η προοπτική την οποία κατέδειξε ο πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ Arvind Subramaniand το 2012: η Ελλάδα θα μπορούσε να συνέλθει πολύ πιο γρήγορα από το υπόλοιπο της ευρωζώνης, με αποτέλεσμα κι άλλες χώρες να θέλουν να την εγκαταλείψουν.
Μια ισχυρή ανάκαμψη δεν είναι εξασφαλισμένη με κανένα τρόπο – θα απαιτούσε καλή οικονομική διαχείριση – αλλά για μια σειρά από λόγους, είναι η πιο πιθανή έκβαση μιας εξόδου από την ευρωζώνη. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο σήμερα, απ’ ότι πριν από μερικά χρόνια, όσο η Ελλάδα διατηρεί πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού και εμπορικό πλεόνασμα.  Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα χλωμό μέλλον υπό το υφιστάμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα, με περισσότερο από 18% ανεργία ακόμα και το 2017. Αυτό σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΔΝΤ το οποίο ήταν σταθερά υπεραισιόδοξο στο παρελθόν. Η μαζική ανεργία θα είναι και η νόρμα για την ευρωζώνη, με πάνω από 10% ανεργία για το 2017, ακόμα κι αν το πρόγραμμα των αρχών της ευρωζώνης είναι «επιτυχημένο». Για να μην ανεφερθούν και όλες οι άλλες θυσίες του βιωτικού επιπέδου περιλαμβανομένων των περικοπών στις δαπάνες υγείας, στις συντάξεις, στους κατώτατους μισθούς και στις κρατικές υπηρεσίες.  Αυτή η παρατεταμένη τιμωρία και οπισθοδρομική κοινωνική μηχανική των ευρωπαϊκών αρχών δεν είναι δυνατή μόνο επειδή το εκλογικό σώμα είχε ελάχιστη έως καμιά επιρροή στην πιο σημαντική χάραξη οικονομικής πολιτικής. Οι Έλληνες προσπαθούν να κερδίσουν πίσω κάτι – εξού και ο εκφοβισμός από «τους πάνω.»

Η ταξική ανισότητα στο παγκόσμιο χωριό: Καθώς οι μη-δυτικοί διεκδικούν και κερδίζουν σταθερά μεγαλύτερο μερίδιο από τον παγκόσμιο πλούτο, ο πυρήνας του παγκόσμιου συστήματος αντιδρά με μια προσπάθεια ανακατανομής του πλούτου στους λίγους και στο εσωτερικό της Δύσης πια



Πριν λίγα χρόνια, η Oxfam, μια φιλανθρωπική οργάνωση για την στήριξη των φτωχών δημοσιοποίησε την εκτίμηση της ότι 85 οικογένειες έχουν το ίδιο εισόδημα με το υπόλοιπο πληθυσμό.[1] Αυτή τη χρόνια, η εκτίμηση τους είναι ακόμα πιο θλιβερή – το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού από του χρόνου θα έχει πάνω από το μισό παγκόσμιο εισόδημα. http://www.theguardian.com/business/2014/jan/20/oxfam-85-richest-people-half-of-the-world
 «Ο πλούτος της ομάδας του 1% των πιο πλούσιων ατόμων του πλανήτη θα ξεπεράσει το ποσό το οποίο έχουν οι υπόλοιποι άνθρωποι του πλανήτη σύμφωνα με την φιλανθρωπική οργάνωση Όξφαμ. Το πλουσιότερο 1% θα δουν το 2016 την περιουσία τους να αυξάνεται κατά 50% με ρυθμό ανάπτυξης που έχουμε σήμερα. Αυτός ο πλούτος αυξήθηκε από 44% το 2009 σε 485 τον περασμένο χρόνο…[..]
Από το υπόλοιπο 52% του παγκόσμιου πλούτου, το 46% ανήκει στο υπόλοιπο ένα πέμπτο [20%] του παγκόσμιου πληθυσμού…Ο υπόλοιπος πληθυσμός κατέχει μόλις το 5.5% του παγκόσμιου πλούτου και ο μέσος όρος του πλούτου τους ήταν 3,851 δολάρια για κάθε άτομο το 2014.  Αυτό συγκρίνεται με 2.7 εκατομμύρια δολάρια για κάθε άτομο της ελίτ του 1%.»

Αυτά στοιχεία, τα οποία καταδεικνύουν την πόλωση της ανισότητας τις τελευταίες δεκαετίες δεν είναι τα μόνα. Αξίζει, όμως, να τοποθετηθούν σε ένα ιστορικό πλαίσιο. Όπως έδειξε και η πρόσφατη έρευνα του Picketty, στην εποχή του καπιταλισμού η ανισότητα, όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά αυξάνεται. Αν για τον Μαρξ αυτό είναι αποτέλεσμα της συσσώρευσης του κεφαλαίου, για τον Picketty είναι αποτέλεσμα της ανισομερούς αύξησης των κερδών του κεφαλαίου και της συνολικής οικονομικής ανάπτυξης. Υπήρξε, όμως και μια περίοδος που η τάση ανατράπηκε – μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τότε περίοδος χαρακτηρίστηκε από δυο τάσεις: η μια ήταν το τέλος της αποικιοκρατίας και της προσπάθειας των νέων ανεξάρτητων χωρών να εκμοντερνιστούν, και από την άλλη διάχυση των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κινημάτων που προκάλεσαν, επίσης, μια ριζική ανακατανομή εισοδήματος άμεσα [σε χώρες στις οποίες έγινε επανάσταση] και σε χώρες στις οποίες δεν έγινε μεν, αλλά η απειλή βιώθηκε έντονα και έγιναν μαζικές μεταρρυθμίσεις με στόχο τον κατευνασμό της εργατικής τάξης.

Αυτή η εποχή κορυφώθηκε την δεκαετία του 1970. Τότε ξεκίνησε, ουσιαστικά, η ανάποδη πορεία. Από την μια, το εισόδημα το οποίο πήγαινε στις δυτικές κοινωνίες μειώθηκε δραματικά, ενώ από την άλλη στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών αρχές μια αντεπανάσταση που έφερε τα δεδομένα ως εδώ.
Οι ακόλουθοι δυο πίνακες είναι χαρακτηριστικοί.



Όπως φαίνεται σε αυτό τον πίνακα από την δεκαετία του 1970, μετά από μια περίοδο σταθεροποίησης μετά το τέλος της εξάρτησης από την Δύση οι δυο Γίγαντες της Ασίας, η Κίνα και η Ινδία ξεκινούν μια ανοδική πορεία, ενώ τόσο οι δυτικές οικονομίες [ΗΠΑ, Ευρώπη], όσο και η εξαρτώμενη Ιαπωνία παρακμάζουν. Είναι τα πρώτα αποτελέσματα της αποαποικιοποίησης που οδηγούν σε ένα διαφορετικό, πιο ισόμερη καταμερισμό του διεθνούς πλούτου όσον αφορά στη Δύση και την Ανατολή τουλάχιστον. Πρόσφατα, ανάλογες πορείες ακολούθησαν και περιοχές του νότου όπως η Λατινική Αμερική, αλλά και η Αφρική μετά την κινεζική παρέμβαση – επενδύσεις σαν ανταγωνιστής της Δύσης. Έτσι, ο κόσμος αρχίζει να αποκτά πάλι μια εικόνα που ήταν πιο οικεία μέχρι πριν το μεγάλο άλμα της δυτικής αποικιοκρατίας από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Η άνοδος των μη δυτικών οδήγησε σε μια εσωτερική επίθεση στη Δύση ενάντια στα κέρδη της εργασίας. Έτσι, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1970 λήγει η περίοδος των μεγάλων κερδών της εργασίας και της μείωσης της ανισότητας. Από εκεί και πέρα, όπως φαίνεται και από τον πιο κάτω πίνακα, ενώ η παραγωγικότητα (και λόγω τεχνολογικής ανάπτυξης αλλά και της πίεσης στην εργασία) αυξάνεται, αλλά η αμοιβή για την εργασία μειώνεται. Η επίθεση του κεφαλαίου στη Δύση έχει ως ιδεολογικό λάβαρο την μείωση του δημόσιου τομέα ο οποίος λειτουργούσε σαν αντίβαρο στην ταξική ανισότητα. Έτσι, η εξάρθρωση του κοινωνικού κράτους [εν μέρει αποτέλεσμα των κεϋνσιανών πρακτικών και εν μέρει των πιέσεων του εργατικού κινήματος] οδηγεί στην αύξηση των κερδών του κεφαλαίου, τα οποία μεταφέρονται τώρα εκτός Δύσης. Έτσι, η ιδιοκτησία του κεφαλαίου αυξάνεται, ενώ μειώνονται οι φορολογίες του.



Κεντρικό ρόλο σε αυτήν την ιδεολογική επίθεση θα διαδραματίσουν τα ΜΜΕ, τα οποία θα εξαπολύσουν κύματα επιθέσεων ενάντια στα συνδικάτα και το δημόσιο τομέα. Το δυτικό κεφάλαιο ήταν, βεβαίως, πολύ πιο επιτυχημένο στις ΗΠΑ και στη Βρετανία, παρά στην δυτική Ευρώπη. Αλλά το άγχος της μείωσης του ποσοστού κέρδους παγκόσμια από την άνοδο των μη δυτικών οδηγεί και σε ένα νέο είδος απόπειρας αποικιοκρατίας. Η ανατροπή του σοσιαλισμού στην Ευρωασία δεν είναι απλώς μόνο μια πολιτική κίνηση – είναι και μια προσπάθεια ανακάλυψης νέων πηγών άντλησης κερδών. Και η ανατροπή του σοσιαλισμού οδήγησε και στη δημιουργία μιας νέας ελίτ [μελών του 1%] που υφάρπασε τον δημόσιο πλούτο. Και τον βαθμό που ο νεοφιλελευθερσμός απλώθηκε και σε άλλες περιοχές οδήγησε και πάλι στην ενίσχυση της συγκέντρωσης του πλούτου σε χέρια της παγκόσμιας ελιτ.

Μετά από μια δεκαετία νέο-αποικιακής διοίκησης, η Ρωσία αρχίζει και πάλι να αποστασιοποιείται από την Δύση, όποτε οι ΗΠΑ έκαναν το σάλτο μορτάλε στο Ιράκ. Εκείνος ο πόλεμος είχε σαν στόχο τον έλεγχο των πηγών ενέργειας. Αν οι ΗΠΑ κέρδιζαν [όχι απλώς το πρώτο στάδιο, αλλά και την εμπέδωση μιας νέο-αποικιακής διοίκησης] τότε θα αποκτούσαν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Έχασαν. Εκείνη η απώλεια οδήγησε αναπόφευκτα σε αύξηση της εσωτερικής πίεσης στην Δύση. Και ο νεοφιλευθερισμός άρχισε να εφαρμόζεται και στην νότια Ευρώπη ως αποικιακή πρακτική. Όμως ο καταμερισμός του παγκόσμιου πλούτου συνεχίζει να κινείται αρνητικά για την Δύση. Οπότε ο ταξικός πόλεμος αναπόφευκτα γυρίζει στο εσωτερικό. Η αύξηση του πλούτου του 1%, δεν είναι ουσιαστικά κάτι το νέο για τους μη δυτικούς που υπέφεραν από την δυτική αποικιοκρατία. Τώρα η αποικιοκρατία είναι εσωτερική για την Δύση.





[1] Σε ανάλυση του BBC έγινε παραπομπή και στις πηγές αυτής της εκτίμησης, αλλά και στην αμφισβήτησή της – η οποία αξίζει να σημειωθεί απλώς εστιάζει στην μέθοδο παρά να θεωρεί παράλογη την ίδια την θέση. http://www.bbc.com/news/business-30875633