31 Ιαν 2016

Ο Ακάμας ως το οχυρό κατά της διαπλοκής και της παρανομίας και η παράτζιαιρη πουλουστρίνα του τατά;

«..Ωστόσο, περιμέναμε να κάνει πολύ περισσότερα [ο υπουργός Εσωτερικών]. Όπως π.χ. να λάβει μέτρα εναντίον του αρμόδιου κτηματολογικού λειτουργού για το μίσθωμα των €300 για ενοίκιο 33 δεκαρίων τ/κ γης, για τον λόγο που μισθώθηκε η τ/κ γη για ανάπτυξη παρά την περιοριστική πολιτική που ο ίδιος ο υπουργός επέβαλε, για τα κριτήρια που μισθώθηκε η γη στον συγκεκριμένο πρόσφυγα και όχι σε κάποιον άλλο, για τις πληροφορίες που διαρρέουν ότι η γη ενοικιάστηκε για λογαριασμό μη πρόσφυγα, καθώς και για το γεγονός ότι το ποσό που τελικά ενοικιάστηκε η γη είναι πολύ μεγαλύτερο από τα εισοδήματα που δηλώνει ο ίδιος ο πρόσφυγας ότι έχει. Περιμέναμε να δώσει απαντήσεις και στα πιο πάνω ερωτήματα ο υπουργός Εσωτερικών ο οποίος είναι και ο Κηδεμόνας των τ/κ περιουσιών.»
Α.Ν. ,Φιλελευθερος, Δευτερα 25/1

Ο αγώνας ενάντια στο διαγούμισμα του Ακάμα ενάντια στα ιδιωτικά συμφέροντα λίγων με στόχο το κέρδος δεν είναι μόνο περιβαλλοντικός, όπως έχει κατ’ επανάληψη γραφτεί και από εδώ, αλλά και από σωρεία ανθρώπων και στηλών. Αποτελεί το οχυρό κατά της διαπλοκής και της παρανομίας, η οποία επιχειρείται να νομιμοποιηθεί και θεσμοθετηθεί με πρόσχημα την ανάπτυξη και αφορμή τη δυσχερή οικονομική κατάσταση. Με αυτό αρχίζουμε μια σειρά από άρθρα για να ξεσκεπάσουμε το λόγο γιατί χαρακτηρίζεται ο Ακάμας ως οχυρό - που αν πέσει με τη συναίνεση ή την ανοχή μας, τότε θα έχουμε παραδώσει πολλά, και θεσμικά και άλλα, στα ιδιωτικά συμφέροντα που στόχο έχουν το προσωπικό κέρδος εις βάρος των κοινών αγαθών και του δημόσιου πλούτου.

Το πιο πρόσφατο «επεισόδιο» που είδε το φως της δημοσιότητας αφορούσε στη λειτουργία κατασκηνωτικού χώρου στο τεμάχιο στην περιοχή με την ονομασία ‘Βέρικο’ στην περιοχή των Λουτρών της Αφροδίτης.  Η παραχώρηση παρέκκλισης – όπως την ονομάζουν οι «αρχές» και παρανομία και παρατυπία, όπως τη θεωρούμε εμείς – απορρίφθηκε κατ’ επανάληψη τα προηγούμενα χρόνια, αφού βρίσκεται σε Ειδική Ζώνης Διατήρησης της Προστατευόμενης Περιοχής της Χερσονήσου του Ακάμα που εντάσσεται στο Δίκτυο Περιοχών Προστασίας Natura 2000. Αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό: ΟΥΤΕ ΤΟΥΒΛΟ!

….παραγνωρίστηκε ή και αποκρύφθηκε το γεγονός ότι  ήδη ο διαχειριστής στον οποίο παραχωρήθηκε το τεμάχιο, παρέδωσε τη διαχείριση του τεμαχίου– κάτι το οποίο παράτυπα έχει γίνει – σε τρίτο πρόσωπο, από την Αργάκα, ώστε να κατασκευάσει και να λειτουργήσει ιδιωτικό κατασκηνωτικό χώρο. Το τρίτο αυτό πρόσωπο και πάλι όλως περιέργως σχετίζεται – ω τί έκπληξη – με τον … «μαχητή ενάντια στη διαπλοκή» [στις δημόσιες και ανέξοδες ατάκες] Αβέρωφ Νεοφύτου, όπως ξαναγράψαμε σε προηγούμενο - και καλούμε ανοιχτά τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, να διαψεύσει εάν δεν ισχύ και να δημοσιεύσουμε τη διευκρίνησή του.  Ο συγκεκριμένος, τυγχάνει να είναι ο βαφτιστικός του κ. Νεοφύτου, ο οποίος είναι διαχειριστής επιχείρησης σαφάρι που πραγματοποιεί εκδρομές με τζιπ στη Χερσόνησο του Ακάμα, που ο ίδιος ο υπουργός Γεωργίας, κ. Κουγιάλης είχε αναφέρει ότι δημιουργούν πρόβλημα στο περιβάλλον και καταστρέφουν τη βιοποικιλότητα. Και καταγράφτηκε και δεν διαψεύσθηκε.

Επιπλέον, το συγκεκριμένο τεμάχιο στο οποίο προτείνεται η κατασκευή και λειτουργία κατασκηνωτικού χώρου γειτνιάζει με αρχαιολογικό χώρο, ο οποίος κινδυνεύει να επηρεαστεί. Επιπρόσθετα, το συγκεκριμένο τεμάχιο ανήκει σε ιδιοκτήτη τουρκοκυπριακής καταγωγής, άρα άπτεται και του πολύκροτου θέματος διαχείρισης τουρκοκυπριακών περιουσιών που μόνο καθαρό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Αν προστεθούν σε αυτό οι ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΕΣ αρνητικές απόψεις της Επιτροπής Εκτίμησης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, μπορεί να αντιληφθεί κανείς την έκταση του ζητήματος.

Παρά όλα τα πιο πάνω, όχι μόνο παραχωρήθηκε παρέκκλιση, αλλά, όπως φαίνεται, με προσωπικές οδηγίες του υπουργού Εσωτερικών υπήρξαν δύο αλλαγές στο ποσό ενοικίασης από αρχικά 12 ευρώ το χρόνο, σε 300 και αργότερα σε 1500 χωρίς να αναγνωρίζεται διοικητική ή ποινική ευθύνη για τα διαλαμβανόμενα και με ένα «ο Κλάδος Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών με οδηγίες του Υπουργού θα παρακολουθεί στενά το θέμα», καθαρίσαμε και ξεγνοιάσαμε. Ή τέτοια κωμική εικόνα έχει ο κ. Χάσικος για τους Θεσμούς και τας «γραφάς», όπως φαίνεται να κατανοεί την ανάγκη σεβασμού του συντάγματος και των νόμων.

Από το παζλ αποφεύχθηκε επιμελώς να σημειωθεί, από την κυβέρνηση, ότι παραγνωρίστηκε ή και αποκρύφθηκε το γεγονός ότι  ήδη ο διαχειριστής στον οποίο παραχωρήθηκε το τεμάχιο παρέδωσε τη διαχείριση του τεμαχίου– κάτι το οποίο παράτυπα έχει γίνει – σε τρίτο πρόσωπο, από την Αργάκα, ώστε να κατασκευάσει και να λειτουργήσει ιδιωτικό κατασκηνωτικό χώρο. Το τρίτο αυτό πρόσωπο και πάλι όλως περιέργως σχετίζεται – ω τί έκπληξη – με τον … «μαχητή ενάντια στη διαπλοκή» [στις δημόσιες και ανέξοδες ατάκες] Αβέρωφ Νεοφύτου, όπως ξαναγράψαμε σε προηγούμενο - και καλούμε ανοιχτά τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, να διαψεύσει εάν δεν ισχύ και να δημοσιεύσουμε τη διευκρίνησή του.  Ο συγκεκριμένος, τυγχάνει να είναι ο βαφτιστικός του κ. Νεοφύτου, ο οποίος είναι διαχειριστής επιχείρησης σαφάρι που πραγματοποιεί εκδρομές με τζιπ στη Χερσόνησο του Ακάμα, που ο ίδιος ο υπουργός Γεωργίας, κ. Κουγιάλης είχε αναφέρει ότι δημιουργούν πρόβλημα στο περιβάλλον και καταστρέφουν τη βιοποικιλότητα. Και καταγράφηκε στη Δημόσια Σφαίρα και δεν διαψεύσθηκε.

Επομένως, ενώ ο βαφτιστικός φέρεται να περιλαμβάνεται ανάμεσα σε «παρανομούντες επιχειρηματίες», με αδιαφανείς διαδικασίας πήρε και για …. παράτζιαιρη πουλουστρίνα – με την παρέμβαση του τατά; - μέσω τρίτου και παράτυπα τη χρήση τουρκοκυπριακής γης που άλλαξε από γεωργική σε τουριστική, με αποτέλεσμα να «επιτρέπεται» η κατασκευή και λειτουργία κατασκηνωτικού χώρου, ο οποίος δεν έχει απολύτως καμία οργανική σύνδεση με το χώρο, κανένα οικοτουριστικό χαρακτήρα και κανένα οικονομικό, κοινωνικό ή άλλο όφελος η τοπική κοινότητα. Ακόμα και το πρόσχημα δημιουργίας νέων θέσεων εργασία δεν ευσταθεί, αφού η πρόταση περιλαμβάνει την προσφορά τεσσάρων θέσεων εργασίας.


Προς το παρόν θα αφήσουμε το θέμα μέχρι εδώ, για να δώσουμε για μια ακόμα την ευκαιρία για απάντηση και διάψευση (αν υπάρχει και μπορεί να γίνει) των όσων καταγράφονται, μέχρι το επόμενο τεύχος, προτού προχωρήσουμε σε αποκαλύψεις και άλλων πτυχών του ζητήματος. Η επιλογή είναι του …. τατά. 


Πράσινο: Διατηρητέα Περιοχή Ειδικού Ενδιαφέροντος, Χαρακτήρα και Φυσικής Καλλονής μεταξύ των τοποθεσιών Λουτρά της Αφροδίτης, Νησί του Αγίου Γεωργίου, Φοντάνα Αμορόζα και Νησί της Χαμηλής, στη διοικητική επικράτεια Νέου Χωρίου Πάφου
Μωβ: Κηρυγμένο Αρχαίο Μνημείο Πίνακα Β – Ο Χώρος και τα Κατάλοιπα του Αρχαίου Οικισμού Δύο Ποταμοί (Λουτρά της Αφροδίτης)
Μπλε: Ζώνη Προστασίας Παραλίας στο Αρ.Τεμ. 5 , Φ./Σχ. 25/48, στην τοποθεσία Βέρικον
Κίτρινο: Προτεινόμενος θύλακας ανάπτυξης / χώρος κατασκευής και λειτουργίας ιδιωτικού κατασκηνωτικού χώρου στο Αρ.Τεμ. 5, Φ./Σχ. 25/48, στην τοποθεσία Βέρικον
Πηγή:
Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας (27/05/1989), Αρ. 2414 της 27ης Μαΐου 1989, Παράρτημα ΙΙΙ – Διοικητικές Πράξεις, Μέρος Ι – Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις, Αριθμός 114 – Ο περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος (Νόμοι 90 του 1972 και 56 του 1982), Διάταγμα Διατήρησης σύμφωνα με το Άρθρο 38(1), σελ. 369-371.


Η αποκάλυψη των ψεμάτων του θεάματος της Focus: όταν οι ένοχοι, μετά από δικαστική μαρτυρία, για χρηματοδότηση από τις τράπεζες ώστε να λογοκρίνουν κριτική, έχουν το θράσος να κατηγορούν άλλους – και όταν αποκαλύπτεται και ότι έλεγαν χυδαία ψέματα, παρά τη μεροληπτική, υπέρ της πλευράς τους, ερευνά.. δεν καταφέρνουν καν να πουν ένα συγνώμη… Η εφημερίδα Πολίτης…



«Έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει το ΑΚΕΛ ότι «η έκθεση των ανακριτών αποτελεί κόλαφο για όλους εκείνους που για δυο σχεδόν χρόνια λοιδορούσαν και λασπολογούσαν το ΑΚΕΛ».
Άριστος Μιχαηλίδης, «Αν είναι για υποψίες τις έχουμε και μόνοι μας». 28/1/2016

“Ο μάρτυρας κατήγγειλε επίσης ότι είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Πολίτης και μετά από δυσμενές άρθρο που έγραψε, του λέχθηκε ότι δεν θα δημοσιεύουν πλέον τα άρθρα του μετά από παρέμβαση του Αντρέα Ηλιάδη καθώς και ότι η Τράπεζα απέκοψε διαφήμιση ύψους €50.000 από την εφημερίδα.[1]
Ερωτηθείς σε σχέση με αναφορές στην κατάθεση του σχετικά με άσκηση πίεσης σε εφημερίδα εκ μέρους της ΤΚ και απόσυρση διαφήμισης ύψους 50.000 ευρώ, ο κ. Ολύμπιος είπε ότι τις εν λόγω πληροφορίες τις αποκόμισε από email που του απέστειλε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Πολίτης» Διονύσης Διονυσίου και τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί του."[2] -


Μια πονεμένη ομολογία: και τώρα που καταγράφηκε και με δήλωση του κ. Κληρίδη ότι δεν υπάρχουν τεκμήρια για χρηματοδότηση του ΑΚΕΛ από τον Βγενόπουλο, όσοι περίμεναν την «καταγραφή ενοχής», έμειναν μπουκάλα.. Τουλάχιστον ο Α. Μιχαηλίδης είχε την ειλικρίνεια να παραδεχθεί τί έλεγαν τα τεκμήρια.. Για τον Γιωρκατζισμό, στον οποίο υποβλήθηκε η κ. Πόλα Κυπριανίδου, ποιός θα μιλήσει, πότε θα αποδοθεί ένα συγνώμη, και πότε η κοινωνία θα θέσει θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών που δαιμονοποιούν τα ΜΜΕ;…
Η ανακοίνωση της έρευνας της αστυνομίας για την υπόθεση της Φόκους, δικαίωσε το ΑΚΕΛ. Όχι μόνο δεν τεκμηριώθηκε με κανένα τρόπο ότι το κόμμα πήρε χρήματα, αλλά αντίθετα, για όσους παρακολουθούσαν την έντονη προσπάθεια του Πολίτη, ήταν και μια εντυπωσιακή καταγραφή χυδαίων ψεμάτων. Το πρώτο επεισόδιο που αξίζει αναφοράς ήταν η σχεδόν εξοντωτική προσωπική επίθεση της εφημερίδας, μέσω πρωτοσέλιδων, εναντίον της κας. Πόλας Κυπριανίδου και του ελεγκτικού γραφείου με το οποίο συνδέεται,  και είναι και στέλεχος του ΑΚΕΛ. Ο Πολίτης εστίασε σε εκείνη αρχικά ως το άτομο που πήρε χρήματα από την φόκους και λόγω της σχέσης της με το ΑΚΕΛ, θεωρήθηκε ότι μετέφερε τα χρήματα. Η κα. Κυπριανίδου και το ελεγκτικό γραφείο από την αρχή δήλωσαν ότι είχαν κάνει μια εργασία η οποία τους ανατέθηκε και πληρώθηκαν μέσω φόκους. Διότι, πέρα από την φαιδρή λογοκρισία του γεγονότος ότι μέσω της φόκους έγιναν πληρωμές εργασιών [νόμιμων] για ύψος 50 εκατομμυρίων [ανάμεσα του και δημοσιογράφων – αλλά και αυτό λογοκρίθηκε] ήταν μια εστίαση στο ΑΚΕΛ που θύμιζε πρακτικές του καθεστώτος του «εμφυλίου» από την Ελλάδα. Τα οποία εφάρμοσε ο Γιωρκατζισμός στην Κύπρο τη δεκαετία του 1960. Σε αυτό το καθεστώς, κάθε αριστερός ήταν ύποπτος. Για αυτό αποκλείονταν από τη δημόσια υπηρεσία [με το αζημίωτο για το ρουσφέτι της δεξιάς] και για αυτό ήταν φακελωμένοι. Η κα. Κυπριανίδου δαιμονοποιήθηκε γιατί είχε σχέση με το ΑΚΕΛ. Η άποψη/θέση της, η οποία τεκμηριώθηκε τελικά με την απάντηση του Γενικού Εισαγγελέα, όχι μόνο δεν λήφθηκε υπό όψιν από τις αναπαραστάσεις που κατασκεύαζε ο Πολίτης, αλλά και η πλειοψηφία των υπόλοιπων ΜΜΕ αναπαρήγαγε τυφλά τα ψέματα, όπως αποδείχτηκαν, του Πολίτη. Ο κ. Κληρίδης ήταν σαφής ότι δεν προέκυψε τίποτα  για το ελεγκτικό γραφείο. Άρα όντως έκανε εργασία και για αυτό πληρώθηκε [όπως, ενδέχεται ή έτσι αφέθηκε να νοηθεί και τα υπόλοιπα 48,000 ή 49,400 εκατομμύρια τα οποία πληρώθηκαν στην Κύπρο]. Και άρα ο Πολίτης έλεγε ψέματα.



Από τον Παπακώστα στην Κυπριανίδου: Μορφές εκβιασμών σε δημόσια θέα: Μια εφημερίδα που χρησιμοποιεί τα πρωτοσέλιδα και τη ρουτίνα της πρωινής αγοράς εφημερίδας, για να εκβιάζει δημόσια και να διασύρει πολίτες;
Εδώ τίθεται θέμα ατομικών δικαιωμάτων. Ένας οργανισμός κατασκευής/συσκευασίας ειδήσεων, όπως ο Πολίτης, έχει την δυνατότητα να επιτίθεται σε ένα άτομο, και εκείνο το άτομο να πρέπει να περιμένει 2 χρόνια για να δικαιωθεί. Αλλά επειδή οι ένοχοι, που είπαν τα ψέματα, ξέρουν ότι θα μπλέξουν δικαστικά, μπορεί και να συνεχίζουν τον αμανέ, για να εκβιάσουν. Τα ΜΜΕ παραβιάζουν ατομικά δικαιώματα. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ουσιαστικά οι προσωπικές επιθέσεις είναι και ένα είδος στρατηγικής εκβιασμού - κάποια συμφέροντα μπορούν να πιέσουν κάποιον/α να δεχτεί τους όρους. Αυτό που έκανε ο Πολίτης, με την ανοχή των αρχών [και των εμπλεκομένων ανακριτών]  φαινόταν σαν μια προσπάθεια να πιέσει την κα. Κυπριανίδου να πει αυτό που ήθελαν μερικοί. Έστω και αν ήταν ψέμα. Για να γλιτώσει από τις επιθέσεις. Προς τιμήν της, δεν υποχώρησε. Θυμίζει θλιβερά και τον τρόπο που μερικοί εκβίαζαν τον κ. Παπακώστα να πει αυτά που ήθελαν για να του επιτρέψουν να ζήσει – αφού ήταν ιατρικά δεδομένο πια ότι κινδύνευε η ζωή του. Μερικοί σε αυτήν την χώρα εκβιάζουν. Και είναι καιρός να αμυνθεί η δημοκρατία.

Αυτό που έκανε ο Πολίτης, με την ανοχή των αρχών [και των εμπλεκομένων ανακριτών]  φαινόταν σαν μια προσπάθεια να πιέσει την κα. Κυπριανίδου να πει αυτό που ήθελαν μερικοί. Έστω και αν ήταν ψέμα. Για να γλιτώσει από τις επιθέσεις. Προς τιμήν της δεν υποχώρησε. Θυμίζει θλιβερά και τον τρόπο που μερικοί εκβίαζαν τον κ. Παπακώστα να πει αυτά που ήθελαν για να του επιτρέψουν να ζήσει – αφού ήταν ιατρικά δεδομένο πια ότι κινδύνευε η ζωή του. Μερικοί σε αυτήν τη χώρα εκβιάζουν. Και είναι καιρός να αμυνθεί η δημοκρατία.

Και το ρεζίλι των ΜΜΕ που έχαψαν το παραμύθι ότι «όλα τεκμηριώθηκαν… το θέμα έκλεισε..»
Αλλά όσον αφορά τα ΜΜΕ η διάψευση ήταν ευρύτερη. Ο Πολίτης με το θράσος της μη-αμφισβήτησης, αφού τα ΜΜΕ, πλην αριστεράς, έτρεξαν πειθήνια πίσω από το κόκαλο που τους έριξε, δημοσίευε κατά περιόδους, για να ασκεί και πιέση/εκβιασμό ενδεχομένως, διάφορες «δημοσιογραφικές αναφορές» ότι το θέμα έκλεισε κλπ. Και όχι μόνο ο Πολίτης. Ιδού και ανάλογο δημοσίευμα μέχρι και στο Φιλελεύθερο, όπου ο κ. Χατζηβασίλης, το άτομο το οποίο προωθούσε τα θεάματα του Ρίκκου, μόλις μια εβδομάδα πριν την ανακοίνωση του κ. Κληρίδη – ήταν και αυτός σίγουρος ότι όλα τεκμηριώθηκαν….
«Βρήκαν την διαδρομή των χρημάτων της focus. Τα στοιχεία των ανακριτών καίνε ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ.»
Μ. Χατζηβασίλης, Φιλελεύθερος, σελ. 1,  21/1/2016

Και τί είπε το πόρισμα της αστυνομίας, το οποίο με πόνο ανάφερε ο κ. Μιχαηλίδης παραδεχόμενος, έντιμα τουλάχιστον; Ότι ο ΔΗΣΥ πήρε λεφτά – αλλά αυτό το ξέραμε. Όμως για το ΑΚΕΛ [και εκεί ήταν το ζητούμενο για 2 χρόνια] δεν βρέθηκε τίποτα. Έλεγαν ψέματα, λοιπόν, τα ΜΜΕ. Ακολούθησαν ψεύτικες πληροφορίες.

Το Γιωρκατζικό παρακράτος που διαρρέει και ενάντια στον Γενικό εισαγγελέα, αλλά και απαιτεί να ερευνώνται αριστεροί που ψηφίσαν το 2008: επέμενε ο Πολίτης να ανακριθούν 10 αριστεροί στην τύχη ή είχε και κατάλογο προγραφών όπως έκαναν πριν το 1974 μερικοί;
Και φυσικά, πρέπει να σχολιαστεί και το γιωρκατζικό παρακράτος του Ρίκκου, που φάνηκε να λειτουργεί στο σύνδεσμο ανάμεσα σε αστυνομία και Εισαγγελία. Αυτό το κύκλωμα διέρρεε κανονικά, χωρίς ντροπή, στον Πολίτη – και μερικά ψίχουλα στον Χατζηβασίλη. Η διαρροή μάλιστα της «κατάθεσης του Μιλτή» [μια «κατάθεση» που θα πρέπει να διερευνηθεί όταν αποκατασταθεί η δημοκρατία, για την πιθανότητα εκβιασμού προς τον κ. Νεοφύτου] ήταν τόσο χυδαία, ως παρέμβαση στη δίκη του Ρίκκου, που αναγκάστηκε και ο Γενικός Εισαγγελέας να μιλήσει και να πει ότι ο στόχος ήταν ο ίδιος. Κάποιοι στην αστυνομία – εισαγγελία διέρρευσαν μια κατάθεση για την φόκους την περίοδο που κατέθετε ο κ. Κληρίδης στη δίκη του Ρίκκου. Έτσι τυχαία το διέρρευσαν; – με έμφαση ότι ο κ. Κληρίδης καθυστερεί, δήθεν, τις διαδικασίες. Όπως ακριβώς έλεγε και ο Ρίκκος στις υπεκφυγές του όταν πιάστηκε στα πράσα. Προφανώς, το θέαμα φόκους κατασκευάστηκε για πολλαπλές χρήσεις.

Αλλά το ότι οι συμμετέχοντες στη έρευνα [ή κάποιοι από αυτούς] διέρρεαν προς την μια πλευρά [διότι ο Πολίτης ήταν εμπλεκόμενος σε διαμάχη, δεν ήταν «ανεξάρτητο» ΜΜΕ, όπως έστω μπορεί να πει κάποιος για τον Φιλελεύθερο] είναι ένα ακόμα τεκμήριο της μη-ενοχής του ΑΚΕΛ. Διότι έψαξαν τα πάντα. Και αφού αρχικά συνειδητοποίησαν ότι ο Πολίτης έγραψε ψέματα/ ανακρίβειες ότι πήρε λεφτά το ΑΚΕΛ, ακολούθως μετατοπίστηκαν στην προεκλογική του 2008 για τις προεδρικές – και κατέληξαν στην κωμική παρουσίαση ανακρίσεων 10 ατόμων. Μέχρι και ο κ. Μιχαηλίδης έγραψε με δυσφορία και πάλι για το ότι οι ανακριτές δεν κατάφεραν να βρουν αυτό που ήθελαν όλοι στα καθεστωτικά ΜΜΕ [απορριπτικά ή μη] «..[οι ανακριτές] κατέληξαν σε μια έκθεση που μας λέει ότι το μόνο που έχουν στα χέρια τους είναι δέκα καταθέσεις επιβατών που παραδέχθηκαν ότι ήρθαν να ψηφίσουν Χριστόφια και ότι τα εισιτήρια τους τα πλήρωσε είτε το ΑΚΕΛ, είτε η Προοδευτική. Τί σημαίνει όμως αυτό, αφού αν έπαιρναν καταθέσεις από άλλη πτήση θα είχαν μαρτυρίες άλλων επιβατών ότι τα εισητήρια πληρώθηκαν από κάποιο άλλο κόμμα.»

..Ευτυχώς, και πάλι, που φαίνεται ότι έκανε κίνηση ο κ. Κληρίδης…
Σε κάποια ευνομούμενη δημοκρατία ισονομίας, όλοι τα μέλη της ανακριτικής ομάδας θα καλούνταν να εξηγήσουν τη αστεία λογική να ρωτήσουν αυτά τα 10 άτομα. Η απάντηση είναι μάλλον, δυστυχώς για τα δημοκρατικά θέσμια, απλή – το ζητούσε ο Πολίτης, όταν φάνηκε ότι έλεγε ψέματα [ή έστω είχε αρχικά λανθασμένες πληροφορίες] και φοβόταν, πλέον, να πάει στο δικαστήριο όταν τους κίνησε αγωγή ο Α. Κυπριανού.

Μια ερμηνεία είναι… ότι ο Πολίτης, ξέροντας ότι ο ΔΗΣΥ είχε πάρει λεφτά [και μάλιστα σε μια περίοδο που η Ειρήνη Χαραλαμπίδου έκανε συχνές παρεμβάσεις με ερωτήσεις για τον Βγενόπουλο], το έριξε στα μαλακά, λανσάροντας το θέαμα «ο ΔΗΣΥ πήρε 500,000, ενώ το ΑΚΕΛ 1,5 εκατομμύρια». Εδώ υπάρχει, όπως φαίνεται τελικά ένα ακόμα ψέμα: ακόμα και με την ύστατη προσπάθεια να οικοδομηθεί επιχείρημα πάνω στις 10 ανακρίσεις επιβατών [!] τα ποσά ήταν 880 με 600 χιλιάδες. Αλλά το 1,5 εκατομμύρια με 500 χιλιάδες φαίνεται πιο καλά στο θέαμα.

Αντίθετα, θα πρέπει να αποδοθούν εύσημα στον κ. Κληρίδη γιατί τελικά δεν άφησε την αστυνομία απλώς να ρίξει ατάκτως ότι είχε και δεν είχε, και με την εμφάνιση του [ίσως και με τη δική του αξιολόγηση τελικά] στην παρουσίαση ήταν σαφής. Ένας δικαστικός, επιτέλους, που βλέπει τα τεκμήρια. Μετά από δικαστική παρωδία Σάντη, χρειάζεται τέτοιες ενέσεις τεκμηρίωσης η κυπριακή δικαιοσύνη για να ανακτήσει έστω κάτι από την χαμένη αξιοπιστία της. Και μπορεί από αβρότητα ή από πρακτική σκέψη να αποφύγει αντιπαράθεση, να οδηγήθηκε στο να πει ότι αρχικά τα δημοσιεύματα μπορεί να είχαν το καλό της δημοσιοποίησης θεμάτων, αλλά ήταν επίσης σαφής, όταν τέθηκε το θέμα των διαρροών και των πιθανών ποινικών αδικημάτων που προκύπτουν από αυτές; Εγώ δεν έκανα διαρροή, είπε με νόημα. Σαφής αναγνώριση της ποινικής ευθύνης όσων τα έκαναν πλακάκια στις διαρροές με ένα από τους δυο εμπλεκόμενους – τον Πολίτη. Ο Πολίτης έπαιζε και με «κανονισμένο» [να πούμε πουλημένο;] διαιτητικό την υπέρ του, και έχασε - θα έλεγαν οι ποδοσφαιρόφιλοι.

Όταν τα ΜΜΕ πιάνονται να λένε ψέματα, με βάση τα δικά τους κριτήρια, καταφεύγουν σε εξορκισμούς μαγισσών: αν δεν βρέθηκε τεκμήριο, πρέπει να υπάρχει «αλλά δεν βρέθηκε».. κατά το «η  ύποπτη για μάγισσα δεν είναι ένοχη αν δεν πνιγεί όταν έχει μια πέτρα στο λαιμό..»…




Τα υπόλοιπα ΜΜΕ άφησαν τον Πολίτη μόνο του να κτυπιέται την επομένη. Η Σημερινή κράτησε αποστάσεις εστιάζοντας στο γενικό μήνυμα του κ. Κληρίδη «ότι ουδέν μεμπτό ποινικά..», η Αλήθεια τι να πει, αφού τελικά τα μόνο τεκμηριωμένα χρήματα πήγαν στο κόμμα του Χάσικου, τον ΔΗΣΥ; Ο Φιλελεύθερος είχε την οδυνηρή ομολογία του Μιχαηλίδη, αλλά διάφοροι, και το πρωτοσέλιδο, επέμεναν να αρνούνται να δουν τις συνέπειες της ανακοίνωσης για την εικόνα τους στο καθρέφτη του τί έλεγαν - μέχρι και η συνήθως sharp στην αποδομηση θεαμάτων, η κ. Χατζηδημητρίου, που χάθηκε στις πλαδαρότητες των κλισέ, όπως και κωμικά ο Βενιζέλος το Σάββατο [ο οποίος γενικά έχει μια τάση να το ρίχνει στη «μεταφυσική» του «υπάρχουν τεκμήρια αλλά δεν βρέθηκαν» όταν πιάνεται με δημοσιευμένα ψέματα ή παραπλανήσεις] .

Μπροστά στο κίνδυνο να παραδεχτούν ότι το γεγονίδιο/factoid, το οποίο αναμασούσαν ήταν μη-έγκυρο και σίγουρα μη-δεδομένπ και αυτονόητο, υιοθέτησαν τη μεσαιωνική πρακτική για θρησκευτική διάγνωση, αν κάποια είναι μάγισσα – την έριχναν σε μια λίμνη με μια πέτρα στο λαιμό και αν επιβίωνε τότε ήταν μάγισσα, αν δεν επιβίωνε, δεν ήταν μεν μάγισσα, αλλά ήταν νεκρή. Έτσι και εδώ – αν τεκμηριωνόταν ότι το ΑΚΕΛ πήρε χρήματα, δεν θα ρωτούσαν καν το αυτονόητο γιατί είναι από τον Βγενόπουλο και ακόμα και αν ήταν πως εξηγείται ότι το ΑΚΕΛ ήταν το μόνο κόμμα που έκανε κριτική στις τράπεζες. Αλλά δεν τεκμηριώθηκε ούτε αυτό. Οπότε κατέφυγαν στο κυνήγι μαγισσών. «Θα είναι μάλλον..», «πρέπει να είναι χρηματοδοτηση προς την αριστερά αλλά δεν ξέρουμε.. γιατί το έκρυψαν καλά». Η ασυναρτησία της ενοχής. Στην περίπτωση της Δρομολαξιάς, το ΑΚΕΛ ήταν τόσο "πρόχειρο" που πέρασαν από τα ταμεία του [καταγραμμένα] οι εξοφλήσεις του Λίλλη για την Αλκή, αλλά εδώ ξαφνικά οι ακελικοί [την ίδια ακριβώς περίοδο] ήταν σούπερ καχύποπτοι.

Σε αυτό το πλαίσιο, το θέαμα φόκους ήταν απλώς η συνέχεια της προηγούμενης στρατευμένης στήριξης του Πολίτη στο τραπεζιτικό κατεστημένο. Έφτιαξε το θέαμα της φοκους για να στρέψει την προσοχή, όχι απλώς αλλού, αλλά στη βασική πολιτική δύναμη που έκανε κριτική στις τράπεζες – την αριστερά. Και με αυτό το θέαμα, καθυστερούσε και την πίεση για δίκες τραπεζιτών – οι οποίοι ήταν και παλιά χρηματόδοτες της εφημερίδας λογικά…. Το γιατί να μην ήταν και η υπόθεση φόκους επιχορηγούμενη με αυτά τα δεδομένα, είναι ένα ανοιχτό ζήτημα σε ένα πλαίσιο ελεύθερης αναζήτησης της αλήθειας.

Γιατί προσπάθησε να φτιάξει το θέαμα ο Πολίτης
Αξίζει τον κόπο μια πρώτη απόπειρα ερμηνείας της προσπάθειας του Πολίτη μέσα από τα ψέματα, όπως αποδείχτηκε.

Κατ’ αρχήν υπάρχει η ερμηνεία που έστω και στην άμυνα για 2 χρόνια, πρόβαλε έμμεσα το ΑΚΕΛ: ότι δηλαδή ο Πολίτης ξέροντας ότι ο ΔΗΣΥ είχε πάρει λεφτά [και μάλιστα σε μια περίοδο που η Ειρήνη Χαραλαμπίδου έκανε συχνές παρεμβάσεις με ερωτήσεις για τον Βγενόπουλο], το έριξε στα μαλακά, λανσάροντας το θέαμα «ο ΔΗΣΥ πήρε 500,000, ενώ το ΑΚΕΛ 1,5 εκατομμύρια». Εδώ υπάρχει, όπως φαίνεται τελικά ένα ακόμα ψέμα: ακόμα και με την ύστατη προσπάθεια να οικοδομηθεί επιχείρημα πάνω στις 10 ανακρίσεις επιβατών [!] τα ποσά ήταν 800 με 600 χιλιάδες. Αλλά το 1,5 εκατομμύρια με 500 χιλιάδες φαίνεται πιο καλά στο θέαμα.

όμως, αυτή η ερμηνεία παραβλέπει ότι στο ουσιώδες ζήτημα – το πώς οι τραπεζίτες αγόραζαν εύνοια την δημόσια σφαίρα – ο Πολίτης είναι άμεσα εμπλεκόμενος, σίγουρα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Μέσο. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πολίτης δεν έκανε χατίρι σε άλλους [μόνο τουλάχιστον]. Κατά κύριο λόγο υπερασπιζόταν τον εαυτό του. Διότι ο Πολίτης υπήρξε η πιο υστερικά νεοφιλελεύθερη εφημερίδα. Και μάλιστα του χείριστου είδους νεοφιλελεύθερη. Ούτε καν για τους τύπους. Έτσι, ο αρμόδιος της οικονομικής στήλης, που αγωνιζόταν με νύχια και με δόντια να μετατοπίσει τις ευθύνες των τραπεζών στο δημόσιο – τώρα είναι στο δημόσιο. Διορισμένος.



Όμως αυτές οι διαπλοκές είναι λεπτομέρεια μπροστά στα τεκμήρια των πρωτοσέλιδων. Ο Βγενόπουλος την περίοδο μετά την αρχή της παγκόσμιας κρίσης το 2007, ζήτησε εύνοια την περίοδο 2009-2011. Όταν ήρθε τον Μάιο του 2009 ο Πολίτης είχε τον πιο διθυραμβικό τίτλο [σε σχέση με τις άλλες εφημερίδες] για τον Βγενόπουλο παρουσιάζοντάς τον σαν ήρωα κατά του κατεστημένου. Ο Βγενόπουλος ήταν τότε ο νεοφιλελεύθερος ήρωας. Και όταν ο Βγενόπουλος πήρε τελικά ότι ήθελε από τον Ορφανίδη, τον Μάρτιο του 2011, την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα, μεταφέροντας τις ζημιές της στην Λαϊκή, ο Πολίτης όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε, αλλά στήριζε με πάθος τον Ορφανίδη. Μπορεί και να μην ήξερε – με τόση σχέση με τις τράπεζες όπως αποκαλύφθηκε μετά; Διότι όταν τελικά οι τράπεζες μας έσπρωξαν στο μνημόνιο – ήρθε πρώτα η Λαϊκή και μετά την Τράπεζα Κύπρου τον Ιούνιο του 2012- ο Πολίτης ζητούσε ανοικτά με απειλητικό πρωτοσέλιδο [τον έχει τον εκβιασμό φαίνεται] να σταματήσει η συζήτηση των σκανδάλων των τραπεζών - τον Σεπτέμβριο του 2012. Και να δεχθούμε ότι θέλει η τρόικα. Την οποία, ο Πολίτης ανάμεσα σε άλλους ήθελαν και πιο πριν. Και τον Νοέμβριο δημοσίευσε θεαματικά την θλιβερή επιστολή Αναστασιάδη, όπου για χάρη του ΕΛΑ της Λαϊκής στήριζαν την τρόικα, αντί την κυβέρνηση της χώρας τους. Και μετά ξέχασαν ότι ήξεραν για τον ΕΛΑ. Όπως σύσσωμα τα πρωτοσέλιδα πλην αριστεράς.


όμως, ο Πολίτης είναι και πιο άμεσα συνδεδεμένος με την εξαγορά χώρου δημοσιευμάτων [ευνοϊοκρατικών και λογοκρισίας κριτικών] από τράπεζες. Μετά από τόσες συζητήσεις για την διαπλοκή των ΜΜΕ, τελικά έχουμε πια και δικαστικό τεκμήριο – από τον περασμένο Νοέμβριο - ότι ο Πολίτης λογόκρινε στήλη το 2009, γιατί έκανε κριτική στους ιθύνοντες της Τράπεζας Κύπρου. Και αναφέρθηκε και το χρηματικό αντίτιμο από την τράπεζα – 50,000 ευρώ για λογοκρισία στήλης.. Και αυτό επιπρόσθετα στην ήδη καταγεγραμμένη έντιμη μαρτυρία του κ. Παράσχου που πέρασε επίσης από τον Πολίτη. Σε αυτό το πλαίσιο, το θέαμα φόκους ήταν απλώς η συνέχεια της προηγούμενης στρατευμένης στήριξης του Πολίτη στο τραπεζιτικό κατεστημένο. Έφτιαξε το θέαμα της φόκους για να στρέψει την προσοχή, όχι απλώς αλλού, αλλά στην βασική πολιτική δύναμη που έκανε κριτική στις τράπεζες – την αριστερά. Και με αυτό το θέαμα, καθυστερούσε και την πίεση για δίκες τραπεζιτών – οι οποίοι ήταν και παλιά χρηματοδοτες της εφημερίδας λογικά.

Για ιστορικούς λόγους, αλλά και λόγους τεκμηρίωσης αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το παλαιότερο κείμενο της Δέφτερης [3] μετά τη δικαστική μαρτυρία για εξαγορά του Πολίτη από τους ιθύνοντες της Τράπεζας Κύπρου τον Νοέμβριο του 2015. Το γιατί να μην ήταν και η υπόθεση φόκους επιχορηγούμενη με αυτά τα δεδομένα, είναι ένα ανοιχτό ζήτημα σε ένα πλαίσιο ελεύθερης αναζήτησης της αλήθειας.

Μετά τον Παράσχο και ο Ολύμπιος: όταν οι του Πολίτη λογόκριναν μετά από υπόδειξη του Α. Ηλιάδη – 50,000 ευρώ και εξαφανίζεται μια στήλη…
Την πρώτη επίσημη παραδοχή ότι η ειδησεογραφία των ΜΜΕ γινόταν με βάση τα συμφέροντα των τραπεζών και τις επιθυμίες των τραπεζιτών, την έκανε ο Α. Παράσχος τον Δεκέμβριο του 2012 – και ο Παράσχος εργαζόταν στον Πολίτη, τότε: «Όταν μια επιχείρηση ΜΜΕ, ξεκινά την κάθε νέα χρονιά, έχοντας διασφαλισμένο διαφημιστικό κονδύλι πέραν του ενός εκατομμυρίου από μία μόνο τράπεζα και τα ανάλογα από τις διαφημίσεις, τότε ο καθείς αντιλαμβάνεται τις υπαγορεύει τις όρους του παιχνιδιού. Όταν παράλληλα, ΜΜΕ λάμβαναν δάνεια εκατομμυρίων και μεγάλα παρατραβήγματα με «ευκολίες πληρωμής», τότε τις δημοσιογράφος μπορούσε να τα βάλει με τις τράπεζες, χωρίς να χάσει τη δουλειά του; Υπάρχουν κι άλλα, τις οδηγίες τραπεζιτών για πιέσεις, π.χ. τις την εποπτική αρχή ή για προστασία τις εποπτικής αρχής. Τα είδαμε και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν να συμβαίνουν σε σύμπραξη τραπεζιτών, πολιτικών και ΜΜΕ.»
Η «δουλειά» από ποιους γινόταν, αν όχι από δημοσιογράφους, αυλικούς του συστήματος ή και αιχμάλωτούς του;… Έχουμε ευθύνη και οι δημοσιογράφοι για την κατάσταση στην πατρίδα τις; Έχουμε.»  Α. Παράσχος, Διευθυντής, Καθημερινή Κύπρου[4]
Ο μάρτυρας κατήγγειλε τις ότι είχε μόνιμη στήλη στην εφημερίδα Πολίτης και μετά από δυσμενές άρθρο που έγραψε, του λέχθηκε ότι δεν θα δημοσιεύουν πλέον τα άρθρα του μετά από παρέμβαση του Αντρέα Ηλιάδη, καθώς και ότι η Τράπεζα απέκοψε διαφήμιση ύψους €50.000 από την εφημερίδα
 
Το θέμα παρέμεινε ανοικτό – από την μια η συγκάλυψη των σκανδάλων  των τραπεζών ήταν οφθαλμοφανής, αλλά από την άλλη η πλειοψηφία των ΜΜΕ ως ένα καρτέλ ουσιαστικά, εξαπέλυε επιθέσεις σε όποιον έθετε το ζήτημα. Έτσι, ενώ δεν δημοσίευαν τα ποσά που πήραν από διαφημίσεις ή τις ευκολίες που τους έκαναν οι τράπεζες, για να έχουν ευνοϊκή και μεροληπτική κάλυψη, φώναζαν ενάντια σε όποιον έθετε στο δημόσιο λόγο αυτήν τη διάσταση. Ο Δ. Συλλούρης που προήδρευε, τότε, τις επιτροπής θεσμών, όταν διερεύνησε το σκάνδαλο τις οικονομίας, έγινε στόχος, ακριβώς γιατί έθεσε το ζήτημα. Και όσοι έκρυβαν τις λογαριασμούς τις, φώναζαν ότι δεν είχε τεκμήρια. Και όταν ο Μ. Ολύμπιος τα είπε και στο δικαστήριο  - και μάλιστα, κάνοντας αναφορά σε ημέηλ από τον Δ. Διονυσίου, έπεσε ξαφνικά σιωπή. Είναι, τις, ένα σαφές τεκμήριο πια. Και το ότι και οι δυο μαρτυρίες που έχουμε στο δημόσιο λόγο αφορούν στον Πολίτη [άμεσα – τις με τον Ολύμπιο ή έμμεσα τις με τον Παράσχο] δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Μάλλον τεκμηριώνει αυτό που έχει, ήδη, αρχίσει να διαφαίνεται. Η όλη εκστρατεία του Πολίτη για την υπόθεση τις Focus, πέρα από τις κομματικές ανάγκες που εξυπηρετεί για τις πολιτικές ταυτίσεις του εκδότη, φαίνεται σε αυτό το πλαίσιο να αποτελεί, όντως, μια προσπάθεια μετατόπισης από τις ευθύνες και τα σκάνδαλα των τραπεζών και των εδώ τραπεζιτών. Διότι το να φωνάζεις ότι πήραν κόμματα χρήματα από ένα ταμείο, και εσύ να τις πάρει και για να λογοκρίνεις σχόλια, και φυσικά για να προβάλεις τις θέσεις και τις επιλογές των υπό δική τραπεζιτών, είναι κωμικό – αλλά και αποκαλυπτικό. Είναι μια κλασική προσπάθεια μετατόπισης – και από τις που δίνουν σήμερα τις ό,ποιες επιχορηγήσεις για σχόλια και επιλεγμένες ειδήσεις στα πρωτοσέλιδα, αλλά και από τις ευθύνες των ίδιων των ΜΜΕ για την παραπλάνηση και συγκάλυψη των ευθυνών των τραπεζών και πριν και μετά το 2012.  Δέφτερη Ανάγνωση, 30/11 - 7/12




[3] Τράπεζες και ΜΜΕ – και ένα δικαστικό τεκμήριο για το πώς η Τράπεζα Κύπρου εξαγόραζε τον Πολίτη για να κάνει Focus σε ό,τι την βόλευε…«50,000 ευρώ για λογοκρισία αρνητικού σχολίου» για τους επικεφαλής της Τράπεζας Κύπρου σύμφωνα με μαρτυρία στην δίκη - http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2015/11/focus-50000.html


[4] Καθημερινή, 9/12/2012.

Και μια μικρή φωτογραφική υπενθύμιση πρωτοσέλιδων για το ποιοί εξυπηρετούσαν τους τραπεζίτες: από την διθυραμβική υποδοχή του Βγενόπουλου από τον Πολίτη το 2009, μέχρι τις απειλές της ίδιας εφημερίδα, το 2012, για να λογοκριθεί η συζήτηση για τα σκάνδαλα των τραπεζών – η αρχή του σεναρίου focus με το «Φταίει η Ομόνοια»..

Ο βασικός χρόνος κατά τον οποίο η Λαϊκή Τράπεζα άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα ήταν η περίοδος 2009-11 όταν, όπως φαίνεται και στον πιο κάτω πίνακα τα δάνεια της τράπεζας άρχισαν να  υπερβαίνουν τις καταθέσεις. Και το σκηνικό ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2011 όταν ο Ορφανίδης προστατευόμενος από τους Α. Νεοφύτου και Ν. Παπαδόπουλο, και με απόλυτες θεσμικές εξουσίες στην Κεντρική, έστρωσε το χαλί στον Βγενόπουλο με την μετατροπή της Εγνατίας σε παράρτημα της Μαρφιν-Λαϊκή. Η εξάρτηση και η έκθεση στην «ελληνική κρίση μέσω τραπεζών», όπως έλεγαν και οι οίκοι αξιολόγησης ήταν πια γεγονός. Και όσοι παραπλανούσαν τότε, φώναζαν για ένα δημόσιο χρέος 70% και ανάπτυξη 1.5% για να μην μιλήσουν για το τι συνέβαινε στην Λαϊκή – και στην Τράπεζα Κύπρου.


Ο Πολίτης ήταν η εφημερίδα που πρόβαλε τον Βγενόπουλο σαν νεοφιλελεύθερο ήρωα που θα τα έβαζε με το κατεστημένο! Αυτή η αντιστροφή νοημάτων στις συμφεροντολογικες αναπαραστάσεις και θεάματα του Πολίτη είναι συχνή. Έτσι κατασκευάζει ένα φαντασιακό «κατεστημένο» για να προωθήσει τα συμφέροντα του υπαρκτού κατεστημένου. Δεν ήξερε ο Πολίτης με ποιών τις πλάτες ήρθε στην Κύπρο ο Βγενόπουλος, και με ποιών τις πλάτες φώναζε; Ο Βγενόπουλος έλεγε χαρακτηριστικά ότι «τους δημοσιογράφους θα τους αναλαμβάνει ο ίδιος». Ήταν δωρεάν τέτοιο πρωτοσέλιδο;

Την ίδια περίοδο, όμως, που ο Πολίτης και αρκετοί άλλοι έστρωναν χαλί στον Βγενόπουλο, κατηγορούσαν ταυτόχρονα την κυβέρνηση, ότι δεν ήταν φιλική προς τις τράπεζες.[1] Σε μια ξεκάθαρη ομολογία πίστεως ο Αβέρωφ Νεοφύτου, το 2010, μετά την επιτυχία της συνεργασίας του με τον Ν. Παπαδόπουλο στο να αποτρέψουν τις φορολογίες στον συσσωρευμένο πλούτο [και άρα να αποτρέψουν αύξηση των εσόδων της κυβέρνησης – που θα ήταν χρήσιμα την επόμενη περίοδο, και για το έλλειμμα αλλα και για τις τράπεζες τους] έγραφε εκφραστικά κατηγορώντας την αριστερή κυβέρνηση ότι δεν είναι φιλική προς τις τράπεζες:
«Δυστυχώς.. γίνεται μια συνεχής συνειδητή προσπάθεια επίθεσης ενάντια στον πυλώνα των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Παραδείγματα πολλά. Το πιο πρόσφατο είναι, πρώτον, η δημόσια τοποθέτηση του ΑΚΕΛ για επιπρόσθετη φορολογία[2]

Το ότι η σχέση της τότε κυβέρνησης με τις τράπεζες ήταν αποστασιοποιημένη, αν όχι και σε μορφή αντιπαράθεσης, φαίνεται και από το πρωτοσέλιδο τον Ιούλιο του 2009 –όταν έγινε και η συζήτηση στην βουλή με τις απαιτήσεις Βγενόπουλου, και όπου και πάλι το ΑΚΕΛ και η κυβέρνηση έκαναν κρατική στη στάση του Βγενόπουλου. Μόνο το ΔΗΚΟ έκδωσε ανάλογη ανακοίνωση την ημέρα της αντιπαράθεσης στη Βουλή.





Και όταν, τελικά, η Λαϊκή και η Τράπεζα Κύπρου έσπρωξαν τη χώρα στο μνημόνιο τον Μάιο – Ιούνιο του 2012 και την τρόικα όταν ήρθαν, δήθεν ξαφνικά, ενώ ουσιαστικά συγκάλυπταν τα προβλήματα αντί να τα αντιμετωπίσουν προηγουμένως ελπίζοντας στην βοήθεια των φιλικών ΜΜΕ, ο Πολίτης ήταν και πάλι εκεί να προσφέρει βοήθεια στους τραπεζίτες για να συγκαλύψουν τα σκάνδαλα τους. Τον Αύγουστο του 2012, όταν ο νέος διοικητής της Κεντρικής, ο κ. Δημητριάδης ξεκίνησε την προσπάθεια διερεύνησης του τι γινόταν στις τράπεζες, και ξεκίνησε και μια συζήτηση στη Δημόσια Σφαίρα με δημοσιεύματα αρχικά στην Χαραυγή, και μετά τις 20 Αυγούστου και σε άλλες εφημερίδες [μέχρι και στην Αλήθεια], ο Πολίτης ξεκίνησε την εκστρατεία που θα κατέληγε στην φόκους μετά. Την προσπάθεια μετατόπισης των ευθυνών των τραπεζών και της στοχοποίησης αυτών που τους κατηγορούσαν. Το κλασικό πρωτοσέλιδο στο οποίο προβάλλεται η θέση ενός από τους εμπλεκόμενους [με βάση και την έρευνα της ίδιας της τράπεζας] στην αγορά των ελληνικών ομόλογων το 2009-10 από την δευτερογενή αγορά, του κ. Καρυδά. Και σαν απόηχος των υστεριών του εμφυλίου, αλλα και της χούντας, το πρωτοσέλιδο.. είναι ξεκάθαρο για τον στόχο ο οποίος ανατέθηκε στον Πολίτη. Να κατηγορεί την Αριστερά για να απαλλάσσει τους ύποπτους, όπως τον κ. Καρυδά και την τράπεζα στην οποία υπηρετούσε..




 όμως, αυτές οι μετατοπίσεις δεν ήταν αρκετές. Ο Πολίτης όπως αποδείχτηκε και όχι μόνο ειδικεύεται στις Μετατοπίσεις για να απαλλάξει τους ένοχους [σε ένα μοντέλο το οποίο είδαμε και με τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου στη συνέχεια] αλλά, όπως φάνηκε και με τις επιθέσεις ενάντια στην κα. Κυπριανίδου, έχει μια τάση να προσπαθεί να πιέσει/εκβιάσει μέσα από τα θεάματα που κατασκευάζει. Αρχές του Σεπτέμβρη του 2012 σε ένα ακόμα αποκαλυπτικό πρωτοσέλιδο συγκάλυψης, απαιτούσε να σταματήσουν οι κριτικές για τις τράπεζες.




Και θα πρέπει να πιστέψει κάποιος ότι τέτοιο, σχεδόν κραυγαλέα περίπτωση που θυμίζει «καθ’ υπόδειξη» δεν πληρώθηκε από κάποιους; Εδώ η εφημερίδα το 2009 έκοψε στήλη για μια απλή κριτική στην Τράπεζα Κύπρου με αντίτιμο 50,000 ευρώ… Το 2012 οι τραπεζίτες έστηναν  θέαμα ενάντια στην κυβέρνηση γιατί έλπιζαν ότι θα τους έσωζε η τρόικα. Και θα κατάφερναν [αυτό ήθελαν γενικά, αν κοιτάξει κανείς τις βασικές τους θέσεις, όπως και αυτές των απολογητών τους] να φορτώσουν την ζημιά των τραπεζών στο δημόσιο χωρίς να τους πει κανείς τίποτα. Ο Πολίτης ήταν πρόθυμος όπως φάνηκε ξεκάθαρα από τον πρωτοσέλιδο με τον Καρυδά τον Αύγουστο του 2012. Αλλά τελικά και οι τραπεζίτες και τα ΜΜΕ τους την έπαθαν τον Μάρτιο του 2013, όταν το κοινό απέτρεψε το καθολικό κούρεμα, και έτσι έμειναν ξεκάρφωτοι – και τότε οι τραπεζίτες και οι υπηρέτες τους στα ΜΜΕ, άρχισαν να ψάχνουν για νέα παραμύθια για να καθυστερήσουν την ώρα της συνειδητοποίησης του τί έκαναν την περίοδο πριν οδηγήσουν την χώρα στην τρόικα και το μνημόνιο…



[1] Στις 20 Μαΐου 2009 ο ΔΗΣΥ με ανακοίνωση του ανέφερε: «Αντί των πολυδιαφημιζόμενων επενδύσεων που θα έφερναν από το εξωτερικό οι κυβερνώντες, το μόνο που κατόρθωσαν είναι να μας φεύγουν ακόμα και οι δικές μας κυπριακές εταιρείες κα επενδύσεις». Γενικά, δεν υπάρχει καμία αναφορά που να λέει τότε ότι φταίει ο κ. Βγενόπουλος. Αξίζει να επισημανθεί ότι η παραπομπή του ΔΗΣΥ σε «πολυδιαφημιζόμενες επενδύσεις» αφορούσε την επένδυση από το Κατάρ, την οποία προσπαθούσε να προσελκύσει η κυβέρνηση τότε. Στις αρχές εκείνου του μήνα, γίνονταν διαβουλεύσεις και οι εφημερίδες της αντιπολίτευσης, όπως η Σημερινή, είχαν πρωτοσέλιδα με κριτικές αναφορές για «μυστικές συμφωνίες». Φαίνεται ότι και ο κ. Βγενόπουλος είχε ενστάσεις για το συγκεκριμένο έργο, όπως αναφέρεται και σε ένθετο στον Οικονομικό Φιλελεύθερο στις 21/5.
[2] Φιλελεύθερος, 20/6/ 2010, σελ 55.

Μια αποδόμηση των, ακόμα και μέχρι και σήμερα, προσπαθειών συγκάλυψης – αποσιώπησης των σκανδάλων και των ευθυνών των τραπεζών: ένας ρητορικός λόγος που καμώνεται ότι δεν κατανοεί ούτε την ανάγκη για λογική συνέπεια σε ένα επιχείρημα, ούτε το ότι τα τεκμήρια πρέπει να είναι σχετικά με το αντικείμενο υπό διερεύνηση και όχι «κέραμοι και πλίνθοι ατάκτως τοποθετημένοι»


Λήψις του ζητουμένου και άλλες τραπεζικές εμμονές: Απάντηση στον Αλέξανδρο Μιχαηλίδη
Πάμπος Παπαγεωργίου,

Stockwatch, January 25th, 2016

Στην έκδοση του «Φιλελευθέρου» ημερομηνίας 17 Ιανουαρίου 2016 καθώς και στη Stockwatch την επομένη, ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης κάνει αναφορά σε απόσπασμα της ομιλίας μου για τους προϋπολογισμούς.  Μου αποδίδει εμμέσως και με τη χρήση εισαγωγικών μια θέση που δεν υποστήριξα και θεωρεί ότι καταρρίπτει τη θέση αυτή με ένα τυπικό συλλογιστικό σφάλμα λήψεως του ζητουμένου.  Στο τέλος παραθέτει και ένα κατάλογο κοινοτοπιών για να δείξει πως «η άποψη ότι φταίνε μόνο οι τράπεζες είναι επικίνδυνη». (Άποψη που ασφαλώς δεν ασπάζομαι και δεν γνωρίζω κανένα να την ασπάζεται).
Ο τίτλος του κειμένου του είναι «Το φταίνε μόνο οι τράπεζες είναι επικίνδυνο».  Τη δήλωση «φταίνε μόνο οι τράπεζες» τη βάζει σε εισαγωγικά στην ίδια παράγραφο στην οποία παραθέτει ένα απόσπασμα από την ομιλία μου για τον προϋπολογισμό του 2016.  Το απόσπασμα, όπως το παραθέτει έχει ως εξής:
«Tο παραμύθι περί δημοσιονομικής κρίσης κατέρρευσε όταν διορθώθηκαν τα δημόσια οικονομικά και δεν λύθηκαν τα προβλήματα».
Το πιο πιθανόν είναι ότι το απόσπασμα αυτό ο Α. Μιχαηλίδης το πήρε από τη δημοσιογραφική κάλυψη της ομιλίας μου και το έβαλε σε εισαγωγικά χωρίς να μπει στον κόπο να τη διαβάσει. Τούτο γίνεται εμφανές αν κανείς διαβάσει το σχετικό κείμενο της ομιλίας το οποίο λέει το εξής:
«Βεβαίως, το παραμύθι περί δημοσιονομικής κρίσης κατέρρευσε λογικά όταν διορθώθηκαν τα δημόσια οικονομικά και δεν λύθηκαν τα προβλήματα μας.  Αντίθετα, έγιναν χειρότερα διότι οι αιτίες τους δεν ήταν τα δημόσια οικονομικά όσο προβληματικά και να ήταν».
Ακολούθως, διαπράττει ένα συλλογιστικό σφάλμα λήψεως του ζητουμένου καθώς λαμβάνει ως δεδομένο αυτό που οφείλει να αποδείξει.  Λέει συγκεκριμένα:
«Που είναι το πρόβλημα σε αυτό το επιχείρημα; Αν πάθετε καρκίνο από παθητικό κάπνισμα επειδή οι συνάδελφοι βουλευτές σας καπνίζουν σε κλειστό χώρο, πιστεύετε ότι θα φύγει ο καρκίνος όταν θα εφαρμόζονται οι νόμοι και δεν θα υπάρχει κάπνισμα σε κλειστό χώρο; Το κάπνισμα θα σταματήσει αλλά ο καρκίνος θα έχει μείνει.  Μπορώ να σκεφτώ πολλά τέτοια παραδείγματα όπου ένα κακό αποτέλεσμα δεν αντιστρέφεται όταν η πηγή του κακού που το προκάλεσε παύει να υπάρχει».
Αντί να αποδείξει ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι «καρκίνος» κατά τη φρασεολογία του και «πηγή του κακού», παίρνει ως δεδομένο ότι αυτό συμβαίνει.  Η διάψευση του ψευδοεπιχείρηματος του είναι λογικά αδύνατη καθώς αν έχουμε δημοσιονομικό έλλειμμα αυτό είναι απόδειξη ότι το έλλειμμα είναι καρκίνος, αν όμως έχουν διορθωθεί τα δημόσια οικονομικά πάλι το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι το κακό, απλώς δεν το βλέπουμε.  Επιπλέον της λήψης του ζητουμένου, αδυνατεί να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στο συνέπειες μιας ενέργειας (πχ καρκίνος εξαιτίας της έκθεσης στον καπνό) και τη σχέση κατά την οποία η παρουσία ή απουσία ενός παράγοντα συνεπάγεται την παρουσία ή απουσία και του άλλου παράγοντα (πχ κουράζομαι επειδή τρέχω, όταν σταματήσω να τρέχω θα σταματήσω να κουράζομαι).  Πρακτικά, αν δεν ίσχυε αυτή η διάκριση, χώρες οι οποίες αντιμετώπισαν κάποτε δημοσιονομικό πρόβλημα δεν θα μπορούσαν ποτέ να ανακάμψουν.
Σημειώνω επίσης ότι στη συλλογιστική του κατασκευή στην οποία νομίζει ότι έχει καταρρίψει τον ισχυρισμό μου κάνει αναφορά σε βουλευτές που καπνίζουν σε κλειστό χώρο.  Νομίζει ότι έτσι πουλά πνεύμα παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο βουλευτής ο οποίος δημιούργησε επεισόδιο το οποίο συμπεριελάμβανε και κάπνισμα σε κλειστή αίθουσα ανήκει στη δική του παράταξη, στο κόμμα του οποίου τις ιδεοληψίες σταθερά διακονεί.
Στην ομιλία μου στη βουλή χαιρέτισα το γεγονός ότι ο υπουργός οικονομικών έκανε αναφορά στον ρόλο που διαδραμάτισαν οι τράπεζες και ο χρηματοοικονομικός τομέας στην κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας.  Ανάφερα όμως ότι η παραδοχή αυτή έλειπε για χρόνια από τη ρητορική του ΔΗΣΥ και των συμμάχων του.  Τεκμηρίωσα τον ισχυρισμό μου με αναφορές στις εκθέσεις του ΔΗΣΥ για τους προϋπολογισμούς προηγούμενων χρόνων. Εν πάση περιπτώσει, όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει την ομιλία αυτή, μπορεί να τη βρει στη σελίδα μου στο Facebook.  Θα μπορέσει έτσι να κρίνει και τους ισχυρισμούς του Α. Μιχαηλίδη ο οποίος ασκεί κριτική σε ένα κείμενο το οποίο προφανώς δεν έχει διαβάσει.
Κάνει όμως και κάτι άλλο ο κ. Μιχαηλίδης.  Από κεκτημένη ίσως ταχύτητα αναπαράγει την προσπάθεια συγκάλυψης της τραπεζικής κρίσης και μεταφοράς του προβλήματος αλλού. Προσέξετε πως με χίλια ζόρια παραδέχεται ότι μπορεί να υπήρξε κάποιο πρόβλημα και στον τραπεζικό τομέα.  Γράφει «δεν ήταν μόνο τα λάθη και οι παραλείψεις συγκεκριμένων τραπεζιτών και συνεργατιστών που οδήγησαν στην κρίση».   Η τεράστια και συνεχής πιστωτική επέκταση, η ανύπαρκτη εταιρική διακυβέρνηση, η συγκάλυψη και συνέργεια από πλευράς του «επόπτη» στην έμμεση και κατόπιν εορτής παραδοχή του κ.  Μιχαηλίδη δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο «λάθη και παραλείψεις συγκεκριμένων τραπεζιτών και συνεργατιστών».  Άντε καλέ! Κάνουν και οι καλύτεροι τραπεζίτες στον κόσμο λάθη;
Παραθέτει μετά έναν κατάλογο με διάφορες κοινοτοπίες για να τεκμηριώσει ότι «δε φταίνε μόνο οι τράπεζες».  Ανησυχεί, λέει, για τις δαπάνες για τα επόμενα πέντε(+) χρόνια, την ανταγωνιστικότητα, τη γραφειοκρατία, ειδικά για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ανησυχεί επίσης γιατί «το πολιτικοοικονομικό περιβάλλον στο οποίο λειτουργούσαν οι τραπεζίτες δεν δείχνει να έχει αλλάξει» διότι, «ενδεικτικά», όπως λέει ο ίδιος μεταξύ άλλων, «η αναβάθμιση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας θα έπρεπε να είχε συνδυαστεί με διορισμούς ανεξάρτητους από κομματικούς μηχανισμούς».
Δεν καταλαβαίνω τη σχέση μπορεί να έχει η ΕΔΥ με τους προσφιλείς στον κ. Μιχαηλίδη τραπεζίτες. Πέραν αυτής της ασυναρτησίας όμως δεν έχω πρόβλημα να συμφωνήσω με τις κοινοτοπίες που καταγράφει, αν και αυτές παρατίθενται χωρίς εξήγηση, κατάταξη και αξιολόγηση.
Συμφωνώ μαζί του ότι δε φταίνε μόνο οι τράπεζες, έστω και αν μου καταλογίζει αυτή τη θέση. Θα πρόσθετα όμως ότι φταίει και το γεγονός ότι οι περισσότεροι επιχειρηματίες δεν επενδύουν μεγάλο μέρος των κερδών τους, ότι το κράτος Δικαίου είναι ελλιπές, ότι οι εργασιακές σχέσεις απορρυθμίζονται συνεχώς υπέρ των εργοδοτών, ότι το βαθύ κράτος ήταν και είναι ανεξέλεγκτο και ληστρικό και πολλά άλλα τα οποία ο κ. Μιχαηλίδης μάλλον δεν πρόκειται να συμπεριλάβει στους καταλόγους του.
Του Πάμπου Παπαγεωργίου, βουλευτή Κερύνειας, ΑΚΕΛ.
 Κάνει όμως και κάτι άλλο ο κ. Μιχαηλίδης.  Από κεκτημένη ίσως ταχύτητα αναπαράγει την προσπάθεια συγκάλυψης της τραπεζικής κρίσης και μεταφοράς του προβλήματος αλλού. Προσέξετε πως με χίλια ζόρια παραδέχεται ότι μπορεί να υπήρξε κάποιο πρόβλημα και στον τραπεζικό τομέα….  Η τεράστια και συνεχής πιστωτική επέκταση, η ανύπαρκτη εταιρική διακυβέρνηση, η συγκάλυψη και συνέργεια από πλευράς του «επόπτη» στην έμμεση και κατόπιν εορτής παραδοχή του κ.  Μιχαηλίδη δεν υπάρχουν… Κάνουν και οι καλύτεροι τραπεζίτες στον κόσμο λάθη;

Εκεί που τελειώνει το χωριό


Natalie Hami


Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας
(του Ορέστη Τριγγίδη)

Η εμπειρία της σιωπής και του σκοταδιού μαζί, είναι πολύ ισχυρή και έντονη. Τόσο ισχυρή, που η φαντασία αρχίζει να παίζει κόλπα μαζί μας. Μήπως κάτι ακούσαμε, μήπως κάτι είδαμε.
Το να μην ξέρεις, αυτό είναι το συναίσθημα που δημιουργεί το φόβο μέσα μας.

Όταν πέφτει το σκοτάδι στην Ποταμιά, πάντοτε το συνδέω με τη θέα των σκοτεινών χωραφιών, όπου η μαυρίλα της νύχτας εξαπλώνεται παντού, στη νεκρή ζώνη.
Μάλλον υπάρχουν πάρα πολλά χωριά της Κύπρου στα οποία μετά από μια συγκεκριμένη ώρα, ότι δραστηριότητα υπάρχει (καταστήματα, περίπτερα) σταματά. Όμως στην Ποταμιά υπάρχει μια διαφορά, το χωριό συνορεύει τη νεκρή ζώνη. Με αυτό έρχεται το γεγονός ότι ο προσανατολισμός εξαρτάται από τη γνώση ότι πάνω από τους λόφους είναι η νεκρή ζώνη και παρακάτω η Λουρουτζίνα. Το τέλος του χωριού βρίσκεται στο σημείο όπου βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και πέρα από την εκκλησία βρίσκεται ένα φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς, οι νάρκες και η νεκρή ζώνη.

Νάρκες!
(του Ορέστη Τριγγίδη)


Σαν παιδί πάντα θυμόμουνα ότι όταν φτάναμε στην εκκλησία έπρεπε να γυρίσουμε πίσω. Δεν υπήρχε πουθενά να πάμε και η παρουσία του φυλακίου ήταν αρκετά τρομακτική, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο συναίσθημα, το οποίο ερχόταν με την επιθυμία μας να τραπούμε σε φυγή.
Το να μην γνωρίζουμε αλλά και το να μην διερωτόμαστε, ποτέ δεν είναι καλός συνδυασμός. Για ένα παιδί, ο συνδυασμός αυτός οδηγεί σε φαντασιώσεις, αλλά και για έναν ενήλικα, οδηγεί σε παραδοχές και ψευδείς εντυπώσεις.
Στη δική μου οικογένεια κανένας δεν μιλούσε για τις φασαρίες των δεκαετιών του ’50, ’60 και για το 1974, αλλά ούτε ρωτούσαμε καν. Για τη Νάταλι (το παιδί) αυτό την οδήγησε σε κάποιες παράξενες ιδέες: για το πόσοι Τουρκοκύπριοι υπήρχαν στο βορρά, προφανώς όχι αρκετοί για να γεμίσουν εντελώς τον τεράστιο χώρο που βρισκόταν βόρια της διαχωριστικής γραμμής. Μάλλον θα ήταν πολύ διασκορπισμένοι, ή πολύ κοντά σε συστάδες, ήταν τα τότε συμπεράσματα μου.
Επίσης, ήθελα να γνωρίζω πώς ένοιωθαν τα άλλα μέλη της οικογένειας μου και να διαπιστώσω κατά πόσο ήμουν η μόνη, ή όχι, που είχε καλλιεργήσει τέτοιες παράξενες ιδέες. Εδώ παραθέτονται ορισμένα ενδιαφέροντα αποσπάσματα απ’ αυτούς:
«Δεν σκεφτόμουν πολύ για την άλλη πλευρά. Δεν ήταν κάτι παράξενο, απλά εκείνο τον καιρό έτσι ήταν τα πράγματα. Δεν μπορούσαμε να πάμε εκεί, έτσι ήταν η ζωή.»
«Πριν να ανοίξουν τα οδοφράγματα κοιτούσα μακριά προς τη διαχωριστική γραμμή και σκεφτόμουν ότι ήταν το μέρος του νησιού που δεν μπορούσαμε να πάμε, δεν ξέραμε πολύ για εκείνο τον τόπο, και έτσι ήταν. Λες και ήταν ένας κενός χώρος όπου ζούσαν οι Τούρκοι.»
«Δεν μας έλεγαν και πάρα πολλά πράγματα για το παρελθόν, τις φασαρίες, και τι είχε πέρα από τη διαχωριστική γραμμή. Οι δεκαετίες του ’90 και ότι μεσολάβησε μέχρι το 2003, για ‘μένα ήταν σαν άλλοι καιροί, τόσο επειδή ζούσαμε στο χωριό και όσο επειδή η αποχώρηση μας από το χωριό είχε συμπέσει με το άνοιγμα τον οδοφραγμάτων»
«Νομίζαμε ότι εάν βγαίναμε πάνω στο λόφο θα μπορούσαμε να δούμε κόσμο κάτω στη Λουρουτζίνα. Στον βορρά ήταν λες και ο χρόνος σταμάτησε, έτσι ακούσαμε.»

http://mcmkmk.org/index.php/2016/01/28/ekei-pouteleionei-to-xorio/

 

Στη δική μου οικογένεια κανένας δεν μιλούσε για τις φασαρίες των δεκαετιών του ’50, ’60 και για το 1974, αλλά ούτε ρωτούσαμε καν. Για τη Νάταλι (το παιδί) αυτό την οδήγησε σε κάποιες παράξενες ιδέες: για το πόσοι Τουρκοκύπριοι υπήρχαν στο βορρά, προφανώς όχι αρκετοί για να γεμίσουν εντελώς τον τεράστιο χώρο που βρισκόταν βόρια της διαχωριστικής γραμμής. Μάλλον θα ήταν πολύ διασκορπισμένοι, ή πολύ κοντά σε συστάδες, ήταν τα τότε συμπεράσματα μου.

 

Μια κίνηση αντίστασης για την Ειρήνη και άνοιγμα του νερού της ελπίδας στο τοίχος του διαχωρισμού

Κείμενο του Νουρί Σιλάϊ
Αντιρρησία Συνείδησης


Αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες όλων των αποφάσεων που πήρα μέχρι σήμερα ως ένας 32χρονος ενήλικας, γράφω αυτό το κείμενο γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα νέο συνειδησιακό καθήκον το οποίο μου ανέθεσε η ίδια η ζωή.

Θα ήθελα να αρχίσω επισημαίνοντας την ντροπή που νιώθω γιατί εν έτη 2016 σε αυτά τα χώματα, ακόμα δεν έχουν διασφαλιστεί πλήρως βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και πίστης, το δικαίωμα του να ζει κάποιος όπως επιθυμεί τη ζωή του.

Γεννήθηκα στις 21 Μάιου του 1983 στο Βαρώσι/Maraş. Όταν γεννήθηκα ακόμα δεν υπήρχε η Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Στο πιστοποιητικό γέννησης μου καταγράφηκα ως πολίτης του Τουρκοκυπριακού Ομόσπονδου Κράτους. Πέρασαν 9 χρόνια από το 1974 και όμως ήταν ακόμα όλα νωπά. Εγώ ουσιαστικά άνοιξα τα μάτια μου στον κόσμο, σε ένα σπίτι που δεν μας ανήκε.

Δεν ήμασταν οι μόνοι. Στην περιοχή που ζούσαμε άλλωστε κανένας δεν ανήκε στο χώρο. Όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και οι πολυθρόνες, οι καρέκλες που καθόμασταν, τα ποτήρια που πίναμε νερό, τα πιάτα του φαγητού, τα παιχνίδια των παιδιών, τα ποδήλατα, οι καρποί των δέντρων… τίποτε απολύτως τίποτε δε βρισκόταν στον πραγματικό του ιδιοκτήτη.
Τι μπορεί να καταλάβει ένα παιδί από φυλή, πόλεμο και πλιάτσικο…

Όμως δεν είχαμε καμιά επιλογή να μην καταλάβουμε, αφού μπροστά μας, πίσω μας, δεξιά και αριστερά μας, όλα φώναζαν την πικρή αλήθεια. Δεν ήταν δυνατό να μην συνειδητοποιήσουμε την παράξενη κατάσταση μέσα στην οποία ζούσαμε. Τελικά η ίδια η μνήμη αλλά και η ίδια η ζωή μέσα στην πραγματικότητά της σχηματοποίησαν και την αντιμετώπιση της αλήθειας από εμένα.

Ένας χώρος που σου απαγόρευε να πας στη δίπλα γειτονιά, περικυκλωμένος από συρματοπλέγματα, σπίτια εγκαταλελειμμένα και άλλα που στους τοίχους ήταν ακόμα οι φωτογραφίες των πραγματικών τους ιδιοκτητών. Από την άλλη, στο σκοτάδι της νύχτας να βλέπεις τα φώτα από τα οποία τελικά να μαθαίνεις ότι πρόκειται για το νότιο κομμάτι της πατρίδας σου, στο οποίο απαγορεύεται να πας.

Για αυτό ακριβώς το λόγο δεν είχες επιλογή, η αλήθεια ολόγυμνη στεκόταν μπροστά σου.

Όπως θα έχετε καταλάβει είμαι και εγώ ένα παιδί οικογένειας προσφύγων. Η οικογένεια μου ήρθε αντιμέτωπη πολλές φορές με την τραγική και πικρή πραγματικότητα του πολέμου. Προσφυγοποιήθηκε όχι μια, αλλά τρεις φορές. Μέλη της οικογένειας μου υπήρξαν αιχμάλωτοι, έχασαν τις περιουσίες τους, έχασαν ουσιαστικά τα πάντα και αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στα βόρεια της Κύπρου χωρίς καν να αποχαιρετήσουν τους ανθρώπους με τους οποίους έζησαν μαζί για τόσα χρόνια.

Μεγάλωσα λοιπόν σε μια τέτοια οικογένεια. Από τα παιδικά μου χρόνια έμαθα τι σημαίνει πόλεμος, ανέπτυξα την προσωπικότητά μου βλέποντας για χρόνια τους δικούς μου να προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή που τους έκλεψαν.

Αυτή η συνειδητοποίηση με συνέδεσε με την αριστερή ιδεολογία ήδη από τα χρόνια της λυκειακής μου εκπαίδευσης. Ως ένας προοδευτικός και πατριώτης άνθρωπος έλαβα μέρος σε πολλές δραστηριότητες με στόχο την επανένωση της μητέρας πατρίδας μου, της Κύπρου. Προσπάθησα να γνωριστώ με τους ανθρώπους που ζούσαν στο νότιο μέρος της Κύπρου, αυτούς που η πλειοψηφία έβλεπε ως «άλλους». Προσπάθησα να τους κατανοήσω και να ζήσω μαζί τους, να καλλιεργήσω τη συμπόνια.
Οι αντιλήψεις μου που σχηματοποιήθηκαν στα χρόνια που ήμουν μαθητής λυκείου, αναπτύχθηκαν περαιτέρω στα χρόνια του Πανεπιστημίου και στην ένταξη μου σε πολιτικό κόμμα. Από τα 19 μου χρόνια ανέλαβα διάφορα καθήκοντα στο Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα. Στα 20 μου χρόνια ανέλαβα πρόεδρος της οργάνωσης νεολαίας του κόμματος. Οι εμπειρίες που έζησα και οι γνώσεις που απέκτησα σε αυτό το πλαίσιο, με βοήθησαν να αναπτύξω περαιτέρω την ιδεολογική μου στάση. Πέραν από τις κομματικές δραστηριότητες συμμετείχα και σε άλλες δράσεις εθελοντικών οργανώσεων. Ως ένα άτομο που απέκτησα σημαντική εμπειρία τόσο πριν όσο και μετά το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανναν με στόχο την επανένωση της Κύπρου, της μητέρας πατρίδας μας, κατανόησα ότι το Κυπριακό πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί μόνο στο τραπέζι των συνομιλιών.

Απελευθερωμένοι από την επιρροή του δηλητήριου των επίσημων ιδεολογιών των δύο πλευρών, πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεμάτο πόνο παρελθόν μας, να ζητήσουμε συγγνώμη εκ μέρους των κοινοτήτων μας, να ζορίσουμε τα όρια του διαχωρισμού που μας επέβαλαν και να οικοδομήσουμε την κοινή μας ζωή χωρίς να περιμένουμε τη «λύση». Εφόσον η σημαντικότερη μας κληρονομιά, αυτή που μπορεί να μας κρατήσει μαζί, είναι η κοινή ζωή και κουλτούρα των κοινοτήτων που έζησαν για αιώνες στην Κύπρο, τότε δε θα πρέπει να επιτρέψουμε στα εθνικιστικά και μιλιταριστικά δόγματα να συνεχίσουν το διχασμό μας.

Οι άνθρωποι που μιλούν ελληνικά ή τουρκικά, όπως και οι άνθρωποι που μιλούν άλλες γλώσσες ή διαλέκτους στην Κύπρο, είναι συμπατριώτες μας. Ίσως για μερικούς οι άνθρωποι αυτοί να είναι ο έρωτάς τους, για άλλους ο επαγγελματικός τους συνέταιρος και για άλλους ο φίλος. Συναποτελούμε επομένως ισότιμα άτομα με κοινό παρελθόν που οδεύουν προς το μέλλον. Η πιο σημαντική απάντηση για το ποια είναι η Κύπρος στην οποία θέλω να ζήσω προς όλους αυτούς που προσπάθησαν να παρουσιάσουν τους ανθρώπους της νότιας πλευράς της Κύπρου ως «άλλους», είναι η κοινή ζωή που δημιούργησα εδώ και πάρα πολλή καιρό μαζί τους.

Κανένα άτομο δεν είναι υποχρεωμένο να υιοθετήσει την ιδεολογία που επιβάλλει ένα κράτος. Δεν μπορεί να είναι αποδεκτό το ότι χωρίς επιλογή μας υποχρεώνουν να αποδεχτούμε την ιδεολογία που συντηρεί το καθεστώς στο βορρά. Δεν μπορεί να είναι αποδεκτό το ότι δεν αναγνωρίζουν ούτε το δικαίωμα στη ζωή σε αυτούς που διαφωνούν με τη συγκεκριμένη ιδεολογία.
Είναι κωμικοτραγικό να ζητείται από εμένα να προετοιμαστώ για πόλεμο ενάντια στους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι την ίδια ζωή. Είναι την ίδια στιγμή μια ιδεολογική διεκδίκηση και εγώ δεν ανήκω σε αυτή την ιδεολογία.

Η Κύπρος αποτελεί μια γεωγραφία, η οποία πλήρωσε πολύ ακριβά τις συνέπειες του εθνικισμού και του μιλιταρισμού. Ακόμα και σήμερα γίνονται έρευνες για να ανευρεθούν τα οστά των ανθρώπων μας που χάθηκαν πριν 40 και πριν 50 χρόνια. Η γεωγραφία στην οποία ζούμε, τα χώματα που πατούμε, κάθε γωνιά αυτού του τόπου, έχει το κορμί κάποιου συμπατριώτη μας, είτε μιλούσε ελληνικά είτε τουρκικά. Υπάρχουν ακόμα συνάνθρωποι μας που περιμένουν έστω και για ένα τάφο για τα παιδιά και τους συζύγους τους. Μόλις πρόσφατα ανευρέθηκαν τα οστά του Αντρέα, βρέφος 6 μηνών. Ανάμεσα μας υπάρχουν οι γυναίκες μας που έζησαν τη φρίκη του βιασμού από τον μιλιταρισμό. Ακόμα μέχρι και σήμερα δε ζητήθηκε μια συγγνώμη από τους συνανθρώπους μας που έχασαν τη ζωή τους και την αξιοπρέπεια τους. Δεν είναι λοιπόν επιλογή να ζήσουμε μια ζωή θάβοντας όλες αυτές τις αλήθειες στις συνειδήσεις μας. Δεν είναι επιλογή να ζήσουμε μια ζωή παραιτημένη έτσι όπως μας δίδαξαν.

Η ευθύνη για όσα ζήσαμε ανήκει στον εθνικισμό και στο μεγαλύτερο του όπλο που είναι ο μιλιταρισμός. Ως άτομο, αυτό είναι κάτι που ούτε μπορώ να το αποδεχτώ, αλλά ούτε και η συνείδησή μου επιτρέπει να το εγκρίνω. Ως ένα άτομο μιας γενιάς που γεννήθηκε και μεγάλωσε με το Κυπριακό πρόβλημα, πιστεύω ότι στη βάση όλων όσων ζήσαμε, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε άλλες περιοχές του κόσμου μας, υπάρχουν οι ανταγωνισμοί εξουσίας που διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε φυλές, σε γλώσσες, σε θρησκείες, σε φύλα και σεξουαλικούς προσανατολισμούς, με στόχο την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων πολιτικών.

Σε αυτό το παιχνίδι των όπλων και του πολέμου που στήνουν όσοι έχουν την πολιτική ισχύ, στο σημερινό μας κόσμο που οι άνθρωποι μετρούνται με στατιστικές και δείκτες και που μετατρέπονται σε ασήμαντες υπάρξεις, θεωρώ ότι όσοι υιοθετούν τις αξίες της Αριστεράς θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στη συγκρότηση του αντιμιλιταρισμού.

Διότι μια ιδέα από τη στιγμή που συναντιέται με το κράτος και το όπλο, αποτελεί κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Είναι απειλή ενάντια στη ζωή. Δεν πιστεύω ότι τα όπλα μπορούν να επιλύσουν προβλήματα είτε σε μια κοινωνία, είτε μεταξύ κοινωνιών.
Όπου υπάρχει πόλεμος, αλλά και όπου υπάρχει προετοιμασία για πόλεμο και συνεπώς οι στρατιωτικοί θεσμοί και η δραστηριότητά τους, εκεί υπάρχει ταυτόχρονα μια αντίληψη που δεν υπολογίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Εκεί υπάρχει βία και ανισότητα.

Για αυτούς ακριβώς τους λόγους πιστεύω ότι η υποστήριξη της ειρήνης, η εναντίωση στον μιλιταρισμό και στα απάνθρωπα αποτελέσματα που προκαλεί, είναι πάνω από όλα ένα καθήκον για την ανθρωπότητα.

Είμαστε άλλωστε ζωντανοί μάρτυρες της καταστροφής που προκαλούν οι πόλεμοι, ειδικά στην Κύπρο και στη Μέση Ανατολή, αλλά και γενικότερα σε κάθε μέρος του πλανήτη. Ενώ η κατάσταση είναι αυτή, η μη αποδοχή εκ μέρους μου να συμμετέχω σε ένα στρατό που υπηρετεί ή και προετοιμάζεται για πόλεμο, που διδάσκει πώς να σκοτώνεις ένα άνθρωπο, δεν αποτελεί «προδοσία» ενάντια στην πατρίδα. Είναι υπηρεσία υπέρ της ανθρωπότητας.
Όπως θα έχετε καταλάβει, ενώ η στρατιωτική θητεία παρουσιάζεται σε μένα ως «καθήκον», εγώ θεωρώ «καθήκον» μου να εναντιωθώ στο μιλιταρισμό. Η Διοίκηση των Δυνάμεων Ασφαλείας, όπως και όλοι οι στρατοί στον κόσμο, είναι ένας θεσμός που προετοιμάζεται για πόλεμο με τη δικαιολογία της ασφάλειας ή/και της άμυνας. Όμως εγώ είναι υπέρ την προετοιμασιών για την ειρήνη, τόσο στην πατρίδα μου, όσο και σε όλο τον κόσμο.

Οι στρατιωτικοί θεσμοί τόσο στα βόρεια, όσο και στα νότια της Κύπρου αξιολογούν τους ανθρώπους που ζουν στην άλλη πλευρά ως προοπτικά «εχθρούς» και προετοιμάζονται εναντίον τους. Εγώ όμως είμαι ένα άτομο που ζω με αυτούς τους ανθρώπους, που δουλεύω μαζί τους, που αγωνίζομαι μαζί τους τόσο για την κοινή μας πατρίδα, όσο και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Οι στρατιωτικοί θεσμοί εξυψώνουν το έθνος τους με τους κώδικες του αντρισμού, όμως εγώ πιστεύω στην αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων χωρίς να τους διαχωρίζω με βάση τη φυλή, τη γλώσσα που μιλούν, τη θρησκεία στην οποία πιστεύουν.
Εν συντομία, όπως θα έχετε καταλάβει, είναι ξεκάθαρες οι ιδεολογικές, πνευματικές και συνειδησιακές μου διαφωνίες ειδικά με τις Δυνάμεις Ασφαλείας της Τουρκοκυπριακής κοινότητας και γενικά με τον μιλιταρισμό.

Απορρίπτω την προετοιμασία για πόλεμο εναντίον του οποιουδήποτε ανθρώπου. Απορρίπτω τη συμμετοχή σε ένα στρατό που καλλιεργεί την κουλτούρα της βίας, που δημιουργεί ένα καθεστώς ανισότητας. Απορρίπτω το ενδεχόμενο να γίνω μέρος του πολέμου που αφαιρεί ζωές, που εξαναγκάζει τους ανθρώπους στην προσφυγιά και τη μετανάστευση, που προκαλεί τόσα πολλά προβλήματα στο περιβάλλον μας. Επαναλαμβάνω αυτό που είχαμε δηλώσει το Δεκέμβριο του 2007 όταν δημιουργήσαμε την «Πρωτοβουλία Αντίρρησης Συνείδησης στην Κύπρο»: Εναντιώνομαι στην παρουσίαση, στην επιβολή και την υιοθέτηση της βίας ως μεθόδου επίλυσης προβλημάτων. Απορρίπτω ιδεολογικά και συνειδησιακά την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία που μου έχει επιβληθεί.

Θα ήθελα τέλος να ευχαριστήσω όλους τους φίλους μου, τους συντρόφους, τους ακτιβιστές και τις οργανώσεις που ήταν, αλλά και που θα είναι αλληλέγγυοι μαζί μου σε αυτό το δρόμο που ξεκίνησα λόγω του δικαιώματος να ακούσω τη φωνή της συνείδησής μου.

Νουρί Σιλάϊ
Ιανουάριος, 2016