25 Σεπ 2016

Πονηριές της ελληνοκυπριακής διπλωματίας


Πολύ σωστά σημειώνει με οργή  ο Κώστας Κωνσταντίνου στο σαββατιανό Πολίτη, ότι τα πολιτικά κόμματα παραμένουν σιωπηλά ή καμώνονται πως δεν τους αφορά η αντιπαράθεση Επιτρόπου Διοικήσεως και Αρχιεπισκόπου αναφορικά με την προσκύνηση των αγίων υπολοίπων λειψάνων ως θεμελιώδους ένδειξης και απόδειξης   του ελληνορθόδοξου φονταμενταλισμού, ο οποίος δυστυχώς πάει παράλληλα με τη διολίσθηση του τουρκικού κράτους και της τούρκικης κοινωνίας  στον μουσουλμανικό τοιούτο. 

Η πολιτική του «παίζειν πελλόν» αποτελεί πάγιο στρατήγημα της ελληνοκυπριακής πολιτικής κομματικής ή και κυβερνητικής πονηριάς. Δυστυχώς, στην ίδια γραμμή κινείται και οι πλειοψηφία των, ας πούμε, διανοουμένων ή πνευματικών ανθρώπων της νήσου.

Η ένταξη στην ΕΕ από πολιτικής πλευράς έγινε, αν θυμάστε, με εκείνο το ανατολίτικο ή νεο- οθωμανικό κολπάκι, όπου  η ΕΕ μας ανέμενε με το Κυπριακό λυμένο, αλλά υπό το στρατήγημα του  ηρωικού ηγέτη των πατριωτικών δυνάμεων, εισήλθαμε δια της πονηράς οδού άνευ λύσης. 

Από τότε, χρειάζεται να γίνεται τακτική υπενθύμιση ότι η Κ Δ (κι όχι η ελληνοκυπριακή κοινότητα) είναι πλήρες μέλος της ΕΕ και φυσικά του ΟΗΕ. Αυτή η υπενθύμιση απευθύνεται στην εσωτερική αγορά και δημιουργεί μια εσωτερικής χρήσης ψευδαίσθηση ελληνοκυπριακού πλήρως ανεξάρτητου κράτους. Στο εξωτερικό, η εσωτερική μεγαλοστομία μετατρέπεται σε μια ατέλειωτη πολιτική ζητιανιά ανάμεσα στα εμπλεκόμενα για τα «δίκαια του κυπριακού ελληνισμού» που μένει πάντα ορφανός και αγωνιζόμενος κατά πάντων. (Η άμωμος παρθένος περιτριγυρίζεται από καρχαρίες κατά Πιν και από στιγμή σε στιγμή θα την καταβροχθίσουν).

Ο Φιλελεύθερος και οι συντάκτες πνίγονται στον πανικό αυτές τις μέρες, καθώς μπορεί και να διαφαίνεται κάποια αμυδρή προοπτική για πρόοδο στις συνομιλίες. Την  πρόοδο ή την πιθανή πρόοδο την βλέπουν ή την διαπιστώνουν διάφοροι εμπλεκόμενοι εκτός ελληνοκυπρίων. Ο Φιλ του Σαββάτου στην πρώτη σελίδα φορτώνει την ευθύνη στον κακό Άιντα, ο οποίος ετοιμάζει τον ...λογαριασμό, εμπλέκοντας την .... υστάτη και τους Αμερικανούς, που μαζί με τον ΓΓ του ΟΗΕ, και συνηγορούντος του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζή πιέζουν για τα επόμενα βήματα. 

Ο αρχισυντάκτης του Φιλ Κώστας Βενιζέλος επιτίθεται στον Έσπεν Βαν Άιντα. Ο οποίος θέλει να επιμένει οτι εισήλθαμε στην «τελική ευθεία» του Κυπριακού. Μάλιστα, ο κ. Βενιζέλος υπογραμμίζει ότι ο Άιντα θυμίζει έντονα τον Ντε Σότο. Όσοι διαβάζουν την Δέφτερη Ανάγνωση, θα θυμούνται ασφαλώς ότι μόλις ήλθε ο κ. Άιντα προβλέψαμε  τί θα έγραφε γι αυτόν και ο κ. Βενιζέλος και ο Μιχαηλίδης, όπως επίσης και τί έγραφαν για τον Μπαν Κι Μουν. Είναι πλέον σαφές στο εσωτερικό και το εξωτερικό ότι οι συνομιλίες λύσης είναι ένα παιγνίδι συντήρησης της ελληνοκυπριακής πλευράς στο τιμόνι της ΚΔ. Χαρακτηριστικά, ο Τάσσος Παπαδόπουλος ενώ συνομιλούσε ως εκπρόσωπος κοινότητας, θυμήθηκε ξαφνικά ότι είχε παραλάβει κράτος. Πίσω όμως από το αγωνιστικό του ύφος έδωσε τον κανονισμό της πράσινης γραμμής, την απελευθέρωση του οικοδομικού τομέα στα κατεχόμενα, την επίσημη χρήση του Ερτζάν από τους Ευρωπαίους πολίτες, και την αναβάθμιση των διπλωματικών επαφών. 

Εάν δεν λυθεί τώρα το Κυπριακό μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως φαίνονται να πιέζουν τα Ηνωμένα Έθνη, κι όπως δείχνει η οργάνωση μισθοφορικού στρατού, θα πρέπει να αναμένουμε τί άλλο θα δώσει η ελληνοκυπριακή πλευρά ως κοινότητα ή ως κράτος κατά τον Τάσσο στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Είναι πλέον ένας αριθμός Τουρκοκυπρίων που αναγνωρίζει την «φιλοτουρκοκυπριακή πλευρά» του Τάσσου.

Αναμένουμε κάποια διαφώτιση από τον πολύ πληροφορημένο τύπο του Φιλελευθέρου.

Τί ωραία παρέα το δικηγορικό «μας» γραφείο [Νίκου Χρ. Αναστασιάδη] – Για τις δίκες να προλάβει, για το κυπριακό; Ή μήπως η συσχέτιση είναι ακόμα μεγαλύτερη από όσο αφήνεται να φανεί;

Σε προηγούμενα τεύχη πριν από το καλοκαίρι, είχαμε αναφερθεί στην κλήτευση του κου. Θεοφάνη Φιλίππου, πρώην συνέταιρου του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη, και νυν διευθύνοντος εταίρου του δικηγορικού γραφείου Νίκος Χρ. Αναστασιάδης από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας στο Δουβλίνο[1]. Ο κος. Φιλίππου είχε κληθεί ως μάρτυρας για ανάκριση της εγγεγραμμένης στην Ιρλανδία εταιρείας, Coral Petroleum, η οποία πιστεύεται ότι ελέγχεται από τον φυγόδικο Ρώσο επιχειρηματία, Leonid Lebedev, ο οποίος εκπροσωπείται νομικά από το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης. Ο κος. Φιλίππου είχε κληθεί ως μάρτυρας, αφού εμφανίζεται ως διευθυντής της εταιρείας Coral Petroleum, η οποία βρίσκεται υπό διερεύνηση στην υπόθεση που βρίσκεται ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ιρλανδίας





Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κος Φιλίππου δεν αποδέκτηκε την κλήτευση του Ιρλανδικού Ανωτάτου Δικαστηρίου να αποκαλύψει και παρουσιάσει στο δικαστήριο έγγραφα που αφορούν στη διερεύνηση της Coral Petroleum, όπως και τους λογαριασμούς του Λεονίντ Λεμπέντεβ που σχετίζονται με την υπόθεση. Το ίδιο έπραξε και η συνεργάτης του Viktoria Henkelmann.Οι προθεσμίες υποβολής των εγγράφων και εμφάνισης στο δικαστήριο εξέπνευσαν. Κάλυψη στα ιρλανδικά ΜΜΕ υπήρξε με αναφορές στην αποτυχία των διευθυντών της Coral Petroleum να παρουσιάσουν αποδεικτικά στοιχεία. Όπως διευκρινίζεται, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας ανταποκρίθηκε σε αίτημα των αρχών των ΗΠΑ να δώσεις μαρτυρίες πέντε πρώην και νυν διευθυντές της Coral Petroleum[2]. Το αίτημα έγινε στο πλαίσιο της Nομοθεσίας Αποδείξεων σε Ξένα Δικαστήρια 1856.
Ταυτόχρονα,  στην παράλληλη δίκη στην οποία εμπλέκεται ο Λεονίντ Λεμπέντεβ και κατ’ επέκταση το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης και Συνεργάτες ως νομικός εκπρόσωπος των εταιρειών του κ. Λεμπέντεβ[3], αποκαλύπτεται για πρώτη φορά από τα έγγραφα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης ότι ο κ. Λεμπέντεβ επιχειρεί να αποτρέψει την δημοσιοποίηση ηλεκτρονικής αλληλογραφίας του ιδίου με τους νομικούς του εκπροσώπους στην Κύπρο και παρόλο που κάποια έγγραφα καταστράφηκαν, αλληλογραφία με τον κ. Νίκο Αναστασιάδη έχει επιβεβαιωθεί από δικηγόρους. Στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης για πρώτη φορά αποκαλύφθηκαν επίσημες οδηγίες του Λεονίντ Λεμπέντεβ για καταθέσεις της Coral Petroleum, που πλέον συνδέει αποδεδειγμένα και ενώπιον δικαστηρίου τον Λεονίντ Λεμπέντεβ με το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης, και συγκεκριμένα το Θεοφάνη Φιλίππου, ως διευθυντή της Coral Petroleum.

 Ένα από αυτά που μπορεί πλέον να αναμένεται, είναι η συμβολή των κυπριακών αρχών ώστε να δώσει μαρτυρία ο κος. Φιλίππου και να καταθέσει έγγραφα είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας, είτε στο Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, είτε και στα δύο. Ήδη, όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος Τζων Χέλμερ που παρακολουθεί την υπόθεση εδώ και μήνες, οι δικηγόροι των αντιδίκων του Λεμπέντεβ στην εν λόγω υπόθεση, αιτήθηκαν στη δικαστή Σκαρπούλα που εκδικάζει την υπόθεση, όπως εκδώσει επίσημο αίτημα προς τις κυπριακές αρχές ώστε ο Φιλίππου και το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης αναγκαστούν να καταθέσουν[4]. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τζων Χέλμερ στην αλληλογραφία του δικηγόρου του Λεμπέντεβ [στη δίκη του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης], Michael Miller, κατατέθηκαν στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης στις 9 Σεπτεμβρίου, αρχεία με τα οποία παρουσιάζονται αποδεικτηκά στοιχεία από τρεις σέρβερ στη Μόσχα που περιλαμβάνουν αλληλογραφία με το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης, που πηγαίνουν πίσω μέχρι και το 2006.


«Συγκεκριμένα αναγνωρίστηκαν 11,700 ηλεκτρονικά μηνύματα που σχετίζονται με τη δικαστική διαδικασία, 4,500 ηλεκτρονικά έγγραφα και τουλάχιστον 26 προσωπικά ηλεκτρονικά μηνύματα από το Λεμπέντεβ. Ο ίδιος και ο δικηγόρος του αρνήθηκαν στο δικαστήριο να ανοίξουν τα αρχεία όσο αποφασίσουν πόσο από το περιεχόμενο καλύπτεται από την αρχή εμπιστευτικότητας πελάτη-δικηγόρου [..] Ο Λεμπέντεβ αναγνώρισε με έγγραφο που υποβλήθηκε στο δικαστήριο στις 17 Ιουνίου και μόλις δημοσιοποιήθηκε ότι ο Φιλίππου και άλλοι στο δικηγορικό γραφείο Αναστασιάδη ‘είναι ανάμεσα στα άτομα που έχουν γνώση των πληροφοριών που σχετίζονται με την υπόθεση’.[5]

Πέραν των πιο πάνω, η πιο πρόσφατη εξέλιξη είναι ότι και οι ρωσικές αρχές προχώρησαν στην έναρξη ποινικής υπόθεσης ενάντια στον Λεονίντ Λεμπέντεβ στις 7 Σεπτεμβρίου, όπως επιβεβαίωσε και ρώσος δικηγόρος[6]

Αν κανείς παρατηρήσει προσεκτικά τις ημερομηνίες εκδικάσεων στην κάθε χώρα όπως αναφέρονται πιο πάνω, δεν φαίνοννται άσχετες με ενδιαφέρουσες κινήσεις στο κυπριακό. Ήδη, φαίνεται ότι ο κος. Αναστασιάδης δέχεται πιέσεις. Ο κος. Αναστασιάδης προφανώς «γλύτωσε» την κλήτευση από το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης στην οποία βρέθηκε την περασμένη βδομάδα για τις εργασίες της συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών. Παρατηρούμε, επίσης, ότι η Ρωσία εξέδωσε απρόσμενα ανακοίνωση για την ασφάλεια, σε μια περίοδο που προφανώς – μετά το πήγαινε-έλα της Βικτώριας Νιούλαντ τους τελευταίους μήνες – οι ΗΠΑ πίεζαν για εγγυήσεις – ίσως μέσω ΝΑΤΟ;. Σε αυτή τη φάση, μπορεί η Ρωσία να φέρθηκε προστατευτικά και να αποφεύχθηκε το ρεζιλίκκι κλήτευσης του προέδρου Αναστασιάδη για υποθέσεις ρώσων ολιγαρχών και ξεπλύματος χρήματος – προς το παρόν τουλάχιστον – το ‘παιχνίδι’, όμως, συνεχίζει να παίζεται, αφού και οι τρεις δικαστικές υποθέσεις τροφοδοτούνται η μια από την άλλη και προχωρούν χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις. Με δεδομένες τις φήμες για ενδιαφέρον του κ. Αναστασιάδη για υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία, η οποία μόνο με κωλυσιεργεία στο κυπριακό θα μπορούσε να επιδιωχθεί, τότε προφανώς οι πιέσεις δεν πρέπει να ξενίζουν, αφού άλλοι δεν συμμερίζονται τέτοια χρονοδιαγράμματα. Επομένως, τα εντάλματα, επιδόσεις κλητεύσεων και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπως αυτά που κατατέθηκαν ήδη, μπορεί εύκολα να τεθούν όχι μόνο στο δικαστήριο, αλλά και στις ....  συνομιλίες.

Αν κανείς παρατηρήσει προσεκτικά τις ημερομηνίες εκδικάσεων στην κάθε χώρα όπως αναφέρονται πιο πάνω, δεν φαίνονται άσχετες με.. κινήσεις στο κυπριακό. Ήδη φαίνεται ότι ο κος. Αναστασιάδης δέχεται πιέσεις. Ο κος. Αναστασιάδης προφανώς «γλύτωσε» την κλήτευση από το Ανώτατο Δικαστήριο της Νέας Υόρκης στην οποία βρέθηκε την περασμένη βδομάδα για τις εργασίες της συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών… η Ρωσία εξέδωσε απρόσμενα ανακοίνωση για την ασφάλεια, σε μια περίοδο που προφανώς – μετά το πήγαινε-έλα της Βικτώριας Νιούλαντ τους τελευταίους μήνες – οι ΗΠΑ πίεζαν για εγγυήσεις – ίσως μέσω ΝΑΤΟ;. Σε αυτή τη φάση, μπορεί η Ρωσία να φέρθηκε προστατευτικά και να αποφεύχθηκε το ρεζιλίκκι κλήτευσης του προέδρου Αναστασιάδη για υποθέσεις ρώσων ολιγαρχών και ξεπλύματος χρήματος.. το ‘παιχνίδι’ όμως συνεχίζει να παίζεται αφού και οι τρεις δικαστικές υποθέσεις τροφοδοτούνται η μια από την άλλη και προχωρούν χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις…




[1] To Ιρλανδικό δικαστήριο καλεί τον Φάνη Φιλίππου για κατάθεσει ενώ το δικηγορικό γραφείο Νίκος Χρ. Αναστασιάδης είναι υπό διερεύνηση για υπόθεση $600 εκατομμυρίων – Κι’ όμως τα κυπριακά ΜΜΕ υπνώττουν [;] και επιμελώς παραγνωρίζουν την υπόθεση, Ή μήπως απλώς λογοκρίνουν συνειδητά; - http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2016/06/to-600.html

[3] Και η υπόθεση Λεμπέντεβ – Θ. Φιλίππου [συνεργάτη του δικηγορικού γραφείου Αναστασιάδη] συνεχίζει να εξελίσσεται… και να συμπίπτει [;] και με τις εξελίξεις [και θεάματα;] του κυπριακού - http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2016/05/blog-post_32.html , Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον: η δίκη για τον Λεμπέντεβ στην Νέα Υόρκη, το δικηγορικό γραφείο Αναστασιάδη, ο συνέταιρος, και οι φήμες για την Νούλαντ και το κυπριακό - http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2016/05/blog-post_89.html , Όταν «το παρελθόν σε κυνηγά στα δικαστήρια» - Μια δύσκολη περίοδος για τον κ. Αναστασιάδη: η εμφάνιση στο δικαστήριο για τον Ρίκκο, είναι εμφανώς εκβιασμός, στο οποίο υπέκυψε αρχικά.. ενώ πλανιέται και η δίκη στην Νέα Υόρκη, όπου εμπλέκεται ο συνεργάτης του, στο δικηγορικό γραφείο, Θ. Φιλίππου - http://2ha-cy.blogspot.com.cy/2016/04/blog-post_27.html

 

Τα λείψανα και η πραγματικότητα για τη σχέση της εκκλησίας και των χριστιανών προυχόντων με την κυπριακή κοινωνία


Το πρόσφατο επεισόδιο όπου πηραν τα παιδιά από δημόσιο νηπιαγωγείο να προσκυνήσουν λείψανα αγίων κλπ, έφερε και πάλι στην επιφάνεια μια υπόγεια αντιπαράθεση η ρίζα της οποίας έχει να κάνει ουσιαστικά με τη διαχείριση της εξουσίας – και την προσπάθεια μερικών να επιβάλουν, όχι απλώς τα πιστεύω κα τις εκδοχές τους [ότι τα κόκαλα των λειψάνων είναι αντικείμενο λατρείας] αλλά ουσιαστικά να επιβάλουν τους ευαγούς τους ως διαχειριστές του σωστού και του λάθους σε θέματα θρησκείας, πιστεύω [πιο πριν σε θέματα ταυτότητας] κοκ. Η πραγματική συζήτηση αφορά ακριβώς στη διεκδίκηση αυτού του ρόλου – και όχι τα κόκαλα, τα δήθεν θαύματα κοκ..

Έτσι, ενώ από την μια πλευρά, της επίτροπου, αλλά και όσων τάχθηκαν δημόσια με τη θέση της [η οποία θεωρητικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητη με βάση το σύνταγμα] το ζήτημα αφορούσε το ότι υποχρεώθηκαν τα παιδιά σε ένα μη – θρησκευτικό ίδρυμα, να επισκεφθούν μια ειδική θρησκευτική τελετουργία, από την άλλη πλευρά υπήρχε μια φαινομενική αδυναμία κατανόησης της παραβίασης δικαιωμάτων και του συντάγματος. Διότι ό,ποιος θέλει, μπορεί κάλλιστα να πάρει τα δικά του παιδιά σε ό,ποια λείψανα και ό,ποια κόκαλα θέλει. Αλλά αυτό που έλεγαν οσοι υπαρασπιστηκαν το προσκυνημα, ουσιαστικά ήταν ότι θα έπρεπε και το δημόσιο σχολείο να επιβάλει και στα παιδιά των υπόλοιπων, όσων δηλαδή δεν ήθελαν να πάνε τα παιδιά τους σε αυτές τις [για τους ίδιους creepy] τελετές. Η αδυναμία κατανόησης αυτού του αυταρχισμού [να επιβάλλεται σε όλους κάτι που πιστεύουν μερικοί – και να επιβάλλεται μάλιστα ενάντια και στην άποψη όσων εμπλέκονται, είτε είναι παιδιά σε σχολείο, είτε γονείς – και στην συγκεκριμενη περιπτωση ηταν αποπειρα επιβολης στους γονιους] είναι χαρακτηριστικό μιας νοοτροπίας την οποία εκφράζει και ο αρχιεπίσκοπος, αλλά και άλλοι ιδιωτικοί θεσμοί. Είναι ένα είδος προσπάθειας μετατροπής του δημόσιου σε φεουδαρχικό τσιφλίκι μερικών. Αξίζει σε αυτό το πλαίσιο να δει κανείς και την ρητορική απόπειρα δικαιολόγησης αυτού του αυταρχισμού, ο οποίος φαίνεται να βασίζεται σε αδυναμία κατανόησης της ύπαρξης διαφορετικών απόψεων – και ορίων στα πλαίσια μιας φαντασίωσης ότι κάποιοι έχουν "δικαίωμα επιβολής"- να επιβάλουν ομοιομορφία τις προκαταλήψεις/εκδοχές τους, γιατί έτσι έμαθαν και αδυνατούν να αντιληφθούν την ύπαρξη του Άλλου.

Το βασικό επιχείρημα αυτού του αυταρχισμού είναι η θέση ότι είναι υποχρέωση η προπαγάνδα της όποιας μονομερούς άποψης έχουν μερικοί γιατί.. ιστορικά έκανε καλό. Και σε αυτό το πλαίσιο, το να σύρονται παιδιά στο προσκύνημα λείψανων σχετίζεται με κάποιους.. αγώνες που υποτίθεται ότι έκανε η εκκλησία κλπ.. Πέρα από το γεγονός ότι μια μερίδα της κοινωνίας μπορεί να θεωρεί απαράδεκτο γενικά το φαινόμενα με τα λείψανα κλπ [θρησκευτικά ή μη], ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η άγνοια, την οποία ανεμίζουν σαν παντιέρα [χωρίς να κατανοούν το γελοίο του επιχειρήματος χωρίς τεκμήρια]. Είναι λες και φωνάζει κάποιος ενάντια στην καταγραφή της ιστορικής αλήθειας για την μη ύπαρξη κρυφού σχολειού - διότι έτσι έμαθε και δεν ενδιαφέρεται να μάθει την αλήθεια. Ή του επιχειρήματος ότι δεν πρέπει τα παιδιά να μάθουν για την σεξουαλικότητα, διότι έτσι ήταν πριν.. Η παραπλάνηση ή το ψέμα, η μονομερής εκδοχή που προβάλλεται ως καθολική αλήθεια, εμφανίζονται ως είδος ιερού που πρέπει να γίνει σεβαστό χωρίς συζήτηση, χωρίς διερεύνηση - χωρίς καν κατανόηση του πλαισίου στο οποίο γίνεται κάτι. Μπορεί ένας μη θρησκευτικός θεσμός να  προωθεί μονομερείς ερμηνείες; Όπως ενδεχομένως είναι και τα υποτιθέμενα θαύματα που συγκαλύπτουν μια σχετικά μακάβρια πρακτική με τα λείψανα; Η ουσία αυτής της προβολής της άγνοιας και της προσπάθειας να λογοκριθεί η ύπαρξη άλλων απόψεων, και άρα δικαιωμάτων στο δημόσιο χώρο, είναι η  αυταρχική νοοτροπία. Αυτός ο αυταρχισμός εμπεδώθηκε στο ελληνοκυπριακό σχολείο από το 1948, και παρά τις σχετικές βελτιώσεις και προόδους μετά το 1974, η νοσταλγία του αυταρχισμού επανέρχεται. Σε μια, λοιπόν, αρχική συνεισφορά στην κατανόηση της ολότητας που περιλαμβάνει και την θρησκευτική εμπειρία, αλλά και την μη θρησκευτική, καταγράφονται πιο κάτω μια σειρά από ιστορικά ντοκουμέντα, που καταδεικνύουν ότι η παρά ότι οι ελληνοκύπριοι δηλώνουν, σε σεβαστή πλειοψηφία, ότι πιστεύουν στο θεό, εντούτοις ιστορικά, και σήμερα, δεν θεωρούν ότι την ό,ποια εμπειρία τους, την εκπροσωπεί κατ’αναγκη η εκκλησία, οι ιερωμένοι [ή ότι όλοι οι ιερωμένοι εκφράζουν κάτι ενιαίο], και ιδιαίτερα οι αξιωματούχοι της εκκλησίας [επίσκοποι, αρχιεπίσκοπος κοκ]. Σαφώς υπάρχουν μερικοί που είναι απόλυτα έτοιμοι να γονατίζουν και να προσκυνούν [λείψανα ή οτιδήποτε] για ψυχολογικούς ή πολιτισμικούς λόγους – αλλά το θέμα είναι αν η δική τους ανάγκη για υποταγή, τους δίνει το δικαίωμα να επιμένουν να επιβάλουν σε άλλους το ό,ποιο βίωμα η φαντασίωση τους.

Ήδη άλλωστε η κυπριακή λαϊκή παράδοση έχει ένα πλούτο που  αμφισβητεί την  μονοδιάστατη πίστη ότι δήθεν οι κύπριοι, ή έστω οι χριστιανοί κύπριοι, ταυτίζονταν απόλυτα [ή και σε μεγάλο βαθμό] με την εκκλησία ως την ηγεσία τους. Αντίθετα, όπως δείχνουν και τα λαϊκά γνωμικά, ή και η γνωστή χειρονομία των ανδρών να πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα αν έβλεπαν παπα το πρωί,[1] πίσω και κάτω από την επιφάνεια της δηλωμένης πίστης, υπήρχε και υπάρχει και ένα βάθος καχυποψίας και διαφοροποίησης.. Τί άλλο άλλωστε εκφράζει ο διάχυτος ερωτισμός [εμπορικός ήαυθεντικός], ακόμα και στο κανάλι του αρχιεπίσκοπου, ενώ συνεχίζει, επίσημα από την εκκλησία, να απαγγέλλεται ένας λόγος περί ερωτισμού που παραπέμπει στην αποχή, την παρθενιά, την αντίθεση στην ερωτική απόλαυση κλπ; Η διαφοροποίηση του πώς άτομα, κοινωνικές ομάδες, ή και μεγάλες πλειοψηφίες, αντιλαμβάνονταν το ρόλο της εκκλησίας ή της επίσημης θρησκείας, σε αντίθεση με το δικό τους βίωμα [και συχνά συμφέροντα] εκράγηκε αρκετές φάσεις εναντίον αξιωματούχων της εκκλησίας. Άλλωστε ο νυν αρχιεπίσκοπος θα πρέπει να θυμάται ακόμα την εξέγερση του Παγκρατίου. Αλλά και η Ιστορία γενικότερα είναι γεμάτη από ένα πλουραλισμό ενάντια στην μονοδιάστατη ερμηνεία και επιβολή. Και όπως δείχνουν άλλωστε και τα ιστορικά τεκμήρια, ένα μεγάλο μέρος της τουρκοκυπριακής κοινότητας αποτελείται από απόγονους χριστιανών που έγιναν μουσουλμάνοι για να αποφύγουν τους φόρους της εκκλησίας κατά την οθωμανική περίοδο - ως μια κίνηση διαφωνίας και διαφοροποίησης.

Το βασικό επιχείρημα αυτού του αυταρχισμού είναι η θέση ότι είναι υποχρέωση η προπαγάνδα της όποιας μονομερούς άποψης έχουν μερικοί γιατί.. ιστορικά έκανε καλό. Και σε αυτό το πλαίσιο, το να σύρονται παιδιά στο προσκύνημα λείψανων σχετίζεται με κάποιους.. αγώνες που υποτίθεται ότι έκανε η εκκλησία κλπ.. Πέρα από το γεγονός ότι μια μερίδα της κοινωνίας μπορεί να θεωρεί απαράδεκτο γενικά το φαινόμενα με τα λείψανα κλπ [θρησκευτικά ή μη], ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η άγνοια, την οποία ανεμίζουν σαν παντιέρα [χωρίς να κατανοούν το γελοίο του επιχειρήματος χωρίς τεκμήρια]. Είναι λες και φωνάζει κάποιος ενάντια στην καταγραφή της ιστορικής αλήθειας για την μη ύπαρξη κρυφού σχολειού - διότι έτσι έμαθε και δεν ενδιαφέρεται να μάθει την αλήθεια. Ή του επιχειρήματος ότι δεν πρέπει τα παιδιά να μάθουν για την σεξουαλικότητα, διότι έτσι ήταν πριν.. Η παραπλάνηση ή το ψέμα, η μονομερής εκδοχή που προβάλλεται ως καθολική αλήθεια, εμφανίζονται ως είδος ιερού που πρέπει να γίνει σεβαστό χωρίς συζήτηση, χωρίς διερεύνηση - χωρίς καν κατανόηση του πλαισίου στο οποίο γίνεται κάτι. Μπορεί ένας μη θρησκευτικός θεσμός να  προωθεί μονομερείς ερμηνείες;

Η κυπριακή εκκλησία έχει μια ιστορική παράδοση ως ένας θεσμός αυτονομίας των κυπρίων ιθαγενών – κάτι που θα μπορούσε να το δει κάποιος και ως συνέχεια του «κοινού κυπρίων» της αρχαιότητας. Και σαφώς, υπήρξαν άτομα και στην εκκλησία που εξέφρασαν το γενικότερο αίσθημα. Αλλά η εκκλησία παρέμεινε επίσης ένας θεσμός εξουσίας και επιβολής.

Από τη λαϊκή παράδοση: Η εκκλησία και οι παραδόσεις της δεν είναι μόνο τα λείψανα που προσκυνούν πρόθυμα μερικοί, αλλά και η καχυποψία, για τους φορείς της εξουσίας της, για τα θαύματα/προφήτες της κοκ
«Στο ρωμλεϊκο φεουδαρχισμό.. οι παροιμίες του λαού εκφράζουν πραγματικό ταξικό μίσος».. Γ.Κορδάτος

«Ο παπάς εν κάρβουνον. Αν του ντζίσεις αφτούμενον κάφκει σε, αν του ντζίσεις σβηστόν μουζώνεις»

« Που το μαύρο ράσο πόφευκε γιατί τζυνυούν το οι θκιαολοι»

«Ψεύτην έσιεις τζαι προφήτην γυρεύεις»

«Ψουμίν να έσιει το μοναστήριν τζαι καλοήρους βρίσκει πολλούς»

«Χρίστος Κουρτελλάρης, οι παροιμίες του λαού μας»

Η επανάσταση του Ρε Αλέξη [1426] και το χριστιανικό μίσος ενάντια στους καταραμένους χωρικούς… Τα ταξικό μίσος κατά τη λατινική περίοδο δεν διαχωριζόταν σε καθολικό και ορθόδοξο – το μίσος του Λεόντιου Μαχαιρά  για τους «καταραμένους χωριάτες» που επιτίθονταν εναντίον των «χριστιανών» [φαίνεται ότι η θρησκεία των «καταραμένων χωριατών» δεν εγκρινόταν ούτε από τους καρδινάλιους, ούτε από τους ορθόδοξους υπηρέτες τους]
«Και όταν έφυγε ο στρατός των ανόμων, ξεσηκώθηκαν [πολλοί φτωχοί και λεηλάτησαν τους χριστιανούς και σκότωσαν πολλούς].. οι χωριάτες εκλέξανε δικούς τους αρχηγούς στην Λεύκα, τη Λεμεσό, στην Ορεινή, την Περιστερώνα, στη Μόρφου καθώς και στο Λευκόνοικο τον Βασιλιά Αλέξη …Όταν άκουσε ο Καρδινάλιος τις απιστίες και τα κακά που έκαναν οι κλέφτες] κι οι χωριάτες.. [έστειλε εναντίον τους στρατό με στόχο να..] ..διαλύσει τα καπετανάτα των χωρικών. Και πήγανε και βρήκανε τους αρχηγούς στη Μόρφου και την Λεύκα.. και άλλους κρέμασαν, και άλλους έκοψαν τις μύτες και άλλοι το έσκασαν. Και έτσι έπαψε η κακή εξέγερση των καταραμένων χωρικών..»
Λεόντιος Μάχαιρας, εξηγήσεις της γλυκείας χώρας Κύπρου [σε απόδοση/μετάφραση Α. Παυλίδη, σελ. 529]
«Φταίνε οι Επίσκοποι…» …Η φορολογία της εκκλησίας και των ημέτερών της, ως βασική αιτία αλλαγής θρησκείας – από τον χριστιανισμό στο Ισλάμ.. [17Ος αιωνας]
“..πολύς πληθυσμός αρχίζει να προσέρχεται στο Ισλάμ για να αποφύγει την φορολογία. Ο λαϊκός ποιητής «Κωνσταντίνος Δασκαλοποιγήτης από το Επισκοπειό Λεμεσού, που έγραψε με πολύ αίσθημα, πάθος και κοινωνιολογική  διεισδυτικότητα και γνώση, "το τραγούδι του μακαρίτη Μαρκουλή" λίγο πιο ύστερα από τα γεγονότα αυτά, ρητά αναφέρει ότι η αιτία του νέου αυτού ρεύματος για εξισλαμισμό ήταν η φορολογική καταπίεση του Μαρκουλή. Με τους άδικους φορολογικούς του κατάλογους, την "γράφτουσαν", ο Μαρκουλλής γύριζε τα χωριά και αδυσώπητα εισέπραττε, με την βοήθεια των αγάδων και των γενίτσαρων, φόρους ληστρικούς. Το αναφέρει και άλλη πηγή από την Καρπασία, ένα έργο του μοναχού Ακάκιου, που στιγματίζει την "γράφτουσαν" του σκληρού δραγουμάνου. Αυτή η "γράφτουσα" ώθησε πολύν κόσμο να τουρκέψει. Έτσι έχουμε μια άλλη αφορμή εξισλαμισμού, εκτός των καταστολών των εξεγέρσεων: είναι η βαρεία φορολογια και η αδυναμία του φτωχού κόσμου να πληρώσει. Λέει ο ποιητής Κωνσταντίνος: «ετουρκεύαν ολόκληρα χώρια με τους πνευματικούς και τους παπάδες, και σε αυτό φταιν οι επίσκοποι», λέει, «οι τρισκαταραμένοι που είναι καθάριοι λύκοι»…
Κ. Κύρρη ανατομία του οθωμανικού καθεστώτος στην Κύπρο, 1570-1878, σελ. 75-76

Μέχρι και απαγόρευση αλλαγής θρησκείας άρχισαν να σκέφτονται οι οθωμανικές αρχές – τόσο «πιστό» ήταν το ποίμνιο μπροστά στις φορολογίες της εκκλησίας, των δραγουμάνων κοκ…
«Ο πασάς της Λευκωσίας μου είπε ‘εάν συνεχιστεί η τάση τουρκέματος δεν θα εισπράττουμε πια φόρους. Για αυτό σκεφτόμαστε να απαγορεύσουμε το τούρκεμα» περιηγητής Hurtel [1670], σελ. 78, Κύρρης

Αρχές 19ου αιωνα: Όταν η εκκλησία, όχι μόνο θεωρούσε τους πασάδες και κυβερνήτες φίλους και ημέτερους – αλλά και πλήρωνε για την καταστολή των «καταραμένων χωρικών».. Για την εξέγερση του 1804
«Το 1804 οι φορολογικές υποχρεώσεις του λαού αυξάνουν σε μεγάλο βαθμό.. [η εξέγερση του 1804] ήταν ένα από τα κοινά κινήματα ολων των κυπρίων χωρικών αδιακρίτως θρησκεύματος και φυλής.. στην Λευκωσία πολιορκημένοι βρίσκονται έλληνες και τούρκοι πρόκριτοι, ιεράρχες, ο αρχιεπίσκοπος, πασάδες… το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο μεταξύ των πολιορκημένων είναι ο κατόπιν κυβερνήτης περίφημος Σεΐτ πασάς, τον οποίον τα αρχεία της εκκλησίας μας , οι κώδικες [XXVI και άλλοι] αναφέρουν ως «ο ημέτερος Ελ Σεγίτ, ο φίλος μας ελ Σεγίτ».. ο Κυπριανός ..αντικαθιστά  [τον ηλικιωμένο αρχιεπίσκοπο].. αυτός πληρώνει και διοικεί στην ουσία τους τούρκους στρατιωτικούς που ήρθαν, 2000, απο την Μικρά Ασία, τους πληρώνει τους μισθούς των.»




Η περίοδος της ρευστότητας στη θρησκευτική ταύτιση – την εποχή της ανόδου των ενοικιαστών φόρων. Ο πληθυσμός της Κύπρου σύμφωνα με την πρώτη νεωτερική ιστορία της χώρας, το «Ιστορία Χρονολογική της Νήσου Κύπρου» του Αρχιμανδρίτη Κυπριανού, το 1788 [από την επανέκδοση του 1902]

Η άλλη παράδοση της εκκλησίας των λαϊκών στρωμάτων: ο ανυπότακτος παπάς… «Σήμερα γιορτάζουμε γιατί νικήσαμε τον γούμενο» ..Αρχές του 20ου αιώνα: Πως δημιουργείται ένα μαζικό εργατικό κίνημα που αμφισβητεί το ιδεολογικά ιερό της εκκλησίας; Το διατρητο του μύθου της δήθεν καθολικά αποδεκτής εκκλησίας ηταν εμφανες από τότε. Και το ότι τοπικοί παπάδες γιόρταζαν την νίκη ενάντια τους «γούμενους» και τους προύχοντες της εκκλησίας, ήταν εκφραστικό μια άλλης παράδοσης που πήγαινε επίσης πίσω στο χρόνο..
Από τα απομνημονεύματα του Πλουτή Σέρβα για μια δίκη της εφημερίδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου τη δεκαετία του 1920
«Είχαμε γράψει ένα σκληρό άρθρο ενάντια στον ηγούμενο του μοναστηριού του αγίου Νεόφυτου, σχετικά με την εκμετάλλευση των κολίγων του μοναστηριού. Ο ηγούμενος κατέφυγε στα δικαστήρια… ο δικαστής μας απάλλαξε.. αποφασίσαμε να πάμε στην Τσάδα ..και να το γλεντήσουμε. Η Τσάδα ήταν μεγαλοχώρι. Κοντά στην πόλη, και πιο κοντά στο μοναστήρι, που αντλούσε τους πληβείους από εδώ και από διπλανά, επίσης φτωχοχωριά.. έξω από το χωριό περίμεναν την άφιξη μας πολλοί χωριανοί. Μας υποδέχτηκαν με ζητοκραυγές.. Ανάμεσα στους συγκεντρωμένους υπήρχε το καλυμμαύχι του παπά. Ήταν αυτό για εμάς το πιο εκπληκΤικο. Ιδιαίτερα μεγάλη ήταν η συγκίνηση μας όταν τον είδαμε να προσέρχεται πρώτος για να μας σφίξει το χέρι… «..ο θεός να σας ευλογεί» ..Παρόλο που ήταν Αγία Τετάρτη η νοικοκυρά [στο σπίτι του τοπικού αντιπρόσωπου του ΚΚΚ] είχε στήσει ένα πλούσιο τραπέζι..ο παπάς ..σηκώθηκε. Έκανε την προσευχή και ευλόγησε την «τράπεζα ταύτην»..Έβγαλε κατόπιν το καλυμμαύχι. Το έβαλε στην πίσω καρέκλα και με χαριτωμένο χιούμορ πρόσθεσε: "κάθισε και εσύ εκεί. Σήμερα δεν έχουμε νηστεια. Σήμερα έχουμε χαράς ευαγγέλια, γιατί νικήσαμε τον γούμενο.»
Πλουτής Σερβας, "Οταν ήμασταν παιδιά", σελ. 191-192

Η άλλη παράδοση που λογοκρίνεται – γιατί δεν προσκυνά τυφλά τα επιλεγμένα λείψανα: Ο «κόκκινος ηγούμενος» του Μαχαιρά [δεκαετία του 194Ο – ο οποίος ήταν "εψηφισμένος", αλλά ποτέ δεν τον αποδέχτηκε το κατεστημένο της εκκλησίας [και δεν επικύρωσε την εκλογή του] - όπως άλλωστε και τον Λεόντιο, που ξαφνικα "πέθανε" ένα μήνα μετά την εκλογή του.. Για το βαθύ κατεστημένο της εκκλησίας ο Γρηγόριος ήταν «κομμουνιστής» και ήθελε να μοιράσει την γη στους φτωχούς.
«Ο Γρηγόριος, της Μονής Μαχαιρά Ηγούμενος, ήταν ένας τιμιότατος κληρικός τόσο δημοκρατικός ώστε στο κελί του, πανω από το κρεβάτι του, ανάμεσα σε δυο διακοσμητικά σπαθιά, είχε κρεμάσει καδρωμένη τη φωτογραφία  του.. Μάρκου Βαφειάδη, που ηγείτο του αντάρτικου στα βουνά της Ελλάδας!»
Φίφης Ιωάννου, «Έτσι άρχισε το κυπριακό», εκδόσεις Φιλήστωρ, σελ. 194 [η αναφορά του Φίφη, τότε γενικού γραμματέα του ΑΚΕΛ, παραπεμπει στο πως η δεξιά υποχώρησε και αποδέχτηκε την εκλογή του Λεοντείου ως αρχιεπισκόπου, όταν απειλήθηκε με τον εκλογή του Γρηγορίου]…

Η κυπριακή εκκλησία και οι επίσημες εκδοχές της για τη θρησκεία, τον χριστιανισμό, τα επιλεγμένα λείψανα δεν ήταν ποτέ καθολικά αποδεκτές. Πάντα υπήρχαν κοινωνικά στρώματα εκτός εκκλησίας, διαφορετικές ερμηνείες ακόμα και στο εσωτερικό της εκκλησίας – και αντιπαραθέσεις που απεικόνιζαν τις διαμάχες στην κοινωνία ιστορικά. Η πιο μεγάλη νίκη της κοσμικής κοινωνίας που έφερε στην επιφάνεια και τον υπόγειο πλουραλισμό της ήταν η συνεργασία στη Βουλή για να επικυρωθεί ο πολιτικός γάμος κατά τη διάρκεια της προεδρίας Βασιλείου. Μετά άρχισαν διάφοροι να αναζητούν στήριξη στο χρήμα και τα μέσα της εκκλησίας – για εκλογές και για αλλα. Αλλά η διαφοροποίηση συνεχίστηκε και εκράγηκε με την υπόθεση Παγκρατίου. Άλλωστε ακόμα και το 2004, ο ένας επίσκοπος στήριζε την επαναπροσέγγιση, ενώ ο επίσκοπος που με 8% έγινε αρχιεπίσκοπος εξέφρασε την ακριβώς αντίθετη άποψη..

Ο καθένας μπορεί να προσκυνά, λείψανα ή ότι άλλο θέλει. Αλλά η εκκοσμίκευση της κοινωνίας δεν είναι απλώς μέρος της ιστορικής εξέλιξης, αλλά και αναγνώριση ενός πλουραλισμού που πάντα υπήρχε – και καταπίεζαν μερικοί…









[1] Ο Παύλος Ξιούτας σχολιάζοντας την καταγωγή ενος λαϊκού ρητού [«Αρτσίθκια του Παπαλουκά»] παραπέμπει με χιούμορ στην εικόνα πολλών ιερωμένων στη λαϊκή κουλτούρα: «..φαίνεται πως οι τότε παπάδες και καλόγηροι ανέτρεφαν σημαντικού μεγέθους όρχεις ή γεννητικά όργανα, γιατί υπάρχουν αρκετά τέτοια παρομοιώδη». Και μόνο το γεγονός της ύπαρξής τους, σε ένα πλαίσιο απαγόρευσης ακόμα και αναφοράς στα γεννητικά όργανα [βίλλος, πούττος κλπ] από την επίσημη θρησκεία, είναι εκφραστικό της υπόγειας παράδοσης αντίστασης και διακωμώδησης της εξουσίας.

Το θέαμα Μιλτής ΙΙ: από την κατασκευή του θεάματος Χαλεπιανές [όπου ο Μιλτής ήθελε ρουσφέτι], μέχρι την κωμωδία μιας κατάθεσης/παράστασης, όπου ο Μιλτής ισχυριζόταν ότι άκουε «φωνές» για καζίνα, η παραπλάνηση ήταν κραυγαλέα – όπως και η στράτευση των ΜΜΕ προβάλουν ότι ανοησία έλεγε. Η σύγκλιση νεοφιλελεύθερων και απορριπτικών στην περιρρέουσα και την Υστερία είναι από μόνη της μια ενδιαφέρουσα είδηση.. Το θέμα είναι ..γιατί..


Μετά από την θεαματική του έκρηξη από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι τις πρώτες μέρες της εβδομάδας που ξεκίνησε στις 19, το θέαμα Μιλτής υποτόνησε. Φάνηκε να μένει από καύσιμα η επίθεση λάσπης – αλλά φάνηκε επίσης να άρχισε να κουράζει η υπερβολή, και η απροκάλυπτη προκατάληψη- ο Βικέτος στον αθλητικό ραδιοσταθμό του Χάσικου, το πρωί της Τετάρτης, ακουγόταν να είχε βαρεθεί με το Μιλτή, που έλεγε ότι νά’ ναι για να αποκτήσει προβολή – «μπορεί να αποδείξει τίποτα από αυτά που λέει;»..

Υπήρχαν ουσιαστικά 2 σημαντικές στιγμές που έθεσαν, πια, σε αμφισβήτηση όχι απλώς τον έτσι και αλλιώς ύποπτο κ. Μιλτή, αλλά και την προθυμία των ΜΜΕ να αναμασούν ότι τους διοχέτευαν. Και βέβαια, υπάρχει και ένα τρίτο ζήτημα – το σκάνδαλο του δικαστή Σάντη – το οποίο δεν τολμούν να αγγίξουν τα ΜΜΕ, γιατί αγγίζει πιο βαθιά το στήσιμο θεαμάτων. Και θέτει το ερώτημα της σκοπιμότητας του όλου σκηνικού – το οποίο επί της ουσίας είναι η διαφορά ενός πολίτη με ένα εργολάβο, και τα ΜΜΕ ήταν από πριν στοιχισμένα, υπέρ του εργολάβου..

Η φούσκα των Χαλεπιανών – όταν ένα ολόκληρο σχέδιο αλλαγής ζώνης, ακυρώνεται με μάλλον εμφανείς ιδεολογικούς στόχους, και ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου νομίζει ότι η έγκριση έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση [ήταν δύσκολο φαίνεται να ρωτήσει, ή ήταν ανάγκη η παραπλάνηση]

Ο κ. Μιλτής, διεκδικεί 22 εκατομμύρια, από τα οποία τα 21 ισχυρίζεται ότι του τα οφείλουν, διότι όταν ανέλαβε σαν πρόεδρος της Ομόνοιας, του έλεγαν τί να κάνει κλπ. Και άρα φορτώθηκε χρέη, αλλά δεν μπορεί να αποδείξει γραπτώς ότι είναι όντως ένας ενήλικας με νοοτροπία μικρού παιδιού που του λένε τί να κάνει. Το επίμαχο θέμα, όπως αναδύθηκε από την κατάθεσή του, ήταν γιατί δεν πουλήθηκε ένα χωράφι το οποίο η Ομόνοια σκόπευε να κάνει γήπεδο, αλλά φαίνεται ότι στις δύσκολες εποχές που ακολούθησαν αποφασίστηκε να πουληθεί. Και αναμενόταν ότι θα είχε σημαντικά κέρδη, αφού το χωράφι βρίσκεται σε περιοχή νότια της Λευκωσίας όπου θα μπορούσε [ή βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη] να γίνει αλλαγή ζωνών. Αν αφαιρέσουμε το εμφανώς υποκριτικό και σκόπιμα παραπλανητικό προσωπείο του Μιλτή σαν μικρού παιδιού που του λένε τί να κάνει, [με τέτοια νοοτροπία έγινε εργολάβος εκατομμυρίων;] τότε φαίνεται ότι υπήρχαν 2 επενδύσεις: η μια ήταν η ελπίδα [με την αγορά παικτών κλπ] να περάσει η Ομόνοια στους ευρωπαϊκούς ομίλους και να εισρεύσουν εκατομμύρια στα ταμεία [και άρα θα την έκανε λαχείο ο κ. Μιλτής], και η εξασφάλισή του, ήταν να πουληθεί το χωράφι στις Χαλεπιανές. Ούτε αυτό όμως έγινε διότι η προηγούμενη κυβέρνηση, δεν ενέκρινε πριν την ολοκλήρωση της θητείας της την αλλαγή ζωνών. Άρα η διεκδίκηση των 21 εκατομμυρίων είναι η απόπειρα ενός πονηρού επενδυτή να βγάλει ότι μπορεί από μια αποτυχία. Είναι από μόνο του ενδιαφέρον το γιατί τα ΜΜΕ [η πλειοψηφία των οποίων δαιμονοποιούσε τον κ. Μιλτή όσο ήταν επικεφαλής της Ομόνοιας] δεν είδε αυτήν την εξόφθαλμη προσπάθεια του εργολάβου. Η εικόνα ήταν σαφής – η προηγούμενη κυβέρνηση δεν του έκανε μια χάρη [την επιτάχυνση των διαδικασιών] και αυτός φώναζε. Αντί, όμως, να αναγνωριστεί στην προηγούμενη κυβέρνηση ότι δεν έκανε ρουσφέτι, αυτό λογοκρίθηκε – κραυγαλέα και εξώφθαλμα. Ιδού ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελεύθερου:

«Έχουν στα χέρια τους ένορκη κατάθεση ενός επιχειρηματία [ο ύποπτος Μιλτής έχει μετατραπεί τώρα.. σε αξιοσέβαστο επιχειρηματία] για κραυγαλέα παρανομία  [εδώ ο διευθυντής σύνταξης ψεύδεται ασύστολα – δεν έγινε καμία αλλαγή] με αλλαγές πολεοδομικών ζωνών για λόγους κερδοσκοπίας [ακόμα και αν γινόταν αλλαγή, όπως έκανε τελικά ο Χάσικος το 2015, δεν υπήρχε θέμα κερδοσκοπίας, αφού το ζήτημα αφορούσε μια ολόκληρη περιοχή με πολλούς εμπλεκόμενους που τελικά έπεισαν μέχρι και τον Χάσικο που δεν ήθελε να γίνει η αλλαγή για τους δικούς του κομματικούς λόγους] κι όχι για το δημόσιο συμφέρον. Άσχετα τί έγινε στο τέλος (όταν τσακώθηκαν κι έμεινε απλήρωτος ο εργολάβος) [ένα ακόμα ψέμα – δεν τσακώθηκαν και έμεινε απλήρωτος.. ο εργολάβος διεκδικεί 21 εκατομμύρια γιατί δεν άλλαξε η ζώνη το 2013 όπως ήθελε]..»..



Το πιο ενδιαφέρον της κατάντιας του κ. Μιχαηλίδη είναι ότι την ίδια μέρα, στην δημοσιογραφική αναφορά, κρυμμένο βέβαια μέσα στο κείμενο και όχι στο τίτλο, υπήρχε η πληροφορία από τον προηγούμενο υπουργό εσωτερικών ότι δεν έγινε καμία αλλαγή. Δεν μπορούσε να ρωτήσει ο κ. Μιχαηλίδης; Κατασκεύασε σκόπιμα ένα θέαμα. Την επομένη, όταν προφανώς έγινε ευρύτερα αντιληπτό ότι η φούσκα του θεάματος Χαλεπιανά ήταν ψέμα, ο κ. Μιχαηλίδης προσπάθησε να συγκαλύψει την παραπλάνηση που πουλούσε προηγουμένως με πηχυαίο τίτλο – ότι ο Χάσικος χάλασε την συμφωνία κλπ. Όμως, ο κ. Μιχαηλιδης κρυβόταν πίσω από το δάκτυλο του. Αν ήθελε να κάνει ρουσφέτι η προηγούμενη κυβέρνηση θα το έκανε πριν φύγει από το προεδρικό.

Θέαμα νούμερο 2: Ο Μιλτής πουλά καλόπιασμα στο Σάντη και τα ΜΜΕ αρπάζονται από ότι βρουν, ενώ μπροστά τους κραυγάζει η πραγματικότητα ότι ο εργολάβος είτε λέει ψέματα, είτε ακούει φωνές και χρειάζεται θεραπεία..
Αφού, λοιπόν, οι Χαλεπιανές έμειναν μετέωρες ο Μιλτής επανήλθε σε μια σκόπιμη εκστρατεία πια εναντίον του Δ. Χριστόφια. Ήταν εμφανές ότι ο μόνος λόγος που από παρίας είχε μετατραπεί σε αξιοσέβαστο εργολάβο, ήταν το γεγονός ότι τώρα κατηγορούσε τον Χριστόφια.. Το μήνυμα ήταν άλλωστε σαφές και στην δολοφονία/θάνατο του Παπακώστα – τον άφησαν να πεθάνει στο νοσοκομείο παρά τις εκκλήσεις των γιατρών γιατί ..δεν έκανε την δήλωση που ήθελαν, όπως ομολόγησε η κ. Πόπη Χριστοφόρου. Και ο κ. Μιλτή που όταν ήταν πρόεδρος της Ομονοίας φαινόταν να απολαμβάνει την εξουσία και να λέει φυσικά ότι εκείνος αποφάσιζε και έμαθε να στήνει ομάδες, τώρα θα πουλούσε και αυτός το θέαμα «φταίει ο Χριστόφιας»..

Η εμφανής προσπάθεια παραπλάνησης από τον Μιλτή διαψεύστηκε αμέσως [αν χρειάζονταν διάψευση κάτι που ήταν ήδη εμφανώς παραπλάνηση] και από την Russian Commercial Bank. Ο online Φιλελεύθερος το πρόβαλε σαν το κύριο μέρος της κατάθεσης του Μιλτή. Χωρίς να αναφέρει καν την ανακοίνωση της τράπεζας ότι όλα όσα έλεγε το κ. Μιλτής ήταν μυθοπλασίες. Την επομένη το πρωί μάλιστα, είχε νέο τίτλο ο online Φιλελεύθερος – ότι απειλούσαν τον Μιλτή. Ποιά ήταν η απειλή; Ότι του είπε κάποιος ότι ο Χριστόφιας είναι σύμβολο, και ότι όσο τον κατηγορεί, θα τους βρει μπροστά του... Ήταν σαφής η στράτευση του Μέσου να στηρίξει τον Μιλτή με κάθε κόστος – σε εγκυρότητα ή σοβαρότητα..

Και φυσικά, θα προσπαθούσε πια να καλοπιάσει.. Αν οι προύχοντες της κυπριακής δημοσιογραφίας δεν την είχαν οδηγήσει στη σημερινή της κατάντια [όπου και οι σοβαροί σιωπούν, αν δεν λογοκρίνονται] θα πρόσεχαν ότι δικαστής είναι ο πιο αμφιλεγόμενος όσον αφορά στην προκατάληψη ενάντια στην αριστερά, ο κ. Σάντης. Και θα σχολίαζαν το ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων, αφού η δικαστική διαδικασία μεταξύ Σάντη και στελεχών της αριστεράς βρίσκεται στο Ανώτατο και αν δεν δικαιωθούν, θα πάει και σε ευρωπαϊκό δικαστήριο. Θα τα πούμε για τον κ. Σάντη πιο κάτω. Ο κ. Μιλτής, όμως, φυσικά ήξερε ότι είναι ο κ. Σάντης, και όπως και ο Ρίκκος στις ηχογραφήσεις, φαινεται ότι ετοιμάστηκε αναλόγως – για να καμει παρασταση σε οπαδο της..Ανορθωσης. Έτσι, ενώ σε ότι διέρρρεε από την κατάθεσή του προηγουμένως, γινόταν γενικά αναφορά σε αγορά παικτών – ξαφνικά μπροστά στον Σάντη, ο Μιλτής άρχισε να απαριθμεί παίκτες που αγόρασε η Ομόνοια για να μην πάνε στην.. Ανορθωση, την ποδοσφαιρική ομάδα του Σάντη. Ήταν μια εμφανώς σκόπιμη εστίαση, την οποία βέβαια οι δημοσιογράφοι δεν είδαν, δεν άκουσαν. Όσο για τον κ. Σάντη, είναι εμφανές ότι τον θεωρούν πολλοί δεδομένο σε επίπεδο κωμικό πια.. Και με την πίκκα της κερκίδας;

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο, όμως, της κατάθεσης του Μιλτή ήταν η αναφορά του ότι όταν πήγε να δείξει το συνεδριακό σε ένα εκπρόσωπο της Russian Commercial Bank και ένα ελληνοαμερικανό, τους είπε ότι δεχόταν ο τότε πρόεδρος, ο κ. Χριστόφιας, να γίνει εκεί καζίνο. Αν το ψέμα ότι εγκρίθηκε η αλλαγή των Χαλεπιανών ήταν των δημοσιογράφων, εδώ ο Μιλτής πιάστηκε να αρθρωνει μια κραυγαλέα παραπλανηση. Του υπέδειξαν οι δικηγόροι ότι ο πρώην πρόεδρος επέμενε και δημόσια και πρακτικά [όποτε έρχονταν μπορετά του εισηγήσεις νομοσχέδια κλπ] ότι ήταν ενάντια στα καζίνο. Όλη η κοινωνία το έζησε. Ούτε καν ο Κίκης Καζαμίας δεν τον έπεισε. Τον κατηγόρησαν, μάλιστα, ότι ήταν πεισματάρης, ότι επέμενε ιδεολογικά κοκ. Και τώρα ερχόταν ο Μιλτής για να πει ότι δεν άκουγε, δεν ήξερε τί λεγόταν δημόσια, αλλά ο ίδιος «άκουσε» τον Χριστόφια.. στο τηλέφωνο να του λέει.. Απόδειξη καμιά.. Όπως κάποιος που ακούει φωνές από άλλους κόσμους.. Το εντυπωσιακό ήταν ότι τα ΜΜΕ τσίμπησαν αμέσως. Ήταν αδύνατο πια να πιστέψει κανείς ότι αυτό που γινόταν ήταν ανταπόκριση – ήταν μια απόπειρα προκαταβολικής δίκης μέσω πρωτοσέλιδων.



Η εμφανής προσπάθεια παραπλάνησης από τον Μιλτή διαψεύστηκε αμέσως [αν χρειάζονταν διάψευση κάτι που ήταν ήδη εμφανώς παραπλάνηση] και από την Russian Commercial Bank. Ο online Φιλελεύθερος το πρόβαλε ως το κύριο μέρος της κατάθεσης του Μιλτή. Χωρίς να αναφέρει καν την ανακοίνωση της τράπεζας ότι όλα όσα έλεγε το κ. Μιλτής ήταν μυθοπλασίες. Την επομένη το πρωί μάλιστα, είχε νέο τίτλο ο online Φιλελεύθερος – ότι απειλούσαν τον Μιλτή. Ποιά ήταν η απειλή; Ότι του είπε κάποιος ότι ο Χριστόφιας είναι σύμβολο, και ότι όσο τον κατηγορεί, θα τους βρει μπροστά του, θα του κινήσουν αγωγή κλπ. Αυτά είναι «απειλές» για πρωτοσέλιδο. Εδώ ο υπεύθυνος δεν είναι ο Άριστος Μιχαηλίδης με τις παραπλανήσεις για τις Χαλεπιανές, αλλά ο Σταύρος Χριστοδούλου, αρχισυντάκτης του philnews.

Για να συμπληρωθεί η εικόνα του στημένου θεάματος, το sigmalive πιάστηκε από τις αναφορές του Μιλτή [είχε καραμέλες για όλους] για την Φόκους. Η κατάθεσή του είχε διερευνηθεί στα πλαίσια της έρευνας που έκανε ο γενικός εισαγγελέας – και το συμπέρασμα του ήταν σαφές, ότι δεν υπήρχε απόδειξη ότι δόθηκαν λεφτά από την Φόκους στο ΑΚΕΛ, την παράταξη κλπ. Μάλιστα, την κατάθεση Μιλτή την είχε χρησιμοποιήσει ο Πολίτης, ενώ ο κ. Κληρίδης έδιδε κατάθεση στη δίκη του Ρίκκου. Και να τον κατηγορήσει έμμεσα ή να τον φέρει σε δύσκολη θέση. Και ο γενικός εισαγγελέας είχε σχολιάσει ότι η προβολή τότε της δήλωσης/κατάθεσης του Μιλτή, που δεν τεκμηριώθηκε από άλλους προφανώς, είχε ως στόχο τον ίδιο τον γενικό εισαγγελέα. Και είχε την δήλωσή του η Σημερινή. Αλλά τώρα το ξέχασε.

Και ο Πολίτης, βέβαια, αναζητούσε τρόπο να κτυπήσει εκτός από τον Χριστόφια, και την Πόλα Κυπριανίδου, την οποία έχει ως στόχο από την εποχή της Φόκους, και η οποία τους κίνησε αγωγή. Και ο Πολίτης ως γνωστό κάνει δημοσιογραφία με βασικό στόχο τα οικονομικά συμφέροντα του εργοδότη-εκδότη. Και αυτό είναι εμφανές και στο θέμα της σχέσης του με τις τράπεζες [υπάρχει σαφής μαρτυρία σε δικαστήριο για λογοκρισία από τον Πολίτη με αντάλλαγμα διαφημιστικό πακέτο 50,000]. Και φυσικά, ο Πολίτης είναι μια ύποπτη εφημερίδα γενικώς, άμα σκεφτεί κανείς και το ανοικτό ζήτημα των οφειλομένων φορών για 40 εκατομμύρια ή το γεγονός ότι ήταν η μόνη εφημερίδα που ήξερε για το κούρεμα το πρωί της 16ης Μαρτίου 2016. Από ποιό ώρα το είχε μάθει και ποιοί επωφελήθηκαν λογοκρίνεται βολικά.

Γιατί η επίθεση;
Η επίθεση θα μπορούσε να ερμηνευτεί απλώς στο πλαίσιο του γεγονότος ότι ο ΔΗΣΥ και λόγω διασυνδέσεων, αλλά και λόγω ελέγχου των διοικητικών συμβουλίων των τραπεζών [που δίνουν δάνεια] ελέγχει την μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ. Και σε αυτό το πλαίσιο, κάνει πολιτική με το να κατασκευάζει τέτοια θεάματα. Από το περασμένο θέαμα-φούσκα με τον Λώλο, την άνοιξη πριν τις εκλογές [που είχε και στόχο την μετατόπιση από τον Λουρουτζιάτη] πέρασαν μερικοί μήνες, και τα σκάνδαλα της κυβέρνησης είναι παντού – από τη διαπλοκή υποκόσμου και αστυνομίας, μέχρι τις απόπειρες ρουσφετολογικών παραχωρήσεων στο Σιακόλα και σε άλλους ημέτερους και συγγενείς στελεχών του ΔΗΣΥ στον Ακάμα. Και μετά ήρθε και ξεκάθαρη αποκάλυψη του πώς στήθηκε η μετάθεση στις Βρυξέλλες της ημέτερης, του ΔΗΣΥ, εκπαιδευτικού. Και υπήρχε και η αμηχανία από την απειλή του ΔΗΚΟ να μην ψηφίζει νομοσχέδια για την εσωτερική διακυβέρνηση, λόγω κυπριακού. Και βέβαια και το κυπριακό από μόνο του θέλει μετατοπίσεις, καθώς εμφανώς η κυβέρνηση φοβάται να μιλήσει ανοικτά και προτιμά να κάνει διαπραγματεύσεις, αλλά να τα έχει και καλά με τους απορριπτικούς.. Χαλά και αυτό... Πολλαπλά μειοψηφία ο ΔΗΣΥ… Οπότε μια μετατόπιση με επίθεση στην αριστερά, δεν ήταν παράξενη. Ο κ. Μιλτής είναι υπό πίεση από τις τράπεζες, όποτε το να προσφέρει τον εαυτό του σε ένα τέτοιο θέαμα, θα του αποφέρει ενδεχομένως οφέλη.

Το μίσος Πολίτη και Φιλελελευθέρου εναντίον του Δ. Χριστόφια πηγάζει από διαφορετικές αφετηρίες. Στον μεν Φιλελεύθερο ο Χριστόφιας είναι στόχος μίσους και δαιμονοποίησης γιατί τόλμησε να ανοίξει την πόρτα στην συζήτηση των εγκλημάτων της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς εναντίον τουρκοκυπρίων [ήταν ο πρώτος και ο μόνος μέχρι τώρα πρόεδρος που τόλμησε], αλλά ακόμα βαθύτερα άγγιξε την συνταγματική αλήθεια, και το είπε δημόσια, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι ελληνοκυπριακή. Και με βάση αυτό προχώρησε, με διαφάνεια μάλιστα, στις συγκλίσεις της περιόδου 2008-11, οι οποίες είναι η βάση της όποιας λύσης πια.

Όμως, τα ενδιαφέρον της συγκυρίας είναι η σύγκλιση απορριπτικών και κυβερνητικών, οι οποίοι κατά τα άλλα σφάζονται αυτές τις μέρες για το κυπριακό. Το ότι ειπώθηκαν παραπλανήσεις για τις Χαλεπιανές για να κατασκευαστεί θέαμα είναι εμφανές, όπως και στο ότι έγινε σκόπιμη προσπάθεια να συγκαλυφθεί μια κραυγαλέα παραπλάνηση του Μιλτή μπροστά στο δικαστήριο – αλλά συμμετείχαν πειθήνια και ο Πολίτης και ο Φιλελεύθερος. Αν υποθέσουμε ότι η κυβερνητική παράταξη [και ο Πολίτης είναι εμφανώς φερέφωνο/εκφραστικό όργανο της κυβέρνησης] θέλει να στηρίξει μια λύση, γιατί να εξαπολύει επίθεση στο βασικό χώρο που θα στηρίξει μια λύση.

Το μίσος Πολίτη και Φιλελελευθέρου εναντίον του Δ. Χριστόφια πηγάζει από διαφορετικές αφετηρίες. Στον μεν Φιλελεύθερο ο Χριστόφιας είναι στόχος μίσους και δαιμονοποίησης γιατί τόλμησε να ανοίξει την πόρτα στην συζήτηση των εγκλημάτων της ελληνοκυπριακής ακροδεξιάς εναντίον τουρκοκυπρίων [ήταν ο πρώτος και ο μόνος μέχρι τώρα πρόεδρος που τόλμησε], αλλά ακόμα βαθύτερα άγγιξε την συνταγματική αλήθεια, και το είπε δημόσια, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι ελληνοκυπριακή. Και με βάση αυτό προχώρησε, με διαφάνεια μάλιστα, στις συγκλίσεις της περιόδου 2008-11, οι οποίες είναι η βάση της όποιας λύσης πια. Μισώντας τον Χριστόφια μισούν την διαδικασία που άνοιξε – την απομυθοποίηση των ψεμάτων που πουλούσαν για το παρελθόν, και την εικόνα του μέλλοντος που ανοίγεται.

Από την άλλη, ο Πολίτης πουλά επιφανειακά, σαν φτηνή επικάλυψη, μίσος εναντίον του Χριστόφια, και γιατί εισηγήθηκε την πολιτική «λέμε όχι για να τσιμεντωσουμε το ναι» [ το οποίο όμως τόλμησε να προσπαθήσει να το κάνει με την ειλικρίνεια του για το κυπριακό όταν ηταν προεδρος – αυτό λογοκρίνεται], αλλά αυτό είναι παραπλάνηση. Ο Πολίτης συνεργάστηκε μια χαρά με τον Νικόλα Παπαδόπουλο για την οικονομία. Αυτό το οποίο μισά ο Πολίτης στον Χριστόφια είναι ο αμετανόητος αριστερός. Ο Χριστόφιας τόλμησε να πει την αλήθεια για τις ευθύνες των τραπεζών για την κρίση, και διαπραγματεύτηκε σκληρά με την τρόικα τότε ενώ ο Πολίτης φώναζε να γίνουν δεκτοί οι όροι της [μέχρι και η κατάργηση του 13ου]. Ο Πολίτης ειναι εκφραστικό όργανο του νεοφιλελευθερισμού. Το ιδανικό σενάριο θα ήταν, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον Γ. Παπανδρέου, η αριστερή [ή κέντρο-αριστερή] κυβέρνηση [έτσι το έπαιζε μέχρι τον Γιωργάκη και το ΠΑΣΟΚ] να υιοθετήσει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, να δικαιολογήσει τις μειώσεις μισθών, για την ανάγκη αύξησης των κερδών του κεφαλαίου [όπως έκανε και ο Μπλερ στη Βρετανια], να συγκαλύψει τα προβλήματα των τραπεζών και να τα φορτώσει στην κοινωνία με την ρητορική που προωθούσε ο Πολίτης με τόσο πάθος: φταίμε όλοι για την κρίση, και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από την λιτότητα..κλπ. Ενώ ο Χριστόφιας επέμενε ότι φταίνε οι τράπεζες. Όχι μόνο είπε και εκεί μια αλήθεια, αλλά άφησε και μια κληρονομιά, έστω και αν δαιμονοποιείται ο ίδιος, που είναι διάχυτη – είναι το θεσμικό πλαίσιο των δικαιωμάτων των εργαζόμενων που δεν καταργήθηκε, αλλα και η πίστη ότι δεν φταίμε για την κρίση, αλλά φταίει το κεφαλαίο και οι τράπεζες. Αυτό αναδύθηκε τον Μάρτιο του 2013 και απέτρεψε το καθολικό κούρεμα, αυτό αναδύεται και τώρα καθώς αναδιπλώνεται ο νεοφιλελευθερισμός μπροστά στις απαιτήσεις των εργαζόμενων σε διάφορους τομείς.. Ενώ αν ο Χριστόφιας δεχόταν, και σαν αριστερός πρόεδρος μάλιστα, να καταργηθούν αντί να παγοποιηθουν τα δικαιώματα, τώρα θα τον αγαπούσε ο Πολίτης όπως αγαπά τον Μιλτή, τον Ορφανίδη κοκ..

Από την άλλη, ο Πολίτης πουλά επιφανειακά, σαν φτηνή επικάλυψη, μίσος εναντίον του Χριστοφια, και γιατί εισηγήθηκε την πολιτική «λέμε όχι για να τσιμεντωσουμε το ναι» [ το οποίο όμως τόλμησε να προσπαθήσει να το κάνει με την ειλικρίνεια του για το κυπριακό όταν ηταν προεδρος – αυτό λογοκρίνεται], αλλά αυτό είναι παραπλάνηση. Ο Πολίτης συνεργάστηκε μια χαρά με τον Νικόλα Παπαδόπουλο για την οικονομία. Αυτό το οποίο μισά ο Πολίτης στον Χριστόφια είναι ο αμετανόητος αριστερός. Ο Χριστόφιας τόλμησε να πει την αλήθεια για τις ευθύνες των τραπεζών για την κρίση, και διαπραγματεύτηκε σκληρά με την τρόικα τότε ενώ ο Πολίτης φώναζε να γίνουν δεκτοί οι όροι της [μέχρι και η κατάργηση του 13ου]. Ο Πολίτης ειναι εκφραστικό όργανο του νεοφιλελευθερισμού. Το ιδανικό σενάριο θα ήταν, όπως έγινε στην Ελλάδα με τον Γ. Παπανδρέου, η αριστερή [ή κέντρο-αριστερή] κυβέρνηση.. να υιοθετήσει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, να δικαιολογήσει τις μειώσεις μισθών… [όπως έκανε και ο Μπλερ στην Βρετανία], να συγκαλύψει τα προβλήματα των τραπεζών και να τα φορτώσει στην κοινωνία με την ρητορική που προωθούσε ο Πολίτης με τόσο πάθος: φταίμε όλοι για την κρίση, και δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από την λιτότητα..κλπ. Ενώ ο Χριστόφιας επέμενε ότι φταίνε οι τράπεζες. Όχι μόνο είπε και εκεί μια αλήθεια, αλλά άφησε και μια κληρονομιά, έστω και αν δαιμονοποιείται ο ίδιος, που είναι διάχυτη…
Σε αυτό το πλαίσιο, ο συνεχής πόλεμος εναντίον του Δ. Χριστόφια, δεν είναι απλώς ένας πόλεμος ενάντια σε ένα άτομο – είναι και το μίσος για ένα κομβικό σημείο πέρα από το άτομο – την αριστερά σαν θέση και συνεκτική στάση, που υπερασπίζεται και το κοινωνικό κράτος, και την λύση του κυπριακού, και την αυτονομία της Κύπρου από την εξάρτηση [και είναι γνωστό ότι ο Πολίτης θέλει δυτική εξάρτηση]..

Γιατί, λοιπόν, η σύγκλιση νεοφιλελεύθερων και απορριπτικών; Εν μέρει έχουν και οι δυο ετερογενείς στόχους – αλλά εν δυνάμει και συγκλίσεις. Η παρουσία μιας δυνατής αριστεράς, ενός πόλου που εκφράζει τα ένα τρίτο του πληθυσμού με ευρύτερη προοπτική, ενοχλεί και τους δυο. Στην παρούσα συγκυρία όμως, θα φανεί από την αμέσως επόμενη περίοδο, αν το επεισόδιο Μιλτής, είναι μια ακόμα σύγκλιση των δυο [νεοφιλελεύθερων και εθνικιστών] η πιο μακρόπνοη προσπάθεια μερικών. Μπορεί να δείχνει ότι η λύση είναι μακριά γιατί μια πτέρυγα του ΔΗΣΥ προτιμά την ταξική ή άλλη αντιπαράθεση, παρά την σύγκλιση για την λύση. Ο Πολίτης μπορεί να είναι κερδοσκόπος ευρύτερα. Μπορεί η όλη του στάση να έχει να κάνει με τις δικαστικές υποθέσεις για αποζημιώσεις από την αριστερά – και από το ΑΚΕΛ και από την Πόλα Κυπριανίδου. Από την άλλη, αν το δει κανείς ιστορικά, και πριν το 1960, όταν πλησιάζει ιστορική δικαίωση της αριστεράς [και το ΚΚΚ με την θέση της ανεξαρτησίας, και του ΑΚΕΛ με την Διασκεπτική – Αυτοκυβέρνηση], η τότε δεξιά εξαπέλυσε μια επίθεση εναντίον της αριστεράς με δολοφονίες και εκβιασμούς. Ο φόβος της επιβεβαίωσης προκαλούσε την βία. Βέβαια, η δεξιά έχει αδυναμία να κατανοήσει τις συνέπειες. Τελικά, το αίμα του 1958, ολοκληρώθηκε σαν συνέπεια το 1974. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο Πολίτης σαν εκφραστικό όργανο και των δυτικών, είναι σαφές ότι ενοχλείται που η αριστερά εκφράζει τον βασικό και αριθμητικά, αλλά και ιστορικά όγκο της κοινωνίας, ο οποίος στηρίζει και είναι αναγκαίος για να στηρίξει οποιαδήποτε λύση. Οπότε η λάσπη είναι και ένας μηχανισμός με τον οποίο ελπίζουν μερικοί να προωθήσουν ίσως και την φιλοδυτική τους υποταγή – μερικοί θέλουν νατοϊκές εγγυήσεις έστω και αν αυτό σημαίνει η Τουρκία να είναι πια ο στρατιωτικός κυρίαρχος. Άλλωστε μερικοί προγονοί έλεγαν, «να φύγει ο Μακάριος και ας έρθουν οι τούρκοι».

..Πόσο στημένο μπορεί να είναι ένα σενάριο; Ο Σάντης δικαστής..
Ο κ. Σάντης ήταν ο δικαστής της Δρομολαξιάς. Εκείνη η δίκη είναι ακόμα ανοικτή. Βρίσκεται στο Ανώτατο, και αν δεν δικαιωθούν τα άτομα που καταδικάστηκαν χωρίς καν να κατηγορηθούν για αδίκημα [ότι πήραν χρήματα κλπ] , όπως ο Ζαννέτος και ο Τσουρής [αυτός καταδικάστηκε για επιστημονική εκτίμηση, για την οποία ο δικαστής δεν είχε δυνατότητα κατανόησης], θα πάνε σε ευρωπαϊκό δικαστήριο. Θα μπορούσε να αναμένει κάποιος ότι σε μια φορτισμένη διαδικασία, ο δικαστής θα αναγνώριζε ότι υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, διότι δεν κατηγορείται ότι αδίκησε άτομα, αλλά ότι έκανε σκόπιμη μεροληψία σε βάρος της αριστεράς, να απέχει.  Δικαστές όπως οι Κωνσταντινίδης και Καλλής αναγνώρισαν το ζήτημα της ευθιξίας στην επιτροπή Πική και αποχώρησαν. Αντίθετα, ο Πικής και Κραμβής έμειναν και μάθαμε στο τέλος ότι είτε δεν ξέρουν να διαβάζουν τους νόμους με βάση τους οποίους λειτουργούν, είτε ότι σκόπιμα ανέλαβαν μια επιτροπή για να μην διερευνήσουν τον Αναστασιάδη [για το θέμα του συμπέθερου που ήταν βασικό θέμα όταν διορίστηκαν], αφού ο νόμος απαγόρευε την διερεύνηση αυτού που διορίζει.

Εδώ τα θέμα είναι τι θέλει να εξυπηρετήσει ο κ. Σάντης. Διότι πέρα από την ανοιχτή διαδικασία που μπορεί κάποιος να μην θέλει, να μην έχει χρόνο, να διερευνήσει [διότι η στάση του ήταν τόσο μεροληπτική που κατέληξε κωμικά να απαλλάξει το άτομο που έστησε το όλο θέμα της Δρομολαξιάς, τον Λίλλη, και να καταδικάσει όσους ήθελε ο Λίλλης – ο "κατηγορούμενος που έγινε κατήγορος" κατά την ιστορική φράση του κ. Κληρίδη για τον Ρίκκο]. Αλλά ο κ. Σάντης κρύβεται πίσω από νομοτεχνικά ζητήματα. Ξέρει πολύ καλά ότι, αν το κυπριακό δίκαιο επέτρεπε την χρήση ηχογραφήσεων, τότε οι ηχογραφήσεις των συζητήσεων του Ρίκκου με τον δικηγόρο του Λίλλη, τον εμπλέκουν. Και αυτήν την εμπλοκή φυσικά δεν θα μπορέσει να την αποφύγει ιστορικά. Απλώς εδώ κρύβεται πίσω από την τεχνική διάσταση του τι είναι τεκμήριο, σε "επαρχιακά δικαστήρια" [αν το δούμε με την ευρύτερη έννοια του δικαίου] – και έτσι, αποδέχτηκε μια μαρτυρία κάποιου που εμφανίστηκε σαν αναπληρωτής μαρτυράς [λες και είναι ποδοσφαιρικός αγώνας το δικαστήριο και αλλάζεις μάρτυρες αναλόγως] αλλά κάνει ότι δεν ακούει μια τεκμηριωμένη ηχογράφηση, όπου ο Ρίκκος στήνει την δίκη, και τον επικαλείται στον κατηγορούμενο που θα μετατραπεί σε κατήγορο, σαν ..σίγουρο: «..και με δικαστή τον Σάντη..».. Βέβαια, όπως αποκαλύψαμε και σε σχέση με την υπόθεση της οικιακής βοηθού [θέμα στο οποίο αναπόφευκτα θα επανέλθουμε], ο κ. Σάντης έχει διάφορα σαν ενδεικτικά συμπεριφοράς. Το να έχει κάποιος ευθιξία πάντως είναι θέμα ήθους. Όχι να σε θεωρούν δεδομένο.  Και ο κ. Σάντης… Και αν σε λίγα χρόνια ο κ. Μιλτής θα δημοσιοποιήσει και αυτός μια ηχογράφηση με υποσχέσεις για τον Σάντη.. Κατά τα άλλα, αυτό που μένει εκτεθειμένο είναι το κυπριακό δικαστικό σύστημα. Και φυσικά, μέρος του θεάματος πια δεν θα είναι μόνο ο Μιλτής, αλλά και ο δεδομένος δικαστής..