21 Δεκ 2015

Hope .. The appointment of the Turkish Cypriots and the Maronites of Ayia Marina with History


΄

"Ayia Marina of the cliff near of Metichi
Have not seen you for years because I am a refugee

Ayia Marina of the cliff whenever I speak I cry
that we are in the village, if I don’t say I will bust

The tears were pouring plenty and so did the drinks. We mariniotes carry a madness which helps healing of wounds and overcoming difficulties and boundaries.. We cry easily…the same goes with entertainment… we go into the fun mode with minimum stimulation.. in what could be described as an "archaic" merrymaking state which exorcises pain ... a generative ecstasy.

Judging from yesterday’s encounter of Turkish Cypriot and  Maronite “mariniotes” as encaptured in the video below, this is a characteristic of people of Ayia Marina irrespective of  religion  .. Listen to the Father Skender singing the traditional song “mariniotou” and see the “mariniotes” dancing authentic traditional dances like “antiktistos” and 'arapies" in the village square. Like they used to do.. with a bitter 52 years break for the Turkish Cypriots and 41 years for Maronites... The event was named “Wild mushroom festival”... it would wouldn’t it J : Nature as point of reference of “being” and of reconnecting, reestablishing a central position. Not as a property of somebody but of belonging to nobody and to all, including those who passed from here and those who are destined to come…  
https://www.facebook.com/kormakitisnet/videos/967656029956382/?theater





Kormakitis.net:

Mariniotes in the square of their village for the first time after 41 years
Today ,Saturday, December 19, 2015, the Mushroom Festival took place in the square of Ayia Marina Skyllouras. Mixed feelings for the Maronites and Turkish Cypriots who gathered together and entertained themselves after 41 years, in the village square.
Over 200 people attended the mushroom festival and with them the Maronite Archbishop and Mufti. The event commenced with speeches from Dr. Joseph Moutiris and Mr. Mehmet Hoxha followed by Father Joseph Skender and Mufti.
The “Mariniotes” walked the narrow streets of Agia Marina Skyllouras with intense feelings but also with the wish and determination that soon they will return and re inhabit their village.
Several Mariniotes climbed the surrounding slopes gathering wild mushrooms. The tradirtional song of Mariniotou, was symbolically sung from the village square wells podium.
In two weeks time the renovation of the old village church will start and it is estimated that the inauguration will take place on Ayia Marina name day on of July 17.
The photos speak for themselves




………………………………….
Defteri Anagnosi comment:

The Cypriot inhabitants of Ayia Marina were forced into exile in 1963 after the assassination of the Turkish Cypriot teacher by Greek Cypriot paramilitary and the threats that their houses would be set on fire. It was a violent tearing up of a very interconnected community, which included a number of mixed families. The Maronites of Ayia Marina became refugees in 1974 and the few who stayed behind becoming enclaved, abandoned the village after the murder of one of them. Since 1974, the village and its surrounding land is a Turkish army camp and nobody is allowed to live there. Despite the adversities, contact and cooperation between the Turkish Cypriots and Maronites of Ayia Marina was maintained throughout the half of a century separation. The opening of the check points in 2003 enhanced contact, with weddings and funerals attendances becoming possible. Joined actions started taking place and through them the strong desire to reconnect and return to Ayia Marina was manifested. Connecting and networking through facebook, facilitates the organization of such initiatives and generates open discussions, which contribute to collectiveness and the building of an analytical framework.




 “Kormakitis special status” and for Ayia Marina?
Over the last few months there have been important developments concerning Ayia Marina village. As Mete Hatay writes in his facebook:

Mete Hatay
Let's hope for the continuation of these positive developments. From what I've heard, a new road is under construction, and repairs to the old church and mosque are on the way. Congratulations to all the people of Ayia Marina! Why should all the positive things that have happened in Kormakiti village not happen here?


İnşallah bunun devamı gelir. Duyduğuma göre yeni bir yol inşaatı başlamış, eski köy kilisesi ve camisinin tamiri de yolda. Tüm Ayia Marinalıların (Gürpınarlıların) gözü aydın!! Kormacit'te olan güzellikler niye Ayia Marina'da olmasın?

.



















20 Δεκ 2015

Μισό αιώνα μετά...


Στις 21 Δεκεμβρίου του 1963 αρχίζουν οι δικοινοτικές συγκρούσεις ή κατά την ελληνοκυπριακή αφήγηση ή την ελληνική αφήγηση με όρους της εποχή εκείνης, εκδηλώνεται η τουρκανταρσία. Το κυπριακό κράτος καταρρέει ως δικοινοτική κατασκευή και μένει στα χέρια μιας ενωτικής πολιτικής ηγεσίας που συνεχίζει να μάχεται ή να κάνει πως μάχεται για την ένωση, ενώ κατασκευάζει το ελληνοκυπριακό κράτος που γνωρίζουμε σήμερα και το οποίο καταφέρνει να κρατήσει υπό τον σχετικό έλεγχό της μέχρι σήμερα.

Οι ανεπιτυχείς συνομιλίες ήταν το κύριο εργαλείο που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί μέχρι στιγμής για να κρατεί τον επίσημο έλεγχο του κράτους της. Ένας έλεγχος που επέτρεψε στην ελίτ ένα γρήγορο πλουτισμό στο όριο της πειρατείας πολλές φορές, εισαγωγή και νομιμοποίηση κεφαλαίων, π.χ. από Αφρική, εμπόριο μαύρου χρήματος, εκμετάλλευση των προβλημάτων των γειτονικών κρατών, εμπόριο πολεοδομικό ζωνών κλπ.

Ένα παράλληλο και συμπληρωματικό  για τις συνομιλίες εργαλείο ήταν και είναι η κατασκευή του Εθνικού Συμβουλίου. Μια κατασκευή που οργανώνει μια εσωτερικής χρήσης πολιτική ζωή που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός συνεχούς συλλογικού αγώνα, αφήνει την κοινοβουλευτική λειτουργία σε απόσταση ασφαλείας από το Κυπριακό, εξοστρακίζει την ταξική αντιπαράθεση και καθορίζει το εύρος της «σοβαρής» πολιτικής. Είναι μέσα από την συγκεκριμένη ιστορική διαδρομή  που μπορεί να γίνει κατανοητή η ουσία της ελληνοκυπριακής πολιτικής και η σύμφυτη αναβλητικότητά της. Μετά από κάθε αποτυχία στις συνομιλίες καταγράφεται ουσιαστικά μια ακόμα επιτυχία διατήρησης του κυπριακού κράτους στην ελληνοκυπριακή ελίτ και μια ακόμα ευκαιρία άσκησης εξουσίας και πλουτισμού όσων επωφελούνται. Για ένα κομμάτι της οικονομικής ελίτ η ίδια η τουρκική εισβολή ήταν ένα είδος απρόσμενης ευλογίας. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο ευνοϊκό για το «οικονομικό θαύμα» περιβάλλον που ακολούθησε την εισβολή και παρήγαγε γρήγορο και ανεξέλεγκτο πλούτο αλλά για το περιθώριο ανεξάρτητης σε  ένα βαθμό διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας που κατέληξε και στη μονομερή ένταξη στην Ε.Ε ή στις διάφορες συμμαχίες που επιχειρεί πρόσφατα να στήσει η ΚΔ με τις γύρω χώρες στη βάση της εκμετάλλευσης  του φυσικού αερίου, αλλά και των διαπλεκομένων συμφερόντων.

Κάθε φορά που φαίνεται να εμφανίζεται στον ορίζοντα μια πιθανή λύση, (η οποία εννοείται είναι διακαής πόθος της πλευράς μας βέβαια, έναντι της υποκριτικής προσεγγιστικής ρητορικής της άλλης πλευράς), αμέσως λειτουργούν τα ανακλαστικά   της κίνησης προς τα όπισθεν. Και βέβαια, η κοινή γνώμη εμφανίζεται ελλιπώς ενημερωμένη και ανέτοιμη. Δεν γνωρίζει τί σημαίνει ομοσπονδία, δεν γνωρίζει αν έχει ευθύνες η πλευρά  μας, μα εγκαταλείπει η Τουρκία τις επεκτατικές της βλέψεις;

Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, η πρωτοβουλία του Μιχάλη Μιχαήλ, στις «ιστορικές του διαδρομές» στον Άστρα είναι σημαντική. Η πρώτη στη σειρά συνέντευξη  με τον Νιαζί Κιζιλγιουρέκ στις 18 Δεκεμβρίου[1] ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γιατί προχώρησε πέρα από τα εγκλήματα να αναζητήσει τις πολιτικές ευθύνες μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Πρόκειται για μια δουλειά, που αν συνεχιστεί με συνέχεια και συνέπεια, θα μπορέσει να στηρίξει την εδραίωση μιας νέας πολιτικής αντίληψης χρήσιμης για την πρόοδο της κοινωνίας με ή χωρίς λύση.

Στην τρέχουσα πολιτική, το Ισραήλ έκανε το αναμενόμενο βήμα προς την Τουρκία, δείχνοντας και το δρόμο των πιθανών αγωγών του γκαζιού. Φαίνεται ότι οι αγορές πιέζουν  και ο Αβέρωφ  σχολίασε  άμεσα, προωθώντας τον Κασίνη στην πολιτική σκακιέρα ( όχι υποχρεωτικά ως αριστίνδην βουλευτή όπως είπε,  για να ρίξει και ένα αβολίδωτο προς την κατεύθυνση της Θεοχάρους, που την παρόπλισε στην Ευρωβουλή, όπως είπε η πολιτική Αναστασιάδη). Ναι στον αγωγό μέσω Τουρκίας μετά την λύση και σε συνεργασία με το Ισραήλ, δήλωσε ο Αφέρωφ, δείχνοντας προς τα που κυλά το νερό. Μερικοί φίλοι Τουρκοκύπριοι, έχουν την άποψη, ότι ο αγωγός του γκαζιού μπορεί να έχει στενή σχέση κατασκευαστικά και να είναι παράλληλος και πλάι με τον αγωγό του νερού, που αποτελούσε εκτός από υδροφορέας και πειραματική εφαρμογή για το γκάζι. Και φυσικά, η συγκεκριμένη κίνηση    οδηγεί η θυμίζει μια ακόμη τριμερή συνεργασία, που είναι και της μόδας στην περιοχή.

Για να μη ξεχάσουμε την Θεοχάρους, είναι με περιέργεια που θα δούμε πώς θα χειριστεί την βιαστική προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να προωθήσει τις Ευρωτουρκικές σχέσεις ενόσω η Τουρκία είναι υπό την πίεση της κόντρας με τη Ρωσία και την αποτυχία, της προς τα ανατολάς πολιτική της. Πάντως είναι καιρός να μετρήσει η ΚΔ τις δυνατότητες   άσκησης βέτο στις  ευρωτουρκικές σχέσεις. 

Η μεγάλη εικόνα πάντως, αναφορικά με την ΕΕ, φαίνεται ότι η εμπλοκή της στο Κυπριακό που εκδηλώνεται και με επανειλημμένα αιτήματα της κυπριακής πλευράς, γίνεται με ένα τρόπο που δεν ικανοποιεί τους ευρωλάγνους Ελληνοκυπρίους που νόμιζαν ότι η Ευρώπη μοιράζεται τις φαντασιώσεις τους. 

Η πολιτική των εμπλεκομένων συμφερόντων, που τόσο πολύ προπαγάνδισε ο Βάσος και η ΕΔΕΚ, εκδηλώνεται με ένα τρόπο καταιγιστικό και αλλοπρόσαλλο στην περιοχή και λειτουργεί αντιφατικά. Δίνει από τη μια κάποιες δυνατότητες πολιτικών επιλογών στην κυπριακή κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα μειώνουν το εκτόπισμα της σε σχέση με τα γιγαντιαία συμφέροντα που διαπλέκονται στην περιοχή.

Κάθε φορά που φαίνεται να εμφανίζεται στον ορίζοντα μια πιθανή λύση, ..αμέσως λειτουργούν τα ανακλαστικά  της κίνησης προς τα όπισθεν. … Η μεγάλη εικόνα πάντως, αναφορικά με την ΕΕ, φαίνεται ότι η εμπλοκή της στο Κυπριακό.. γίνεται με ένα τρόπο που δεν ικανοποιεί τους ευρωλάγνους Ελληνοκυπρίους... Η πολιτική των εμπλεκομένων συμφερόντων.. εκδηλώνεται με ένα τρόπο καταιγιστικό και αλλοπρόσαλλο.. και λειτουργεί αντιφατικά




[1] Την εκπομπή Οι ευθύνες για τις συγκρούσεις του 1963 (Μέρος Α’) μπορεί να την ακούσετε εδώ https://www.youtube.com/watch?v=Qxji5PCueS0&feature=player_embedded , και την προηγούμενη με τίτλο Εξισλαμισμοί και «Λινοβάμβακοι» εδώ http://istorikesdidromes.blogspot.com.cy/2015/12/blog-post_12.html


Οι απώλειες, αλλά και τα κέρδη των αντιστάσεων στα τρία χρόνια του μνημονίου και της τρόικα. Μια πρώτη αποτίμηση



Το τέλος του 2015 σηματοδοτεί ουσιαστικά και το τέλος του μνημονίου και της επιτήρησης της τρόικα. Σε αυτό το πλαίσιο, κινήθηκαν και οι τίτλοι αναφοράς για τον τελευταίο «μνημονικό προυπολογισμο». Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης, όπως άλλωστε και όλων των άλλων μνημονικών κυβερνήσεων, να παρουσιάσει τη θητεία της ως ένα είδος  success story, έγινε δεκτή με επιφύλαξη, αν όχι ειρωνεία. Κατ΄αρχήν, η επανάληψη της ίδιας ρητορικής από την Αθήνα μέχρι τη Λισσαβόνα και τη Λευκωσία, καταγράφει μια ομοιόμορφη τάση, που δεν είχε να κάνει με συγκεκριμένες κυβερνήσεις: ουσιαστικά σε όλες της χώρες, με εξαίρεση την Ελλάδα, όπου ήταν κάπως μεγαλύτερη, η ύφεση διάρκεσε 3-4 χρόνια, και η έξοδος από την ύφεση σηματοδοτήθηκε στις περισσότερες περιπτώσεις από την απόφαση του Ντράγκι για ποσοτική χαλάρωση.

Τα αποτελέσματα, επίσης, πέρα από μια αναπόφευκτη επιστροφή σε μια σχετική ανάπτυξη μετά από χρόνια βαθιάς ύφεσης, είχαν επίσης ομοιόμορφα αρνητικά επακόλουθα: διόγκωση του δημόσιου χρέους, εκτόξευση της ανεργίας [και της συνακόλουθης μετανάστευσης], συμπίεση των εισοδημάτων της πλειοψηφίας, και μια βαθιά κοινωνική δυσφορία για την λιτότητα.

Ο κ. Αναστασιάδης σοκαρισμένος από την αντίδραση [τον Μάρτιο του 2013] την αποκάλεσε «επανάσταση». Ακόμα και το κόμμα του δεν τόλμησε να ψηφίσει υπέρ εκείνου το νομοσχεδίου στη βουλή. Πώς μπόρεσαν οι κύπριοι να αντιδράσουν με τόση διαύγεια μπροστά στην καθολική επίθεση; Υπήρξαν  μερικοί βασικοί παράμετροι – παρά τη σαρωτική επίθεση των ΜΜΕ την προηγούμενη περίοδο, τελικά φάνηκε ότι ο λόγος της αριστεράς [θεσμικής και εξωθεσμικής], για τις ευθύνες των τραπεζών, ρίζωσε στην κοινωνία, και όταν εμφανίστηκε εξόφθαλμα η απόπειρα «κοινωνικοποίησης των ζημιών των τραπεζών», η υπόγεια κοινωνική συνείδηση εκράγηκε δημόσια.

Στην Κύπρο, η εικόνα του δημόσιου λόγου στα τέλη του 2015 είναι εκφραστική: ενώ στα τέλη του 2012, όταν ολοκληρωνόταν η διαπραγμάτευση για το μνημόνιο, η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, αλλά και των πολιτικών, πλην της αριστεράς [θεσμικής και εξωθεσμικης] και των συντεχνιών, ήταν μια θλιβερή αναπαραγωγή νεοφιλελεύθερων κλισέ για τις ευθύνες του δημόσιου, των συντεχνιών και για την ανάγκη υποχωρήσεων σε ότι ήθελε η τρόικα, σήμερα η εικόνα είναι ανάποδη. Το τέλος του μνημονίου είναι ίσως το μόνο θετικό, που ακούγεται ρητορικά [και συνοδεύεται από προειδοποιήσεις ότι μπορεί να συνεχιστεί άτυπα]. Κατά τα άλλα η αναγνώριση της ευθύνης των τραπεζών έγινε και επίσημα, πια, από την κυβέρνηση όπως παράτησε ο Π. Παπαγεωργίου, σχολιάζοντας την ομιλία του υπουργού οικονομικών, και είναι ήδη καθολική από το 2014, όταν εμφανίστηκε η αντιπαράθεση για το θέμα των εκποιήσεων. Ταυτόχρονα, ενώ μερικοί φώναζαν το 2012, γιατί η τότε κυβέρνηση επέμενε να διαπραγματευεται [και επέμενε λ.χ. στον 13ο μισθό],[1] από τα τέλη του 2013 είχε αρχίσει η απαίτηση να τηρούνται τα δικαιώματα των εργαζόμενων, και να απαιτείται η καταβολή του 13ου, ενώ σε ένα γενικότερο πλαίσιο τίθεται, πια, ζήτημα ότι δεν υπάρχει αρκετή διεκδίκηση ενάντια στην λιτότητα κοκ. Έχουμε μια συνολική αντιστροφή. Ήδη, οι συντεχνίες άρχισαν να προετοιμάζονται για διεκδίκηση των δικαιωμάτων που παγοποιήθηκαν - και πάλι, αξίζει να αναφερθεί συγκριτικά ότι κάποιοι φώναζαν για την επιμονή της τότε κυβέρνησης να μην δέχεται κατάργηση, αλλά μόνο παγοποίηση. Και η νυν κυβέρνηση που φώναζε κάποτε ως αντιπολίτευση για «τσεκκούθκια» των συντάξεων, των φτωχών, σήμερα δίνει έξτρα τσεκκούθκια για τις γιορτές – είναι βεβαια και οι εκλογες.[2] Είναι όλα αυτά δείγμα μιας αξιοσημείωτης μετατόπισης. Αξίζει, λοιπόν, να δούμε, ως αξιολόγηση, το τί έγινε αυτή τη περίοδο της τετραετούς ύφεσης [2012 -2015] και των τριών χρόνων της λιτότητας της τρόικα. Αλλά πέρα από την καταγραφή των κοινωνικών τραυμάτων, που φαίνονται να έχουν κωδικοποιηθεί ως ένα είδος ξένης επιβολής, σχεδόν αποικιακής, παρά τις προσπάθειες της δεξιάς να ψελλίσει κάποτε ότι ήταν και δικό της πρόγραμμα, πρέπει επίσης να καταγραφούν και οι αντιστάσεις, οι οποίες συχνά ξεχνιούνται. Η ρητορική της καταγγελίας, ωστόσο, παραβλέπει τις βάσεις πάνω στις οποίες θα οικοδομηθούν οι μελλοντικές διεκδικήσεις – αλλά και η αναγκαία πίστη ότι η διεκδίκηση και η αντίσταση αποδίδουν. Και άλλωστε το γεγονός ότι παρά τις προθέσεις οι ιδιωτικοποιήσεις δεν κατάφεραν να προχωρήσουν, μέχρι τώρα, ακόμα είναι χαρακτηριστικό. Ας δούμε, λοιπόν, μια κατ’ αρχήν καταγραφή

Αλλά πέρα από την καταγραφή των κοινωνικών τραυμάτων που φαίνονται να έχουν κωδικοποιηθεί σαν ένα είδος ξένης επιβολής, σχεδόν αποικιακής, παρά τις προσπάθειες της δεξιάς να ψελλίσει κάποτε ότι ήταν και δικό της πρόγραμμα, πρέπει επίσης να καταγραφούν και οι αντιστάσεις, οι οποίες συχνά ξεχνιούνται. Η ρητορική της καταγγελίας, ωστόσο, παραβλέπει τις βάσεις πάνω στις οποίες θα οικοδομηθούν οι μελλοντικές διεκδικήσεις – αλλά και η αναγκαία πίστη ότι η διεκδίκηση και η αντίσταση αποδίδουν.

Οι απώλειες: η μετατόπιση της ύφεσης στο δημόσιο χρέος, η ανεργία και η ταξική εύνοια προς το κεφάλαιο, και το ξεπούλημα στους ξένους
Ίσως ο πιο χαρακτηριστικός αριθμός είναι αυτός της μετανάστευσης.[3] Η τελευταία χρονιά που καταγράφηκε μεγαλύτερη μετανάστευση εκτός Κύπρου, παρά προς την Κύπρο, ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αν και στατιστικά, μιλώντας το τέλος της μαζικής μετανάστευσης κυπρίων, ολοκληρώθηκε μετά το 1974. Αυτή η τάση επανήλθε το 2013 – τη χρονιά, δηλαδή, που εφαρμόστηκε το μνημόνιο. Το 2013 καταγράφηκε καθαρή[4] μετανάστευση 12,078 και το 2014, 15,000. Αυτοί οι αριθμοί αναφέρονται και σε μη κύπριους[5] και καταγράφουν ουσιαστικά την απώλεια θέσεων εργασίας στην κυπριακή οικονομία. Και αυτές οι μειωσεις συνοδευουν και την μειωση του ΑΕΠ.

Αύξηση δημόσιου χρέους από 71%, που ήταν στις αρχές του 2012 πριν ζητήσουν στήριξη οι τράπεζες, και 79,5% στο τέλος του 2012, σε 106,3% το 2015.

Τις γενικότερες απώλειες θα μπορούσαμε να τις κωδικοποιήσουμε σε τρεις κατηγορίες:




  1. Η αύξηση του δημόσιου χρέους, ως αποτυχία της ρητορικής της λιτότητας, αλλά και ως στρατηγική υποθήκευσης του μέλλοντος σε «αποικίες χρέους». Αύξηση δημόσιου χρέους από 71% που ήταν στις αρχές του 2012 πριν ζητήσουν στήριξη οι τράπεζες, και 79,5% στο τέλος του 2012, σε 106,3% το 2015. Αυτή η αύξηση εμφανίστηκε σε όλες τις μνημονικές χώρες και είναι το αντίστοιχο της μείωσης του ελλείμματος. Ουσιαστικά, η επιβαλλόμενη λιτότητα μεταθέτει την ύφεση στο μέλλον. Η λιτότητα περιορίζει τη ρευστότητα – και εδώ υπήρξε, πριν τον Ντράγκι, μια σαφής σκόπιμη εκ μέρους της γερμανικής πλευράς, στάση για περιορισμό της ρευστότητας, έτσι ώστε να επιβληθεί μια λιτότητα στην περιφέρεια και το νότο της ευρωζώνης. Αυτή η λιτότητα, ουσιαστικά, υποχρέωσε αυτές τις χώρες [σε αντίθεση με άλλες που δεν ήταν στην ευρωζώνη] ντε φάκτο στην εξάρτηση από τις διακυμάνσεις των αγορών, αφού δεν μπορούσαν να διαχειριστούν την νομισματική τους ρευστότητα. Έτσι, εγκλωβισμένες σε μια κατάσταση με περιορισμένη ρευστότητα, ήρθε και η τρόικα να περιορίσει ακόμα περισσότερο την δυνατότητα στήριξης της οικονομίας μέσω του δημόσιου. Έτσι, επιτεύχθηκε μείωση των ελλειμμάτων για τα συγκεκριμένα χρόνια, και μετατέθηκε η υποχρέωση αντιμετώπισης των ζημιών που άφησε η επιβαλλόμενη λιτότητα στο μέλλον – μέσω του δημόσιου χρέους. Ουσιαστικά, η τρόικα απέτυχε στη μισή της αποστόλη, τη μείωση του δημόσιου χρέους, διότι παρέβλεπε σκόπιμα την ανάγκη κεϋνσιανής στήριξης της οικονομίας σε ύφεση. Και έτσι πέτυχε ένα προσωρινό θέαμα, μείωση του ελλείμματος κάθε χρόνο, για ένα μακροπρόθεσμο πρόβλημα – την εξόφληση του δημόσιου χρέους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Βρετανία οι νεοφιλελεύθεροι συντηρητικοί, είχαν έλλειμμα 5.5% και κέρδισαν τις εκλογές επιδεικνύοντας το ως επιτυχία. Αλλά στην ευρωζώνη υποχρεώθηκαν 5 χώρες να φορτωθούν χρέη, γιατί πάγωσε σκόπιμα η ρευστότητα από την ελεγχόμενη, από τα γερμανικά συμφέροντα, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

  1. Η Ταξική διάσταση – η διόγκωση της ανεργίας, της μερικής εργασίας και της μετανάστευσης ωςστρατηγική πίεσης στους μισθούς, αλλά και στα εισοδήματα των λαϊκών στρωμάτων για να ευνοηθεί το κεφάλαιο. Η ανεργία είχε ανοδική πορεία και πριν το 2012, όταν είχε ήδη φτάσει το 11,8%. Μεγάλο μέρος εκείνης της ανεργίας, ωστόσο αφορούσε τους μη κύπριους εργαζόμενους – γι’ αυτό άλλωστε και είχαμε μια εντυπωσιακή εκτόξευση της μετανάστευσης από το 2011 στο 2012 [συνολικά αυξήθηκε από 4,895 σε 18,105 με την τεράστια πλειοψηφία να είναι μη κύπριοι]. Τα επόμενα χρόνια, ωστόσο, η μείωση των θέσεων εργασίας αφορούσε, πια, στους κύπριους, καθώς οι οικονομικοί μετανάστες έφευγαν. Σήμερα, η ανεργία είναι στο 16% [με βάση τις ευρωπαϊκές στατιστικές] αλλά στην ουσία είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού έχει αυξηθεί επίσης η μερική απασχόληση [από 10,7% σε 14,1%] και η προσωρινή [από 15% σε 18,9%].[6]


ανεργία
Μερική απασχόληση
Προσωρινή απασχόληση
Κέρδη απώλειες εισοδημάτων
2012
11.8% [με μεγάλο αριθμό ανέργων από μη κύπριους]
10,7%
15%

2015
16% [με το βασικό ποσοστό να είναι κύπριοι
14.1%
[αύξηση 32%]
18,9%
[αύξηση 26%]
Τα πιο πλούσιο 10%: αύξηση 3.4%
90% του πληθυσμού: μείωση 8%

Η κυβέρνηση ουσιαστικά και για επικοινωνιακούς λόγους προωθεί την καταγραφή της μερικής κλπ εργασίας, ώστε να φαίνονται μειωμένα τα ποσοστά ανεργίας. Και ουσιαστικά, επιχορηγεί εργοδότες για να προσλαμβάνουν, έστω και προσωρινά. Πέρα από τον επικοινωνιακό χαρακτήρα της προσπάθειας να εμφανιστούν αριθμοί με μειωμένη ανεργία [παρά την πραγματικότητα] και την γενικότερη αύξηση της ανεργίας σε όλες τις μνημονιακές χώρες, στην Κύπρο υπήρξε και μια συνειδητή και σκόπιμη προσπάθεια να ευνοηθεί το κεφάλαιο. Το είπε χαρακτηριστικά, άλλωστε το 2013, ένας από τους εκπροσώπους τους κεφαλαίου στην κυβέρνηση, ο κ. Χάσικος – και εκφράστηκε με την πολιτική των ευνοιοκρατικών χαλαρώσεων για τον κ. Σιακόλα λ.χ. Αλλά είναι και εμφανής η προσπάθεια στην αντιπαράθεση για τα ωράρια των καταστημάτων. Η κυβέρνηση προωθεί τη μερική εργασία μερικών ωρών τα σαββατοκύριακα, ξέροντας ότι κάτι τέτοιο δεν παράγει νέο εισόδημα, αλλά μετατοπίζει την αγορά από τους μικρομεσαίους σε μια μικρή ομάδα αστών και επιχειρήσεων των μεγαλοκαταστήματων. Σε αυτό το πλαίσιο, τα στατιστικά δεδομένα είναι επίσης σαφή: τα εισοδήματα των 10% πιο προνομιούχων αυξήθηκαν κατά 3.4%, σε αντίθεση με τα εισοδήματα του 90% που υπέστη μείωση κατά 8% τα τελευταία 2 χρονια. Μέρος αυτής της διαδικασίας ευνοιοκρατικής αντιμετώπισης μιας πλούσιας μειοψηφίας [η οποία προφανώς ανταμείβει ποικιλοτρόπως για αυτήν την αντιμετώπιση] είναι φυσικά και η προσπάθεια να χαριστεί δημόσιος πλούτος μέσω των ιδιωτικοποιήσεων κερδοφόρων δημόσιων οργανισμών-επιχειρήσεων.

  1. Ξεπούλημα δημόσιου, αλλά και ιδιωτικού πλούτου σε ξένους. Αυτή η διαδικασία είναι εν μέρει, βέβαια, μέρος της στρατηγικής της λιτότητας – και προωθείται με τη ρητορική της προσέλκυσης επενδύσεων κοκ. Στην περίπτωση της Κύπρου, υπήρξε κάτι βαθύτερο. Η κυβέρνηση, αλλά και ιστορικά η δεξιά, φαίνεται να ελπίζει σε ένα είδος ξένης επιτήρησης για να επιβάλει πολιτικές τις οποίες «συμπαθεί» ιδεολογικά ή οι οποίες ευνοούν συμφέροντα τα οποία θέλει να εξυπηρετήσει – αλλά προσκρούει την αντίδραση της πλειοψηφίας. Είναι χαρακτηριστική η για χρόνια προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεων, παρά τη σαφή αντίθεση της κοινής γνώμης και της κοινής λογικής – ότι δεν έχει νόημα να πουλάς κάτι που σου αποδίδει σε 5 χρόνια περισσότερα από όσα θα πάρεις σε οποιαδήποτε πώληση. Όμως, τελικά, η ιδιωτικοποίηση παλεύετε ακόμα. Εκεί που τα «κατάφερε» η κυβέρνηση, ίσως και τραγικά για την ίδια και την τοπική αστική τάξη, ήταν στο τομέα τον οποίο αγωνίστηκε να σώσει από την χρεοκοπία – έστω και ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας: τις τράπεζες. Σήμερα, από τις 4 συστημικές τράπεζες μόνο μια είναι "κυπριακή", με την έννοια ότι ελέγχεται από κύπριους, ο Συνεργατισμός. Και εδώ, οι ιδεολογικές προκαταλήψεις της κυβέρνησης, προώθησαν την τελευταία στιγμή του μνημονίου ένα σενάριο για ξεπούλημα επίσης. Αν και το πεδίο είναι ανοικτό για το μέλλον. Όμως, με ευθύνη σαφώς τις πολιτικές της νυν κυβέρνησης, συγχωνεύτηκε η Λαϊκή με την Τράπεζα Κύπρου και παραδόθηκε το τελικό προϊόν στο ξένο κεφάλαιο. Η κυβέρνηση, όχι μόνο διόριζε σκανδαλωδώς δημόσια τα ΔΣ των τραπεζών, αλλά και εξαπέλυσε μια χυδαία επίθεση για να ελέγξει την Κεντρική Τράπεζα, και έτσι έχοντας πλήρη έλεγχο, παρέδωσε το τραπεζιτικό σύστημα στους ξένους. Τα ίδια έκανε και την Ελληνική Τράπεζα με τον κωμικό διορισμό επικεφαλής μιας φίλης του υπουργού οικονομικών [τα οποιαδήποτε προσόντα ήταν άσχετα σε εκείνο το κωμικό ντελίριο ρουσφετολογίας του 2013-14].         Η κυπριακή αστική τάξη δέχθηκε ένα πλήγμα από την κοινωνία το Μάρτιο του 2013, όταν η κοινωνία εξεγέρθηκε και απέτρεψε το καθολικό κούρεμα, ενώ η κυβέρνηση την οποία χρηματοδότησε και στήριξε με τα ΜΜΕ στην εξουσία, οδήγησε ουσιαστικά τον κεντρικό τομέα της νεόπλουτης αστικής τάξης σε ξένα χέρια – και από άποψη μεγαλομετόχων και διευθυντικών στελεχών. Ήδη άρχισαν και οι συζητήσεις για την ανάγκη περιορισμού του τομέα κοκ. Ότι ξεκίνησε εκ μέρους του τραπεζιτικού κεφαλαίου, με τη φούσκα του χρηματιστηρίου του 1999, ως δοκιμή μαζικής κλοπής, φαίνεται να τελειώνει, πια, σε ξένα χέρια με μια κοινωνία, που είναι βαθύτατα καχύποπτη, πια, απέναντι στο χρηματιστικό κεφάλαιο.

Τα κέρδη της αντίστασης:η εξέγερση του Μαρτίου του 2013 ως στρατηγική κίνηση των μαζών και ως προειδοποίηση, η αναβολή ως μηχανισμός αποφυγής, και η μετάθεση ως τακτική διαφύλαξης και επιλογής βολικού χρόνου και πλαισίου αντιπαράθεσης
Η κυπριακή αντίσταση είχε τις ιδιομορφίες της. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, ο μικρός πληθυσμός της Κύπρου δεν ευνοούσε μαζικές εκδηλώσεις χιλιάδων – αν και υπήρξε μια σειρά μαζικών εκδηλώσεων το 2013 και 2014. Ταυτόχρονα, η μαζική οργάνωση των εργαζόμενων σε συνδικαλιστικές οργανώσεις έδινε στην κυπριακή περίπτωση μια ιδιομορφία – η πιθανότητα μιας γενικής απεργίας θα μπορούσε να παραλύσει την χώρα. Αυτό δεν έγινε, γιατί δεν κατέληξαν σε τέτοια ομοφωνία οι συνδικαλιστικές οργανώσεις – εν μέρει και λόγω του ότι το μνημόνιο βιώθηκε και με βάση την κυπριακή εμπειρία του 1974, ως μια μεταβατική περίοδος. Και η κυβέρνηση που προσπαθούσε να το προωθήσει, κατέφευγε συχνά σε αυτό το μεταβατικό – ακριβώς για να συγκρατήσει τις συντεχνίες που πρόσκειντο στην παράταξή της. Αλλά με αυτή την επίκληση, δεσμευόταν ντε φάκτο, και όχι ρητορικά, στο μεταβατικό.

Και αξίζει να σημειωθεί ότι οι συντεχνίες την περίοδο της μεγάλης επίθεσης που κατασκεύασε το τραπεζιτικό κεφάλαιο, ως μετατόπιση, την περίοδο 2011-12, δεν συνέπλευσαν με την επίθεση – ούτε και οι δεξιές συντεχνίες. Μια μορφή ταξικής συνείδησης, σαφώς, επεκράτησε των μικροκομματικών ρητορικών και υστεριών. Αν και είναι πέρα από τους στόχους του παρόντος άρθρου, θα πρέπει να αναφέρουμε και την ταυτόχρονη αντίσταση των τουρκοκύπριων στη λιτότητα που τους επιβαλλόταν από την Τουρκία. Ήταν μια ταξική στιγμή ευρύτερης συνείδησης.

…το μνημόνιο βιώθηκε και με βάση την κυπριακή εμπειρία του 1974, ως μια μεταβατική περίοδος. Και η κυβέρνηση που προσπαθούσε να το προωθήσει, κατέφευγε συχνά σε αυτό το μεταβατικό – ακριβώς για να συγκρατήσει τις συντεχνίες που πρόσκειντο στην παράταξή της. Αλλά με αυτή την επίκληση, δεσμευόταν ντε φάκτο, και όχι ρητορικά, στο μεταβατικό. Και αξίζει να σημειωθεί ότι οι συντεχνίες την περίοδο της μεγάλης επίθεσης που κατασκεύασε το τραπεζιτικό κεφάλαιο, ως μετατόπιση, την περίοδο 2011-12, δεν συνέπλευσαν με την επίθεση – ούτε και οι δεξιές συντεχνίες. Μια μορφή ταξικής συνείδησης, σαφώς, επεκράτησε των μικροκομματικών ρητορικών και υστεριών. Και.. θα πρέπει να αναφέρουμε και την ταυτόχρονη αντίσταση των τουρκοκύπριων στη λιτότητα που τους επιβαλλόταν από την Τουρκία. Ήταν μια ταξική στιγμή ευρύτερης συνείδησης.

Όμως, η κυπριακή αντίσταση υπήρξε αξιοσημείωτη και για τον οργανωμένο της τρόπο έκφρασης, αλλά και για τις επιτυχίες της. Θα μπορούσαμε να τις κωδικοποιήσουμε σε τρεις ενότητες επίσης:

1.     Η εξέγερση του Μάρτη του 2013: η αποτροπή του καθολικού κουρέματος ως κοινωνικοποίηση των ζημιών των δυο τραπεζών, αλλά και ως υποθήκευση της κοινωνίας στα συμφέροντα των τραπεζών. Η κορυφαία στιγμή της κυπριακής αντίστασης ήταν αναμφίβολα η αποτροπή του καθολικού κουρέματος τον Μάρτιο του 2013. Τότε, μόλις 2 εβδομάδες μετά την εκλογή της δεξιάς, μετά από 2 χρόνια απόπειρας δαιμονοποίησης της αριστεράς και της αντίστασης, και ενώ η νέα κυβέρνηση είχε, όχι απλώς, τον αέρα της εξουσίας, αλλά σχεδόν τον απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ, ΔΕΝ κατάφερε να περάσει το καθολικό κούρεμα. Αν το κατάφερνε, θα συγκάλυπτε τις ευθύνες των δυο ένοχων τραπεζών [Λαϊκής και Κύπρου] αφού θα άπλωνε το θέμα σε όλες τις τράπεζες, θα φόρτωνε σε όλη την κοινωνία τη ζημιά τους, και καταργώντας το όριο των 100,000 για ασφαλισμένες καταθέσεις, θα άνοιγε την πόρτα για μια μόνιμη επιβολή φορών και κουρεμάτων για να συγκαλύπτονται τα σκάνδαλα και τα προβλήματα των τραπεζών. Και αυτό θα ήταν μια παγκόσμια αρχή για την επίθεση των τραπεζών στις καταθέσεις των μικρο-καταθετών. Αλλά η κυπριακή αντίσταση το απέτρεψε. Ο κ. Αναστασιάδης σοκαρισμένος από την αντίδραση, την αποκάλεσε «επανάσταση». Ακόμα και το κόμμα του δεν τόλμησε να ψηφίσει υπέρ εκείνου το νομοσχεδίου στη βουλή. Πώς μπόρεσαν οι κύπριοι να αντιδράσουν με τόση διαύγεια μπροστά στην καθολική επίθεση; Υπήρξαν  μερικοί βασικοί παράμετροι – παρά τη σαρωτική επίθεση των ΜΜΕ την προηγούμενη περίοδο, τελικά φάνηκε ότι ο λόγος της αριστεράς [θεσμικής και εξωθεσμικής], για τις ευθύνες των τραπεζών, ρίζωσε στην κοινωνία, και όταν εμφανίστηκε εξόφθαλμα η απόπειρα «κοινωνικοποίησης των ζημιών των τραπεζών», η υπόγεια κοινωνική συνείδηση εκράγηκε δημόσια. Επιπρόσθετα, οι καταθέσεις βιωμένες ως ένα είδος μικροιδιοκτησίας αποτελούν ένα είδος ιερού για την κυπριακή κοινωνία. Αλλά και η προσπάθεια ξεκάθαρης κοροϊδίας με το «δεσμεύομαι»-«ξεδεσμεύομαι» ήρθε να επιβεβαιώσει ότι παρά την υστερία των ΜΜΕ, στο υπόγειο της κοινωνικής συνείδησης, η αμφιβολία και η αμφισβήτηση ήταν διάχυτες. Και η εμφάνιση του ίντερνετ ήρθε να συμπληρώσει αυτήν την άλλη «δημόσια σφαίρα» της κυπριακής καθημερινότητας, η οποία συντηρείτο διαχρονικά με τον προφορικό λόγο. Τί κέρδισαν οι κύπριοι από εκείνη την αντίσταση; Πέρα από την αποφυγή της κοινωνικοποίηση των ζημιών [και άρα της μεταφοράς του κόστους του ό,ποιου κουρέματος αποφάσισε η κυβέρνηση, στα ψηλά εισοδήματα ή καταθέσεις άνω των 100,000], προστατεύσουν τους εαυτούς τους. Πρώτα από όλα από την συνεχή επιβολή τέτοιων κουρεμάτων και «φόρων». Ήταν μια προειδοποίηση που τρομοκράτησε την αστική τάξη – και ο φόβος αυτής της έκρηξης κωδικοποιήθηκε με το κλείσιμο της Λαϊκής. Αλλά και πρακτικά, η αποφυγή της κλοπής των μικροκαταθέσεων, για να ευνοηθούν οι μεγάλες καταθέσεις, στήριξε την οικονομία και μείωσε την ένταση της ύφεσης. Για τα επόμενα χρόνια, η κατανάλωση των νοικουριών ήταν ένας βασικός θετικός παράγοντας στην μείωση της ύφεσης.

2.     Η αντίσταση μέσω της αναβολής: ο αγώνας για παγοποιήσεις, αντί κατάργηση δικαιωμάτων, και η αναβολή των σκληρών επιλογών με τον φόβο του Μάρτη του 2013 και της απόρριψης από τη Βουλή. Η αριστερή κυπριακή κυβέρνηση, βιώνοντας μια σχεδόν απόλυτη μοναξιά στην Ευρώπη, την περίοδο 2010-13 προσπάθησε, σοφά, να αποφύγει εκείνη την υστερία της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού. Αν δει κάποιος τα δεδομένα, η χειρότερη περίοδος ήταν το 2010 και το 2011, όταν η ελληνική κρίση προκαλούσε πανικό και οι συνταγές στην Ευρώπη ήταν όλο και πιο σκληρές, αφού οι γερμανοί χρησιμοποιούσαν την κρίση για να εμπεδώσουν την ηγεμονία τους και προωθούσαν τον νεοφιλελευθερισμό στην περιφέρεια, όπως έκανε το ΔΝΤ στον τρίτο κόσμο τις προηγούμενες δεκαετίες. Χρειάστηκε η εξέγερση των ελλήνων και των ισπανών από το 2011, και μετά των πορτογάλων για να αρχίσει να αλλάζει κάτι. Και όταν οι ελληνικές εκλογές του 2012, οδήγησαν σε αδιέξοδο, ενώ στη Γαλλία εκλέγηκε ο υποψήφιος των σοσιαλιστών, και οι «αγορές» έπαθαν πάλι υστερία, ο Ντράγκι άλλαξε πορεία στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με την περίφημη ατάκα “whatever it takes” για να σωθεί η ευρωζώνη. Η Κύπρος μπήκε εκείνη τη στιγμή, το 2012, λόγω των τραπεζών, αλλά όπως φάνηκε και τις διαπραγματεύσεις, το μένος για λιτότητα ήταν, πια, απέναντι σε ευρύτερη αμφισβήτηση. Γι’ αυτό και η τρόικα υποχώρησε σε βασικά σημεία τον Νοέμβριο του 2012, όταν η κυπριακή κυβέρνηση δεν τρομοκρατήθηκε από τις επιθέσεις. Το ότι η τρόικα δέχτηκε να γίνουν παγοποιήσεις, και να μην είναι οι ιδιωτικοποιήσεις στο πρόγραμμα [αλλά να εξαρτηθούν από "ανάγκες" κλπ] ήταν ενδεικτικό, ότι στο νέο κλίμα, η αντίσταση απέδιδε. Η νέα κυβέρνηση τον Μάρτιο του 2013 έκανε το τραγικό λάθος [και για την ίδια και για τα συμφέροντα των τραπεζών που ήθελε να προωθήσει] να προσπαθήσει να αλλάξει το μνημόνιο με την ιδέα για καθολικό κούρεμα, και είδε τη λαϊκή οργή να διαψεύδει σε λίγες μέρες την φαντασίωση ότι οι κύπριοι  ψηφίσαν την νεοφιλελεύθερη λιτότητα. Από τότε, η σκιά του Μάρτη του 2013 πλανιέται και έκανε την κυβέρνηση, αλλά και την τρόικα να μην  υπερβαίνουν όρια. Αλλά και στην ίδια τη βουλή ήταν σαφές ότι η κυβέρνηση δεν είχε σίγουρη ή σταθερή πλεοψηφία. Και αυτό φάνηκε και το 2013, και ιδιαίτερα το 2014. Το ότι πήρε ένα ολόκληρο χρόνο για εγκριθεί με τροποποιήσεις και κυβερνητικές υποχωρήσεις ήταν εκφραστικό. Ουσιαστικά, αυτές οι καθυστερήσεις λειτουργούσαν και ως τρόποι άτυπης μετάθεσης του θέματος από κάτι που θα επιβαλλόταν από τα έξω, σε κάτι που θα αντιμετωπιζόταν από την κοινωνία εσωτερικά αργότερα. Είναι σε αυτό το πλαίσιο, της αναβολής για μια περίοδο, όπου τα ζητήματα θα μπορούν να αντιμετωπιστούν με την εσωτερική λογική των ισορροπιών παρά με την αποικιακή ρητορική της τρόικα, που θα μπορούσε να ερμηνευθεί και το τεράστιο ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Είναι και ένα είδος στάσης πληρωμών από τα κάτω λόγω ύφεσης.




1.     Η μετάθεση στο μέλλον ως  στρατηγική διάσωσης. Το ότι τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε, παρά της προθέσεις της, να πει ότι δεν γίνει ιδιωτικοποίηση της ΑΗΚ, μπροστά στις αντιδράσεις είναι εκφραστικό μιας ευρύτερης τάσης αποκόμισης υποχωρήσεων στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης της κοινωνίας [μέσω του δημόσιου λόγων, των απειλών για μη ψήφο στο κοινοβούλιο, και των κινητοποιήσεων συντεχνιών και άλλων μορφών οργάνωσης] με την κυβέρνηση που χρησιμοποίησε την τρόικα ως μοχλό επιβολής. Είναι πιθανό ότι και η ΣΥΤΑ θα διασωθεί σε μεγάλο ή κάποιο βαθμό. Ακόμα και το γεγονός ότι δεν πουλήθηκαν τα λιμάνια, αλλά έγινε ενοικίαση είναι δείγμα. Ανάλογα μπορεί να πει κανείς για τις εκποιήσεις. Οι τράπεζες θα θέλουν φυσικά να προχωρήσουν σε εκποιήσεις, αλλά φοβούνται [και οι τράπεζες και η κυβέρνηση που τις στήριξε] την κοινωνική αντίδραση. Ανάλογα μπορεί να περιμένει κανείς και για το θέμα με την πώληση δανείων. Ευρύτερα, η επόμενη περίοδος θα είναι μια περίοδος επαναδιεκδίκησης δικαιωμάτων – αποπαγοποιήσεων ουσιαστικά. Είναι εμφανές ότι ξεκινά από το δημόσιο τομέα το ζήτημα. Αλλά το γεγονός ότι λ.χ. η κυβέρνηση, παρά τις εκκλήσεις των εργοδοτών, δεν τόλμησε να μειώσει τον κατώτατο μισθό, μπορεί να μην αφορα τους εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, αλλά αφορά σαφώς το θεσμικό πλαίσιο. Και είναι αυτό ακριβώς που κατάφερε να διαφυλάξει σε μεγάλο βαθμό η κυπριακή αντίσταση – το θεσμικό πλαίσιο των εργασιακών δικαιωμάτων. Οι αντιπαραθέσεις του μέλλοντος θα γίνονται σε αυτό το πλαίσιο, σε ένα κοινοβούλιο, που θα εκφράζει μια κοινωνία με αρνητική μνήμη για την τριετία του μνημονίου.

Η επόμενη μέρα, η λύση και το φυσικό αέριο
Η αμηχανία όσων επένδυαν στην εξωτερική επιβολή των δικών τους απόψεων και συμφερόντων, μετά το τέλος της περιόδου του μνημονίου είναι έκδηλη. Όπως και όσων έλπιζαν αφελώς ότι η τρόικα θα προχωρούσε σε εκσυγχρονισμό κοκ. Το μόνο ίσως θετικά που θα μπορούσε να προχωρήσει ήταν το ΓΕΣΥ, αλλά μπλοκαρίστηκε λόγω των αντικρουόμενων [και ταξικών] συμφερόντων. Το ότι αποτράπηκε το πολυασφαλιστικό, ίσως να είναι και ένα είδος επιτυχίας. Αλλά και σε άλλους τομείς η κυβέρνηση απλώς έκανε ρητορικές για τον εκσυγχρονισμό και συνέχιζε το ρουσφέτι με άλλα λόγια. Οι διορισμοί των επικεφαλής των τραπεζών με κριτήρια φιλικών σχέσεων ήταν χαρακτηριστική. Και η τρόικα παρακολουθούσε αμήχανα και χωρίς να λέει τίποτα. Όπως και η μόδα των «συμβούλων», που πληρώνονταν πλουσιοπάροχα για να δώσουν εκθέσεις που απλώς επιβεβαίωναν αυτά που ήθελαν οι της κυβέρνησης. Η έκθεση για την ΣΥΤΑ λ.χ. φαινόταν εμφανώς κατασκευασμένη για να υποτιμήσει την αξία της.

Σε αυτό το πλαίσιο με το τέλος του μνημονίου, και αναμένοντας τις επαναδιεκδικήσεις, από διάφορες κοινωνικές ομάδες και συνδικαλιστικές οργανώσεις, μερικοί φαίνονται να ποντάρουν σε ένα είδος μνημονίου για τη λύση. Ίσως για αυτό γίνονται προσπάθειες να εμπλέξουν «συμβουλές» από το ΔΝΤ και τη Διεθνή Τράπεζα. Αυτό, βέβαια, θα ήταν μια συνταγή για ανατίναξη της λύσης πριν καν γίνει – αν, δηλαδή, συνδεθεί με μια εξωτερική εξάρτηση και επιβολή. Αλλά πολιτικοί, όπως ο Χ. Γεωργιαδης,[7] που δεν ξέρουν άλλο τρόπο διακυβέρνησης, πλην της εξωτερικής επιβολής με τους ίδιους ως τοπικούς διορισμένους διαμεσολαβητές, είναι λογικό να σκέφτονται έτσι. Το ευχάριστο από την άλλη πλευρά είναι οι κοινές [όσον αφορά στο στόχο] αντιστάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων των δυο κοινοτήτων, την προηγούμενη περίοδο [από το 2011] που δημιουργούν τη βάση για ένα πλαίσιο κοινών διεκδικήσεων και διάχυτων μορφών ταξικής συνείδησης. Ήδη οι τουρκοκύπριοι έχουν και εκείνοι τη δική τους εμπειρία με τις τραπεζιτικές κρίσεις από το 1999-2000.

Αυτό που είναι καθοριστικό, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι μια οποιαδήποτε λύση θα χρειαστεί όντως μια δυναμική παρέμβαση του δημόσιου τομέα – όπως έγινε και το 1974 – όταν η Πολιτεία παρέβηκε για να στηρίξει τους πρόσφυγες, να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση και τον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας. Χωρίς εκείνη την παρεμβαση το «οικονομικό θαύμα» όπως ονομάστηκε η οικονομική ανάκαμψη των επόμενων χρόνων [η οποία βοηθήθηκε και από εξωτερικούς παράγοντες με προεξέχοντα την στήριξη από τον αραβικό κόσμο όσον αφορά τις εξαγωγές] θα ήταν αδύνατη..

Ευρύτερα, η επόμενη περίοδος θα είναι μια περίοδος επαναδιεκδίκησης δικαιωμάτων – αποπαγοποιήσεων, ουσιαστικά. Είναι εμφανές ότι ξεκινά από το δημόσιο τομέα το ζήτημα. Αλλά το γεγονός ότι λ.χ. η κυβέρνηση, παρά τις εκκλήσεις των εργοδοτών, δεν τόλμησε να μειώσει τον κατώτατο μισθό, μπορεί να μην αφορά τους εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, αλλά αφορά σαφώς το θεσμικό πλαίσιο. Και είναι αυτό ακριβώς που κατάφερε να διαφυλάξει σε μεγάλο βαθμό η κυπριακή αντίσταση – το θεσμικό πλαίσιο των εργασιακών δικαιωμάτων. Οι αντιπαραθέσεις του μέλλοντος θα γίνονται σε αυτό το πλαίσιο, σε ένα κοινοβούλιο που θα εκφράζει μια κοινωνία με αρνητική μνήμη για την τριετία του μνημονίου.

Αλλά και η ίδια η πραγματικότητα, πια, του φυσικού αερίου δημιουργεί τις οικονομικές συνθήκες για να τεθούν πλέον και ρεαλιστικά ζητήματα διαχείρισης του κοινού πλούτου για το κοινό καλό. Σε αυτό το πλαίσιο, η ρουσφετολογία της δεξιάς, που φαίνεται να είναι εγγενές φαινόμενο, αν κρίνει κανείς και από τις προηγούμενες περιόδους διακυβέρνησης της [δεκαετία 1960, δεκαετία 1990] θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με σαφή παρέμβαση των θεσμών. Διότι είναι, ήδη, εμφανής η προσπάθεια μερικών – όχι απλώς με τη ρουσφετολογία στο δημόσιο τομέα, αλλά και την προσπάθεια υφαρπαγής δημόσιου πλούτου μέσω ιδιωτικοποιήσεων. Το ευχάριστο είναι ότι η κοινωνία φαίνεται, πια, να αντιδρά – και το ίδιο και μερικοί θεσμοί.



[1] Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση υποστήριξης κατάργησης του 13ου ήταν και πάλι  ο Πολίτης ως εκφραστής του νεοφιλελεύθερου λόγου και ρητορικής.
[2] Σε αυτό τον προεκλογικο τομεα η κυβερνητική παράταξη έχει προϊστορία – και τις εκλογές του 1998 με τους πυραύλους, αλλά και τις μεγαλύτερες αυξήσεις που δόθηκαν στο δημόσιο, πριν τις εκλογές του 2003.
[3] Τα πιο κάτω στοιχεία είναι από την Δημογραφική Έκθεση της Στατιστικής Υπηρεσίας Κύπρου, για το 2014
[4] Δηλαδή όταν αφαιρεθούν όσοι έφυγαν από όσους είχαν έρθει.
[5] Οι αντίστοιχοι κυπριακοί αριθμοί ήταν 3,579 για το 2013 και 2,106 για το 2014.
[6] Τα πιο κάτω στοιχεία αναφέρθηκαν στην συζήτηση των προϋπολογισμών στη Βουλή και παραπέμπουν σε επίσημα στοιχεία ή αναλυτικά στοιχεία για την ταξική κατανομή των κερδών-απωλειών από τις ετήσιες έρευνες του ΙΝΕΚ – ΠΕΟ, τις οποίες επιμελείται ο κ. Ιωακείμογλου.
[7] Υπήρχε μια σχετική συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο στις 20/12/2015 - http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/291334/charis-georgiadis-omospondia-me-mnimonio

Ηγεμονική Μεταμόρφωση: Όταν ο Χαμπουλλάς γίνεται κωμωδία.. Και τί φαίνεται να έγινε κάτω από την επιφάνεια μια κίνησης που προκάλεσε μια απρόσμενα έντονη αντίδραση: Τα ιδιοτελή συμφέροντα του υποψήφιου βουλευτή, η προσπάθεια να προκαταλάβει σχετική κίνηση του ΕΛΑΜ, το «ψάρεμα» του Χάσικου, η αναδυόμενη οργή για την ημετεροκρατία και η ηγεμονική κωδικοποίηση της προστασίας των αμπελοπουλιών ως «κυπριακή παράδοση»




Η φαινομενικά ανόητη κίνηση του Ε. Χαμπουλλά να αναρτήσει το Σάββατο 12/12 μια φωτογραφία του σε ένα τραπέζι με ένα πιάτο αμπελοπουλιά, και την ευχή να νομιμοποιηθεί η κατανάλωση τους, προκάλεσε μια θύελλα καταδίκης. Ένας βουλευτής έκανε επίδειξη μιας παρανομίας – την κατανάλωση ενός απαγορευμένου θηράματος. Κρυβόταν, βέβαια, πίσω από την ασυλία – και τη γνώση ότι μια διαδικασία απόσυρσης της ασυλίας ήταν χρονοβόρα και περίπλοκη. Το γιατί το έκανε πέρασε σχεδόν ασχολίαστο, χωρίς ανάλυση. Γιατί εμφανώς και ο ίδιος, και ο κ. Χάσικος, που κινήθηκε να το στηρίξει, είχαν και στρατηγικά συμφέροντα.. Αλλά και το μέγεθος της αντίδρασης ήταν επίσης εντυπωσιακό. Εξέφρασε μια οργή για την διαπλοκή [και εδώ ο Χάσικος έκανε κακό υπολογισμό πάλι], αλλά ίσως να σηματοδότησε και την ανάδυση μιας νέας ηγεμονίας για το θέμα των αμπελοπουλιών, αλλά και της επιμονής στην ισονομία… Και παρά το γεγονός ότι δεν σχολιάστηκε, η κίνηση Χαμπουλλά ήρθε αμέσως μετά την ανακοίνωση του ΕΛΑΜ ότι θα έθετε το θέμα της απαγόρευσης του κυνηγιού αμπελοπουλιών, στο ευρωκοινοβούλιο μέσω Χρυσής Αυγής.

Η θύελλα των αντιδράσεων ως δείγμα μιας νέας ηγεμονίας – και ενός κλίματος που εστιάζει επικίνδυνα, για τους εμπλεκόμενους, στη διαπλοκή..
Για να κατανοηθεί το μέγεθος των αντιδράσεων, αξίζει να δει κανείς την έμπνευση που προκάλεσε όσον αφορά στα σαρκαστικά σχόλια για τον ίδιο τον κ. Χαμπουλλά. Εικόνες και αναπαραστάσεις που εστίαζαν στο θράσος του βουλευτή, και στην υποκρισία ενός ατόμου που υποτίθεται πληρώνεται για να εγκρίνει και να επικυρώνει του νόμους, αλλά και για ελέγχει την εφαρμογή τους. Όμως, το θράσος συνδέθηκε σχεδόν αυτόματα με την ευρύτερη δυσφορία που πήγαζε από μια τάση βουλευτών, αλλά και αξιωματούχων να εφαρμόζουν την πρακτική των δυο μέτρων και δυο σταθμών. Το σχόλιο του Α. Μιχαηλίδη, του διευθυντή σύνταξης του Φιλελευθέρου, ο οποίος γενικά δεν κάνει μια συνολική κριτική στην κυβερνητική παράταξη, και που σε μερικά θέματα, από τα οποία αναφέρει [όπως η διασύνδεση με τις κινήσεις άλλων βουλευτών, αλλά και υπουργών, του ΔΗΣΥ βασικά – έστω και με μια παραπομπή στην Α. Κυριακίδου] ήταν αποκαλυπτική:

«..Διότι κι εμείς τελικά, αποδεικνύεται κάθε μέρα στην πράξη, είμαστε ένα χωρκό που ήθελε να ΄ναι σπουδαία χώρα, έχουμε αζάδες που ήθελαν να ΄ναι βουλευτές και υπουργοί και τραπεζίτες και δημοσιογράφοι. Και κάθε που χαράζει, μια καινούργια μασκαράτα έρχεται να μας θυμίσει την πραγματικότητα. «Κάποτε αγάπησα μια κόρη, που ρωτούσε κάθε αγόρι, πότε γυναίκα θα γενεί. Και κάθε που χαράζει την τρώει το μαράζι»… Κάποτε ο ένας φωτογραφίζεται με μια πιατέλα αμπελοπούλια, κάποτε ο άλλος κάνει βίντεο τον εαυτό του να πίνει γάλα τριαντάφυλλο, η άλλη να επιχειρηματολογεί ότι ο μισθός των βουλευτών ΠΡΕΠΕΙ να είναι φουσκωμένος με επιδόματα διότι πληρώνουν κομμωτήρια… Να μην πάμε και στα προηγούμενα με τον άλλο που ζητούσε από βουλευτίνα να του μετρήσει τον ανδρισμό του, κι αυτόν που προσπαθούσε να φωτογραφίσει με το κινητό του τα εσώρουχά της.
Κατά τα άλλα… κάποτε γνώρισα μια φάρσα που ΄θελε να ΄ναι κοινοβούλιο. Και μια κυβέρνηση να μαλώνει με όλους τους ανεξάρτητους αξιωματούχους του κράτους και να προσπαθεί να τους μειώσει, κατά πώς βολεύει τα μικροπολιτικά παίγνια, αλλά πάντα για να υπερασπιστεί τους θεσμούς. Και κάθε που χαράζει μας τρώει το μαράζι… Κάποτε γνώρισα μια παρέα, που ΄θελε να ΄ναι κυβέρνηση, θα μπορούσε να λέει ο Πασχαλίδης. Η οποία κυβέρνηση θέλει να ιδιωτικοποιήσει την ΑΤΗΚ, διότι δεν πιστεύει ότι το κράτος δύναται να διαχειριστεί σωστά έναν οργανισμό με 2.200 υπαλλήλους, αλλά υπόσχεται ότι αυτούς τους ίδιους υπαλλήλους θα τους μεταφέρει στο Δημόσιο να τους διαχειρίζεται. Θα τους κάνει όλους δημόσιους υπαλλήλους για να παραδώσει την ΑΤΗΚ στον ιδιώτη απαλλαγμένη από το βάρος μισθών, συντεχνιών, διευθυντών, υπεράριθμου προσωπικού……
Υ.Γ. Αβέρωφ Νεοφύτου, δικά σου είναι όλα αυτά τα σαΐνια; Καλύτερα ανέβα ξανά στο τρακτέρ και συνέχισε τη συγκομιδή κολοκασιού. Συμφέρει περισσότερο.»[1]

Είναι σαφής η παραπομπή στην ομάδα των βουλευτών του ΔΗΣΥ, που έχουν την τάση να συμπεριφέρονται είτε με προκλητικά, εγωπαθή επίδειξη, είτε με ένα είδος δημόσιου bullying, είτε με ακραία συντηρητική ρητορική. Αλλά το ευρύτερο πλαίσιο της συγκυρίας ήταν οι υπουργοί: η προσπάθεια του Χάσικου να επιβάλει ένα είδος καθεστώτος ημετεροκρατίας δυο μέτρων και δυο σταθμών [να κάνει έρευνες ο Γενικός Ελεγκτής, αλλά όχι στο Χάσικο και τις διαπλοκές του ίδιου και των «δικών του»] ή στις κωμικές, πια, αντιφάσεις του «νεοφιλελευθερισμού» του Χ. Γεωργιάδη [θέλει περιορισμό των κρατικών εξόδων και θέλει να φορτώσει το δημόσιο με έξτρα εργαζόμενους για να μπορεί να πουλήσει την ΣΥΤΑ και τα κέρδη της σε ..φιλικά –αναπόφευκτα- προσκείμενους ιδιώτες].

Σε αυτό το πλαίσιο, η κίνηση του Χαμπουλλά ήταν καταστροφική για την εικόνα της κυβέρνηση που είναι, ήδη, υπό πίεση για διαπλοκή, για αντιφάσεις, και σε κατάσταση να εκλιπαρεί ψήφους στη Βουλή.

Ήταν πράγματι μια άστοχη αυθόρμητη κίνηση – που τυχαία συνέπεσε με τόσες άλλες;
Οπότε το θέμα είναι, γιατί το έκανε ο Χαμπουλλάς. Αλλά και γιατί η κοινωνία αντέδρασε με τέτοια ένταση σε ένα θέμα, που μέχρι πρόσφατα ήταν απλώς ένα θέμα που απασχολούσε μια ευαισθητοποιημένη μειοψηφία. Τώρα η αντίδραση έδειχνε ένα ηγεμονικό βάθος – ακόμα και όσοι δεν ενδιαφέρονται για τα αμπελοπούλια ή έστω και μπορεί κρυφά να είναι ενάντια στην απαγόρευση, φάνηκε να θεωρούν την κίνηση του απαράδεκτη.

Η κίνηση του Χαμπουλλά ήταν στρατηγική: αφορούσε την προεκλογική του εκστρατεία και εστίαζε σε μια συγκεκριμένη ομάδα ψηφοφόρων της παράταξής του. Και προφανώς, δεν τον ενδιαφέρει στο ευρύτερο συλλογικό πλαίσιο – εκφράζει την συνέπεια μιας αντιφατικής συνομοταξίας συμφερόντων

Είναι σαφής η παραπομπή [του σχολίου] στην ομάδα των βουλευτών του ΔΗΣΥ, που έχουν την τάση να συμπεριφέρονται είτε με προκλητικά, εγωπαθή επίδειξη είτε με ένα είδος δημόσιου bullying, είτε με ακραία συντηρητική ρητορική. Αλλά το ευρύτερο πλαίσιο της συγκυρίας ήταν οι υπουργοί: η προσπάθεια του Χάσικου να επιβάλει ένα είδος καθεστώτος ημετεροκρατίας δυο μέτρων και δυο σταθμών [να κάνει έρευνες ο Γενικός Ελεγκτής, αλλά όχι στον Χάσικο και τις διαπλοκές του ίδιου και των «δικών του»] ή στις κωμικές πια αντιφάσεις του «νεοφιλελευθερισμού» του Χ. Γεωργιάδη [θέλει περιορισμό των κρατικών εξόδων και θέλει να φορτώσει το δημόσιο με έξτρα εργαζόμενους για να μπορεί να πουλήσει την ΣΥΤΑ και τα κέρδη της…].

Η κίνηση του Χαμπουλλά, ωστόσο, δεν ήταν παράλογη – αντίθετα για τον ίδιο ίσως να ήταν και στρατηγική κίνηση στα πλαίσια της προεκλογικής περιόδου. Αλλά και για μια μερίδα του ΔΗΣΥ. Μια μερίδα του κυβερνώντος κόμματος έδειξε από την αρχή της παρούσας διακυβέρνησης μια τάση για παραβίαση των ευρωπαϊκών κανονισμών που εντάχθηκαν στο κυπριακό δίκαιο. Έτσι, ο Ιωνάς Νικολάου προσπάθησε από την άνοιξη του 2013 να διαβεβαιώσει τους οπαδούς του κόμματός του [οι οποίοι έκαναν και μια θεαματική επίδειξη απειλής σε εσωκομματικές εκλογές τότε] ότι θα «έπαιζε πελλόν» στο συγκεκριμένο θέμα. Τελικά, όμως, μάλλον αναγκάστηκε, να υπαναχωρήσεί[2] [λόγω δικαστικών αποφάσεων[3], αλλά και πιέσεων τόσο σε εσωτερικό κινηματικό επίπεδο[4], όσο και από τα εξω] και η προσπάθεια επιβολής του νόμου ενάντια στη λαθροθηρία συνεχίστηκε. Ανάλογες προσπάθειες, όμως, διοχετεύτηκαν και σε «φιλικά» ΜΜΕ όπως ο Πολίτης[5]. Και τελικά, πρόσφατα, την εκστρατεία ανέλαβε ο υπουργός εσωτερικών, με την αμίμητη προσπάθεια του Χάσικου[6] να εισηγηθεί να επιτραπεί το κυνήγι για να μειωθεί η λαθροθηρία, με αυτόβουλες αλλαγές στο στρατηγικό σχεδιασμό για πάταξη της λαθροθηρίας, οι οποίες αφήνουν παραθυράκια. Είναι κάτι ανάλογο με την γενικότερη ρητορική της ημετεροκρατίας του Χασικου – όπως είναι οι δηλώσεις του ενάντια στη διαπλοκή, ενώ ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης ΜΜΕ σε υπουργείο που υποτίθεται ελέγχει τα ΜΜΕ, μέλος οικογένειας με επιχειρήσεις στα ακίνητα, με τον ίδιο επικεφαλής του υπουργείου που επιβλέπει το κτηματολόγιο.

Σε αυτό το πλαίσιο ο Χαμπουλλάς είχε εμφανιστεί και προηγουμένως[7] για να υποστηρίξει τον Χάσικο, και προφανώς δεν ήταν τυχαία η κίνησή του στην παρούσα συγκυρία, όπου ο Χάσικος νοιώθει, πια, την ασφυκτική ανάσα της διερεύνησης της διαπλοκής στην οποία στηρίζεται, αλλά και της αντίδρασης της κοινωνίας, πια, στην προσπάθεια του να επιτεθεί στο Γενικό Ελεγκτή. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν, σε αυτό το πλαίσιο, και μια προσπάθεια μετατόπισης από τα προβλήματα του Χάσικου. Αλλά και μια προσωπική κίνηση στρατηγικής για τον ίδιο. Όσο και αν φωνάζει η κοινωνία, έστω και αν στοιχίσει στο κόμμα ευρύτερα [για αυτό άλλωστε αντέδρασε και ο Α. Νεοφύτου[8]] ο Χαμπουλλάς ενδιαφέρεται για το απλό ιδιοτελές συμφέρον. Από τους ψήφους του ΔΗΣΥ θα πάρει μερικούς, γι’ αυτήν ακριβώς την προκλητική κίνηση δημοσιοποίησης της παρανομίας – με την οποία, όπως φάνηκε και το 2013, συμφωνεί μια μερίδα των οπαδών του κόμματος, στην περιοχή των Κοκκινοχωριών.[9] Στην επαρχία που κατεβαίνει ως βουλευτής. Αυτή η ιδιοτελής συμπεριφορά του βουλευτή [ενάντια ακόμα και στο συλλογικό συμφέρον του κόμματος ή της παράταξης που μπορεί να χάσει σε αστικά κέντρα, όπου το κόμμα απευθύνεται στην φιλοευρωπαϊκή μεσαία τάξη] είναι λογικό επακόλουθο και συνέπεια της ετερόκλητης και αντιφατικής συγκρότησης της κυπριακής δεξιάς. Ονομάζεται κατ’ ευφημισμό «πολυσελλεκτικότητα», αλλά στην ουσία είναι απλώς συγκόλληση ετεροκλήτων και αντιφατικών τάσεων που αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν σε έκρηξη και συλλογικό πρόβλημα.

Ποιός ασχολείται με τον Χάσικο στην Ευρώπη ή και εδώ στην Κύπρο, τώρα πια θα πει κάποιος.. Ο Χάσικος φαίνεται.. να συμπεριφέρεται με μια τάση εγωκεντρισμού που δεν κατανοεί το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Αλλά πίσω από αυτήν την κωμική εικόνα ο Χάσικος είναι όπως τον Χαμπουλλά. Αναζητεί εναγωνίως σύμμαχους για το εσωκομματικό παιχνίδι, το οποίο νοιώθει να χάνει.

Είναι, κατά συνέπεια, παραπλανητικό ότι η πρόκληση του Χαμπουλλά ήταν λάθος για τον ίδιο – αντίθετα, ο ίδιος μάλλον το έκανε σκόπιμα και καθόλου αυθόρμητα. Ο Χαμπουλλάς είναι ένας ασήμαντος βουλευτής που βρέθηκε στη βουλή ως επιλαχών και οι πιθανότητες να εκλέγει δεν είναι μεγάλες, αφού δεν εκφράζει και τίποτα το ιδιαίτερο – και αν είναι και πάλι υποψήφιος θα έχει σίγουρα ανταγωνιστές, που θα είναι πιο βολικά τοποθετημένοι να πάρουν τις κομματικές ψήφους. Αναζητά σε αυτό πλαίσιο αναγνώριση με θεάματα. Εκλιπαρεί και ότι πάρει. Με την ίδια λογική που ο Τραμπ, στις ΗΠΑ, ή οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός, ρίχνει προκλήσεις για να συσπειρώσει γύρω του ψηφοφόρους. Αλλά, όπως κατανοούν με πανικό οι προύχοντες του ρεπουμπλικανικού κόμματος στις ΗΠΑ, αυτή η στρατηγική του ατόμου, δυσκολεύει την παράταξη.

..Αλλά ήταν και μια κίνηση που έγινε με στόχο να προκαταλάβει κίνηση του ΕΛΑΜ.. Άρα και η ακροδεξιά του ΔΗΣΥ παίζει ιδιοτελώς.. με εκπρόσωπο τον Χαμπουλλά.. ή μήπως ψαρεύει και ο Χάσικος, στη μοναξιά του, σε τέτοια θολά νερά;
Υπάρχει όμως και μια ευρύτερη διάσταση πέρα από την προσωπική που πέρασε απαρατήρητη – και με βάση την οποία η κίνηση του Χαμπουλλά μπορεί να ήταν και σκόπιμη για μερίδα της παράταξης. Την Τετάρτη 9/12, κυκλοφόρησε από το ΕΛΑΜ ότι είχαν ζητήσει από βουλευτές της Χρυσής Αυγής να καταθέσουν ερώτηση στο ευρωκοινοβούλιο για τα αμπελοπουλιά. Άρα ο Χαμπουλλλας δεν εξυπηρετούσε μόνο τον εαυτό του. Εξυπηρετούσε και εκείνη την πτέρυγα του κόμματός του, η οποία φοβάται διαρροή ψήφων προς τα ακροδεξιά. Και είναι σε αυτό το πλαίσιο που μπορεί να ερμηνευτεί και η αστεία, και πάλι, παρέμβαση του κ. Χάσικου, ο οποίος μετά την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι δεν υπάρχει περίπτωση αλλαγής της νομοθεσίας – άρα οποιαδήποτε κίνηση θα επιφέρει πρόστιμα – έτρεξε να μας πει ότι έστειλε επιστολή με τη διαφωνία του κλπ.

Ποιός ασχολείται με τον Χάσικο στην Ευρώπη ή και εδώ στην Κύπρο, τώρα πια θα πει κάποιος.. Ο Χάσικος φαίνεται να συμπεριφέρεται με μια τάση εγωκεντρισμού που δεν κατανοεί το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται. Αλλά πίσω από αυτήν την κωμική εικόνα ο Χάσικος είναι όπως τον Χαμπουλλά. Αναζητεί εναγωνίως σύμμαχους για το εσωκομματικό παιχνίδι, το οποίο νοιώθει να χάνει. Και για να αποκτήσει πρόσβαση και στην ακροδεξιά και στους οπαδούς της λαθροθηρίας, αλλά και τα συμφέροντα πίσω από αυτήν θα πουλήσει ότι βρει μπροστά του. Το ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, οι πολίτες δηλαδή, μπορεί αύριο να πληρώσουν πρόστιμα για τα θεάματα του στην Κόσιη ή στο θέμα των αμπελοπουλιών, δεν τον ενδιαφέρει. Έχει μάθει να μετατοπίζει την έμφαση και δεν μπορεί να κατανοήσει ότι τώρα όλοι τον βλέπουν καχύποπτα. Νομίζει ότι ζει ακόμα στην περίοδο που ότι έλεγε αναπαραγόταν και έτσι την έβγαζε καθαρή ο ίδιος. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Χάσικος φαίνεται να κάνει κινήσεις και προς την ακροδεξιά [για να εμποδίσει διαρροές προς το ΕΛΑΜ] αλλά και προς τα ειδικά συμφέροντα της βιομηχανίας της λαθροθηρίας.

Η αντίδραση της κοινωνίας: η σύγκλιση της δυσφορίας οργής για μια κυβέρνηση αντιφατικών δηλώσεων και εξόφθαλμα ιδιοτελών εξυπηρετήσεων…
Γιατί η κοινωνία αντέδρασε με τόση οργή; Εν μέρει γιατί το θέμα προσφέρεται ως ενδεικτικό μιας ολόκληρης σειράς αντιφάσεων και υποκριτικών συμπεριφορών της κυβέρνησης, όπου άλλα λέει, άλλα κάνει. Η κυβέρνηση που επικαλείτο την πλήρη υποταγή στην τρόικα [χωρίς ίχνος διαπραγμάτευσης – εκτός όπου υποχρεώθηκε μετά από λαϊκή εξέγερση- πίεση, όπως τον Μάρτιο του 2013, ή κατόπιν αδυναμίας να περάσει ότι ήθελε στη Βουλή], ξαφνικά εμφανίζεται να το παίζει «αντίσταση» για μια μερίδα ιδιωτικών συμφερόντων πίσω από τη λαθροθηρία αμπελοπουλιών. Και εδώ οι αντιφάσεις γίνονται πιο κραυγαλέες, καθώς ο δήθεν φίλο-ευρωπαϊσμός συγκρούεται με το μύθο μιας δήθεν «παράδοσης».

…στο πλαίσιο της ανάλυσης του ηγεμονικού λόγου, αυτό το οποίο φαίνεται από τη δημόσια αντίδραση είναι μια κατακλυσμική αλλαγή στο δημόσιο λόγο γύρω από το θέμα των αμπελοπουλιών. Ενώ μέχρι πριν λίγο καιρό το θέμα αντιμετωπίζονταν ως ένα είδος «παραξενιάς» των ευρωπαίων, και μερικών οικολόγων, τώρα φαίνεται να έχει μετατραπεί σε ένα είδος ιερού της κοινωνίας όσον αφορά στη συνέπεια απέναντι στην ισονομία… Η ειρωνεία είναι ότι ο Χαμπουλλάς και η στρατηγική κίνηση του ιδιοτελούς συμφέροντος.. εμπέδωσε, πια, στο δημόσιο λόγο, την απαγόρευση κυνηγιού των αμπελοπουλιών ως μέρος του δημόσιου λόγου και της αυτοεικόνας της σύγχρονης κυπριακής κοινωνίας. Τα αμπελοπούλια γίνονται, πια, ένα σύμβολο, οικολογικά όπως ο Ακάμας, αλλά και θεσμικά ως ένα είδος ενδεικτικού παραδείγματος για το ποιοί σέβονται την ισονομία και ποιοί προκλητικά επιδεικνύουν την επιθυμία/άππωμά τους για προνομιακή και ιδιοτελή [για τους ίδιους μόνο] εφαρμογή των κοινών κανόνων.

..Αλλά ουσιαστικά η δημόσια οργή κατέγραψε μια υπόγεια μετατόπιση: ηγεμονική θέση τώρα είναι η «παράδοση» της προστασίας των αμπελοπουλιών..
Όμως τέτοιες συγκλίσεις ευρύτερης οργής σηματοδοτούν και υπόγειες μετακινήσεις. Και στο πλαίσιο της ανάλυσης του ηγεμονικού λόγου, αυτό το οποίο φαίνεται από τη δημόσια αντίδραση είναι μια κατακλυσμική αλλαγή στο δημόσιο λόγο γύρω από το θέμα των αμπελοπουλιών. Ενώ μέχρι πριν λιγο καιρό το θέμα αντιμετωπίζονταν ως ένα είδος «παραξενιάς» των ευρωπαίων, και μερικών οικολόγων, τώρα φαίνεται να έχει μετατραπεί σε ένα είδος ιερού της κοινωνίας όσον αφορά στη συνέπεια απέναντι στην ισονομία.



Η κοινωνία φαίνεται να αποδέχεται την απαγόρευση ως μέρος της τοπικής, πια, νεωτερικής κουλτούρας όπου υπάρχουν πράγματα που είναι απαγορευμένα [είτε γιατί είναι το σωστό για μια διευρυνόμενη - ιδιαίτερα ανάμεσα στην νέα γενιά- οικολογική συνείδηση] είτε γιατί αν κάτι απαγορευτεί, δεν γίνεται να επιτρέπεται σε μερικούς να το κάνουν γιατί απλώς έχουν, για καποιο διαστημα, την εξουσία και άρα το θράσος να ζητούν ιδιαίτερη μεταχείριση. Η ειρωνεία είναι ότι ο Χαμπουλλάς και η στρατηγική κίνηση του ιδιοτελούς συμφέροντος [του ατόμου ή της ακροδεξιάς τάσης του κόμματος] με φόντο τις επερχόμενες εκλογές, εμπέδωσε πια στο δημόσιο λόγο, την απαγόρευση κυνηγιού των αμπελοπουλιών ως μέρος του δημόσιου λόγου και της αυτοεικόνας της σύγχρονης κυπριακής κοινωνίας. Τα αμπελοπούλια γίνονται, πια, ένα σύμβολο, οικολογικά όπως ο Ακάμας, αλλά και θεσμικά ως ένα είδος ενδεικτικού παραδείγματος για το ποιοί σέβονται την ισονομία και ποιοί προκλητικά επιδεικνύουν την επιθυμία/άππωμά τους για προνομιακή και ιδιοτελή [για τους ίδιους μόνο] εφαρμογή των κοινών κανόνων.









[2] Ο δρόμος του Ιωνά περνά μέσα από τα βερκά για αμπελοπούλια - http://2ha-cy.blogspot.com/2014/04/blog-post_9124.html

[3] «Ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός δεν είναι έγκλημα: Άλλος ένας ακτιβιστής της CABS αθωώθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου! - http://2ha-cy.blogspot.com/2014/05/cabs.html

[4] Ακτιβιστές vs Λαθροθήρες αμπελοπουλιών 4-0. Η Έκθεση του Γραφείου Επιτρόπου Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την παράνομη, μη επιλεκτική και μαζική παγίδευση, θανάτωση και εμπορία προστατευόμενων άγριων πτηνών ως το κύκνειο άσμα της δυναστείας των λαθροθήρων αμπελοπουλιών; - http://2ha-cy.blogspot.com/2014/06/vs-4-0.html


[5] Ο Πολίτης, η Πράσινη Ασπίδα και η Δέφτερη Ανάγνωση σε ανοικτό διάλογο για τα αμπελοπούλια -http://2ha-cy.blogspot.com/2015/05/blog-post_37.html και

Αποκωδικοποιώντας τις «οικολογικές ευαισθησίες» μερίδας του Τύπου με αφορμή το θέμα των αμπελοπουλιών: Εφημερίδα Πολίτης - ‎Ούτε Καν Τα Προσχήματα- http://2ha-cy.blogspot.com/2015/05/blog-post_83.html

[6] Ο Χάσικος και το ρουσφέτι στους αμπελοπουλλάες του ΔΗΣΥ μέσω μιας αυταρχικής πρακτικής "καθεστώτων εξαίρεσης" και προνομιακής μεταχείρισης: Όταν παραβιάζεται η συνταγματική διάκριση εξουσιών, η νομοθεσία, και οι «κοινοτικές οδηγίες»- http://2ha-cy.blogspot.com/2015/05/blog-post_85.html


[7] Παραβίαση των θεμελιωδών αρχών της νομιμότητας, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της χρηστής διοίκησης και του κράτους δικαίου, τόσο απλά - http://2ha-cy.blogspot.com/2015/07/blog-post_81.html


[8] Οι αντιδράσεις βέβαια τον ευνοούσαν στο επίπεδο της αντιπαράθεσής του με τον Χάσικο, αλλά φαίνεται ότι υπήρξε και ένα είος εσωτερικής πίεσης στον ΔΗΣΥ – ακόμα με προσωπικές εκκλήσεις στο ίντερνετ.
[9] Το ότι επικαλέστηκε το ότι είχε πολλά λάικς [600 γράφτηκε] στη συγκεκριμένη φωτογραφία, δείχνει τον άγχος της επιβεβαίωσης που τον διακατέχει [για αρκετούς 600 λάικς δεν είναι και τίποτε σπουδαίο ούτε καν ποσοτικά – εκτός, βέβαια, από όσους ζουν από την επιβεβαίωση ότι κάποιοι τους εγκρίνουν και μετρούν νούμερα αυτοεπιβεβαίωσης. Από εκεί και πέρα 600 ψήφοι, αν είναι ψήφοι, δεν εκλέγουν.