29 Μαρ 2015

Τι κρυβόταν πίσω από τον πανικό του Ρίκκου όταν άρχισε να απειλεί δημόσια την Ει. Χαραλαμπίδου: η απειλή προς τους αξιωματούχους που ήξεραν για το κούρεμα, ο πανικός για την αποκάλυψη της σχέσης/συναλλαγής/ «δωροδοκίας» με την Providencia, και η αποκάλυψη πώς λειτουργεί το σύστημα λογοκρισίας μέσω focus-απειλών..

[τελικά ήταν η κ. Χαραλαμπίδου που ειδοποίησε την Κεντρική για την απουσία του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους από τη δίκη;]


“..όταν θα ανοίξω το κεφάλαιο του ΑΚΕΛ..»
Ο Ρ. Ερωτοκρίτου απειλεί δημόσια την Ει. Χαραλαμπίδου για την κριτική που του ασκεί στο θέματα καταγγελιών για διαπλοκή και δωροδοκία
Δυο βδομάδες μετά, ξαφνικά, η γενική εισαγγελία, χωρίς ιδιαίτερο λόγο [λ.χ. νέα τεκμήρια αφού σε εκείνο το σημείο είχε μείνει το θέμα] επαναφέρει το ζήτημα της focus, στην οποία γίνεται προσπάθεια να κατηγορηθεί το ΑΚΕΛ..Και αφού στα θεάματα των ΜΜΕ δεν χρειάζεται τεκμήριο, η συζήτηση βολικά μεταφέρθηκε εκεί…Ενώ για το θέμα Ερωτοκριτου που υπάρχουν πλέον και τεκμήρια από το γενικό ελγκτη, έπεσε μια κωμική σιωπή. Όπως και για τα συμφέροντα του δικηγορικού γραφείου Νεοκλεους.




Ενώ διερευνούν τον Ρίκκο, κάποιοι ρίχνουν και λίγη σκόνη για τα μάτια μάρκας focus
Σύμφωνα με το Φιλελεύθερο της Παρασκευής, 27/3, στην εξάωρη ανάκριση/κατάθεση του Ρίκκου Ερωτοκρίτου για το θέμα της κατηγορίας για δωροδοκία του από το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους [με την απουσία του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους από το δικαστήριο που οδήγησε σε 600,000 κέρδος για το βοηθό γενικό εισαγγελέα] εμπλέκεται πια και επίσημα το θέμα της Providencia. Μια υπόθεση, στην οποία παρέβηκε βεβιασμένα (και χωρίς να λάβει υπό όψην τη μέχρι τότε θέση της εισαγγελίας, αλλά και του νέου γενικού εισαγγελέα), την ίδια ακριβώς περίοδο της υπόθεσης για δωροδοκία του. Σε αυτήν την περίπτωση, τη «χάρη» [ως είδος ανταλλάγματος;] φαίνεται να την έκανε ο Ρίκκος προς το δικηγορικό γραφείο – ξεκίνησε ποινική έρευνα ενάντια στους αντίπαλούς του. Πέρα από αυτό, τα ΜΜΕ φάνηκαν να τηρούν μια στάση αναμονής – αν και η αμηχανία πολλών από αυτούς που έγιναν όργανα του Ρίκκου την περασμένη περίοδο πρέπει να είναι πια κατανοητή. Το ότι αναμένουν το πόρισμα είναι, όμως, απλώς η επιφάνεια συγκριτικά – σε πολλές άλλες υποθέσεις, ιδιαίτερα σε αυτές που συντόνιζε ο βοηθός γενικός εισαγγελέας το όλο σκηνικό εκδικαζόταν [με εμφανή τάση καθοδήγησης] στα πρωτοσέλιδα με αποσπασματικά τεκμήρια. Και το ότι τίποτα δεν άλλαξε, φάνηκε όταν ξαφνικά ο γενικός εισαγγελέας έκανε μια ανακοίνωση, για την υπόθεση της focus. Ξαφνικά, τα πρωτοσέλιδα ήταν σίγουρα για αυτό που δεν είχε ανακοινωθεί και τεκμηριωθεί. Έμοιαζε λες και εφάρμοζαν την τακτική του Ερωτοκρίτου – να απειλούν αυτούς που έθεταν θέμα για τον ίδιο. Γιατί επέλεξε ο γενικός εισαγγελέας να αναφέρει το θέμα με δεδομένο ότι είχε τα τελικά τεκμήρια, και με δεδομένο ότι τα κλισέ του θεάματος ήταν αναμενόμενα, είναι κάτι που θα ερμηνευθεί, όταν ανακοινωθεί το πόρισμα. Διότι σαφώς αυτήν τη στιγμή ασκούνται πιέσεις για να συγκαλυφθεί το σκάνδαλο του κ. Ερωτοκρίτου – και όχι απλώς από φίλους του, αλλά και από όσους ίσως φοβούνται ότι θα μιλήσει για πράγματα που τους αφορούν, όπως το κούρεμα. Από την άλλη, αν ο γενικός εισαγγελέας σκοπεύει να συνεχίσει τη σχετικά γενναία του κίνηση για ποινική έρευνα, τότε θα πρέπει ίσως να καλύψει και κάπως τα νώτα του. Η συνεχεία θα είναι ενδιαφέρουσα – και θα φανεί η σύνδεση της focus με την υπόθεση του Ρίκκου και τις απειλές του. Διότι οι επιθέσεις εναντίον της αριστεράς δεν έχουν ως αφετηρία τον Ρίκκο μόνο – σε αυτό είναι περισσότερο μέρος του συνεργείου, παρά αυτόνομος παίκτης. Ανάμεσα στους άλλους εμπλεκόμενους στην κατασκευή των θεαμάτων, σημαντικό ρόλο έχει και η εφημερίδα Πολίτης, η οποία αγωνίζεται από το 2012 να συγκαλύψει τα σκάνδαλα των τραπεζών με απειλές εναντίον όσων ανοίγουν ανάλογα θέματα – η focus είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο.


Η πρώτη εκδοχή της focus – όποιος αποκαλύπτει σκάνδαλα των τραπεζών, θα γίνεται στόχος επίθεσης με πρωτοσέλιδη λάσπη: τον Αύγουστο του 2012, ενώ μέχρι και η «Αλήθεια» δημοσιεύει κείμενα και αναφορές σε έρευνες για τα σκάνδαλα στην Τράπεζα Κύπρου, ο Πολίτης, πιστός στο καθήκον των χρηματοδοτών, ενδεχομένως, κάνει πρωτοσέλιδο τον Καρυδά, ο οποίος εμπλέκεται στα σκάνδαλα, για να κατηγορήσει… την Ομόνοια…
Το μήνυμα είναι ακόμα πιο σαφές αρχές Σεπτεμβρίου, όταν ο Πολίτης θεωρει ότι «αυτοκτονει η κυβερνηση» επειδη τα βαζει με τις τραπεζες και ζητά να σταματήσει η συζήτηση για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα – γιατί, λέει,  «κλιμάκιο ξένων οίκων βλέπει υπονόμευση του τραπεζιτικού τομέα». Ήταν η πιο ξεκάθαρη απαίτηση λογοκρισίας.



Ο πανικός και οι απειλές του Ρίκκου
Αξίζει όμως να δούμε ξανά τη σκηνή που ξέσπασε το σκάνδαλο του Ρίκκου και τί ειπώθηκε, γιατί είναι ενδεχομένως αποκαλυπτικό για το τί ακολούθησε – ίσως και για το τί θα ακολουθήσει. Αρχικά, ο κ. Ερωτοκρίτου έβγαλε ένα ασυνάρτητο λογύδριο σύμφωνα με το οποίο ήθελε απολογία, αλλά και παραίτηση της Γιωρκάτζη, νομίζοντας ότι μπορούσε ακόμα να θέτει εκείνος όρους. Όταν του τράβηξε το χαλί ο γενικός εισαγγελεας, αναγγέλλοντας ποινική ανάκριση, αντιλήφθηκε ότι είναι, πια, υπό κατηγορία [και μάλλον θα είναι και στο μέλλον για διάφορα] και μαζεύτηκε κάπως. Αλλά εκείνη την περίοδο υπήρξε και μια αντιπαράθεση με την κ. Ει. Χαραλαμπίδου, η οποία ήταν αποκαλυπτική. Από τη μια, ο Ρίκκος αποκάλυψε τον αυταρχισμό και τον [όπως τον κατηγορούν πια έμμεσα ή άμεσα] ιδιοτελή τρόπο με τον οποίο ασκεί τα καθήκοντά του, όταν απείλησε την κ. Χαραλαμπίδου ότι αν συνέχιζε θα..αποκάλυπτε μη εξυπηρετούμενα δάνεια του..ΑΚΕΛ. Μέχρι και ένας σχολιογράφος του Πολίτη το θεώρησε χοντρό…Αλλα βεβαια τα συμφεροντα είναι υπερανω…

«Όταν άκουσα τον Ρίκκο να εκτοξεύει την απειλή ότι θα ανοίξει τον φάκελο των «μη εξυπηρετουμένων δανείων του ΑΚΕΛ» για να μάθει η..Ειρήνη Χαραλαμπίδου να μην τον κατηγορεί από τα ΜΜΕ, πήγε στο μυαλό στις διώξεις που χειρίστηκες την τελευταία διετία. Δηλαδή τί Ρίκκο; Όποιος μπει στα ρουθούνια σου γίνεται στόχος της εξουσίας σου; Έτσι λειτούργησες με την Δρομολαξια και το ΣΑΠΑ» [15/3/2015]

Ο κ. Ερωτοκρίτου φαινόταν να προσπαθεί να αποφύγει κάτι – να απειλήσει την κ. Χαραλαμπίδου να μην πει κάτι. Και αυτή άλλωστε είναι η μόνιμη πρακτική αρκετών το τελευταίο διάστημα.  Η ίδια η κ. Χαραλαμπίδου εστίασε στον αυταρχισμό του Ρίκκου. Όμως, υπήρχε κάτι που είναι ήδη ανοικτό – στο πρώτο παραλήρημα του κ. Ερωτοκρίτου αναφέρθηκε ότι είναι από τους λίγους αξιωματούχους που δεν ήξεραν για το κούρεμα. Πολλοί θεώρησαν ότι ο κ. Ερωτοκρίτου, ουσιαστικά, απειλούσε το προεδρικό και άλλους με εκείνη την έκφραση του. Φυσικά, δεν του τέθηκε άμεσα ξανά. Αλλά είναι εκεί είτε ως δείγμα του πανικού και των απειλών που του ξεφεύγουν, είτε ως τρόπος που αντιλαμβάνεται τα δημόσια αξιώματα – ως τρόπους για  ιδιωτική εξυπηρέτηση [όπως ήταν η προνομιακή πληροφόρηση για το κούρεμα].

Τί φοβόταν ο Ρίκκος; Στο βάθος ήταν η συναλλαγή της Providencia – για την οποία ξέρει ο γενικός εισαγγελέας, αλλά και η οποία αποκαλύπτει το μέγεθος της διαπλοκής των δικηγορικών γραφείων μέχρι και με την εισαγγελία πια
Αλλά ίσως ήταν κάτι άλλο που τρομοκρατούσε τον Ρίκκο – και τον ώθησε στο τηλεοπτικό παραλήρημα με απειλές εναντίον του ΑΚΕΛ γιατί του έκανε κριτική μια βουλευτής του κόμματος. Η κ. Χαραλαμπίδου μπορεί να μην το συνειδητοποίησε γιατί δεν είχε κάνει την σύνδεση με την υπόθεση της Rosinka/Providencia. Αν, όμως, δει κανείς την εκπληκτική σύμπτωση, τον ίδιο μήνα του 2013, της βεβιασμένης κίνησης του Ρίκκου και  της απουσίας του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους από την δίκη, τότε φαίνεται ότι υπήρξε μια ανταλλαγή. Το θέμα είναι πώς πιέστηκε ή πληροφορήθηκε η Αρχή Εξυγίανσης και αναγκάστηκε, τελικά, το δικηγορικό γραφείο να υποβάλει έφεση. Προφανώς, δεν ήταν στις προτεραιότητές του, αφού άργησε να αντιδράσει στην υπόθεση του πελάτη που τον πλήρωνε – Αρχή Εξυγίανσης – για να τον προστατεύσει ή έστω εκπροσωπήσει σε μια νομική διαδικασία. Και παρά το ότι επενέβηκε ο γενικός εισαγγελέας και ακύρωσε την προνομιακή επέμβαση του Ρίκκου υπέρ του Νεοκλέους στη ρωσική υπόθεση, εντούτοις ο Ρίκκος είχε αποδείξει ότι μπορούσε να προσφέρει…Φαίνεται, όμως, ότι η κ. Χαραλαμπίδου [ίσως και άλλοι, άλλα αυτή είναι η πρώτη που το κατέγραψε δημόσια] άσκησε την πίεση για να υποχρεωθεί το δικηγορικό γραφείο να υποβάλει έφεση. Και αυτό το ήξερε ο Ρίκκος. Ο ίδιος, βέβαια, προσπαθούσε με αστείο τρόπο λίγο πολύ να μας πει ότι ο ίδιος πληροφόρησε τη Διαχειρίστρια της Λαϊκής – μια σαφής παραπλάνηση, αφού ο ίδιος εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Νεοκλέους για να εκδοθεί απόφαση υπέρ του, και ακολούθως προσπάθησε να μην γίνει αποδεκτή η έφεση. Η κ. Χαραλαμπίδου ήταν η απόδειξη ότι παραπλανούσε ο βοηθός γενικός εισαγγελέας. Για αυτό αντέδρασε έτσι ο Ρίκκος, προσπαθώντας να την κάνει μην μιλήσει άλλο. Έγραψε μετά η κ. Χαραλαμπίδου ως απάντηση στην προσπάθεια για δημόσιο εκβιασμό από τον Ρίκκο – αποκαλύπτοντας την παρέμβασή της στη Διαχειρίστρια..
«..οι όποιες ενέργειες στην συνέχεια από πλευράς του δικηγόρου της Διαχειρίστριας  έγιναν με καθυστέρηση μηνών. Στο διάστημα αυτό είχαμε και εμείς ενημερωθεί και μεταφέραμε στις ανησυχίες μας σε πρόσωπα που θα μπορούσαν να παρεμβουν, συμπεριλαμβανομενης και της Διαχειρίστριας

Άγγιξε η κ. Χαραλαμπίδου, προφανώς, το πώς κινδύνευσε, ή κινδυνεύει να χάσει ή έχασε μέσα από τα χέρια του, 600,000 ευρώ. Και για αυτό, ενδεχομένως, βγήκε περίπατο ο αυταρχισμός.  Το ότι αυτός ο αυταρχισμός φαίνεται να συνεχίζεται σε ένα γενικότερα πλαίσιο είναι πια μια θλιβερή πραγματικότητα. Δικηγορικο γραφείο απειλει μπλογκερ γιατί αναδημοσίευσε κάτι από το ιντερνετ ενώ τα ΜΜΕ προτιμούν να λογοκρίνουν αντί να διερευνούν. Η και να κατασκευάζουν θεάματα φοκους νομίζοντας ότι θα εκφοβίσουν – παραβλέποντας ότι είναι και τα ίδια ειναι πια ύποπτα για συγκάλυψη. Και το θέμα των δικηγορικών γραφείων [ειτε Αναστασιαδη, ειτε Παπαδοπουλου, ειτε Πολυβιου, ειτε Νεοκλεους, ειτε Ερωτοκριτου] είναι πια κωδικοποιημένα με υποψίες.
Το ότι καιποιοι απειλούν την κ. Χαραλαμπιδου όπως αναφέρθηκε το σαββατοκύριακο, είναι μέρος του κλίματος. Μιας αντιπαράθεσης που θα χάσουν όσοι ποντάρουν στον φόβο. Έίναι δύσκολο πια να κρυφτούν.

Σε ποιά υπόθεση έτρεξε να προσφέρει εξυπηρέτηση ο Ρίκκος; Όταν παίζονται εκατομμύρια και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας βγάζει φιρμάνι, χωρίς καν να συμβουλευτεί τον γενικό εισαγγελέα, είναι ύποπτο. Όταν τελικά αποκαλύπτεται ότι το δικηγορικό γραφείο που ευνοήθηκε, του έκανε πλάτες για να πάρει 600,000 ευρώ σε δικαστική διαμάχη, τί είναι άραγε;


Η υπόθεση της Rosinka/Providencia είναι μια από τις υποθέσεις του ρωσικού νεόπλουτου κεφαλαίου, που εμφανίστηκε μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Η Rosinka είναι μια εταιρεία, η οποία διαχειρίζεται ένα σύμπλεγμα κατοικιών για πλούσιους ξένους και ρώσους στα προάστια της Μόσχας και την οποία ένα ρωσικό περιοδικό ονόμασε, κάποτε, μια «υγιεινά αποστειρωμένη αποικία σκληρού νομίσματος», αναφερόμενο στους ενοίκους, αλλά και στο διαχωρισμό της περιοχής από την ρωσική κοινωνία. Σήμερα, οι οικισμός των πλούσιων και των ξένων περιλαμβάνει 640 σπίτια [με μέσο όρο έκτασης τα 222 τ.μ. και ενοίκιο 11,000 δολάρια τον μήνα] καθώς και σχολείο, ειδικά καταστήματα για την προνομιούχα πελατεία κλπ. Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι στην περιοχή κατοικούν και πολλά μέλη της αμερικανικής πρεσβείας – όταν ξέσπασε η πρώτη διαμάχη για την ιδιοκτησία της περιοχής το 1993-94 από τα 70 σπίτια, τα 50 τα νοίκιαζαν άτομα της πρεσβείας. Με αυτήν την έννοια, το θέμα δεν είναι απλώς μόνο διαμάχες για την ιδιοκτησίας μιας κερδοφόρας επιχείρησης, αλλά και χώρος όπου διαπλέκονται και πολιτικά συμφέροντα. Σαφώς η αμερικανική πρεσβεία δεν θα ενέκρινε ένα χώρο, στον οποίο δεν ήταν σίγουρη για την «αποστείρωσή» του όσον αφορά στην πιθανότητα παρακολούθησης του από ρωσικές υπηρεσίες. Επιπρόσθετα, το θέμα της ιδιοκτησίας διαπλέκεται και με τις ροές κεφαλαίων εκτός Ρωσίας – στην οποία εμπλέκονται και κυπριακά δικηγορικά γραφεία. Το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους εκπροσωπούσε την εταιρεία Providencia, η οποία δημιουργήθηκε μετά το 2000 για να διαχειρίζεται το 85% των μετοχών της εταιρείας Rosinka. Η εταιρεία Providencia εγγράφηκε μέσω δικηγορικού γραφείου εκτός Ρωσίας με τη δικαιολογία ότι έτσι δεν κινδύνευε από «επίθεση» ενάντια στο ιδιοκτησιακό καθεστώς. Αφήνοντας, ωστόσο, υποψίες για τα πραγματικά κίνητρα της κίνησης, που στη Ρωσία συνοδεύεται από καχυποψία για φοροδιαφυγή. Και η πιο πρόσφατη διάσταση του όλου θέματος στη Ρωσία αφορά στις κατηγορίες εναντίον του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους ότι από εκπρόσωπος της εταιρείας διαχείρισης προσπαθεί να αναλάβει την ιδιοκτησία με μια «επιδρομή» - αυτό ακριβώς που υποτίθεται θα απέφευγε η έγγραφη της εταιρείας στην Κύπρο.[1] Σε αυτό το περίπλοκο κουβάρι πολιτικών, οικονομικών και προσωπικών [όπως θα δούμε] διαπλεκόμενων συμφερόντων, με διάφορες υποθέσεις σε δικαστήρια, προσπάθησε να παρέμβει ο κ. Ερωτοκρίτου και να αποδώσει τα διεκδικούμενα στο δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους. Ακριβώς τον μήνα που το δικηγορικό γραφείο θα ξεχνούσε, βολικά, να εμφανιστεί σε δίκη για ένα πόσο 600,000 ευρώ, το οποίο διεκδικούσε ο βοηθός γενικός εισαγγελέας. Το αντάλλαγμα, από ότι φαίνεται, της κατ’ ισχυρισμών δωροδοκίας του κ. Ερωτοκρίτου.

Ας δούμε, όμως, το ιιστορικό της επιχείρησης, της εγγραφής της στην Κύπρο και των προσπαθειών οικειοποίησής της που είναι αποκαλυπτικό των περίπλοκων συμφερόντων τα οποία ήθελε ο Ρίκκος να διαγράψει μια βολική μονομερή πράξη – παραβλέποντας και προηγούμενες αποφάσεις της εισαγγελίας, και υπό εξέλιξη δίκες, αλλά και την άποψη του νυν γενικού εισαγγελέα που, τελικά, αποφάσισε να παρέμβει.

Όμως, ο κ.Ερωτοκρίτου τα αγνόησε όλα και κανόνισε σε χρόνο αστραπή δική του αστυνομική έρευνα και χωρίς να ειδοποιήσει τον γενικό εισαγγελέα, αποφάσισε να αγνοήσει και τα ρωσικά δικαστήρια, το ρωσικό κράτος κοκ, και να αποδώσει στον συμπολίτη του κ. Νεοκλέους απόλυτο δίκαιο – και έλεγχο ενδεχομένως σε 200 εκατομμύρια. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι με τέτοια κίνηση ότι ήταν τυχαία η απουσία του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους από το δικαστήριο, όπου θα έπρεπε να αντιπαρατεθεί με τον Ρίκκο για 600,000 ευρώ της Λαϊκής.

Από την «κληρονομιά του Λένιν» στην «αποικία του σκληρού νομίσματος»: ένας τέως πράκτορας της KGB  κάνει μπίζνες με τους αμερικανούς
Η υπόθεση της Rosinka ξεκινά από το 1990, την περίοδο της Περεστρόικα, όταν ο Ο. Zakharov [τον οποίο οι new York Times αποκάλεσαν «πρώην πράκτορα της KGB» σε άρθρο το 1994] ως εκπρόσωπος της σοβιετικής, τότε, κολεκτιβιστικής φόρμας «Η κληρονομιά του Λένιν» ίδρυσε με δυο αμερικανούς μια κοινή εταιρεία για τη δημιουργία του οικισμού για προνομιούχους επενδυτές.[2] Στα πλαίσια των ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες ακολούθησαν την ανατροπή του σοσιαλισμού, ο Zakharov άρχισε να συμπεριφέρεται ως ιδιοκτήτης της επικερδούς επιχείρησης και το 1993 ξεφορτώθηκε τους αμερικανούς συνεργάτες του. Εκείνη ήταν η πρώτη διαμάχη για την ιδιοκτησία της επιχείρησης. Οι αμερικανοί ισχυρίζονταν ότι ο Zakharov υφάρπαξε 3.5 εκατομμύρια επένδυση που είχαν κάνει, ενώ ο ίδιος ισχυριζόταν ότι οι αμερικανοί είχαν επενδύσει 2.1 εκατομμύρια, αλλά ουσιαστικά τα εποικοιοποιήθηκαν μέσα από επιστροφή τους σε άλλες δικές τους εταιρείες. Ήταν ο καιρός του άγριου καπιταλισμού στη Ρωσία με ξέπλυμα κεφαλαίων, αρπαγή δημόσιου πλούτου κοκ. Ο Zakharov κέρδισε την ιδιοκτησία και όπως παρατήρησαν οι New York Times, παρά το ότι οι αντίπαλοι του ήταν αμερικανικά συμφέροντα, η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Μόσχα η οποία νοίκιαζε τότε τα 50 από τα 70 σπίτια που είχαν οικοδομηθεί, δεν έδειχνε προθυμία να εμπλακεί. Προφανώς, ο Zakharov είχε γερές πλάτες στο τότε ρωσικό κατεστημένο, αλλά και οι αμερικανοί ήταν ικανοποιημένοι από τις υπηρεσίες του – και δεν ανησυχούσαν για κίνδυνο παρακολούθησης των μελών της πρεσβείας τους που διέμεναν στο συγκεκριμενο οικισμό.

Αναζητώντας «ασφάλεια» ή «πλυντήριο»; Το 2002 ο Zakharov ιδρύει την Providencia στο δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους για να διασφαλίσει την επικερδή επιχείρησή του – με έδρα την Κύπρο
Η επόμενη ενδιαφέρουσα κίνηση έγινε το 2002 όταν ο Zakharov, με τη δικαιολογία ότι ήθελε να αποφύγει την πιθανότητα εχθρικής επίθεσης στην ιδιοκτησία της Rosinka, ίδρυσε την Κύπρο, μέσω του γραφείου Νεοκλέους μια επιχείρηση/ εταιρεία με την ονομασία Providencia, στην οποία μετέφερε το 85% των μετοχών της επιχείρησής του στη Μόσχα. Αυτή η κίνηση πρέπει να ερμηνευθεί. Η Κύπρος, όπως παρατήρησε σε συνέντευξη του και ο κ.Νεοκλέους, ήταν/είναι ένας βασικός χώρος μέσω του οποίου διακινείτο το ρωσικό κεφάλαιο – από την Κύπρο είχαν επενδυθεί [ή επαν-επενδυθεί, αφού πολλά από αυτά τα κεφάλαια ήταν ρωσικά που ήταν τοποθετημένα στην Κύπρο για να αποφεύγουν τον έλεγχο και την φορολογία] 78 δις στη Ρωσία [σε σύγκριση με μόλις 49 δις από την Ολλανδία και  37 δις από το Λουξεμβούργο]. Η Κύπρος ήταν ένα είδος «πρωταθλητή» για τη διακίνηση του ρωσικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου – ή θα μπορούσε να πει κάποιος του κεφαλαίου των ολιγαρχών. Γιατί, όμως, το 2002; Η πιο λογική ερμηνεία είναι η αλλαγή του κλίματος στην Ρωσία με την άνοδο του Πούτιν, αλλά και η επικείμενη ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Η δεύτερη εξέλιξη πρόσφερε μια φαινομενική, όπως αποδείχτηκε το 2013, ασφάλεια, αλλά και πρόσβαση στην Ε.Ε. Η μεγάλη αλλαγή είχε γίνει, όμως, στη Ρωσία, όπου η άνοδος Πούτιν συνοδεύτηκε από μια προσπάθεια ελέγχου των ολιγαρχών και μια έντονη λαϊκή πίεση για έρευνα για τις διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων. Το δεύτερο δεν έγινε, αλλά ο Πούτιν εστίασε σε μερικούς ολιγάρχες για να δώσει το μήνυμα ότι η περίοδος του far west του άγριου καπιταλισμού είχε λήξει. Σε αυτό το κλίμα, ο Zakharov θα είδε την Κύπρο ως ασφάλεια της επιχειρησης του. Τελικά, η ρωσική κυβέρνηση δεν έκανε καμία κίνηση εναντίον του. Και σαφώς η αμερικανική πρεσβεία δεν είχε επίσης λόγο να ανησυχεί, όπως και οι ξένοι επενδυτές.

Εκείνη την περίοδο, ωστόσο, φαίνεται ότι ο Zakharov ετοίμασε και τα κληρονομικά δικαιώματα της πάλαι ποτέ δημόσιας ιδιοκτησίας που του άνηκε πια – άφησε την κληρονομιά στους δυο γιους του [ο ενας τουλαχιστον σπούδασαε στις ΗΠΑ] αλλά όχι στη δεύτερη του γυναίκα την οποία, παντρεύτηκε τότε και στην κόρη τους. Και αυτό θα αποδειχθεί ένα επίμαχο σημείο στις διαμάχες του 2011. Σε αυτό το στάδιο, εμφανίζεται στις αναφορές και το όνομα του I. Zhigachev, ο οποίος παρουσιαζεται ως ο ρώσος δικηγόρος διαχειριστής της επιχείρησης – και εμφανώς στενός συνεργάτης του Zakharov.

Ο Zakharov πεθαίνει το 2006 και το 2011 αρχίζουν τα όργανα της διαμάχης ανάμεσα στους γιους και τη γυναίκα του – αλλά και τους δικηγόρους τους
Ο ιδρυτής της επιχείρησης πέθανε το 2006 από λευχαιμία. Μέχρι το 2011, ωστόσο, δεν φάνηκε να υπάρχει έντονη διαμάχη – τουλάχιστον στο μέγεθος που θα εξελιχθεί μετά. Εκείνο το διάστημα δεν φαίνεται να υπάρχει αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας με βάση την κληρονομιά που άφησε ο Zakharov.

Το 2011, και ενώ ο κόσμος πάλι μπαίνει σε κυκεώνα αντιπαραθέσεων, ξαφνικά ξεσπά μια διαμάχη που εμπλέκει και τα δικηγορικά γραφεία και τα μέλη της οικογένειας, αλλά εμπλέκεται τελικά και  ο ρόλος του κυπριακού δικηγορικού γραφείου με δικαστικές υποθέσεις στη Μόσχα. Τα δεδομένα από εδώ και πέρα περιλαμβάνουν και αντικρουόμενες εκδοχές και πληροφορίες. Το σάιτ http://offshoram-net.com/en/publikatsii/ φαίνεται να εκφράζει τους αντίπαλους του δικηγορικου γραφείου Νεοκλέους,[3] ενώ στο θέμα φαίνεται να εμπλάκηκε και η ρωσική δικαιοσύνη αλλά και κυβερνητικές υπηρεσίες.

Την άνοιξη του 2011, φαίνεται ότι έγιναν αλλαγές στη διοίκηση της εταιρείας. Σε εκείνο το πλαίσιο, ο Zhigachev ισχυρίζεται ότι ο Νεοκλέους προσπάθησε να τον εξαγοράσει τον Ιούνιο του 2011. Το επιχείρημα του κυπριακού δικηγορικού γραφείου, από τα λεγόμενα τουλάχιστον του ρώσου αντίπαλού του, φαίνεται ότι υπήρχε κίνδυνος για την εταιρεία, και άρα η μόνη λύση, την οποία πρότειναν οι κύπριοι, ήταν να αναλάβει ο κύπριος μεγαλοδικηγόρος τον έλεγχο της εταιρείας. Η άρνηση του Zhigachev [να δεχτεί την εισήγηση, πρόσφορα «εξαγορά»] οδήγησε τον Αύγουστο σε μια κίνηση εκτοπισμού του από το κυπριακό δικηγορικό γραφείο. Η κατηγόρια ήταν ότι είχε «καταχραστεί» ιδιοκτησία της εταιρείας. Ο ίδιος το διέψευσε και σε κείμενο των Moscow Times του 2013 αναφέρεται ότι δεν κατατέθηκε πουθενά αγωγή εναντίον του για όσα του καταλόγιζε, τότε, το γραφείο Νεοκλέους. Και προφανώς, οι δυο γιοι και κληρονόμοι του Zakharov συνέχιζαν να συνεργάζονται μαζί του. Και κάπου εδώ αρχίζει ο χαμός.

Τον επόμενο μήνα, η χήρα του ιδρυτή της εταιρείας διεκδικεί μερίδιο στην εταιρεία και κατηγορεί τους γιους τους [και αναγνωρισμένους κληρονόμους] με τα συνηθισμένα κλισέ [«γυναικάς», «μεθύστακας» κλπ].[4] Σε αυτό το στάδιο, ότι το γραφείο Νεοκλέους φαίνεται να υποστηρίζει τις θέσεις τηςι[5] χήρας και της κόρης της, και ξεκινά μια διαμάχη για τον έλεγχο της εταιρείας. Τον Δεκέμβριο η αντιπαράθεση φτάνει, πια, σε ακραία επίπεδα – το γραφείο του Νεοκλέους προσπαθεί να διεκδικήσει την ιδιοκτησία της επιχείρησης με απόπειρα εισόδου και οικειοποίησης των σφραγίδων της εταιρείας - όπως ισχυρίζονται τουλάχιστον οι αντίπαλοί του. Ένας από τους γιους του Zacharov καταθέτει αγωγή εναντίον του κυπριακού δικηγορικού γραφείου για προσπάθεια υφαρπαγής. Και κάπου εδώ ξεκινά και η συζήτηση στο ρωσικό τύπο για το αν τα δικηγορικά γραφεία του εξωτερικού, και ιδιαίτερα της Κύπρου, είναι απλώς βοηθοί ή αν λειτουργούν πια και ως επικίνδυνοι επιδρομείς/raiders στις ρωσικές εταιρείες και κεφάλαια. Σε συνεντεύξεις του ο Νεοκλέους προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους, αλλά η προσπάθεια να εμφανιστεί ως δήθεν διαιτητής φαίνεται να είναι μάλλον παραπλανητική. Αναφέρεται και ως εκπρόσωπος της χήρας,[6] αλλά και κατηγορείται ότι προσπαθούσε να οικειοποιηθεί την εταιρεία. Το μένος του κ. Νεοκλέους, πάντως, στρεφόταν εναντίον του κ. Zigachev, ο οποίος φαίνεται να στήριζε την νομική θέση για την αποκλειστική κληρονομιά των δυο γιων, αλλά και να ήταν σε γενική, πια, αντιπαράθεση με το κυπριακό δικηγορικό γραφείο. Στις αποσπασματικές δημοσιογραφικές αναφορές γίνονται παραπομπές σε διαμάχες για άτομα στην εταιρεία [λ.χ. γίνεται αναφορά για κάποιον διευθυντή Kryazhov, τον οποίο το γραφείο Νεοκλέους ήθελε να επαναδιορισει με μισθό μάλιστα άνω των 3 εκατομμυρίων ρουβλιών] σε μια ένδειξη διευρυνόμενης διαμάχης για τον έλεγχο.

Η διαμάχη διερευνάται με καταγγελίες για εκβιασμούς, παρέμβαση επίλεκτων μονάδων διερεύνησης του ρωσικού κράτους.. αλλά στην Κύπρο ο Ρίκκος αποφασίζει ξαφνικά να αναλάβει ο ίδιος την υπόθεση που τυχαίνει να αφορά τον αντίπαλο δικηγόρο στην υπόθεση της διεκδίκησης από τον ίδιο 600,00 ευρώ
Η αστάθεια την οποία προκάλεσε η διαμάχη, εκφράστηκε και με μια παράλληλη υπόθεση εκβιασμού από ένα τοπικό ρώσο αξιωματούχο, ο οποίος προσπάθησε να εκβιάσει τον διευθυντή της Rosinka  για να του πληρώνει «προστασία». Ο διευθυντής κατήγγειλε το θέμα στις αρχές και ο αξιωματουχος πιάστηκε στα πράσα με τα χρήματα της εξαγοράς. Το θέμα που τίθεται εδώ είναι  διπλό – η κίνηση του τοπικού αξιωματούχου να ζητήσει μίζες για προστασία, προφανώς εξέφραζε το γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας. Όμως, η κίνηση των αρχών, επίλεκτων, μάλιστα, υπηρεσιών καταπολέμησης της διαφθοράς, δείχνει ότι οι αρχές του Ρωσικού κράτους άρχισαν να εμπλέκονται και οι ίδιες με την επιχείρηση, η οποία είναι, όχι μόνο επικερδής, με ιδιοκτησιακό καθεστώς εκτός Ρωσίας, άρα και ελλιπή φορολογικά στοιχεία, αλλά αφορά και τη διαμονή ξένων επενδυτών και αμερικανών διπλωματών.

Η διαμάχη συνεχίστηκε και το 2012 και το 2013. Στην Κύπρο, το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους προσπάθησε να παρουσιάσει το θέμα ως υποκλοπή της εταιρείας,[7] αλλά στη Ρωσία, η εικόνα φαίνεται να είναι εντελώς διαφορετική. Φαίνεται να έχει εκδικαστεί, ήδη, μια απόφαση σε βάρος του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους, ενώ το θέμα φαίνεται να συζητείται, πια, ως μέρος των κινδύνων για τις ρωσικές εταιρείες που λειτουργούν στο εξωτερικό. Σε αυτό το πλαίσιο, πέρα από τις οικογενειακές διαμάχες, τις εμπλοκές των συμφερόντων τόσο του ρωσικού κράτους, όσο και της αμερικανικής πρεσβείας [έμμεσα] το θέμα αφορά πια και στη γενικότερη σχέση των κυπριακών τραπεζών με τα ρωσικά κεφάλαια. Και σε αυτό το πλαίσιο, ο πρώην γενικός εισαγγελέας είχε αποφανθεί ότι θέμα θα έπρεπε να λυθεί στα δικαστήρια και όχι να παρέμβει η πολιτεία για να εξυπηρετήσει την μια πλευρά, εννοώντας το γραφείο Νεοκλέους που πίεζε για το θέμα με βάση τα συμφέροντά του.

Όμως, ο κ.Ερωτοκρίτου τα αγνόησε όλα και κανόνισε σε χρόνο αστραπή δική του αστυνομική έρευνα και χωρίς να ειδοποιήσει τον γενικό εισαγγελέα, αποφάσισε να αγνοήσει και τα ρωσικά δικαστήρια, το ρωσικό κράτος κοκ, και να αποδώσει στον συμπολίτη του κ. Νεοκλέους απόλυτο δίκαιο – και έλεγχο ενδεχομένως σε 200 εκατομμύρια. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι με τέτοια κίνηση ότι ήταν τυχαία η απουσία του δικηγορικού γραφείου Νεοκλέους από το δικαστήριο, όπου θα έπρεπε να αντιπαρατεθεί με τον Ρίκκο για 600,000 ευρώ της Λαϊκής.








[1] «The Foreign Affairs Ministry threw its weight and power behind protecting the rights of Russians doing business abroad last Thursday. It may sound trifling to Westerners, but it is the first time that such a commitment was put forward on the record with follow-up. [..]
Finally, the Russian government has publicly acknowledged that organs of a foreign government can and are swayed to make decisions unfavorable to Russian business interests as has occurred in Cyprus with Rosinka. It is a healthy, long-awaited start for Russia and advantageous to all who do business here and following a path to greater corporate transparency and accountability.
Paul Goncharoff is chairman of the ethics committee at the Association of Corporate Directors and Managers in Moscow
10.12.2013, The Moscow Times

[3] Εδώ δημοσιεύεται και το επίμαχο ιστορικό «Who is Mr. Neocleous?’ για το οποίο το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους φαίνεται τόσο ευαίσθητο που απείλησε και κύπριο μπλόγκερ που απλώς το ανέφερε. Και αυτός υποχώρησε και το απέσυρε. Το κείμενο της ανάρτησης παρουσιάζει τον κ. Νεοκλέους ως στέλεχος της ΕΟΚΑ που μετά έγινε συνεργάτης των άγγλων και μετά πράκτορας των αμερικανών κλπ. Δεν υπάρχει ιδαίτερη τεκμηρίωση και ακόμα και μερικές ιστορικές αναφορές [λ.χ. πότε ξεκινά η ΕΟΚΑ Β] είναι εμφανώς λανθασμένες. Φαίνεται να είναι η θέση των αντιπάλων του κ. Νεοκλέους, ο οποίος τους κατηγορεί για υστερικές επιθέσεις εναντίον του – σε μια αναφορά είπε ότι τον κατηγορούσαν μέχρι και για πλημμύρα στην Κριμαία. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για ένα επικοινωνιακό πόλεμο δυο αντιπάλων.

[5] Αναφορά σε συνέντευξη - http://www.neocleous.com/assets/modules/neo/publications/1555/editor/Expert_en.pd  , αν και στο κείμενο των Moscow times  εμφανίζεται πιο αμφιλεγόμενη η στάση του κυπριακού δικηγορικού γραφείου.

[6] http://www.neocleous.com/assets/modules/neo/publications/1555/editor/Expert_en.pdf

«On the one side are the late Mr Zakharov's sons and on the other
is his minor daughter from his later marriage. In collusion with a dishonest Moscow-based lawyer, Igor Zhigachev, the sons embezzled vast amounts of money and property from their late father's estate, so depriving their half-sister of her rightful share». [δηλωσεις του κ. Νεοκλεους]


[7] Ο Έφορος όμως, αν και εξέδωσε τα πιστοποιητικά, το έκανε με υποσημείωση ότι εκκρεμεί δικαστική διαδικασία. Όπως αναφέραμε πιο πάνω, η συγκεκριμένη απόφαση πάρθηκε σε συνεννόηση και με τον Γενικό Εισαγγελέα. Η συγκεκριμένη απόφαση, γεννά ερωτηματικά σε σχέση με το που βασίστηκε νομικά αλλά και ενδέχεται να δημιουργήσει καταστροφικό προηγούμενο αν και για άλλες εταιρείες που έχουν δικαστικές υποθέσεις ζητηθεί παρόμοια αντιμετώπιση.
Τελευταίες πληροφορίες σημειώνουν πως ο δικηγόρος της ανήλικης μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον της Δημοκρατίας αφού θεωρεί πως δεν κατοχυρώθηκαν τα δικαιώματά της και κινδυνεύει να χάσει μέρος της περιουσίας που της αναλογεί. - See more at: http://www.sigmalive.com/inbusiness/news/business/35282/protofanis-asteriskos-eforoueisaggelea#sthash.WAjI8u38.dpuf


Αδιαφορία, ανικανότητα, διαφθορά ή ρατσισμός;

Μετά από βάσιμες υποψίες οι οποίες και επαληθεύτηκαν από στέλεχος της Νομικής Υπηρεσίας με επιστολή, το ποσό των 30,000 ευρώ πληρώθηκε από τα χρήματα της κυρίας προς το δικηγόρο του κατηγορούμενου που φέρεται να την έκλεψε! Και όλο αυτό με οδηγίες κάποιου Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.

Σήμερα πήρα ακόμα ένα πικρό μάθημα της Κυπριακής πραγματικότητας. Βίωσα μια ιστορία απάτης η οποία έτυχε χειρισμού από διάφορες κρατικές υπηρεσίες, χωρίς όμως να υπάρξει κατάληξη και απόδοση δικαιοσύνης. Ο λόγος της ανεπάρκειας αυτής είναι τουλάχιστον ένας από τους τέσσερις στον τίτλο και θα αφήσω τον κάθε αναγνώστη κριτή της κατάστασης που θα σας περιγράψω.

Το σύντομο ιστορικό της υπόθεσης έχει ως εξής: Μια Τουρκοκύπρια κάτοικος Λονδίνου είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία στη Λεμεσό. Το κράτος μας αποφάσισε να απαλλοτριώσει την γη αυτή, αξίας 8 εκατομμυρίων και η εν λόγω κυρία δέχτηκε ως φιλικό διακανονισμό να πάρει για αποζημίωση το ποσό των 6.6 εκατομμυρίων.

Επειδή, όμως, βρισκόταν στο εξωτερικό, έδωσε οδηγίες σε ελληνοκύπριο δικηγόρο να χειριστεί το όλο θέμα, ο οποίος με την βοήθεια δύο άλλων φαίνεται να υφάρπαξαν όλο το ποσό. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο και εκδικάζεται. Στα πλαίσια, λοιπόν, την ποινικής υπόθεσης ο ένας κατηγορούμενος επέστρεψε το ποσό των 1.4 εκατομμυρίων με τον όρο να αποσυρθούν οι κατηγορίες εναντίων του, πράγμα που έγινε.

Τα λεφτά αυτά βρίσκονται στην κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας εδώ και ένα χρόνο περίπου. Η εν λόγω κυρία τα ζήτησε επανειλημμένως από το κράτος, το οποίο την διαβεβαίωνε συνεχώς ότι θα της εμβάσει το ποσό. Και όμως, μέχρι σήμερα, ακόμα δεν της έχει επιστρέψει το ποσό και πλέον σταμάτησε να απαντά στις εκκλήσεις της.

Αυτή η ‘τούρτα’ όμως έχει δύο κερασάκια:
1)    Η Τουρκοκύπρια αποτάθηκε σε άλλο δικηγόρο της Λευκωσίας, με το οποίο συνεργάζομαι στενά, για να διεκδικήσει το ποσό που της ανήκει ξεκάθαρα. Έτσι, έκανε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Και όμως, η Δικαστής που επιλήφθηκε της υπόθεσης, ενώ πολύ απλά και εύκολα θα μπορούσε να πιέσει το Γενικό Λογιστήριο να προχωρήσει, αντιθέτως αποφάσισε να απορρίψει την υπόθεση. Ο λόγος; Επειδή καθυστέρησε να προσφύγει στο Δικαστήριο. Βασικά, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η Τουρκοκύπρια σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να εμπιστευτεί το λόγο και τις παραστάσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και έπρεπε αμέσως να πάει στο Δικαστήριο. Αλλά κακώς τους έδωσε χρόνο για να πράξουν αυτό που υποσχέθηκαν και οφείλουν να πράξουν.      
2)    Μετά από βάσιμες υποψίες οι οποίες και επαληθεύτηκαν από στέλεχος της Νομικής Υπηρεσίας με επιστολή, το ποσό των 30,000 ευρώ πληρώθηκε από τα χρήματα της κυρίας προς το δικηγόρο του κατηγορούμενου που φέρεται να την έκλεψε! Και όλο αυτό με οδηγίες κάποιου Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα.
Θα καταλήξω όμως σύντομα και περιεκτικά. Μπορεί να αδιαφόρησε το Κράτος ή μπορεί απλά να είναι αργό και ανίκανο να δουλέψει αποτελεσματικά. Ακόμα χειρότερα μπορεί να παίζουν σενάρια διαπλοκής και διαφθοράς ή και απλός, καθαρός και ωμός ρατσισμός.

Όποια και να είναι η περίπτωση, οι άνθρωποι που κατέστρεψαν την Κύπρο δημιουργώντας το ‘Κυπριακό Πρόβλημα’, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δεν καταφέρνουν να το λύσουν και ακόμα χειρότερα είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν με κάθε τρόπο να μην υπάρχει εμπιστοσύνη και σεβασμός στο μέλλον μεταξύ Κυπρίων.  Επειδή σε 30 χρόνια, όταν θα είναι λυμένο το Κυπριακό (ίσως), εγώ θα πρέπει να ζήσω μαζί με τον υιό και εγγονό της κυρίας αυτής και δικαιολογημένα θα είναι σκεπτικός και καχύποπτος με όλες τις ενέργειες μου. Αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν φύγει, αλλά τα σημάδια τους θα είναι ακόμα ζωντανά. Όχι μόνο δεν θέλουν λύση και βιώσιμη συνύπαρξη με τους Τουρκοκύπριους, αλλά θέλουν επίσης να κάνουν ότι είναι δυνατόν να μην υπάρξει ποτέ βιώσιμη λύση και σχέση εμπιστοσύνης και συνεργασίας μεταξύ μας.


Αντης Γεωργίου   


        

Ο κυπριακός φούρπος ως το απόλυτα πολιτικό: Εικόνες από την εξέλιξη μιας τουρκοκυπριακής ανεξαρτησιακής διεκδίκησης



Ο ποδοσφαιρικός «εξορθολογισμός» στη σχέση Τουρκίας-Τουρκοκυπρίων
«Έγινε αυτό που φοβόμασταν! Η τουρκοκυπριακή ομοσπονδία ποδοσφαίρου γίνεται μέλος της ΚΟΠ». Αυτός ήταν ο τίτλος της διαδικτυακής έκδοσης της τουρκικής εφημερίδας Χιουριέτ στις 28 Μαρτίου 2015, με τον οποίο φιλοξενούσε την είδηση ότι ο πρόεδρος της τ/κ ομοσπονδίας, Χασάν Σέρτογλου, θα πραγματοποιήσει τη Δευτέρα 30 Μαρτίου δημοσιογραφική διάσκεψη για να ανακοινώσει την νέα εξέλιξη. Η απόφαση των Τουρκοκύπριων παραγόντων του ποδοσφαίρου, είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα της λήξης της διορίας που έδωσαν στην τουρκική ομοσπονδία ποδοσφαίρου για να αποσύρει την απόφασή της να ανοίξει γραφεία αντιπροσωπείας στην Κύπρο (με τα οποία θα αναλάβει την εκπροσώπηση των Τουρκοκυπρίων στους διεθνείς ποδοσφαιρικούς οργανισμούς) και να λύσει το πρόβλημα της μη καταβολής χρημάτων για μεταγραφές Τουρκοκυπρίων σε τουρκικές ομάδες.

Βέβαια, ο τίτλος της είδησης από τη ναυαρχίδα του κεμαλικού Τύπου στην Τουρκία, αλλά πολύ περισσότερο τα σχόλια των αναγνωστών που συνεχίζονταν μέχρι αργά το βράδυ, κατάστρεψαν ολοσχερώς τα στερεότυπα, δίνοντας χώρο έκφρασης στο «υποσυνείδητο» της σχέσης Τουρκίας – Τουρκοκυπρίων. Δηλαδή σε αυτό που πάντα υπήρχε και κανένας δεν το ομολογούσε…

Ο/Η S.Y στο σχόλιο του/της έγραφε: «Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω αυτούς του Κύπριους. Δε μιλάνε σαν εμάς, αντίθετα πολλοί ξέρουν Ελληνικά. Μοιάζουν με Άραβες, κάποτε λένε ότι είναι Τούρκοι, αλλά μισούν την Τουρκία…».

Ο/Η M.Ü στο σχόλιο του/της ανέφερε: «Μωρέ αυτοί παν να γίνουν μέλος σε αυτούς που τους έσφαζαν… εάν όντως θα κάνουν κάτι τέτοιο για πολιτικούς λόγους τότε να τους κόψουμε το νερό».

Ο/Η N.E στο σχόλιο του/της ανέφερε: «Δεν μου προκαλεί καμιά έκπληξη η είδηση. Όποιος πήγε στην Κύπρο κατάλαβε πάρα πολύ καλά ότι αυτοί δεν μας αγαπούν καθόλου και το λένε συνεχώς…».

Ο/Η Η.S στο δικό του/της σχόλιο υπογράμμιζε: «Τι είναι ρε αυτοί οι Τουρκοκύπριοι… Σε λίγο θα γίνουν μέλη της ΕΟΚΑ! Αφού και μόνοι τους το λεν ότι δεν είναι Τούρκοι».

Ο κατάλογος των σχολίων παρόμοιου τύπου είναι τεράστιος… Το ποδόσφαιρο κάποτε ήταν η πρώτη μορφή διαχωρισμού Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Τώρα το ποδόσφαιρο φαίνεται να ανανεώνει το διαχωρισμό – συνειδησιακό, πολιτιστικό, ιδεολογικό – που επικρατεί ανάμεσα σε Τούρκους και Τουρκοκύπριους.

Όμως, τα πιο πάνω αποτελούν μόνο μια από τις πολλές πτυχές του θέματος που προέκυψε μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών Τουρκίας και Τουρκοκυπρίων. Οι σημαντικότερες πτυχές, οι οποίες «κατοχύρωσαν» με κάθε επισημότητα ότι το ποδόσφαιρο δεν ήταν και δεν είναι απλά ποδόσφαιρο, είναι αυτές που εμφανίστηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα στη δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα της Τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αυτές ήταν οι πτυχές που άγγιξαν μερικά από τα θεμελιακά ζητήματα των σχέσεων των Τουρκοκυπρίων με την Τουρκία. Στην κορυφή όλων το θέμα της υπεράσπισης των τουρκοκυπριακών θεσμών ως μορφή προστασίας της κυπριακής (μη τουρκικής) διάστασης της ταυτότητας της κοινότητας. Με λίγα λόγια, η αντίδραση της τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου έτσι όπως καταγράφεται τους τελευταίους μήνες, σηματοδοτεί μια ξεκάθαρη διάσταση μιας υπό διαμόρφωση τουρκοκυπριακής διεκδίκησης: της ανεξαρτησίας… σε αυτή την περίπτωση από την Άγκυρα.

Το Κυπριακό ως πρόβλημα Τουρκίας-Τουρκοκυπρίων και η ποδοσφαιρική του διαπραγμάτευση
Μια σύντομη περιγραφή των εξελίξεων που οδήγησαν στην τελευταία – ίσως σημαντικότερη – απόφαση της τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, μπορεί να δώσει τις πτυχές της σημαντικότητας των εξελίξεων.

Η ουσία του θέματος ξεκίνησε από την επανάληψη της παραβίασης βασικών κανόνων που διέπουν τις μεταγραφές ποδοσφαιριστών από μια ομάδα σε μια άλλη. Η διαδικασία όπως είναι γνωστό προβλέπει ότι εφόσον ένας ποδοσφαιριστής έχει συμβόλαιο με συγκεκριμένη ομάδα, τότε ο σύλλογος που ενδιαφέρεται για μεταγραφεί του ποδοσφαιριστή πρέπει προηγουμένως να συμφωνήσει συγκεκριμένο χρηματικό ποσό με την ομάδα του. Κάτι που δεν αφορά το επιπλέον ποσό που προφανώς θα πάρει ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής από τη νέα του ομάδα. Όμως στο πλαίσιο των σχέσεων Τουρκίας –Τουρκοκυπρίων τα πιο πάνω δε λειτουργούν. Οι Τουρκοκύπριοι ποδοσφαιριστές μετεγγράφονται σε ομάδες του τουρκικού ερασιτεχνικού περιφερειακού πρωταθλήματος ως Τούρκοι υπήκοοι και χωρίς καμιά προηγούμενη συνεννόηση/συμφωνία με τις τουρκοκυπριακές ομάδες στις οποίες είναι ενταγμένοι. Οι τουρκοκυπριακές ομάδες συνεπώς περιθωριοποιούνται εντελώς από τις τουρκικές, όπως ακριβώς και η ομοσπονδία ποδοσφαίρου. Τα προβλήματα της σχέσης αυτής πολλαπλασιάζονται εάν προστεθεί και το δεδομένο της μη αναγνώρισης των τουρκοκυπριακών ποδοσφαιρικών ομάδων και των σωμάτων που τις εκπροσωπούν.

Η κρίση επανεμφανίστηκε από τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου 2015, όταν τρεις ποδοσφαιριστές της ομάδας της Ομορφίτας (μικρό Καϊμακλί όπως την ονομάζουν οι Τουρκοκύπριοι) μεταγράφηκαν στην ομάδα της Ουσιακ, χωρίς ο κυπριακός σύλλογος να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα. Ο πρόεδρος της ομάδας της Ομορφίτας σε δημοσιογραφική διάσκεψη τότε, με τις δηλώσεις του έθεσε ουσιαστικά το πολιτικό πλαίσιο: «νιώθω προδομένος από τον τρόπο που γίνονται οι μεταγραφές». Η προδοσία του προέδρου εδώ δεν αφορούσε πρώτα στην ενέργεια των τριών νέων… αφορούσε στο κεκτημένο που επικρατεί στις σχέσεις τουρκοκυπριακού και τουρκικού ποδοσφαίρου.


Η αντίδραση των Τουρκοκύπριων παραγόντων του ποδοσφαίρου κλιμακώθηκε με συνεχόμενες δηλώσεις αλληλεγγύης προς την Ομορφίτα. Τελικά στις 10 Φεβρουαρίου 2015 ο Χασαν Σέρτογλου συγκάλεσε γενική συνέλευση της Ομοσπονδίας, στην οποία αποφασίστηκε ότι θα δοθεί διορία 45 ημερών στην τουρκική ομοσπονδία ποδοσφαίρου να λύσει το ζήτημα της μη καταβολής ποσών στις τουρκοκυπριακές ομάδες και σε διαφορετική περίπτωση η Ομοσπονδία των Τουρκοκυπρίων θα έκανε αίτηση ένταξης στην ΚΟΠ. Η απόφαση αυτή οδήγησε την αντιπαράθεση σε εντελώς νέα επίπεδα εάν αναλογιστεί κανείς ότι από τα 31 μέλη-ομάδες της τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας, 28 ψήφισαν υπέρ και 3 προτίμησαν την αποχή!


Αμέσως μετά την «προδοτική απόφαση» των Τουρκοκυπρίων, η τουρκική ομοσπονδία αποφάσισε να εμπλακεί στο θέμα. Δέκα μέρες μετά το τουρκοκυπριακό τελεσίγραφο, ο Γιλντιρίμ Ντεμίρορεν, πρόεδρος της τουρκικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, έφτασε στην Κύπρο και συναντήθηκε με τον Σέρτογλου στην παρουσία του Ντερβίς Έρογλου στο γραφείο του Τουρκοκύπριου ηγέτη. Ο χώρος της συνάντησης από μόνος του, αποδείχθηκε τελικά ικανός να κλιμακώσει παρά να αποκλιμακώσει την ένταση. Η κίνηση Ντεμίρορεν μεταφράστηκε ως μια δεύτερη ένδειξη του πως αντιλαμβάνεται η «ποδοσφαιρική» Τουρκία τους Τουρκοκύπριους. Η δήλωση του Τούρκου παράγοντα στην αρχή θόλωσε τα νερά… «το θέμα θα λυθεί στο πλαίσιο των κανόνων της FIFA» ανέφερε μετά το τέλος της συνάντηση.

Μερικές μέρες μετά, «το πλαίσιο των κανόνων της FIFA» στο οποίο αναφέρθηκε ο Ντεμίρορεν, ξεκαθάρισε. Η τουρκική ομοσπονδία ποδοσφαίρου με επιστολή της στη FIFA ανακοίνωνε ότι θα δημιουργούσε γραφείο αντιπροσωπείας για τους Τουρκοκύπριους στην Κύπρο. Με τη σειρά της η FIFA επικοινώνησε με την τουρκοκυπριακή ομοσπονδία για να μάθει εάν όντως υπήρχε πρόθεση για αποδοχή μιας τέτοιας εξέλιξης. Ο Σέρτογλου ήταν ξεκάθαρος από την αρχή. Διαβίβασε στους αρμοδίους του διεθνούς οργανισμού ότι μια τέτοια ενέργεια της τουρκικής ομοσπονδίας ήταν απαράδεκτη και σε καμιά περίπτωση δε θα υπήρχε συναίνεση από τουρκοκυπριακής πλευράς.

Ήταν αυτή η επιστολή της τουρκικής ομοσπονδίας για την οποία αναφέρθηκε ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος, Οζκάν Γιοργκατζίογλου, λέγοντας πως «ντρέπομαι να αποκαλύψω τι λέει αυτή η επιστολή, το περιεχόμενο της είναι πολιτικό σκάνδαλο!».

Η εθνο-κοινοτική συγκρότηση στο γήπεδο: Οι Ελληνοκύπριοι από απειλή σε «έσχατη λύση»
Όταν τη δεκαετία του 1950 για πρώτη φορά οι Τουρκοκύπριοι δημιουργούσαν τις δικές τους ομάδες ως μια πτυχή – μεταξύ πολλών άλλων – της αντίδρασης ενάντια στο ενωτικό αίτημα, το ποδόσφαιρο λειτουργούσε ως βήμα έκφρασης της ιστορικής απόδειξης ότι η κοινότητα διεκδικούσε την προστασία της ύπαρξης της απέναντί από τους Ελληνοκύπριους. Το ποδοσφαιρικό γήπεδο της δεκαετίας του 1950 λοιπόν έφερε μαζί του, πέραν των ταξικών πτυχών, τις εθνοκοινοτικές ανησυχίες που αντικατοπτρίζονταν σε μια εν πολλής εθνικιστική μεταγραφή του αιτήματος για «κοινοτική ύπαρξη» των Τουρκοκυπρίων.

Από τότε μέχρι σήμερα μεσολάβησαν πολλά. Το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να φέρει τις πολύπλοκες πολιτικές και ιδεολογικές του πτυχές. Όμως σήμερα, εάν στο ελληνοκυπριακό τους πλαίσιο αυτές οι πτυχές «εμπλουτίζονται» από την πολύπλευρη αποκάλυψη του κατεστημένου της δεξιάς, στο τουρκοκυπριακό πλαίσιο εμπλουτίζουν τη διαδικασία μεταμόρφωσης του κινήματος για προστασία της κοινοτικής ύπαρξης. Οι Τουρκοκύπριοι παράγοντες του ποδοσφαίρου, καταγράφουν σε νέο πλαίσιο τις κυπριακές ρίζες της τουρκικότητας τους, αυτή τη φορά σε ευθεία αντιπαράθεση με την Άγκυρα. Υπερασπίζονται τους ποδοσφαιρικούς θεσμούς, ως θεσμούς διακριτής τουρκοκυπριακής – και επομένως όχι τουρκικής – εξουσίας. Ως θεσμούς απόδειξης της πολιτικής και επομένως ιδεολογικής «ενηλικίωσης», η οποία απαιτεί τώρα την αποστασιοποίηση της «μάνας».

Υπό μία έννοια, οι ενέργειες και η ρητορική της τουρκοκυπριακής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου αποτελούν την επιτομή της κοινωνικής πραγματικότητας της βόρειας Κύπρου σήμερα: τη μετάβαση στις σχέσεις Τουρκοκυπρίων-Τουρκίας με άγνωστο τον τελικό τους προορισμό, αλλά με σίγουρο το θάνατο της προηγούμενης κατάστασης πραγμάτων. 




Τί κρύβεται πίσω από το θέαμα της focus; [Η προσπάθεια για να πέσει στα μαλακά το θέμα Βγενόπουλου, ο ρόλος του Πολίτη στη συγκάλυψη των τραπεζιτών, και η ένοχη σιωπή για τις επιχορηγήσεις των ΜΜΕ]


2009 - Τότε που ο Πολίτης προωθούσε και εστρωνε χαλί τον Βγενόπουλο: Και αυτό το πρωτοσέλιδο ποσά πήγε άραγε και πότε θα διερευνηθεί;[1]

Τότε που ΠΟΛΙΤΗΣ για το χατίρι των τραπεζών – και του Βγενόπουλου βεβαίως
«Όσο για τις θέσεις μου, που αποκαλείτε θεωρίες συνωμοσίας, αυτές οι συνωμοσίες δυστυχώς υπάρχουν μεταξύ κάποιων μέσων και δημοσιογράφων με τους μεγάλους διαφημιστές και κυρίως τις τράπεζες οι οποίες είναι οι μόνες που συνεχίζουν ακάθεκτες να διαφημίζουν (για να δανείσουν λεφτά που δεν έχουν). Κάποιες εφημερίδες μάλιστα, όπως ο ΠΟΛΙΤΗΣ και η Καθημερινή έχουν “απαλλαγεί” από αρθρογράφους καθ’υπόδειξη τραπεζών γιατί αυτά που έγραφαν δεν είναι βολικά για τους μεγάλους διαφημιζόμενους. Γι′αυτά κατέχω στοιχεία και ή μάρτυρες τα οποία με πολλή χαρά θα αποκαλύψω στο δικαστήριο αν χρειαστεί. Είναι οι ίδιες εφημερίδες (και όχι μόνο) που πολέμησαν να μείνει ο Ορφανίδης γιατί ήταν “αξιόπιστος”»[2]
Μ. Ολύμπιος
Και αν  τελικά ο στόχος της κυβέρνησης και των ΜΜΕ της είναι να πέσει στα μαλακά τα θέμα Βγενόπουλου, τότε η κλασική μέθοδος λογοκρισίας είναι η  απειλή[3] προς όσους επιμένουν να θέτουν ζητήματα
«Δεν ξέρω ποιον Υπουργό εννοεί η Ειρήνη, όμως την ίδια πληροφορία με την Ειρήνη έχω κι εγώ. Όχι από Υπουργό, αλλά από ένα από τους ανθρώπους του Προέδρου. Στην αποκάλυψη μάλιστα του "μυστικού" παρόντα ήταν άλλα δυο άτομα. Άρα μπορώ να επικαλεστώ μάρτυρες...»
Γιώργος Παυλίδης  - Περί παρέμβασης Σαμαρά προς Αναστασιάδη για προστασία Βγενόπουλου:

Όπως συμβαίνει συνήθως, από τον Αύγουστο του 2012, κάθε φορά που το βαθύ κατεστημένο έχει προβλήματα, εμφανίζεται και μια προσπάθεια μετατόπισης. Το ότι ο Πολίτης είναι πρωταγωνιστής σε αυτές τις προσπάθειες είναι τεκμηριωμένο – ήταν η εφημερίδα που έθεσε με σαφήνεια το θέμα να μην δημοσιοποιούνται τα σκάνδαλα των τραπεζών από τον Σεπτέμβριο του 2012[4] και από τότε κάθε φορά που υπάρχει πρόβλημα σκανδάλων και διαπλοκής εμφανίζεται με μια επιλεγμένη σκανδαλοθηρία, που εστιάζει μονομερώς για να αλλάξει η έμφαση. Αυτή την περίοδο, το σκάνδαλο του κ. Ερωτοκρίτου είναι μεγάλο και ίσως και δύσκολη η επιλογή της κυβέρνησης – ο Ρίκκος φαίνεται να πιάστηκε στα πράσα με μια ταυτόχρονη δικαστική ανταλλαγή με το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους, αλλά ταυτόχρονα δημόσια έθεσε και θέμα ποιοί ήξεραν για το κούρεμα. Και όπως και σε εκείνη την περίπτωση, μια σειρά από λίστες και μετατοπίσεις οδήγησαν και πάλι, στη μέχρι τώρα λογοκρισία του θέματος, έτσι και τώρα η focus λειτουργεί και ως υποκατάστατο. Ο Πολίτης ο ίδιος ως επιχείρηση έχει και άμεση ανάγκη μετατοπίσεων, βέβαια, αφού ο έκδοτης του κατηγορείται για φοροδιαφυγή και η εισαγγελία οφείλει να απαντήσει σε ερωτήσεις που της έχουν τεθεί για αυτό το θέμα – όποτε λίγη focus λειτουργεί και σαν σκόνη στο όλο σκηνικό.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, η οποία, μάλλον, είναι ανάγκη να λογοκριθεί. Στην τηλεοπτική αντιπαράθεση Χαραλαμπίδου – Θεμιστοκλέους τέθηκε και ένα σημαντικό ζήτημα, το οποίο προσπάθησε μεν να λογοκρίνει ο τελευταίος, αλλά επιβεβαιώθηκε από τον τέως διευθυντή του Άστρα, ο οποίος μάλιστα επικαλέστηκε και μάρτυρες – ότι ο Σαμαράς είχε ζητήσει να μην προχωρήσει η υπόθεση εναντίον του Βγενόπουλου. Και παρά το ότι στην Κύπρο τα ΜΜΕ παρουσιάζουν επιλεκτικά τα όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό, ο κ.Βγενόπουλος ήταν μπλεγμένος στην υπόθεση Βατοπεδίου, η οποία βιώθηκε από την ελληνική δεξιά ως επίθεση εναντίον της. Άρα το θέμα της υπόθεσης Βγενόπουλου έχει και πολιτικές και οικονομικές διαστάσεις – κάποιοι συνεργάστηκαν μαζί του στη Λαϊκή τράπεζα. Κάποιους τους ευνόησε. Έπρεπε και αυτό να λογοκριθεί.

Η προσπάθεια απαλλαγής του Βγενόπουλου είναι μέρος της εκστρατείας για λογοκρισία των σκανδάλων των τραπεζών που γινόταν και πριν το 2012 και μετά πήρε την μορφή απειλών ενάντια σε ό,ποιον μιλά: οι διαψεύσεις είναι απλώς σκόνη στα μάτια – όλοι ήξεραν για τον Γιωρκάτζη απλώς βραχυκυκλώθηκαν τα συμφέροντα και ανεβαίνει και πάλι η οργή του κοινού, οπότε ψάχνουν μετατόπιση
Το θέμα, που τίθεται εδώ, είναι αν υπάρχει όντως προσπάθεια να απαλλαγεί ο κ. Βγενόπουλος. Η εστίαση μέχρι τώρα πάει στην κ. Γιωρκάτζη και την σχέση του δικηγορικού γραφείου του εν διαστάσει συζύγου της με τον Βγενόπουλο. Πίσω από τα πυροτεχνήματα του προεδρικού και των ΜΜΕ που το στηρίζουν, όπως ο Πολίτης, υπάρχουν μερικά απλά δεδομένα, τα οποία πρέπει να λογοκριθούν για να μην φανούν οι προεκτάσεις τους. Το ότι το προεδρικό και ο κ. Αναστασιάδης ήξερε για την σχέση Βγενόπουλου και δικηγορικου γραφείου Γιωρκάτζη, έχει τεκμηριωθεί και με αναφορά του ίδιου του κ. Γιωρκάτζη [και το προεδρικό δεν του κίνησε αγωγή για δυσφήμηση-ψέμα] αλλά και με δημοσίευμα της Χαραυγής, όταν διορίζονταν  η κ. Γιωρκάτζη. Το ότι ένας επιφανής δικηγόρος, όπως ο κ. Αναστασιάδης δεν ήξερε ποιός εκπροσωπεί τον κ. Βγενόπουλο είναι το λιγότερο αστείο. Η λογοκρισία και τα επιχειρήματα στυλ Βίκτορα, ο πρόεδρος δεν διαβάζει Χαραυγή, είναι ενδεικτικά μιας προσπάθειας να αποφευχθούν οι προεκτάσεις. Αν ο κ. Αναστασιάδης ήξερε για την σχέση της κ. Γιωρκάτζη με τον κ.Βγενόπουλο μέσω της θυγατέρας της, τότε όσα πιστώνεται στη διοικήτρια της Κεντρικής αφορούν και στον ίδιο τον πρόεδρο και στο περιβάλλον του, το οποίο εισηγήθηκε την κ. Γιωρκάτζη. Αν ο διορισμός της έγινε με στόχο έμμεσα να χαθεί η υπόθεση Βγενόπουλου και να πέσει στα μαλακά, αυτό έγινε σκόπιμα από το προεδρικό. Και αυτό γιατί, ίσως, το προεδρικό και ο ΔΗΣΥ να μην θέλουν μια αντιπαράθεση με τον κ.Βγενόπουλο, γιατί τους το ζήτησε ο Σαμαράς, όπως φέρεται να ανάφεραν και υπουργός [στην κ. Χαραλαμπίδου] αλλά και σύμβουλοι του προέδρου [σύμφωνα με τον κ. Παυλίδη].

Το σχήμα δεν είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς. Αφού εστιάζεται η έμφαση στον Βγενόπουλο, τότε η έμφαση θα πρέπει να είναι να αποφευχθεί αρχικά το θέμα από τα τραπεζιτικά, να πάει ας πούμε στην focus και από εκεί να χαθεί σε μια δαιδαλώδη διαδικασία, όπου το ζήτημα θα μετατοπίζεται και από τις τράπεζες και από τον κ. Βγενόπουλο σε αυτούς που τον κατηγορούν. Έτσι, ξηλώθηκε ήδη από την Κεντρική Τράπεζα η ομάδα που εστίασε στον Βγενόπουλο - υποχρεώθηκε σε παραίτηση ο Δημητριάδης, έφυγε η Αντωνιάδου, και το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους που είχε τα βασικά συμφέροντα αντιπαράθεσης μαζί του, τέθηκε σε δεύτερη μοίρα.  Σε αυτό το πλαίσιο, η αναφορά της κ.Γιωρκάτζη ότι είχε συζητήσει με τον κ. Αναστασιάδη το θέμα της αντιπαράθεσης με τον κ. Νεοκλέους, αποκτά το πραγματικό του νόημα, ενδεχομένως. Όλο το σκηνικό έχει τη διάσταση της μετατόπισης και της σταδιακής υποβάθμισης του θέματος.

Η focus είναι μηχανισμός λογοκρισίας αυτών που μιλούν για τις τράπεζες και τον Βγενόπουλο – αυτό που ομολόγησε με αφέλεια ο Ρίκκος [«τώρα που θα ανοίξω το κεφάλαιο του ΑΚΕΛ»] προσπαθεί να το κάνει επαγγελματικά ο Πολίτης από το 2012
Σε αυτά τα πλαίσια, η υπόθεση της focus από τον Πολίτης έχει ως εμφανή στόχο το ΑΚΕΛ, το οποίο είναι το κόμμα το οποίο εστίασε στις τράπεζες από το 2011, και από το 2013, μέσα από τις παρεμβάσεις της κ. Χαραλαμπίδου εστιάζει στον κ. Βγενόπουλο. Οπότε, βολικά, ο Πολιτης προσπαθεί να λογοκρίνει, όπως άλλωστε απειλούσε ο Δ. Γεωργιάδης από τον Αύγουστο του 2012 ότι θα κάνει, μέσα από θεαματικές υποθέσεις μετατόπισης της συζήτησης στο χώρο της αριστεράς. Έτσι, αν η κυβέρνηση προσπαθεί να ρίξει στα μαλακά το θέμα Βγενόπουλου, ο Πολίτης προσπαθεί να το μετατοπίσει από την Εγνατίας, ας πούμε, στις εν δυνάμει εισφορές του φίλου του κ.Βγενόπουλου, του κ. Ζολώτα, σε κόμματα. Η αναφορά στον ΔΗΣΥ είναι απλώς διακοσμητική. Αναφέρεται μεν για να προσπεραστεί και να εστιαστεί το θέμα στο ΑΚΕΛ – έστω και αν τα μέχρι τώρα τεκμήρια δεν δείχνουν χρηματοδότηση του κόμματος. Αλλά για τον Πολίτη που είχε πρωτοσέλιδο ότι έφταιγε η Ομόνοια για την οικονομική κρίση, η αναφορά σε μέλη του ΑΚΕΛ, που συμμετείχαν σε εταιρείες που είχαν συνεργασία με τον κ.Ζολώτα, είναι ύποπτο. Κάθε τί επιτρέπεται στην μετατόπιση σε αυτό το πλαίσιο.

Υπάρχουν σε αυτό το πλαίσιο και μερικά ενδιαφέροντα δεδομένα – πώς έφτασαν στον Πολίτη αυτές οι πληροφορίες που παραπέμπουν σε έμμεσες σχέσεις κλπ. Μήπως ο Πολίτης έχει σχέσεις με τον κ. Βγενόπουλο; Διότι οι συζητήσεις εστιάζονται στα κόμματα, φυσικά ο Πολίτης δεν θα εστιάσει στο ότι το δικηγορικό γραφείο του κ. Αναστασιάδη ήταν παραλήπτης εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Βέβαια, ο κ. Αναστασιάδης απάντησε λογικά ότι δεν είναι παράνομη η χρηματοδότηση κομμάτων. Αυτό, βέβαια, είναι άβολο για τον Πολίτη – και γιατί ο κ. Αναστασιάδης είναι άτομο το οποίο πρέπει, για τον έκδοτη της εφημερίδας, να συγκαλυφθεί, αλλά και γιατί αν ανοίξει το κεφάλαιο επιχορηγήσεις, τότε ο πρώτος ύποπτος θα είναι μάλλον ο ίδιος ο Πολίτης.

Ιστροικο: Κάθοδος του Βγενόπουλου και συμβίωση με τα συμφέροντα του δικηγορικού γραφείου Παπαδόπουλου
Ο κ. Βγενόπουλος ήρθε στην Κύπρο το 2006 και ανέλαβε ένα ποσοστό της Λαϊκής με υπόσχεση να αναδείξει την τράπεζα κλπ. Τότε, η Λαϊκή πρόβαλλε στις ετήσιες εκθέσεις της το γεγονός ότι την εκπροσωπούσε το δικηγορικό γραφείο Τ. Παπαδόπουλου. Η οικογένεια Παπαδοπούλου, όχι μόνο είχε δικηγορικά συμφέροντα με την Λαϊκή, αλλά είχε και οικονομικά. Αν, λοιπόν, ο κ.Παπαδοπουλος δεν ήθελε τον Βγενίπουλο μπορούσε να μπλοκάρει την κάθοδο του με διάφορους τρόπους. Όχι μόνο την ανέχτηκε, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες την προτίμησε. Ακολούθως,  το δικηγορικό γραφείο της οικογένειας παρέμενε ως ένα από τα δικηγορικα γραφεια που εκπροσωπούσαν την Λαϊκή, αποκομίζοντας σαφώς κέρδη και συσσωρεύοντας κεφάλαιο. Και είναι σε αυτό το πλαίσιο που τέθηκε και τίθεται ακόμα η κραυγαλέα σύγκρουση συμφερόντων του Ν. Παπαδόπουλου, όταν προήδρευε της επιτροπής οικονομικών της βουλής, ενώ αποφασιζόταν η διάσωσή της, την άνοιξη του 2012. Και μάλιστα, σύμφωνα με τον Φιλελεύθερο, επέβαλε και τον κ. Φιλίππου που σύμφωνα με μαρτυρίες συνδεόταν με την περίοδο της διαχείρισης των γιουγκοσλαβικών κεφαλαίων – η οποία ονομάστηκε παραπλανητικά «κεφάλαια Μιλόσεβιτς». Σε εκείνη την περίπτωση και πάλι το δικηγορικό γραφείο του κ. Παπαδόπουλου χρησιμοποίησε την Λαϊκή για να διεκπεραιώσει μια μεγάλη υπόθεση. Το παραπλανητικό [και σε αυτό είχε δίκαιο ο κ. Παπαδόπουλος, έστω και αν δεν μπορεί να το πει] είναι ότι εκείνα τα χρήματα δεν υφαρπάχθησαν από ιδιώτες – δεν τα πήρε λ.χ ο Μιλόσεβιτς. Αυτό το οποίο έκανε ο Τάσσος [και σύμφωνα με πληροφορίες το ήξερε όλη η πολιτική ηγεσία και φυσικά ο κ.Κληρίδης] βοηθούσε την νέα Γιουγκοσλαβία να σπάσει το δυτικό εμπάργκο.

Όλα αυτά, όμως, δείχνουν ουσιαστικά ότι το δικηγορικό γραφείο Παπαδόπουλου ήξερε πολύ καλά τί γινόταν στην Λαϊκή, ενώ πατούσε με το ένα πόδι στην Πολιτική. Οπότε, ήταν γκάφα ολκής για τον κ. Ν. Παπαδόπουλο να μιλά για «δαιδαλώδεις διαδικασίες» στην περίπτωση της focus – το δικό του δικηγορικό γραφείο είχε ακολουθήσει [ για καλούς ή κακούς λόγους] πολύ πιο δαιδαλώδεις διαδικασίες με το αζημίωτο, ενώ πληρωνόταν από την Λαϊκή με μεγάλα κεφάλαια την περίοδο Βγενόπουλου. Το να διαμαρτύρεται γιατί πήραν [αν πηραν] άλλα κόμματα ή υποψήφιοι επιχορήγηση το 2008 είναι αστείο – η εκστρατεία του πατέρα του βασιζόταν σε κεφάλαια που έπαιρνε και από την Λαϊκή ως δικηγορικό γραφείο.

Το δικηγορικό γραφείο Παπαδόπουλου ήξερε, αλλά και ο Πολίτης ήξερε, αφού υπήρχε άτυπη συνεργασία στα οικονομικά μεταξύ τους παρά την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» αντιπαραθεσης που είχαν κάποτε ανάμεσα τους: Ο Ορφανίδης ως συνδετικός κρίκος και ως η αποκάλυψη του πώς εξυπηρετούσε του κύκλωμα Πολίτη- δικηγορικού γραφείου τον Βγενόπουλο
Και βέβαια για τον Πολίτη, τον οποίο ο Τ. Παπαδόπουλος κατηγορούσε για εξωτερική ύποπτη χρηματοδότηση, το ότι βρέθηκε στο ίδιο χαράκωμα τώρα με τον κ. Παπαδόπουλο ήταν ενδεικτικό.[5] Αλλά αυτή η σύμπλευση δεν ήταν νέα – μπορεί στο κυπριακό και στην αντιπαράθεση για τον Αναστασιάδη να μην τα βρίσκουν, αλλά στη συγκάλυψη των σκανδάλων των τραπεζών συμπορεύτηκαν. Το άτομο κλειδί εδώ ηταν ο κ. Ορφανίδης.

Τον κ. Ορφανίδη, τον διόρισε ο Τ. Παπαδόπουλος μετά από εισήγηση του Μ. Σαρρή και αυτός ο κύκλος μαζί με τον Συρίχα της Κεντρικής ήταν ο βασικός άξονας προστασίας και συγκάλυψης των τραπεζών. Είναι γεγονός ότι οι σχέσεις Ορφανίδη – Βγενόπουλου δεν ήταν και οι καλύτερες.[6] Αλλά στα καίρια σημεία ο Ορφανίδης, όχι μόνο κάλυψε τον Βγενόπουλο, αλλά και τον εξυπηρέτησε. Γιατί, λοιπόν, ένα άτομο με τις εμπάθειες που φαινεται να εχει ο Ορφανίδης, να καλύψει κάποιον που δεν συμπαθούσε;[7] Η μόνη λογική ερμηνεία έχει να κάνει με τα συμφέροντα των πολιτικών του συμμάχων, όπως το δικηγορικό γραφείο Παπαδόπουλου (αλλά και τα οικονομικά συμφέροντα), στην υπόθεση της Λαϊκής. Ο κ. Ορφανίδης κάλυψε τον κ.Βγενόπουλο σε δύο καίριες στιγμές. Και αυτές τις στιγμές, ο Πολίτης έχει κάθε συμφέρον να συγκαλύψει επίσης.

Η υπόθεση της Marfin Εγνατία και η συγκάλυψη των συμφερόντων του κ. Βγενόπουλου – τότε όλοι[8] οι «τραπεζότες» (και ο Βγενόπουλος) ήταν καλοί για τους νεοφιλελεύθερους της επιτροπής οικονομικών και του Πολίτη
Η βασική διαμάχη του Βγενόπουλου με τους τοπικούς μέτοχους μετά την ανάληψη του έλεγχου της τράπεζας ήταν η υπόθεση της Marfin Εγνατία.
«Η εξαγορά της Marfin Εγνατία ήταν το αντικείμενο σύγκρουσης του Βγενόπουλου με τα ως τότε στελέχη της Λαΐκής..Η επιλογή της εξαγοράς της νέας τράπεζας συνοδεύτηκε από αλλαγή του ΔΣ της Λαϊκής. Λίγο αργότερα η Marfin Εγνατία από θυγατρική τράπεζα μετατρέπεται σε τράπεζα με υποκαστηματα της Marfin Popular bank.Αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει την διάφορα στην διακίνηση του χρήματος. Η διεθνής πρακτική θέλει τα τραπεζιτικά υποκαταστήματα σε χώρες του εξωτερικού να είναι θυγατρικές της τράπεζας για λόγους εταιρικής ασφάλειας. Έτσι αρνητικές εξελίξεις στη χώρα όπου υπάρχουν θυγατρικές δεν συμπαρασύρουν την μητρική τράπεζα. Επίσης η διεθνής τάση είναι να μπαίνει όριο διακίνησης κεφαλαίων από την μητρική τράπεζα προς τις θυγατρικές. Η δημιουργία υποκαταστημάτων αντί θυγατρικών στην Ελλάδα έδινε την δυνατότητα για την κίνηση κεφαλαίων από την Κύπρο προς την Ελλάδα, προκείμενου να δοθούν δάνεια προερχόμενα από το ελληνικό τμήμα. «Ουσιαστικά αυτό που γινόταν ήταν να δημιουργηθεί μια βιομηχανία εξαγωγής χρήματος από μια χώρα για την εξυπηρέτηση άλλης, της Ελλάδας[9]

Η μετατροπή της Εγνατίας σε υποκατάστημα έγινε τον Μάρτιο του 2011, ενώ η κρίση στην Ελλάδα ήταν εμφανής. Ο κ. Ορφανίδης αν ήθελε μπορούσε να καθυστερήσει η και να μπλοκάρει τη διαδικασία. Δεν το έκανε. Και το όλο θέμα δεν απασχόλησε τον κυπριακό τύπο μέχρι το 2012, όταν το αποκάλυψε η Καθημερινή. Και στο βαθμό που το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους έχει σχέση με την εφημερίδα, είναι εμφανές ότι το συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο ήταν, σε αυτό το θέμα, συνεπές στην προσπάθεια να αναζητηθούν οι ευθύνες του κ. Βγενόπουλου – με στόχο λογικά την αποζημίωση των καταθετών της τράπεζας που ήταν και πελάτες του δικηγορικού γραφείου.  Ενώ, αντίθετα, ο Πολίτης που στήριζε τον κ. Ορφανίδη και πριν και μετά το τέλος της θητείας του προτίμησε να αποφύγει το θέμα.

Η τάση του κ. Ορφανίδη να εξυπηρετεί αυτό που φαινόταν να είναι τα συγκυριακά συμφέροντα των επικεφαλής της Λαϊκής, αντί της ευρύτερης οικονομίας ήταν ακόμα πιο εμφανής στο θέμα της διερεύνησης της βιωσιμότητας της Marfin Εγνατία.
«Δυο αρμόδιες εποπτικές αρχές, της Τράπεζας της Ελλάδας και της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, συνέταξαν ένα λεπτομερές πόρισμα μετά από έρευνα στον όμιλο Marfin Εγνατια που έγινε από 15 έως 23 Μαρτίου 2009…Η ομάδα των εποπτών εντοπίζει κίνδυνους και ξεκάθαρα καταγράφει πως «ο όμιλος Marfin Εγνατία παρουσιάζει ένα υψηλού κινδύνου προφίλ, με έμφαση στην επενδυτική τραπεζική και χρηματιστηριακές δραστηριότητες που παρουσιάζουν αυξημένους κίνδυνους, ειδικά εν μέσω της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης.»[10]
Ο κ. Ορφανίδης ήξερε για τα προβλήματα και είχε και έκθεση, με βάση την οποία μπορούσε να μπλοκάρει τις διαδικασίες του Βγενόπουλου. Ιδιαίτερα, αφού το ισοζύγιο καταθέσεων-δανείων άρχισε να ανατρέπεται με σαφή αύξηση των δανείων μετά το 2009. Και όμως, δεν έκανε τίποτα. Ο κ. Ορφανίδης και ο κύκλος του, στον οποίο συμπεριλαμβανόταν και ο Ν. Παπαδόπουλος και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά και ο Πολίτης, προτιμούσαν τη λογοκρισία γιατί ήθελαν, από το 2011, την ίδια χρόνια που μετατράπηκε η Εγνατία σε υποκατάστημα, να ενταχθεί η Κύπρος σε μνημόνιο – για να πληρώσει η κοινωνία το κόστος των ζημιών της. Και έτσι, συνέχισαν να συγκαλύπτουν. Το ίδιο λίγο πολύ γίνεται και σήμερα.

Και τα ΜΜΕ που σιωπούσαν: η δημοσιογράφος της focus,  η λογοκρισία του Πολίτη για θέματα που αφορούσαν την Λαϊκή…
«..η δευτερη ιστορία, η οποία μάλιστα έχει πάρει διαστάσεις αστικού μύθου, θέλει τους ανθρώπους του Βγενόπουλου μόλις έφταναν στην τράπεζα αντί για τα οικονομικά στοιχεία της τράπεζας να ζητούν τα οικονομικά στοιχεία που είχαν οι κύπριοι δημοσιογράφοι.»[11]

Το θέμα είναι παραπλάνηση ακριβώς, γιατί το 2008 κανένας δεν αμφισβητούσε τον Βγενόπουλο και άρα οι ό,ποιες επιχορηγήσεις του, ή των φίλων του θα πρέπει να διερευνηθούν μέσα στο πλαίσιο της υπάρχουσας νομοθεσίας. Αν δεν παραβιάστηκε νομοθεσία, διότι ουσιαστικά επιτρέπεται επιχορήγηση των κομμάτων, τότε ποιά η σκοπιμότητα του θορύβου; Ο Πολίτης λ.χ. θα έπρεπε να δημοσιοποιήσει ο ίδιος τα ποσά, τα οποία πήρε από τη Λαϊκή ως διαφήμιση. Διότι η πιο ειλικρινής καταγραφή το πώς γινόταν η συναλλαγή τραπεζών ΜΜΕ έγινε από τον Α. Παράσχο, ο οποίος εργαζόταν τότε στον Πολίτη. Ήξερε, λοιπόν. Αλλά μια εφημερίδα που αγωνίζεται να συγκαλύψει τη φοροδιαφυγή του έκδοτη της, θα τολμήσει να δημοσιεύσει τα στοιχεία για τη δική της συναλλαγή; Απλώς μεταθέτει, μεταβιβάζοντας την εστίαση..

Ανάλογα θα μπορούσε να πει κανείς και για το Φιλελεύθερο. Η αναφορά στην focus συνοδεύτηκε από την αναφορά σε δημοσιογράφο που πήρε επίσης χρήματα από την εταιρεία του κ. Ζολώτα. Αν θα δημοσιοποιηθούν τα ονόματα ατόμων ή κομμάτων, τότε γιατί όχι και της δημοσιογράφου, η οποία σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις [και την εν μέρει αμηχανία όσων ξέρουν στον Φιλελεύθερο] εργάζεται στο οικονομικο τμήμα του Φιλελευθέρου. Και από εκεί μπορούσε να προσφέρει πολλές υπηρεσίες τον Βγενόπουλο. Διότι, αν είναι ύποπτα τα κόμματα που πήραν σε ανύποπτη εποχή από τον Ζολώτα, γιατί δεν είναι και η δημοσιογράφος; Ή μήπως πάει με το τί βολεύει;

Τα ΜΜΕ είναι πολλαπλά εμπλεκόμενα. Όχι μόνο γιατί πήραν χρήματα σε εστιασμένες διαφημίσεις, ενδεχομένως και ευνοϊκά δάνεια [οι ιδιοκτήτες ή επιλεγμένοι δημοσιογράφοι] αλλά και γιατί ο βασικός όγκος των χρημάτων καταλήγει στα ΜΜΕ. Οπότε αυτό που φοβούνται τα ΜΜΕ, ως επιχειρήσεις, είναι ακριβώς η διερεύνηση των οικονομικών τους. Και της διαπλοκής που θα αποκαλύψουν. Το ότι λ.χ. η εταιρεία του κ. Ζολώτα φαίνεται να ξόδεψε 50 εκατομμύρια στην Κύπρο, αλλά η εστίαση είναι να βρεθούν αριστεροί που πήραν και αυτοί χρήματα, είναι ενδιαφέρουσα. Όπως και στα άλλα θεάματα φυσικά, δεν θα δοθεί η λίστα των επιχορηγήσεων γιατί [πέρα από την υπόθεση των προσωπικών δεδομένων που φυσικά στην περίπτωση των αριστερών δεν φαίνεται να εφαρμόζεται] θα αποκαλύψει το αστείο της όλης υπόθεσης. Γιατί εν μέρει θα φανεί ότι για άλλους ξαφνικά τα ΜΜΕ, και ο Πολίτης, θα μιλούν για επαγγελματικές υποχρεώσεις που ξοφλήθηκαν. Όπως άλλωστε έγινε όταν ο κ. Αναστασιάδης αντέδρασε θυμωμένα στην αναφορά στο δικηγορικό του γραφείο. Εκείνος δεν ήταν ο στόχος.

Και φυσικά, το θέμα που δεν τολμούν να αγγίξουν τα ΜΜΕ είναι η απόδειξη. Το να δώσει κάποιος χρήματα σε ένα κόμμα είναι νόμιμο – το θέμα είναι να αποδειχθεί ότι ευνοήθηκε. Και εδώ, η περίοδος Μαΐου – Ιουλίου 2009 είναι αποκαλυπτική – και για το ποιοί παρουσίαζαν τον κ.Βγενόπουλο ως ήρωα ενάντια στο κατεστημένο, και ποιοί από την άλλη προσπαθούσαν να πιέσουν τις τράπεζες. Η στιγμή του Όργουελ στο κυπριακό κωμικό σύστημα πληροφόρησης είναι ότι εκείνοι που υνοπυσαν τον Βγενόπουλο κατηγορούν όσους προσπάθουσαν τότε να πιέσουν για έλεγχο των τραπεζών. Ακόμα και όταν έγινε μια αντιπαράθεση Ορφανίδη – Βγενόπουλου στη Βουλή, ήταν το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ και η κυβέρνηση που αντέδρασαν επίσημα. Κάποιοι σιώπησαν βολικά, όπως επικροτούσαν τον Βγενόπουλο τον Μάιο.



[1] Το κείμενο συνυπογράφει ο Δ. Γεωργιάδης νυν κυβερνητικός – διορισμένος.
[3] Όπως το έθεσε ο Ρ. Ερωτοκρίτου όταν βρεθηκε μπροστά σε κριτική από τη βουλευτή του ΑΚΕΛ Ει. Χαραλαμπίδου «..όταν θα ανοίξω το κεφάλαιο του ΑΚΕΛ..»
[4] Η πρώτη σχετική απειλή του Πολίτη εμφανίστηκε στις 7 Αυγούστου 2012 [σελ. 15, «Απαράδεκτες πρακτικές»] όταν σε απάντηση στα δημοσιεύματα της Χαραυγής για μη εξασφαλισμένα δάνεια άφησε να νοηθεί ότι θα έκανε αναφορά σε  περιπτώσεις που αφορούσαν το ΑΚΕΛ – κατά το πρότυπο του Ρίκκου Ερωτοκρίτου στην επίθεσή του εναντίον της Ει. Χαραλαμπίδου.  Η πιο εκφραστική στιγμή, όμως, του Πολίτη ήταν στις αρχές Σεπτεμβρίου, 2/9, όταν απροκάλυπτα ζητούσε λογοκρισία των ζητημάτων που αφορούσαν τις τράπεζες.
[5] Η συμβίωση αποδείχθηκε πρόσκαιρη, αφού ο Πολίτης αποστασιοποιήθηκε το Σάββατο 28/3 με το πρωτοσέλιδό του που προσπαθούσε να εστιάσει στον Παπαδόπουλο ως σημείο αναφοράς μιας νέας ανακοίνωσης της εισαγγελίας,
[6] Και αν κρίνει κανείς και από τα άτομα που ανέφερε ως προβληματικά ο κ. Βγενόπουλος στη θεαματική κάθοδό του το Μάιο του 2009, δεν συμπαθούσε και τον κ. Σαρρή. Όπως όμως δεν συμπαθούσε και κανένα άλλο κύπριο τραπεζιτικο της Τράπεζας Κυπρου, ΄ή της επιτροπής κεφαλαιογοράς ή  τον κ. Σταυράκη.
[7] Για τα δεδομενα αυτης της συγκλισης αξιζει να δει κανεις την σταση του Πολιτη. Όταν τον Μαιο του 2009 ο Βγενοπουλος εκανε τις δηλωσεις του «εναντια στο κατεστημενο», ο Πολιτης τον προβαλε σαν σωτηρα. Αλλα σε εκεινη την φαση ο Βγενοπουλος αφησε εκτος κριτικης τον Ορφανιδη. Μετα  ο Πολιτης φανηκε με δημοσιευματα του να κατανοει τι ηθελε ο Βγενοπουλος, αλλα όταν τελικα εκανε τα στραβα ματια ο Ορφανιδης, τα ιδια εκανε και ο Πολιτης,.
[8] Στο μνημειώδες κείμενό του «Το ΑΚΕΛ και το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα» ο Α. Νεοφύτου ως εκφραστής εκείνης της συμμαχίας ήταν ξεκάθαρος για το πόσο καλοί είναι οι τραπεζίτες και πως το κόμμα της αριστεράς και ο τότε πρόεδρος, δεν ήταν φιλικοί προς τον «τομέα». Μετά την αποκάλυψη της κρίσης, ο Πολίτης θα αναλωθεί, φυσικά, να αναζητά διαχωρισμούς καλών και κακών τραπεζιτών, αλλά και ότι άλλο μπορούσε για να λογοκρίνει εκείνη την περίοδο. Το κείμενο του κ.Νεοφύτου δημοσιεύτηκε στο Φιλελεύθερο στις 20 Ιουνίου 2010, σελ. 55.
[9] HOTDOC. τεύχος 25, 2013, σελ. 20
[10] HOTDOC, τεύχος 25, 2013, σελ. 28

[11] HOTDOC. σελ 19