29 Νοε 2015

Τράπεζες και ΜΜΕ – και ένα δικαστικό τεκμήριο για το πώς η Τράπεζα Κύπρου εξαγόραζε τον Πολίτη για να κάνει Focus σε ό,τι την βόλευε…«50,000 ευρώ για λογοκρισία αρνητικού σχολίου» για τους επικεφαλής της Τράπεζας Κύπρου σύμφωνα με μαρτυρία στην δίκη

 [και όταν ένα εσωτερικό σχόλιο κόστιζε τόσο, πόσες εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια έπαιρνε η εφημερίδα, όπως και άλλες, για να προβάλουν αυτά που ήθελαν οι τράπεζες; Και ποσά πάει άραγε η Μετατόπιση με Focus;]


“Ο μάρτυρας κατήγγειλε επίσης ότι είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Πολίτης και μετά από δυσμενές άρθρο που έγραψε, του λέχθηκε ότι δεν θα δημοσιεύουν πλέον τα άρθρα του μετά από παρέμβαση του Αντρέα Ηλιάδη καθώς και ότι η Τράπεζα απέκοψε διαφήμιση ύψους €50.000 από την εφημερίδα.[1]

Ερωτηθείς σε σχέση με αναφορές στην κατάθεση του σχετικά με άσκηση πίεσης σε εφημερίδα εκ μέρους της ΤΚ και απόσυρση διαφήμισης ύψους 50.000 ευρώ, ο κ. Ολύμπιος είπε ότι τις εν λόγω πληροφορίες τις αποκόμισε από email που του απέστειλε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Πολίτης» Διονύσης Διονυσίου και τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί του."[2] -

Την εβδομάδα που πέρασε, είχαμε και την επισημοποίηση, με την έννοια της καταγραφής ως δικαστική μαρτυρία, της τεκμηρίωσης της καταγγελίας ότι τα ΜΜΕ «τα έπαιρναν» από τις τράπεζες για να λογοκρίνουν. Ο Μ. Ολύμπιος, καταθέτοντας στη δίκη της Τράπεζας Κύπρου ανάφερε ότι η εφημερίδα Πολίτης του έκοψε τη στήλη που είχε, όταν δημοσίευσε κριτικό σχόλιο για τον τότε επικεφαλής της Τράπεζας Κύπρου, τον Α. Ηλιάδη. Και του το είπαν και ξεκάθαρα – ότι αυτό έγινε γιατί, όχι απλώς διαμαρτυρήθηκε ο Ηλιάδης/Τράπεζα Κύπρου, αλλά έκαναν και μια επίδειξη του «ποιός πληρώνει». Απέκοψαν διαφημιστικό κονδύλι 50,000 ευρώ. Για ένα εσωτερικό σχόλιο. Και φυσικά, οι χρηματοδότες δεν αρκούνται στην πρακτική να απαντά κάποιος σε κριτικό σχόλιο με ένα κείμενο. Αλλά απαιτούν τί θα υπάρχει και τί όχι στην εφημερίδα. Αξίζει να απορήσει κανείς για το πόσα πληρωνόταν ένα από τα γνωστά εξώφυλλα της συγκεκριμένης εφημερίδας, ή και άλλων, που όχι απλώς συγκάλυπταν, αλλά και προσπαθούσαν να μετατοπίσουν την έμφαση από τις τράπεζες. Ο Πολίτης λ.χ. όχι μόνο υμνούσε πρωτοσέλιδα τον Βγενόπουλο την άνοιξη του 2009, αλλά και φώναζε ενάντια στη συζήτηση των σκανδάλων των τραπεζών το 2012.

Αν και οι δικηγόροι δεν αμφισβήτησαν τη μαρτυρία [μάλλον προσπαθούσαν να αποφύγουν την αναφορά σε εκείνη] η πλειοψηφία των ΜΜΕ λογόκρινε ή περιθωριοποίησε την είδηση. Προφανώς, η αποκάλυψη της εξαγοράς των ΜΜΕ [όσον αφορά στην ειδησεογραφία που πρόβαλαν, αλλά και που λογόκριναν] είναι κάτι που φοβούνται μερικοί.

Μετά τον Παράσχο και ο Ολύμπιος: όταν οι του Πολίτη λογόκριναν μετά από υπόδειξη του Α. Ηλιάδη – 50,000 ευρώ και εξαφανίζεται μια στήλη…
Την πρώτη επίσημη παραδοχή ότι η ειδησεογραφία των ΜΜΕ γινόταν με βάση τα συμφέροντα των τραπεζών και τις επιθυμίες των τραπεζιτών, την έκανε ο Α. Παράσχος τον Δεκέμβριο του 2012 – και ο Παράσχος εργαζόταν επίσης στον Πολίτη,τότε.

Ο μάρτυρας κατήγγειλε επίσης ότι είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Πολίτης και μετά από δυσμενές άρθρο που έγραψε, του λέχθηκε ότι δεν θα δημοσιεύουν πλέον τα άρθρα του μετά από παρέμβαση του Αντρέα Ηλιάδη καθώς και ότι η Τράπεζα απέκοψε διαφήμιση ύψους €50.000 από την εφημερίδα

«Όταν μια επιχείρηση ΜΜΕ, ξεκινά την κάθε νέα χρονιά, έχοντας διασφαλισμένο διαφημιστικό κονδύλι πέραν του ενός εκατομμυρίου από μία μόνο τράπεζα και τα ανάλογα από τις άλλες, τότε ο καθείς αντιλαμβάνεται ποιός υπαγορεύει τους όρους του παιχνιδιού. Όταν παράλληλα, ΜΜΕ λάμβαναν δάνεια εκατομμυρίων και μεγάλα παρατραβήγματα με «ευκολίες πληρωμής», τότε ποιός δημοσιογράφος μπορούσε να τα βάλει με τις τράπεζες, χωρίς να χάσει τη δουλειά του; Υπάρχουν κι άλλα, όπως οδηγίες τραπεζιτών για πιέσεις, π.χ. προς την εποπτική αρχή ή για προστασία της εποπτικής αρχής. Τα είδαμε και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν να συμβαίνουν σε σύμπραξη τραπεζιτών, πολιτικών και ΜΜΕ.»
Η «δουλειά» από ποιούς γινόταν, αν όχι από δημοσιογράφους, αυλικούς του συστήματος ή και αιχμάλωτούς του;… Έχουμε ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για την κατάσταση στην πατρίδα μας; Έχουμε
Α. Παράσχος, Διευθυντής, Καθημερινή Κύπρου[3]

Το θέμα παρέμεινε ανοικτό – από την μια η συγκάλυψη των σκανδάλων  των τραπεζών ήταν οφθαλμοφανής, αλλά από την άλλη η πλειοψηφία των ΜΜΕ ως ένα καρτέλ ουσιαστικά, εξαπέλυε επιθέσεις σε όποιον έθετε το ζήτημα. Έτσι, ενώ δεν δημοσίευαν τα ποσά που πήραν από διαφημίσεις ή τις άλλες ευκολίες που τους έκαναν οι τράπεζες, για να έχουν ευνοϊκή και μεροληπτική κάλυψη, φώναζαν ενάντια σε όποιον έθετε στο δημόσιο λόγο αυτήν τη διάσταση. Ο Δ. Συλλούρης που προήδρευε, τότε, της επιτροπής θεσμών, όταν διερεύνησε το σκάνδαλο της οικονομίας, έγινε στόχος, ακριβώς γιατί έθεσε το ζήτημα. Και όσοι έκρυβαν τους λογαριασμούς τους, φώναζαν ότι δεν είχε τεκμήρια. Και όταν ο Μ. Ολύμπιος τα είπε και στο δικαστήριο  - και μάλιστα, κάνοντας αναφορά σε ημέηλ από τον Δ. Διονυσίου, έπεσε ξαφνικά σιωπή. Είναι, όμως, ένα σαφές τεκμήριο πια. Και το ότι και οι δυο μαρτυρίες που έχουμε στο δημόσιο λόγο αφορούν στον Πολίτη [άμεσα – όπως με τον Ολύμπιο ή έμμεσα όπως με τον Παράσχο] δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Μάλλον τεκμηριώνει αυτό που έχει, ήδη, αρχίσει να διαφαίνεται. Η όλη εκστρατεία του Πολίτη για την υπόθεση της Focus, πέρα από τις κομματικές ανάγκες που εξυπηρετεί για τις πολιτικές ταυτίσεις του εκδότη, φαίνεται σε αυτό το πλαίσιο να αποτελεί, όντως, μια προσπάθεια μετατόπισης από τις ευθύνες και τα σκάνδαλα των τραπεζών και των εδώ τραπεζιτών. Διότι το να φωνάζεις ότι πήραν κόμματα χρήματα από ένα ταμείο, και εσύ να έχεις πάρει και για να λογοκρίνεις σχόλια, και φυσικά για να προβάλεις τις θέσεις και τις επιλογές των υπό δική τραπεζιτών, είναι κωμικό – αλλά και αποκαλυπτικό. Είναι μια κλασική προσπάθεια μετατόπισης – και από αυτούς που δίνουν σήμερα τις ό,ποιες επιχορηγήσεις για σχόλια και επιλεγμένες ειδήσεις στα πρωτοσέλιδα, αλλά και από τις ευθύνες των ίδιων των ΜΜΕ για την παραπλάνηση και συγκάλυψη των ευθυνών των τραπεζών και πριν και μετά το 2012.

Και το δίκτυο λογοκρισίας φαίνεται να αναπαράγεται..
Ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο, το οποίο πέρασε στα ψιλά, ήταν πώς μερικές ξαφνικές συμπτώσεις αποκαλύπτουν και ένα ενδεχόμενο δίκτυο λογοκρισίας. Έτσι, όταν η συζήτηση έφτασε στην επίμαχη γενική συνέλευση της Τράπεζας Κύπρου τον Ιούνιο του 2012, αποκαλύφθηκε ότι η βιντεογραφηση, ξαφνικά, διακόπηκε στο σημείο που θα ανακοινώνονταν οι αμοιβές και τα μπόνους των υψηλόβαθμων τραπεζιτών. Ο αρμόδιος έτυχε να χρειαστεί να πάει τουαλέτα, λέει, και δεν πρόσεξε ότι διακόπηκε η βιντεογράφηση. Όμως και πάλι έτυχε [;] να ειναι το άτομο που έφυγε από την Κεντρική Τράπεζα διότι διέγραφε αρχεία της Τράπεζας Κύπρου– εξαφάνιζε τεκμήρια έρευνας, δηλαδή.

"…υπεύθυνος πληροφορικής ήταν ο κ. Ιωδίου ο οποίος και είχε απολυθεί από την Κεντρική Τράπεζα όταν από ελέγχους που διενέργησε η Alvares & Marsal είχε εντοπίσει ότι διέγραφε έγγραφα από τα αρχεία της Τράπεζας Κύπρου. Ο μάρτυρας κατήγγειλε επίσης ότι είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Πολίτης και μετά από δυσμενές άρθρο που έγραψε, του λέχθηκε ότι δεν θα δημοσιεύουν πλέον τα άρθρα του μετά από παρέμβαση του Αντρέα Ηλιάδη καθώς και ότι η Τράπεζα απέκοψε διαφήμιση ύψους €50.000 από την εφημερίδα. Είπε ακόμη ότι από τον κ. Κυπρή έμαθε πως είχε σβηστεί μέρος της ηχογράφησης της Γενικής Συνέλευσης αλλά πως ο τελευταίος δεν εντόπισε πως έγινε αυτό. "[4]




Και αφού έχουν αυτά τα δίκτυα συγκάλυψης, και οι νυν προύχοντες της τράπεζας, που συμπεριφέρονται λες και είναι οι ίδιοι η Κεντρική Τράπεζα, έδωσαν ψήφο για αυξήσεις δικές τους.. και ας έχει προβλήματα η τράπεζα, και ας παραβιάζει εκτιμήσεις ή και επερχόμενους κανόνες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
"Μπόνους για 30 ανώτατα στελέχη μέχρι και 100% στα σταθερής αμοιβής
Εξάλλου, με 99,75% υπέρ και 0,25% κατά, η ΕΓΣ ενέκρινε το ψήφισμα που επιτρέπει στην Τράπεζα «να έχει την ευελιξία για αύξηση της αναλογίας μεταξύ των κυμαινόμενων στοιχείων αμοιβής και των σταθερών στοιχείων αμοιβής στο ανώτατο όριο ύψους 100% της σταθερής αμοιβής για μέλη της Ανώτατης Διεύθυνσης της τράπεζας» που, όπως αναφέρεται, δυνητικά φτάνει τους 30 υπαλλήλους.»[5]

Και η «δικαιολόγηση» της αύξησης είχε και ένα στοιχείο υπεροπτικής στάσης που θύμιζε αποικιακό βλέμμα – έκαναν χάρη, έλεγε λίγο πολύ ο Άκερμαν. «Δεν ήρθαμε εδώ για να βγάλουμε λεφτά, ούτε για να αποκτήσουμε κύρος, αλλά για να βοηθήσουμε εσάς και τη χώρα», σημείωσε ο πρόεδρος της BOCY»[6]

Αυτή την αποποίηση ευθυνών, ωστόσο, την έχουμε ξανακούσει.. και από τοπικούς οικονομικούς διαχειριστές/«σωτήρες».


Τελικά, ποιός είναι ο επόπτης στο κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα – η Κεντρική, όπως προνοεί ο νόμος, ή το ντε φάκτο διορισμένο ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου που αποφασίζει μόνο του για παρεκκλίσεις και η Κεντρική σιωπά

[..και γιατί ο Συνεργατισμός, επίσης ελεγχόμενος από τους διορισμένους της κυβέρνησης εφαρμόζει τους κανόνες, αλλά όχι η Τράπεζα Κύπρου;.. ]

Οι ανακοινώσεις των αποτελεσμάτων των τραπεζών είχαν και μια εντυπωσιακή κίνηση παρέκκλισης από τα ευρωπαϊκά θέσμια, από την Τράπεζα Κύπρου, που πέρασε σιωπηλά στα ΜΜΕ. Με δεδομένο ότι η νέα μορφή της τραπεζιτικής κρίσης, έχει μετατεθεί στο ιδιωτικό χρέος και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, η ΕΚΤ φαίνεται να ζητά να ληφθούν διασφαλίσεις για το 50% των μη εξυπηρετούμενων. Κάτι τέτοιο, όμως, θα δυσκόλευε τις εκτιμήσεις της τράπεζας – για τη δημόσια εικόνα της - και έτσι, παρουσιάζει στοιχεία που, ενδεχομένως, να είναι παραπλανητικά. Τουλάχιστον τώρα παραδέχθηκε [αφού γίνεται και η δίκη για την παραπλάνηση του 2012] την απόκλιση και άρα ότι ενδεχομένως παραπλανεί - κάτι που δεν έκανε τον Ιούνιο του 2012. Όμως, το κενό στις εκτιμήσεις είναι το ίδιο - και μάλιστα αφορά και ένα ανάλογο ποσό: 600 εκατομμύρια [το 2012 ήταν αρχικά 500 εκατομμύρια]. Και έτσι, μαζί με την ανακοίνωση της παραμονής του Χούριγκαν και αυξήσεις σε υψηλόβαθμους, μας ανακοίνωσε επίσης ότι τώρα θα το παίξει και ..παρέκκλιση από την «Ευρώπη» για την οποία οι ιθύνοντες και οι πολιτικοί της σύμμαχοι φωνάζουν, όταν πρόκειται για άλλα θέματα που αφορούν τη λιτότητα και την κοινωνία.

Αξιοσημείωτη είναι και η στάση της Κεντρικής Τράπεζας που όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά ουσιαστικά φαίνεται να παρακολουθεί απαθής, λες και ο ρόλος του καθορισμού τραπεζικής πολιτικής εδρεύει στην Τράπεζα Κύπρου και τα συμφέροντά της [και αυτή παίρνει και τις αποφάσεις], αντί στην Κεντρική. Και ίσως αυτή η στάση να είναι και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα από κάποιους, όταν ζητούσαν να ελέγχουν με κάθε τρόπο την Κεντρική. Διώχνωντας τον Δημητριάδη και διορίζοντας ημέτερους στο ΔΣ της Κεντρικής με τις σκανδαλώδεις αυξήσεις στις απολαβές.

Και έτσι, μαζί με την ανακοίνωση της παραμονής του Χούριγκαν και αυξήσεις σε υψηλόβαθμους, μας ανακοίνωσε επίσης ότι τώρα θα το παίξει και ..παρέκκλιση από την «Ευρώπη» για την οποία οι ιθύνοντες και οι πολιτικοί της σύμμαχοι φωνάζουν, όταν πρόκειται για άλλα θέματα που αφορούν τη λιτότητα και την κοινωνία.

Η Τράπεζα Κύπρου εφάρμοσε δικά της κριτήρια για να μπορέσει να δείξει και κέρδη, αλλά και επάρκεια εξασφαλίσεων – μόνο που αυτή η επάρκεια δεν συνάδει με ότι φαίνεται να ζητά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα
Έτσι και πάλι τα προβλήματα της Τράπεζας  Κύπρου συγκαλύπτονται και πάλι με την σιωπή της Κεντρικής,[1] όπου με τον Συρίχα [ο οποίος ήταν το δεξί χέρι τόσο του Χριστοδούλου, όσο και του Ορφανίδη] ως κύριο παίκτη στο ΔΣ της Κεντρικής, φαίνεται να επαναλαμβάνονται οι πρακτικές που οδήγησαν στη συγκάλυψη της Τράπεζας Κύπρου για την αγορά ελληνικών ομολόγων το 2009-10, του σκανδάλου της  Uniastrum το 2008, της μετατροπής της Εγνατίας σε παράρτημα το 2011 κοκ.. Φαίνεται ότι εφαρμόζεται και ένα είδος ευνοιοκρατικής μεταχείρισης τραπεζών. Έτσι, ενώ ο Συνεργατισμός ανάγγειλε ζημίες, σε μεγάλο βαθμό γιατί υιοθέτησε τους νέους κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η Τράπεζα Κύπρου αποφάσισε να …μην το κάνει.

«Τη Δευτέρα για πρώτη φορά η Τράπεζα Κύπρου στο πλαίσιο της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων εννιαμήνου, αναφέρθηκε στο μέγεθος της πιθανής διαφοράς που υπάρχει με τους ευρωπαίους επόπτες.
Σύμφωνα με τη BOCY, με βάση την μεθοδολογία της ΕΚΤ θα πρέπει να υπάρξουν επιπρόσθετες προβλέψεις ύψους περίπου €600 εκ. από την τράπεζα, γεγονός που αν είχε εφαρμοστεί θα μείωνε τον δείκτη κεφαλαίου κοινών μετοχών κατηγορίας 1 (CET1 ratio) κατά 2,4% από το 15,6% στις 30 Σεπτεμβρίου 2015.
Κάτι τέτοιο θα έφερνε τον δείκτη στο 13,2% που ενώ θα βρίσκεται πάνω από το ελάχιστο του 11,75%, πιθανόν να προκαλέσει κάποιες ανησυχίες αφού το μαξιλάρι των περίπου €360 εκ. θα είναι πλέον εύθραυστο δεδομένης και της αβέβαιης ακόμα πορείας της οικονομίας
[2]

Μια τράπεζα που αντιμετωπίζεται ευνιοκρατικά – και με δυο μέτρα και δυο σταθμά.. θέτει τεράστια ερωτήματα ισονομίας και λειτουργίας της αγοράς [χωρίς προνομιακή αντιμετώπιση]..
Υπάρχει μια κωμική διάσταση – η τράπεζα για την οποία η κοινωνία υποβλήθηκε σε τόσες ταλαιπωρίες τα τελευταία 3 χρόνια [διότι αυτή έσπρωξε την χώρα στο μνημόνιο-τρόικα] σήμερα, κάνει αυτό που οι δημόσιοι υπερασπιστές της δεν έκαναν για το κοινό συμφέρον. Έτσι, κάθε απόπειρα για προστασία της πρώτης κατοικίας ή περιορισμό της λιτότητας ή των περικοπών σε οικονομικά αδύναμες κοινωνικές ομάδες αντιμετώπιζε το μπαμπούλα.. δεν θα δεχτούν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί κλπ. Τώρα, όμως, η τράπεζα αποφάσισε να κάνει η ίδια παρεκκλίσεις και ούτε η κυβέρνηση, ούτε η Κεντρική έκαναν ή δήλωσαν οτιδήποτε. Αν, όμως, η θέση για παρεκκλίσεις είναι γενική θέση, έστω για το τραπεζιτικό σύστημα, γιατί δεν την υιοθέτησε και ο Συνεργατισμός που είναι στο κάτω κάτω κρατικός.

«Στην περίπτωση του Συνεργατισμού η κεφαλαιακή ενίσχυση έχει ήδη επισημοποιηθεί.
Μετά την αξιολόγηση του δανειστικού χαρτοφυλακίου του συνεργατισμού, η κυβέρνηση ως ο κύριος μέτοχος θα προχωρήσει στην περαιτέρω ενίσχυση του κατά €150-200 εκ.
Αυτό θεωρήθηκε αναγκαίο μετά που ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας μειώθηκε στο 12%, πολύ κοντά στο πιθανό νέο ελάχιστο.

Η μείωση του δείκτη στον δεύτερο σε μέγεθος τραπεζικό όμιλο σημειώθηκε λόγω της αναγνώρισης ουσιαστικά ψηλότερων προβλέψεων για μη εξυπηρετούμενα δάνεια (κατά 268%) σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο και ενώ στο εξάμηνο οι προβλέψεις ήταν μειωμένες κατά 4%.
Ο Συνεργατισμός φαίνεται να έχει ήδη προχωρήσει στην αναγνώριση των επιπρόσθετων προβλέψεων που δυνατόν να απαιτηθούν από την ΕΚΤ.
Εάν τελικά οι τράπεζες αναγκαστούν να υιοθετήσουν τη θέση της ΕΚΤ όπως αυτή προδιαγράφεται από την ανακοίνωση της BOCY, οι συστημικές κυπριακές τράπεζες θα κλείσουν το 2015 με σημαντικές ζημιές
[3]

Μερικοί συμπεριφέρονται λες και το κράτος είναι μέτοχος της Τράπεζας Κύπρου – ή ίσως πιο σωστά, μερικοί χρησιμοποιούν τις θέσεις τους στο κράτος για να προώθησαν συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα. Η Πολιτεία δεν μπορεί να συμπεριφέρεται ευνιοκρατικα απέναντι σε μια ιδιωτική επιχείρηση. Μερικά δικηγορικά γραφεία έχουν συμφέροντα, αλλά αυτή η προνομιακή μεταχείριση μοιάζει με θεσμική εκτροπή – και με φόντο μάλιστα τη δίκη της τράπεζας για το πώς έσπρωξε την κοινωνία στην τρόικα με παραπλανητικές δηλώσεις τον Ιούνιο του 2012.
"Στη δική του ομιλία ο κ. Ηλιάδης στη Γενική Συνέλευση ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι τα συνολικά κεφάλαια που απαιτεί η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών με βάση τη δοκιμασία αντοχής που διενήργησε, τα έχουμε καλύψει ήδη κατά 80 – 90% χωρίς εξωτερική βοήθεια καθώς και ότι η Τράπεζα Κύπρου με τις ενέργειες της βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοοποίησης."[4]


Οι τράπεζες διάβρωσαν τη Δημόσια Σφαίρα με τις επιχορηγήσεις και τα διαφημιστικά τους πακέτα για να επιβάλουν τις δικές τους απόψεις μονοδιάστατα και να αποκλείσουν το δημόσιο διάλογο – και φτάσαμε στην τρόικα με μερικούς να χρειάζεται να περάσει και το 2013 για να κατανοήσουν τον ρόλο των τραπεζών
"Σε αυτό το σημείο ο κ. Ευσταθίου υπέβαλε στον μάρτυρα ότι πήγε προκατειλημμένος στη ΓΣ του 2012 να υποβάλει επικριτικές ερωτήσεις προς την ηγεσία της ΤΚ χωρίς προηγουμένως να ακούσει τις ομιλίες των Αριστοδήμου και Ηλιάδη, ο κ. Ολύμπιος απάντησε ότι είχε διαβάσει την Ετήσια Έκθεση για το 2011 που είχε ετοιμαστεί το 2012 και τις ομιλίες της ηγεσίας της ΤΚ που περιλαμβάνονταν στην Έκθεση.

Ερωτηθείς σε σχέση με αναφορές στην κατάθεση του σχετικά με άσκηση πίεσης σε εφημερίδα εκ μέρους της ΤΚ και απόσυρση διαφήμισης ύψους 50.000 ευρώ, ο κ. Ολύμπιος είπε ότι τις εν λόγω πληροφορίες τις αποκόμισε από email που του απέστειλε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Πολίτης» Διονύσης Διονυσίου και τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί του."[5]

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θέλει τις εξασφαλίσεις να είναι στο 50%, ενώ η τράπεζα επιμένει στο 34%.  Ουσιαστικά, δηλαδή, η τοπική τράπεζα έχει εν δυνάμει προβλήματα, αλλά τα έκρυψε κάτω από το χαλί, με δικές της εκτιμήσεις – που μπορούν να αποδειχτούν και αλχημείες. Διότι τα Μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι η μετατόπιση των προβλημάτων των τραπεζών. Η λιτότητα που επιβλήθηκε δεν έκανε, ουσιαστικά, τίποτα για να την αντιμετωπίσει – αυτή τη στιγμή έχει διογκωθεί το ιδιωτικό χρέος [όπως και το δημόσιο] και απειλεί όχι μόνο τις τράπεζες, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία που μπαίνει σε μια διαδικασία εξάρτησης από προβληματικούς θεσμούς.


Η κρίση των τραπεζών ονομάζεται σήμερα «μη εξυπηρετούμενα δάνεια» και «διόγκωση ιδιωτικού χρέους» [πέρα από τη διόγκωση του δημόσιου χρέους]..
Όπως και το 2012, το ζήτημα είναι και σήμερα οι κανόνες ανακεφαλαιοποίησης της Τράπεζας Κύπρου. Τότε, η τράπεζα συγκάλυπτε μέχρι την τελευταία στιγμή, φέρνοντας και την τότε κυβέρνηση, αλλά και την κοινωνία ολόκληρη μπροστά σε τετελεσμένα, όταν ζήτησε κρατική ενίσχυση την τελευταία στιγμή. Δεν υπήρχε χρόνος καν για σκέψη – μετά την υποβάθμιση των Fitch, που ακολούθησε την παραδοχή της τράπεζας ότι θα είχε πρόβλημα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απειλούσε με διακοπή της παροχής ρευστότητας μέσα από την άρνηση αποδοχής των ομόλογων, αν δεν έκανε η χώρα προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης και την τρόικα.




Σήμερα, το ζητούμενο είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θέλει τις εξασφαλίσεις να είναι στο 50%, ενώ η τράπεζα επιμένει στο 34%.  Ουσιαστικά, δηλαδή, η τοπική τράπεζα έχει εν δυνάμει προβλήματα, αλλά τα έκρυψε κάτω από το χαλί, με δικές της εκτιμήσεις – που μπορούν να αποδειχτούν και αλχημείες. Διότι τα Μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι η μετατόπιση των προβλημάτων των τραπεζών. Διότι χωρίς αντιμετώπιση του προβλήματος οι τράπεζες δεν μπορούν να δανείσουν ούτε να μειώσουν τα επιτόκια. Χωρίς δανεισμό δεν μπορεί να λειτουργήσει η οικονομία και να ελπίζει σε ανάπτυξη που καλύψει τις ζημιές – και να μπορέσουν οι εγκλωβισμένοι στο διογκούμενο ιδιωτικό χρέος να αντεπεξέλθουν. Η και να αντιμετωπιστεί το δημόσιο χρέος. Η λιτότητα που επιβλήθηκε δεν έκανε, ουσιαστικά, τίποτα για να αντιμετωπίσει αυτόν τον φαύλο κύκλο– αυτή τη στιγμή έχει διογκωθεί το ιδιωτικό χρέος [όπως και το δημόσιο] και απειλεί όχι μόνο τις τράπεζες, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία που μπαίνει σε μια διαδικασία εξάρτησης από προβληματικούς θεσμούς.






[1] Όταν ρωτήθηκε λ.χ. η εκπρόσωπος της Κεντρικής, από την Χαραυγή, η απάντηση ήταν ουσιαστικά «δεν τοποθετείται και παραπέμπει στον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό» [Χαραυγή 26/11, σελ. 10. Κείμενο Α. Ξενοφώντος]

Η αψιμαχία/κατάρριψη ρωσικού αεροπλάνου στα σύνορα Συρίας – Τουρκίας και η αναγνώριση της Ρωσίας ως κεντρικός παίκτης στην περιοχή..




Βλέποντας κανείς τη ροή των εξελίξεων μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου από τουρκικό, είναι δύσκολο να μην καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αν έγινε σκόπιμα, τότε θα πρέπει να ήταν το μπούμερανγκ της χρονιάς. Η πρώτη εικόνα μετά την κατάρριψη φαινόταν να δείχνει μια προσπάθεια από την Τουρκία, ίσως και σε συνεργασία με άλλους [ΗΠΑ, Βρετανία; Σαουδική Αραβία] να προκαλέσουν μια μετατόπιση στο κλίμα μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και την αναγνώριση ότι η Ρωσία ήταν βασικός σύμμαχος ενάντια στο ισλαμικό κράτος. Μια κίνηση που τουλάχιστον για την Τουρκία, αλλά και τη Σαουδική Αραβία, που έμμεσα φαίνονται να είχαν/έχουν σχέσεις ή ανοχή απέναντι στο Ισλαμικό κράτος, θα μπορούσε να στοχεύει  στην αναδημιουργία ενός νέου ρήγματος Ρωσίας-δυτικών στο μπλοκ των δυνάμεων ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Έτσι, αμέσως, η Τουρκία κατέφυγε στο ΝΑΤΟ, ελπίζοντας σε ένα δυνατό ψήφισμα, αφού και οι ΗΠΑ και η Βρετανία φαίνονταν να δυσφορούν για τον κεντρικό ρόλο που φαινόταν να αποκτά η Ρωσία στην όλη συριακή υπόθεση μετά το Παρίσι.

 Η Τουρκία υπό πίεση: η στρατιωτική ήττα των σύμμαχων της βόρειας Συρίας και η ανάδυση μιας άβολης πραγματικότητας μετά τον πόλεμο – η ντε φάκτο κουρδική αυτονομία και η Ρωσική παρουσία..
Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα η Τουρκία να αντέδρασε μόνη της ως ένα είδος έκφρασης δυσφορίας ή προσπάθειας να ανακόψει αρνητικές εξελίξεις: τις μέρες πριν την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου, οι ειδήσεις από το στρατιωτικό μέτωπο, ανέφεραν μια προέλαση του συριακού στρατού προς τα τούρκικα σύνορα βόρεια της Λατάκειας, και αυτό σε συνάρτηση με την προέλαση προς το Χαλέπι, σήμαινε και την ήττα των συμμάχων της Τουρκίας. Ιδιαίτερα των τουρκομάνων, όπως αποδείχτηκε. Το κέντρο βάρους της στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταφέρεται αναπόφευκτα στις περιοχές μεταξύ Χαλεπιού και της περιοχής της Λατάκειας που δρουν οι τουρκομάνοι, αλλά και διάφορες ισλαμικές οργανώσεις [υπάρχουν και ισλαμικές οργανώσεις των τουρκομανων]. Σε αυτήν την περιοχή φαίνεται να έχουν μαζευτεί και διεθνείς ισλαμιστικές εθελοντικές δομές 

…πώς μπορεί μια οργάνωση που λειτουργεί βασικά στην έρημο μεταξύ Ιράκ και Συρίας να κάνει εμπόριο εκατομμυρίων σε πωλήσεις πετρελαίου; Όταν η Ρωσία πέρασε από τη φραστική επίθεση στην πρακτική, η εικόνα ήταν σαφής: οι ρώσοι βομβάρδισαν μια πομπή βυτιοφόρων που μετέφεραν πετρέλαιο από τη Συρία προς την Τουρκία για εξαγωγή.

Η περιοχή από τη Λαττάκεια μέχρι το Χαλέπι είναι πολύ σημαντική και είναι η περιοχή στην οποία ζούσαν τουρκομανικοί πληθυσμοί. Τώρα όμως στα βουνά της περιοχής υπάρχουν άνω των 10 ισλαμιστικών/τζιχαντιστικών οργανώσεων – εν μέρει είναι εκείνες τις οποίες προσπαθούν οι δυτικοί και η Τουρκία να παρουσιάσουν ως «μετριοπαθείς», μετά την αποτυχία του «στρατού της ελεύθερης Συρίας», ο οποίος αποδείχτηκε μέρος των συγκοινωνούντων δοχείων που τελικά οδηγούν είτε στην τοπική Αλ Κάιντα [Αλ Νούσρα] είτε στο Ισλαμικό Κράτος/ΙΣΙΣ. Σε αυτή την περιοχή κουβαλήθηκαν Τσετσένοι, Καυκάσιοι, Ουϊγούροι, Λύβιοι, Μαροκινοί και Σαουδάραβες τζιχαντιστές, διασπάσεις της Αλ Κάϊντα. Οι τουρκομάνοι δε δημιούργησαν, επίσης, 2 τέτοιες οργανώσεις και συμμαχούν με την Αλ Νούρσα. Η ηγεσία αυτών των οργανώσεων φαίνεται να είναι καθοδηγούμενη από την Τουρκία. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που πρέπει να ερμηνευθεί και η δήλωση του ρώσου πρέσβη στην Κύπρο για το ότι ο εκτελεστής του πιλότου ήταν «Γκρίζος Λύκος» δεν ήταν τυχαία – σε σχετικά βίντεο, η προφορά που μιλούν στα τουρκικά δεν έχει καμιά σχέση με τουρκομάνους – είναι κανονικά τουρκικά της Ανατολίας. Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατιωτική επιχείρηση του συριακού στρατού και της ρωσικής αεροπορίας πρέπει να ειδωθεί και στα πλαίσια των συζητήσεων για κατάπαυση του πυρός και ανακωχή, έτσι ώστε να εστιαστεί η επίθεση στο ισλαμικό κράτος. Όπως, όμως, έχουν διαμορφωθεί τα δεδομένα, η Τουρκία δεν φαίνεται να έχει πια γερές προσβάσεις στη Συρία και η προέλαση του συριακού στρατού την οδηγεί σε αδιέξοδο – ακόμα και με φόντο τις συζητήσεις για ειρηνευτικό σχέδιο στις οποίες και πάλι η Μόσχα έχει κεντρικό ρόλο. Ταυτόχρονα, η ενίσχυση της κουρδικής ταυτότητας και περιοχής [ήδη οι κούρδοι είχαν ανοίξει διπλωματικό γραφείο στην Μόσχα] η οποία θα είναι αναπόσταστα μέρος της «λύσης» λειτουργεί ως η βαθύτερη αποτυχία της τούρκικης πολιτικής στο συριακό – κατάφερε να δημιουργήσει, ως απρόσμενη συνέπεια των επιθέσεων και της προσπάθειας υπονόμευσης της συριακής κυβέρνησης, ένα πρότυπο κουρδικό μοντέλο που βασίζεται στην αριστερή κουρδική τάση [του ΠΚΚ και των τοπικών συριακών παραδόσεων].

Η ρωσική κίνηση προς την Τεχεράνη και τον σιητικο άξονα
Ταυτόχρονα, εκείνες τις μέρες ο Πούτιν είχε επισκεφθεί το Ιράν, εμπεδώνοντας τη συμμαχία των δυο χωρών, Ιράν- Ρωσίας στα της Μέσης Ανατολής. Ήδη μετά την ανατίναξη, όπως αποδείχτηκε, του ρωσικού εμπορικού αεροπλάνου στο Σινά, η Ρωσία είχε υιοθετήσει μια πιο σκληρή στάση απέναντι στη Σαουδική Αραβία [τις μυστικές υπηρεσίες της οποίας υποψιάζονται πολλοί και για την έκρηξη και για την χρηματοδότηση του Ισλαμικού Κράτους]. Άρα η προσέγγιση Μόσχας – Τεχεράνης ήταν και μια απάντηση στη Σαουδική Αραβία. Αλλά ήταν και μια δημόσια δήλωση ότι η Ρωσία μπορούσε να κτυπά στόχους στη Συρία, όχι μόνο από την Κασπία, ή από την βάση της στην Λατάκεια, αλλά και με αεροπορικές πτήσεις μέσω Ιράν-Ιράκ. Ο σιητικός άξονας τον οποίο φλέρταρε [και δημιούργησε μέσω της εισβολής στο Ιράκ οι ΗΠΑ] εμφανιζόταν ως σύμμαχος του στρατηγικού αντίπαλου και των ΗΠΑ και των σουνιτικών ισλαμικών [σε διαφορετικά επίπεδα, φυσικά] καθεστώτων.

Μια απόπειρα ανακατασκευής ρήγματος μεταξύ Δύσης και Μόσχας που έμεινε μετέωρο και έκανε τον Ερντογάν να αναδιπλωθεί… εκφράζοντας «λύπη»…
Η συνέχεια, μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου ήταν, όμως, απρόσμενη αν η κίνηση στόχευε στη Ρωσία. Το ΝΑΤΟ, ναι μεν διαβεβαίωσε την Τουρκία ότι στήριζε τα σύνορά της κλπ, αλλά η ανακοίνωση ήταν απλώς μια δήλωση αξιωματούχου που καλούσε σε ηπιότερους τόνους. Έμμεσα, αλλά σαφώς το ΝΑΤΟ τοποθετούσε τον εαυτό του στο ενδιάμεσο Ρωσίας - Τουρκίας. Η σύγκριση με τις ανακοινώσεις του ΝΑΤΟ μόλις πριν λίγο καιρό, όταν άρχισαν οι ρωσικοί βομβαρδισμοί στη Συρία ήταν εντυπωσιακή. Όπως φάνηκε από διαρροές μέσα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ υπήρχαν έντονες απορίες ή και διαφωνίες [«what in the name of God were you thinking about?» φέρεται να είπε κάποιος στην τούρκικη αποστολή] με την τούρκικη στάση. Από την άλλη, ο Πούτιν με σιγουριά [και από το γεγονός ότι όντως το αεροπλάνο καταρρίφθηκε στο έδαφος της Συρίας] ήταν σαφής και καυστικός, ονομάζοντας την Τουρκία κράτος που συνεργαζόταν με το Ισλαμικό Κράτος. Ο Ερντογάν φάνηκε να αναδιπλώνεται. Ήταν σαφές ότι στην δυτική Ευρώπη η Ρωσία δεν ήταν, πια, ο εχθρός – και αυτήν τη θέση την εξέφραζε η Γαλλία που φαίνεται να καθορίζει αυτήν την περίοδο μια νέα στάση, αλλά και την ηγεμονική ευρωπαϊκή στάση. Ούτε καν οι Βρετανοί τόλμησαν να διαφοροποιηθούν έντονα.

Ευρύτερα, ο Ερντογάν είχε κάνει όλες τις προσπάθειες του για αυτονόμηση από τη Δύση, κτίζοντας πάνω σε σχέσεις με άλλους τοπικούς παράγοντες. Έτσι, είχε σχέσεις και με το Ιράν, αλλά ανέπτυξε και σχέσεις με την Ρωσία. Η Ρωσία είναι βασικός παίκτης στα σχέδια της τούρκικης ηγεσίας για μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο. Και αν κάποτε υπήρχαν πιθανότητες και για ελεγχόμενο από τη Δύση αγωγό, αυτές οι πιθανότητες φαίνονται να μειώνονται. Η Ρωσία παραμένει ο μεγάλος ενεργειακός παίκτης. Και ο Ερντογάν είχε αποστασιοποιηθεί αρκετά από τις ΗΠΑ

Η πρόκληση φαινόταν, όχι μόνο να πέφτει στο κενό, αλλά και να ενισχύει τη ρωσική θέση. Εν μέρει ίσως και γιατί το σοκ από το Παρίσι έχει ενδυναμώσει και τις φωνές πέρα από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, που θέτουν τα λογοκρινόμενα ζητήματα – πώς μπορεί μια οργάνωση που λειτουργεί βασικά στην έρημο μεταξύ Ιράκ και Συρίας να κάνει εμπόριο εκατομμυρίων σε πωλήσεις πετρελαίου; Όταν η Ρωσία πέρασε από τη φραστική επίθεση στην πρακτική, η εικόνα ήταν σαφής: οι ρώσοι βομβάρδισαν μια πομπή βυτιοφόρων που μετέφεραν πετρέλαιο από τη Συρία προς την Τουρκία για εξαγωγή. Η προσπάθεια της Τουρκίας να παρουσιάσει το θέμα ως βομβαρδισμό ανθρωπιστικής βοήθειας κατάρρευσε σχεδόν αμέσως, και ακολούθησε μια εστίαση στο θέμα των διευκολύνσεων στο Ισλαμικό Κράτος. Και ξαφνικά, ο Ερντογάν πρέπει να ένοιωσε την πίεση να έρχεται από παντού. Οι καταγγελίες των Γκιουλενιστών [για διπλό παιχνίδι του Ερντογάν με τους ισλαμιστές] επανήλθαν και οι υποψίες άρχισαν να διαχέονται. Όταν η κεμαλική Τζιουμχουριέτ δημοσίευσε ειδήσεις για τις στρατιωτικές σχέσεις του καθεστώτος της Τουρκίας με το Ισλαμικό Κράτος, ο Ερντογάν έστειλε την αστυνομία για καταστολή και συνελήφθηκαν οι δημοσιογράφοι.

Η γεωπολιτική μοναξιά του Ερντογάν: πώς να αυτονομηθεί κάποιος από τη Δύση, και να ελπίζει σε κομβικό ρόλο στους αγωγούς ενέργειας όταν απομονώνεται από τοπικές/περιφερειακές δυνάμεις και τους βασικούς προμηθευτές ενέργειας;
Όμως, ο Ερντογάν τώρα φαίνονταν απελπιστικά μόνος. Οι αποκαλύψεις για την εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία οικονομικά [και από το φυσικό αέριο] ήταν η μια διάσταση. Ευρύτερα, ο Ερντογάν είχε κάνει όλες τις προσπάθειες του για αυτονόμηση από τη Δύση, κτίζοντας πάνω σε σχέσεις με άλλους τοπικούς παράγοντες. Έτσι, είχε σχέσεις και με το Ιράν, αλλά ανέπτυξε και σχέσεις με την Ρωσία. Η Ρωσία είναι βασικός παίκτης στα σχέδια της τούρκικης ηγεσίας για μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο. Και αν κάποτε υπήρχαν πιθανότητες και για ελεγχόμενο από τη Δύση αγωγό, αυτές οι πιθανότητες φαίνονται να μειώνονται. Η Ρωσία παραμένει ο μεγάλος ενεργειακός παίκτης. Και ο Ερντογάν είχε αποστασιοποιηθεί αρκετά από τις ΗΠΑ – ιδιαίτερα μετά την κόντρα με τους Γκιουλεντιστές. Τώρα, ξαφνικά, όμως βρισκόταν και σε κόντρα με το Ιράν, αλλά και τη Ρωσία. Και η Δύση δεν ήρθε για στήριξη.

Ίσως ο Ερντογάν να υπερεκτίμησε τη δύναμή του – με αφορμή τη στάση της Γερμανίας που χρειάζεται τη συνεργασία του στο θέμα των προσφύγων. Αλλά φάνηκε μόνος και αδύναμος. Και σε σαφή προθυμία να τα βρει με τους ρώσους. Αυτό σήμαινε άλλωστε και η έκφραση λύπης μετά την σαφή δήλωση της Μόσχας ότι θα έπρεπε να απολογηθεί.

..Και πίσω από την σκόνη, η Ρωσία έκανε αυτό που θα ήθελε χρόνο να προετοιμάσει και ανακοινώσει: οι πύραυλοι που διασφαλίζουν τη ρωσική παρουσία και το απαραβίαστο των συνόρων που θα θέλει να προστατεύσει
Το πιο ουσιαστικό, ωστόσο, ήταν το γεγονός ότι κάτω από την σκόνη του θεάματος, η Ρωσία μετέφερε στην περιοχή πύραυλους S400, δημιουργώντας, πια, ένα απόρθητο κάστρο στις περιοχές που θέλει να διασφαλίσει. Και αυτό έγινε χωρίς κανείς να εκφράσει δυσφορία. Η κατάρριψη του αεροπλάνου ήταν η στιγμή που νομιμοποίησε, όχι απλώς τους ρωσικούς βομβαρδισμούς, αλλά και την στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας, όπως ίσως και την αναγνώριση ότι η Συρία είναι πια στην σφαίρα προστασίας της Ρωσίας.

Και η διαμάχη για τα σύνορα με την Τουρκία ίσως να πέτυχε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θα ήθελε η Τουρκία – έκανε το σύνορο Τουρκίας – Συρίας σκληρό. Θεσμοθέτησε, ουσιαστικά, την μη παραβίαση των συνόρων με τούρκικη γκάφα. Τώρα, πια, πώς να διεκδικήσει παρεμβάσεις η Τουρκία, έχοντας η ίδια κατάρριψη αεροπλάνο με τον ισχυρισμό ότι παραβίαζε τα σύνορα της. Ούτε μια σκόπιμη προβοκάτσια εναντίον του Ερντογάν δεν θα τα κατάφερνε χειρότερα για την Άγκυρα.


Η κατάρριψη του αεροπλάνου ήταν η στιγμή που νομιμοποίησε, όχι απλώς τους ρωσικούς βομβαρδισμούς, αλλά και την στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας…. Και η διαμάχη για τα σύνορα με την Τουρκία ίσως να πέτυχε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θα ήθελε η Τουρκία – έκανε το σύνορο Τουρκίας – Συρίας σκληρό.




Πορεία για την Ειρήνη και την Επανένωση



ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

«Πραγματοποιήθηκε σήμερα[Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015] στη Λευκωσία κοινή πορεία Ε/Κ και Τ/Κ με αιτημα την Ειρήνη και την Επανένωση.
Η πορεία ξεκινησε από το γραφείο του Τ/Κ ηγέτη, στη κατεχομένη πλευρά της Λευκωσίας, και κατεληξε στο προεδρικό μεγαρο στην ελευθερη περιοχη.
Ο κόσμος συγκεντρωθηκε από το πρωί διάμεσου του οδοφραγματος του Λήδρα Πάλλας στη βόρεια πλευρά όπου και ενωθηκαν με τους Τ/Κ και μετά πορευτηκαν όλοι μαζί προς το γραφείο του κου Ακιντζιή.
Ο Τ/Κ ηγέτης αφού δέκτικε την αντιπροσωπία που του επεδωσε ψηφισμα, βγήκε και έκαμε δηλώσεις.
Ο κόσμος συνεχισε μετά , διάμεσου των γραφικων στενων της βορειας Λευκωσίας, και περνοντας από το οδοφραγμα της οδου Ληδρας, πέρασε στις ελευθερες μεριοχες. Περνωντας από τις πλατιές λεωφορους της Λευκωσίας βρεθηκαμε στο λοφο του Προεδρικου, όπου αντί του ΠτΔ κου Αναστασιάδη μας υποδέχτηκε εκπροσωπος του επειδή ο κος Αναστασιάδης απουσιαζε στο εξωτερικο. Του επιδοθηκε και αυτού το ιδιο ψηφισμα με τη παρακληση να το μεταφερει στο πρόεδρο μόλις αυτός επιστρέψει.
Αξιοσημειωτη ήταν η παρουσία της Δικοινοτικης Χορωδιας η οποία με τραγουδια και συνθήματα στα Ελληνικά και στα Τουρκικά εμψύχωνε τον κόσμο.


UNITED WE MARCH! FOR PEACE AND REUNIFICATION
The March for Peace and Reunification was held today in Nicosia.
Since the morning G/C people from the South , crossed from the Ledra Palace checkpoint, united with the T/C activists and marched together towards the office of the T/C leader.
There, representatives met with Mr. Akinci, who later on came outside and talked to the people. His words were encouraging, and he said that both him and Mr. Anastasiades are trying hard to reach a solution.
The people then marched through the narrow beautiful streets of old Nicosia and through the Ledra str. /Lokmaci check point entered the wide avenues of south Nicosia.
G/C and T/C arrived at the office of the G/C leader , and were welcomed there by his representative because Mr. Anastasiades was in Malta for the EU meeting.
It’s worth noting the presence of the Bi-Communal Choir which enhanced people with their choice of songs and slogans both in Greek and Turkish.


Οικολογία και η φαινομενικότητα μιας ψευδαίσθησης

[Αναδημοσίευση ενός ιστορικού κειμένου που μάλλον δείχνει ότι το πλαίσιο τέθηκε από καιρό αλλά και ότι μερικά ζητήματα παραμένουν ανολοκλήρωτα]



[...] Από τότε που ο άνθρωπος σταμάτησε να λειτουργεί και να θεωρεί τον εαυτό του σαν αναπόσπαστο μέρος της φύσης, αυτοβαφτιζόμενος σαν ο κατακτητής και κυρίαρχος της, η ζωή πάνω στον πλανήτη οδηγείται σ' ένα χάος που έχει για μοναδικό της τέλος την οικολογική και βιολογική καταστροφή. Αυτό γίνεται φυσικά στο όνομα της "ανάπτυξης", της "προόδου" και της "ευημερίας". Με άλλα λόγια, στο όνομα της ανάπτυξης και της διαιώνισης της κυριαρχίας του παγκόσμιου καπιταλισμού.

[...] Μια κοινωνία οδηγημένη στον ακραίο μικροαστικό φιλοτομαρισμό και στο άκρατο καταναλωτικό μένος, ενθαρρύνει την απάθεια και την παραίτηση από κάθε μορφή κοινωνικού αγώνα (ακόμη κι απ' αυτό το λεγόμενο "εθνικοαπελευθερωτικό"). Η καπιταλιστική συσσώρευση που διέλυσε το παλιό εργατικό κίνημα και τις ιδεολογικές του συντεταγμένες, σπεύδει να εμπορευματοποιήσει κάθε κοινωνική σχέση, να γραφειοκρατικοποιήσει τη δημόσια ζωή και να κατακερματίσει την κάθε έκφανση της ανθρώπινης δραστηριότητας, δημιουργώντας τη λατρεία της εξειδίκευσης. Αυτή η διαδικασία έχει μπει σ' ένα ιδιαίτερα έντονο ρυθμό μετά την έκρηξη των αντιφάσεων της ιδεολογίας το 1974, μέσα στην προσπάθεια του κυπριακού κράτους να επιβιώσει σαν τέτοιο. Έτσι, τα άτομα, έχοντας αποδεχθεί τη φαινομενικότητα των πραγμάτων, αντανακλούν στις συνειδήσεις τους όλες τις διαστρεβλωμένες εικόνες που το θέαμα παράγει, καθιστώντας τους παθητικούς θεατές της ζωής.

Γι' αυτό και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την οικολογία [...] από το υπόλοιπο κοινωνικό ζήτημα. ….Για μας το πρόβλημα δεν είναι το αν η περιοχή θα ανακηρυχτεί "Εθνικό Πάρκο" ή "ρεζερβουάρ", αλλά το ότι πρέπει να σταματήσει κάθε καταστροφική επέμβαση πάνω στη φύση - και ειδικά σε τέτοιους σημαντικούς βιότοπους - είτε αυτή προέρχεται από τους στρατοκράτες της Μεγάλης Βρετανίας που χρόνια τώρα κάνουν τις ασκήσεις τους στην περιοχή, είτε από τους διάφορους "γνήσιους Κύπριους πατριώτες".

Παρόλα αυτά, μερικοί από εμάς έχουμε σκεφτεί αυτά τα πράγματα, αλλά αισθανόμαστε αδύναμοι να τα αλλάξουμε. Άποψη μας είναι ότι μόνο περνώντας στην πράξη, ατομική ή συλλογική (σίγουρα όχι μέσα από κομματικές και γραφειοκρατικές διαδικασίες) εξασφαλίζουμε το μέλλον αυτού του τόπου και σε τελευταία ανάλυση του πλανήτη ολόκληρου. Η εξουσία, η οποιαδήποτε εξουσία, δεν σκοπεύει να κάνει τίποτα και θα αφήσει τον τόπο σιγά-σιγά να καταστρέφεται στο όνομα της τουριστικής "ανάπτυξης", του "εθνικού" προβλήματος και του μεταπολεμικού οικονομικού "θαύματος". Γι' αυτό και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε την οικολογία [...] από το υπόλοιπο κοινωνικό ζήτημα. Γι' αυτό και πιστεύουμε ότι το θέμα του Ακάμα έχει τοποθετηθεί σε λανθασμένη βάση. Για μας το πρόβλημα δεν είναι το αν η περιοχή θα ανακηρυχτεί "Εθνικό Πάρκο" ή "ρεζερβουάρ"[2], αλλά το ότι πρέπει να σταματήσει κάθε καταστροφική επέμβαση πάνω στη φύση - και ειδικά σε τέτοιους σημαντικούς βιότοπους - είτε αυτή προέρχεται από τους στρατοκράτες της Μεγάλης Βρετανίας που χρόνια τώρα κάνουν τις ασκήσεις τους στην περιοχή, είτε από τους διάφορους "γνήσιους Κύπριους πατριώτες".

Σ' ένα "ουτοπικό" επίπεδο βέβαια, αυτό που σε γενικές γραμμές θέλουμε είναι να ζήσουμε - και όχι απλά να επιβιώνουμε στα κάτεργα της μισθωτής εργασίας και της ανίας - σε αρμονία με τον εαυτό μας, τους άλλους και τη φύση, μέσα σε συνθήκες σεβασμού της ατομικής ιδιομορφίας, αλληλοκατανόησης και ανθρωπιάς, σε μια αποκεντρωμένη και αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, όπου η ιδιοκτησία, το κράτος και οι στρατοί δεν θα έχουν θέση. Όπου καμιά μορφή εξουσίας, ιεραρχίας, κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο δεν θα υπάρχει. Όπου η τεχνολογία θα λειτουργεί σαν μέσο απελευθέρωσης του ανθρώπου και όχι σαν μέσο υποταγής του. Όπου οι άνθρωποι θα αποφασίζουν μέσα από κοινοτικές, συνοικιακές, εργασιακές, πολιτιστικές κ.α. γενικές συνελεύσεις με άμεση δημοκρατία για την τύχη τους. Όσο φανταχτερά και παλαβά κι αν ακούγονται όλα αυτά, άλλο τόσο αποτελούν για μας τη μοναδική αλήθεια, χωρίς όμως να καταντούν μια στάσιμη, αμετάβλητη και δογματική ιδεολογία. Στην πραγματικότητα δεν αποτελούν καν ιδεολογία, μιας κι αυτή αποτελεί τη ψευδή συναίσθηση του ανθρώπου ("Σκότωσε την ιδεολογία αντί να τη φοράς καπέλο"). Είναι απλά οι επιθυμίες μας σήμερα και απ' αυτές παίρνουμε τις κατευθύνσεις μας για τη ζωή.

[...] Τώρα, για να επιστρέψουμε από το ταξίδι επιστημονικής φαντασίας στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι η Κύπρος άρχισε να χάνει την τουριστική της "ατραξιόν" που είναι η φυσική της ομορφιά και ότι κανένας δεν ενθουσιάζεται.

[...] Δεν περιμένουμε καμιά επανάσταση να ξεπροβάλει σαν ο από μηχανής θεός, για να ζήσουμε στο αόριστο "αύριο". Η μόνη λύση για μας είναι να ξαναπάρουμε εδώ και τώρα τις τύχες μας στα χέρια μας και να μην την αφήνουμε σε άλλους, είτε αυτοί ονομάζονται κράτος, επιχειρήσεις, εκκλησία, είτε σχολεία, κόμματα, κτλ.

Μ' αυτά τα δεδομένα και έχοντας ξεπεράσει τη ψευδαίσθηση ότι το κράτος σαν τέτοιο μπορεί (και στην πραγματικότητα δεν θέλει) να δώσει μια οποιαδήποτε ουσιαστική λύση σ' αυτό το τόσο σημαντικό πρόβλημα της εποχής μας: της διατήρησης δηλαδή της ισορροπίας στη φύση, πιστεύουμε ότι η αναγκαιότητα της επανοικειοποίησης της υπευθυνότητας είναι περισσότερο από ποτέ ζωτική.
Το θέμα του Ακάμα δεν θα πρέπει λοιπόν να γίνει αυτοσκοπός (αν και παραμένει σήμερα το σημείο αιχμής του προβλήματος), αλλά να αποτελέσει την αρχή μιας συζήτησης και πρακτικής προς την κατεύθυνση της αντιεξουσιαστικής οικολογίας, με στόχο μια κοινωνία χωρίς δούλους και αφέντες.
Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τις ευθύνες του.

 Να μην επιτρέψουμε να μετατραπεί ο Ακάμας σε νέα Λεμεσό ή Αγία Νάπα, αλλά ούτε και να παραμείνει σαν πεδίο βολής των στρατοκρατών της Μεγάλης Βρετανίας.
Αν δεν πραγματοποιήσουμε το αδύνατο θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο.

Αντιεξουσιαστές Λεμεσού
γνήσιοι απόγονοι των εξοντωμένων αγριόχοιρων του Ακάμα
[3]
_________________________________________________




[1] Το κείμενο δεν φέρει ημερομηνία δημοσίευσης, αλλά πρέπει να γράφτηκε και να κυκλοφόρησε από χέρι σε χέρι στο στέκι της "Χρυσαλλίδας", χωρίς όμως να έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό "Τραίνο στην Πόλη", μεταξύ 1987-89. Έχει συνολική έκταση 9.5 σελίδες και περιλαμβάνει εκτενή αποσπάσματα από διάφορα έργα των Max Horkheimer, Karl Marx,Peter Kropotkin, Murray Bookchin, Ivan Illich, κ.α.
Αναδημοσιεύω κάποια επιλεκτικά αποσπάσματα και όχι ολόκληρο το κείμενο, με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση για το μέλλον του "Δασικού Πάρκου Ακάμα".
[2] Πρόκειται για ένα από τα λογοπαίγνια του κειμένου, όπου αντιπαραβάλλεται η έννοια του "nature reserve" με το "ρεζερβουάρ", ενώ για παράδειγμα σε κάποιο άλλο σημείο, γίνεται αναφορά στον "πάγκαλλο", προφανώς σε αντιπαραβολή με το "bungalow". 
Ουσιαστικά, το κείμενο στέκεται κριτικά απέναντι και στις δύο κυρίαρχες αφηγήσεις / οπτικές / προσεγγίσεις της εποχής: αφενός, ένα περιβαλλοντικό λόγο απολιτίκ χαρακτήρα που δεν λαμβάνει υπόψη τις τοπικές κοινότητες και την κοινωνική πραγματικότητα · αφετέρου, μια οικονομιστικού τύπου αναπτυξιακή άποψη που δεν λαμβάνει υπόψη την περιβαλλοντική προστασία και την οικολογική ισορροπία της περιοχής.
[3] Η ευφάνταστη υπογραφή παρουσιάζει εξίσου ιδιαίτερο ενδιαφέρον όπως και τα λογοπαίγνια που εμφανίζονται στο κείμενο. 
Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες από το τεχνοκεντρικό πεδίο της διαχείρισης και διατήρησης της άγριας ζωής (wildlife management and conservation) θέλουν τους αγριόχοιρους να εισάγονται στην Κύπρο μόλις το 1990, για λόγους αναπαραγωγής ως θηρεύσιμα είδη, και να αφανίζονται μέχρι το 2006, για μια σειρά από φυσικογενείς και ανθρωπογενείς λόγους.
Ωστόσο, βάσει παλαιότερων ιστορικών αναφορών και αρχαιολογικών ευρημάτων, φαίνεται ότι οι αγριόχοιροι συναντώνταν στην Κύπρο κατά την αρχαιότητα. Ο μύθος του Άδωνι και της Αφροδίτης είναι μάλιστα ενδεικτικός. Σύµφωνα µε τη µυθολογία, ο Άδωνις αγαπούσε ιδιαίτερα το κυνήγι και ο Ακάµας ήταν ο αγαπηµένος του κυνηγότοπος. Μάλιστα, στην περιοχή Σµυγιές στον Ακάµα, «έσµιγε» - εξού και η ονοµασία - µε τη θεά Αφροδίτη. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Άδωνις τραυµατίστηκε θανάσιµα από έναν αγριόχοιρο σε µια κυνηγετική του εξόρµηση κοντά στο αρχαίο Ιδάλιον στην Λευκωσία.