26 Ιουν 2017

Το κυπριακό, και πάλι, στην Ελβετία: θεάματα και πραγματικότητες ή σε ποιό σενάριο παίζει πραγματικά ο κ. Πιμπίσιης;



Μια ενδιαφέρουσα, ιστορική ήττα, του  πρωτοσέλιδου του Φιλελεύθερου: όταν η προ-κατασκευασμένη κονσέρβα της «συνομωσίας» συναντά την εποχή των fake news
Τη Δευτέρα είχαμε ένα ενδιαφέρον φαινόμενο – ο Φιλελεύθερος ανακοίνωσε με πρωτοσέλιδο τίτλο ότι στο έγγραφο που θα υπέβαλε ο κ. Εϊντε θα καταργούσε την Κυπριακή Δημοκρατία – και όλα τα συνηθισμένα του καδίσκου απορριπτικού σεναρίου. Ο ΟΗΕ είναι κακός, γιατί προωθεί τις τουρκικές θέσεις [το ότι είναι ο ΟΗΕ που απέδωσε στους ελληνοκύπριους την έστω και προσωρινή – για 63 τώρα χρόνια παραβλέπετέ]. Ήδη ο Βενιζέλος είχε ξεκινήσει να λανσαρει στα αρθρα του το μονίμως επαναλαμβανόμενο σενάριο το ότι «υπάρχει βρετανικός δάκτυλος». Και ακολούθως, αρχίζουν οι σχολιογραφοι να αναπαράγουν το σενάριο [χωρίς φυσικά τεκμηρίωση] οπότε κάθε φορά που πλησιάζει κάπως προς λύση το κυπριακό, εμφανίζεται «Η συνομωσία». Τη Δευτέρα, όμως, τα πράγματα δεν κύλησαν ομαλά. Μέχρι το τέλος της ημέρας, ο online φιλελεύθερος είχε αποσύρει τον επίμαχο τίτλο, την επομένη ο Α. Μιχαηλίδης σε ένα κείμενο εμφανούς εκνευρισμού για τις αντιδράσεις, απέδωσε τον τίτλο, όχι πια στο έγγραφο – αλλά σε «ιδέες» του Εϊντε. Έγινε και μέντιουμ ο διευθυντής σύνταξης του Φιλελευθέρου. Αυτό που είχε συμβεί ήταν μια έντονη αντίδραση – όχι απλώς διαψεύσεις, αλλά και ειρωνικά σχόλια για το δημοσιογράφο και την εφημερίδα σαν ΜΜΕ που προωθούν fake news. Ήταν μια εντυπωσιακή στιγμή ήττας του πρωτοσέλιδου του Φιλελεύθερου, ο οποίος για δεκαετίες τώρα καθόριζε τον επίσημο δημόσιο λόγο. Ηττήθηκε επί εποπτείας της πιο απορριπτικής και ακροδεξιάς συντακτικής ομάδας που είχε ποτέ. Ίσως αυτό το πλαίσιο να μην είναι τυχαίο επίσης. Όμως, το πραγματικό ερώτημα είναι ποιός/οι έριξαν στον Πιμπίσιη τις «πληροφορίες». Διότι παραλείφθηκε το γεγονός ότι ο Πιμπίσιης συνήθως εκφράζει το προεδρικό στον Φιλελεύθερο. Και όποιον παρακολουθούσε τις επόμενες μέρες τον Πιμπίσιη, θα διαπίστωνε ότι όντως προσπαθούσε να αποδώσει τον σκεπτικισμό, όχι στην αντιπολίτευση, αλλά στο προεδρικό. Την Παρασκευή, μάλιστα εξαπέλυσε και επίθεση σε «μερικούς στον ΔΗΣΥ» για την κριτική που του έγινε. Στο κυρίως κείμενο, όμως, απέδιδε τον σκεπτικισμό στον προεδρικό. Άρα;

Ίσως το πραγματικό ερώτημα να είναι τί ρόλο παίζει ο Αναστασιάδης σε όλο αυτό το σκηνικό, το οποίο διαμορφώνεται τελευταία. Πραγματικά, ο Αναστασιάδη αποστασιοποιήθηκε από την παράσταση φουστανέλας, «πρόταξης» της δεκαετίας του 1980, και κουτοπόνηρων προεκλογικών κινήσεων όπως με το ψήφισμα του ΕΛΑΜ; Ή απλώς σιωπά γιατί δεν τον παίρνει πια να πουλά μεγαλόσχημες ατάκες, και αναζητεί τρόπους να ξεφύγει από αυτό που φαίνεται να τον τρομάζει μονίμως πια – την ανάγκη να πάρει μια κάποια απόφαση και να αναλάβει σαν ώριμο άτομο και τις ανάλογες ευθύνες;

Τα εξωτερικά δεδομένα: Ο ΟΗΕ που βλέπει, πια, το διάφανο κόλπο των ελληνοκυπρίων και η δομική πορεία προς την υποβάθμιση του ελληνοκυπριακού διπλωματικού πλεονεκτήματος
Ας δούμε κατ’ αρχήν τα δεδομένα που οδηγούν ξανά στην Ελβετία. Ο πρώτος αποφασιστικός παράγοντας είναι σαφώς ο κ. Άϊντε. Μάλιστα με την εισήγηση του για τους 4 πυλώνες για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, έχει σαφώς πια βάλει την σφραγίδα του στην [οπότε έρθει, σύντομα η μη] λύση του κυπριακού. Το ότι είναι αποφασιστικός και πρακτικός, φαίνεται και από το γεγονός ότι οι απορριπτικοί [και ο Αναστασιάδης στην προεκλογική του φάση άγχους] θέλουν να φύγει. Το κυπριακό απορριπτικό κατεστημένο [και μέρος του βαθέως κράτους – το άλλο μέρος νομίζει ότι ακόμα ότι μπορεί να καταβροχθίσει τους Τουρκοκύπριους] θέλει να απολαμβάνει την νίκη του Μακαρίου το 1964 να εξασφαλίσει από τον ΟΗΕ τη διαχείριση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας [σε ένα μετα-αποικιακό πλαίσιο, όπου το ζήτημα της ανεξαρτησίας ήταν νευραλγικό], αλλά μονίμως βρίσκεται σε κοντά με τον ΟΗΕ, όταν ξεκινήσει διαδικασία λύσης – εν μέρει διότι ο ΟΗΕ και οι αντιπρόσωποι του θυμίζουν ότι η αναγνώριση της ε/κ διαχείρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι προσωρινή και συνεπάγεται τη διασφάλιση της συμμετοχής της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Ο ΟΗΕ μπορεί να δυσφορούσε με τους ελληνοκύπριους στο παρελθόν. Αλλά έχοντας απέναντι τους πιο απορριπτικούς τουρκοκύπριους ηγέτες, δεν απέδιδε ιδιαίτερες ευθύνες στους ε/κ. Όμως, η φαινομενική νίκη των ε/κ [ή πιο σωστά της πλειοψηφίας της ε/κ πολιτικής ελίτ] να ενταχθεί στην ΕΕ, ξεκίνησε μια διαδικασία που, όπως σωστά παρατήρησε ο Γ. Ιωάννου, άρχισε ξηλώνει τη «διπλωματική νίκη» των ελληνοκυπρίων, η οποία σφραγίστηκε και με την τραγωδία του 1974, όπου τελικά εμφανίστηκαν σαν θύματα, παρά το ότι η όλη κρίση τότε ξεκίνησε από μερίδα της ελληνοκυπριακής κοινότητας με το πραξικόπημα. Και ο Τάσσος [με περισσότερη αξιοπρέπεια] και ο Αναστασιάδης με τους κωμικούς του καιροσκοπισμούς, ουσιαστικά προεδρεύουν σε διαδικασίες υποβάθμισης της πολιτείας σε κοινότητα. Ο Τάσσος άντεξε τις πιέσεις σε μια δύσκολη εποχή, αλλά καταλάβαινε ότι οι αποφάσεις την εβδομάδα μετά το όχι του 2004, καθόριζαν πια ότι και η τουρκοκυπριακή κοινότητα είχε αυτόνομη σχέση με την ΕΕ [για αυτό και έκανε αυτό που ο Χριστόφιας αποκάλεσε «γενναίες παραχωρήσεις στην τουρκοκυπριακή κοινότητα» με τα μέτρα που ανακοίνωσε τότε – ενώ ο Αναστασιάδης ακόμα και σε εκείνα τα μέτρα – όπως λ.χ. στην Αγγλική Σχολή- εμφανίστηκε αναξιόπιστος] …Ο Αναστασιάδης, παραλαμβάνοντας τις συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ απέδειξε ότι το κυπριακό είναι για μερικούς πολιτικούς [σαν το ίδιο] ανάλογο με ένα οποιοδήποτε θέμα ιδιοτελούς συμφέροντος. Οπότε και ο Άϊντε και ο Ακιντζιή τον παρακολουθούν πια χωρίς να τον πιστεύουν.

 Σε αυτό το πλαίσιο, η επιμονή του Άϊντε είναι επιμονή στα δεδομένα των συνθηκών – το κυπριακό δεν είναι πια ζήτημα περίπλοκων λύσεων σε συνθήκες τραγωδίας. Και σαν τεκμήριο της μετακίνησης από τη διπλωματική υπεροψία/νίκη σε υποχώρηση των ε/κ, ο βασικός σύμμαχος του Άϊντε, ο γ.γ. του ΟΗΕ, είναι επίσης ευρωπαίος [ ο κ. Γκουτιέρες] . Πάνε, πια, τα φτηνά [με τον υποβόσκων ρατσισμό] επιχειρήματα για τους «μαύρους» [τον Κ. Αννάν] ή τους μη-ευρωπαίους [Γκάλι]… Από τον ΟΗΕ [και μέσω αυτού και οι ηγεμονικές δυνάμεις στην ΕΕ] προωθούν τη λύση.
Αυτό ήταν και το νόημα του ψηφίσματος του ευρωκοινοβουλίου που τα έψαλε στην Τουρκία για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλα στο κυπριακό το θέμα έπεσε μαλακά. Ξανάκερδίζει στους διεθνείς θεσμούς το πάνω χέρι η Τουρκία… Αλλά και οι Τουρκοκύπριοι σαν αυτόνομος πια παράγοντας με ένα ορθολογικό εκπρόσωπο..

Το περιφερειακό υποσύστημα στην Μέση Ανατολή: η ανάδυση της Τουρκίας σαν περιφερειακής δύναμης
Αν οι διεθνείς θεσμοί και η ΕΕ βαρέθηκαν τα κολπάκια των ε/κ, το κλίμα στην περιοχή προσθέτει μια βαριά σκιά στα κόλπα της ε/κ προεκλογικής εκστρατείας. Καθώς η Μέση Ανατολή έχει μπει σε μια δύσκολη περίοδο μεταμόρφωσης [μέσω πολέμων, παρεμβάσεων κοκ] τα αποτελέσματα δείχνουν το τέλος της δυτικής ηγεμονίας, και την ανάδυση ενός πολυκεντρικού συστήματος με την Τουρκία να είναι από τους βασικούς άξονες/πυλώνες [μαζί με το Ιράν και την Σαουδική Αραβία – και τη Ρωσία να είναι ο βασικός εξωτερικός κερδισμένος των εξελίξεων από το 2014]. Η πρόσφατη ένταση και την περιοχή του κόλπου δείχνουν την ευρύτερη ρευστότητα – που αφορά μέχρι και αστάθεια στα σύνορα. Ήδη η επόμενη κρίση [ενώ η ένταση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας συνεχίζεται, όπως ανάλογα και το παλαιστινιακό] αφορά το δημοψήφισμα των κούρδων του Ιράκ. Σε αυτό το περίπλοκο σκηνικό, οι φαντασιώσεις της πλειοψηφίας της ε/κ ελίτ ότι θα χρησιμοποιεί άλλους [για να αποφεύγει από την μια τη λύση -που θα την υποχρεώσει να μοιραστεί την κυριαρχία] αλλ΄σ και να καμώνεται την αδικημένη [για να διατηρεί το διπλωματικό πλεονέκτημα του 1964-74] εξαντλείται.

Τα νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις: οι εθνικές φαντασιώσεις μίνι αποικιοκρατίας, ο περιφερειακός ρόλος και η διαμεσολαβητική ευκαιρία του μέλλοντος
Και ειρωνικά, για όσους αντιλαμβάνονται το πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων με όρους παρελθόντος, το νέο κλίμα στην Μέση Ανατολή, αλλά και η ανάγκη της ΕΕ να τα βρει με την Τουρκία ως βασικός παράγοντας στην περιοχή, οδηγεί και σε αναδιάταξη των δεδομένων των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Είναι γεγονός ότι το ελληνικό, όπως και το τουρκικό κράτος, ήθελε και θέλει, να έχει ρόλο και λόγο στο εσωτερικό της Κύπρου. Το ότι αυτό είναι μια αποικιακή νοοτροπία και από τα δύο κράτη, συγκαλύπτεται στις κάθε κοινότητα με εθνικά αρώματα – η χούντα το αποκαλούσε «εθνικό κέντρο», μετά το αποκαλούσαν εθνική συμπαράταξη, εθνικά δόγματα άμυνας κοκ. Και το τελευταίο νούμερο σε αυτό το φιλμ ονομάζεται Κοτζιάς… Αυτό βέβαια δεν πρέπει να αποκρύβει ότι οι τοπικές ελίτ [ιδιαίτερα των ελληνοκυπρίων] απέκτησαν αρκετή δύναμη σε βαθμό να χρησιμοποιούν Έλληνες πολιτικούς. Τέτοια δύναμη λέγεται ότι είχε κάποτε και ο Ρ. Ντενκτάς.

Σήμερα η Ελλάδα δεν έχει γενικώς δύναμη [η τελευταία ευκαιρία να το παίξει κάπως σαν παράγοντας, χάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο ρόλος της ευρωπαϊκού αντιπροσώπου στα βαλκάνια βυθίστηκε στο απύθμενο κιτς του «Μακεδονικού»] για να το παίζει και αποικιακή φαντασίωση – αντίθετα έχει πολύ περισσότερα να κερδίσει με μια συμφωνία με την Τουρκία. Η Τουρκία, αντίθετα, έχει βλέψεις περιφερειακής δύναμης, αλλά οι σχέσεις με την Ελλάδα έχουν ιδιαιτερότητα ακριβώς γιατί η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο διαμεσολαβητής της Τουρκίας - άρα να αποκτήσει και κάποιος ρόλο η Αθήνα ανάμεσα σε Βερολίνο-Άγκυρα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επίσκεψη και οι δηλώσεις Γιλντιρίμ στην Αθήνα ήταν σημαντικές.

ΑΟΖ: Μια ακόμα αυτοπαγιδεύση για όσους παραβλέπουν τις απρόσμενες συνέπειες
Ακόμα και στο ζήτημα της ΑΟΖ, η κυβέρνηση Αναστασιάδη, εμφανώς προσπάθησε να στήσει προεκλογικό θέαμα με τις γεωτρήσεις. Και με το θέαμα παραδόθηκε πλήρως πια στο τί θα αποφασίσει να κάνει η Τουρκία, αφού δεν έχει καμία σοβαρή [με την έννοια ότι ο σύμμαχος θα είναι αποφασιστικά μαζί του σε στιγμή κρίσης] εξωτερική στήριξη. Σαφώς κανένας δεν πρόκειται να τρέξει να τα βάλει με την Τουρκία αν αύριο το Μπαρμπαρός κάνει περίπατο στην Πάφο [όπου διεκδικεί ΑΟΖ η Τουρκία] ή να κάνει και γεωτρήσεις το τουρκικό κράτος. Ευρύτερα η φαντασίωση υπερδύναμης λόγω φυσικού αερίου ήταν και πάλι [όπως και η είσοδος στην ΕΕ] υπερφίαλη.  Ο Νετανιάχου που αντιμετωπίζει πια την Κύπρο σαν διαθέσιμο χώρο για φτηνά θεάματα [και στρατιωτικές ασκήσεις..ενάντια στον Λίβανο[1]], άμα ρωτήθηκε για πιθανότητα αγωγού Ισραηλ-Κυπρου-Ελλαδας, είπε ότι είναι «ορατή πιθανότητα» αν και όταν βρεθούν και κοιτάσματα στην Κρήτη κοκ.

Και φυσικά το κλίμα γενικότερα δείχνει οι ούτε οι τιμές [του φυσικού αερίου], ούτε η οικοδόμηση του βορείου αγωγού της Ρωσίας [με στήριξη και από την Γερμανία – η οποία μάλιστα ήρθε και σε κόντρα με τις ΗΠΑ για αυτό] υπαρχει πιθανότητα να κάνουν το κυπριακό φυσικό αέριο game changer.. Απλώς υπάρχει. Θα μπορούσε να βοηθήσει για μέτρα της νησιώτικης κοινωνίας, αλλά μπορεί να μετατρέπει σε μια ακόμα παγίδα – όπου η Τουρκία θα μπορεί να εκβιάζει με επεισόδια η να επικαλείται μονομερή διαχείριση για να υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο την Κυπριακή Δημοκρατία, σε κοινοτικό κρατίδιο σε ένα μέρος του νησιού. Και, όπως και με όλα τα άλλα, αυτή η διαδικασία είναι/θα είναι προϊόν των συνεπειών πράξεων μελών της ελληνοκυπριακής ελίτ..

Η στρατηγική Αναστασιάδη [«φιλικό» πάγωμα συνομιλιών – και εσωτερική φουστανέλα] που απέτυχε
Οι ευθύνες του Αναστασιάδη για όλη αυτήν την πορεία των συνεπειών, είναι μεγάλες – καθώς, όπως σχολίασε και ο πρώην Αμερικάνος πρέσβης στην Λευκωσία, η όλη στάση του το 2004 ήταν απλώς ένα ακόμα κόλπο καιροσκοπισμού, επειδή ήταν στην αντιπολίτευση – και ήθελε προσωπικά, για το δικό του συμφέρον, να καλοπιάσει τους δυτικούς πρέσβεις. Η διάψευση από το 2013-14 και μετά βαραίνει, όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και την πολιτεία την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Αν ήταν να περιγράψει κάνεις το όλο πλάνο του Αναστασιάδη, φαίνεται να συμπυκνώνεται  στην διατύπωση: «ατέρμονες συζητήσεις που περιστρέφονται γύρω από τα ίδια θέματα – και μικρό-θεάματα καλής θέλησης». Πανικοβλήθηκε κάπως όταν είδε ότι ο Ακιντζή εννοούσε την λύση από το φθινόπωρο του 2016, και έτσι από την αρχή του 2017 προσπάθησε να παγώσει τη διαδικασία [χρησιμοποιώντας τον Κοτζιά – και κάνοντας πόλεμο στον Άϊντε], ενώ στο εσωτερικό με μια νοοτροπία που φαινόταν να πιστεύει ότι είχε να κάνει με κοινό που έχει μνήμη χρυσόψαρου, άρχισε να αναπαράγει σαν κασέτα μαγνητοφώνου ότι έλεγαν οι απορριπτικοί για την «ό,ποια λύση», άρχισε να ξεθάβει την πρόταξη ως ..θέση, ενώ η απίστευτη [για ηλικιωμένο άτομο με κάποια εμπειρία στην πολιτική] συμπεριφορά του στο θέμα του ψηφίσματος του ΕΛΑΜ, ήταν γελοία και ντροπιαστική για τον ίδιο.

Διαπραγμάτευση για το μέλλον ή αναζήτηση δρόμου για το παρελθόν; Ο πολιτικός που δείχνει να είναι απλώς ανοικτός σε πιέσεις, χωρίς δική του άποψη…
Εκείνο το σενάριο «πάγωμα συνομιλίων - και εθνικισμός στο εσωτερικό» δεν δούλεψε, γιατί δεν έχει πια και πολιτικό κεφάλαιο ο Αναστασιάδης [ποιός δηλαδή μπορεί να τον πιστέψει σοβαρά με τόσες παλινωδίες;] αλλά και γιατί υπήρξε σαφής πίεση από το εξωτερικό να κατανοήσει τα δεδομένα [κανένας δεν στίξε την θέση ότι η «Κυπριακή Δημοκρατία» -σαν ελληνοκύπριοι στο φαντασιακό των νυν κυβερνόντων- έχει απόλυτο δικαίωμα στην ΑΟΖ της – όλοι είπαν « ναι μεν… Αλλά και οι τουρκοκύπριοι.. Άρα συνομιλήστε»], αλλά και στο εσωτερικό υπήρξε μια σαφής διαρροή από τη δεξιά παράταξη, και έμμεσες απειλές για μετακινήσεις ψήφων ή ακόμα και αυτόνομες πρωτοβουλίες από τα κάτω για τη λύση [με φόντο το Βαρώσι, τους Μαρωνίτες κοκ] ..Έτσι, ο Αναστασιάδης αναδιπλώθηκε πάλι – σταμάτησε τις ανοησίες με τις απορριπτικές ατάκες. Όμως, μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι θα πει στο Γκραν Μοντάν για να διαπραγματευτεί αντί να ψάχνει τρόπους να το σκάσει για να μην αναλάβει ευθύνες; Όσοι diehard οπαδοί απέμειναν να ελπίζουν ακόμα ότι το «Νίκαρος» δεν ήταν απλώς διαφημιστικό κόλπο για το αντίθετο στην πραγματικότητα [το φοβισμένο συμφεροντολογικό Νικούην] ελπίζουν ακόμα.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ο Αναστασιάδης είναι πιεσμένος και οι ό,ποιες αποφάσεις του θα είναι αποφάσεις υπό πίεση. Αλλα σίγουρα η λύση [και πριν και μετά] θα χρειαστει στήριξη περα από τις παλινωδίες του Αναστασιάδη – και κομματικών στελεχών με ανάλογη τάση ανεμόμυλου όπως ο Προδρόμου…
 Και θα χρειαστεί και πολύ περισσότερη αποφασιστικότητα, από αυτήν του Κασουλίδη, που αφού δήλωσε το λογικό [ότι δεν μπορεί να πάει σε συνομιλίες και να απαιτεί μηδενικές εγγυήσεις από την άλλη πλευρά] μετά διαμαρτυρόταν ότι τον παρερμήνευσαν… Ουσιαστικά, πρέπει να γίνει ένας δημόσιος διάλογος – και δεν θα είναι τόσο περίπλοκο να κατανοηθούν οι διασφαλίσεις για κάθε κοινότητα και την συνολική ασφάλεια της Κύπρου από τον ΟΗΕ. Όμως αυτήν την στιγμή της υπεράσπιση των λογικών παραμέτρων του διαλόγου τον κάνει εν μέρει η αριστερά και σε μεγάλο βαθμό η αναδυομένη από τα κάτω κινητοποίηση και χώρος για την λύση/ομοσπονδιακή επανένωση.

Στο εσωτερικό, πάντως, η ανάδυση των φωνών για επανένωση, λύση κοκ έχουν μια εντυπωσιακή δυναμική. Η Λήδρας απέκτησε δυναμική σαν ένα κομβικό σημείο εκδηλώσεων που αναμεταδίδεται από τα μέσα κοινωνικές δικτύωσης ξεπερνώντας τις ελεγχόμενες τηλεοράσεις  και τα πρωτοσέλιδα των ανάλογων εφημερίδων. Ταυτόχρονα, όμως, αναδίπλωση των απορριπτικών, όταν εισηγήθηκαν τις δικές τους προτάξεις για τα θέματα της ασφάλειας ήταν επίσης ενδεικτική  - ο Σιζόπουλος παραπονέθηκε ότι «αποδόθηκε» η πρόταση. Είναι ενδιαφέρον ότι η ίδια μέθοδος, η οποία εφαρμόστηκε στον Χριστόφια ως πρόεδρο  [αποδόμηση για να δαιμονοποιηθεί από το 2009], και μετά στον Ακιντζιή [ ο Λιλλήκας το είπε και δημόσια ότι έπρεπε να γίνει] τώρα βιώνεται από τους απορριπτικούς ότι το παθαίνουν οι ίδιοι… Και αυτό παρά το ότι έχουν πλειοψηφική δύναμη πυρός στα καθεστωτικά ΜΜΕ… Αλλά κάτι αναδύεται από τα κάτω που δεν ελέγχεται..




Υπάρχει πια και η άλλη δυναμική από τα κάτω και τους δρόμους.. Τα πολλαπλά ρήγματα στον ηγεμονικό λόγο..
Ο Αναστασιάδης δεν φοβάται πια μόνο τι διαρροές από τα ακροδεξιά – αλλά και προς τα αριστερά από υποστηρικτές της λύσης.

Κι ακόμα χειροτέρα και η κυβέρνηση και η απορριπτική αντιπολίτευση χρειάζονται αριστερούς ψήφους, και το ΑΚΕΛ [ως θεσμική μορφή τη αριστεράς], για να εκλέγουν, αλλά και για να κυβερνήσουν μετα. Και το ότι η αριστερά είναι σαφέστατη σε όλες της τις διαστάσεις/μορφές για τη στήριξη στη λύση, δημιουργεί και την πίεση στον Ν. Παπαδόπουλο να στηρίζει την «διζωνική ομοσπονδία», αλλά και τον Αναστασιάδη να μην ξέρει πότε και πως τον βολεύει να κάνει παράσταση με φουστανέλα.
Υπάρχουν με αυτήν την έννοια πολλαπλά ρήγματα στον ηγεμονικό καθεστωτικό λόγο…
Τα υπόλοιπα, ως σύγκλιση δυναμικών, θα φανούν…


                                      


[1] Σύμφωνα με ισραηλιτικές εφημερίδες η «άσκηση» των ισραηλινών στο Τρόοδος, είχε σαν στόχο την εξοικείωση με ανάλογο γεωγραφικό χώρο σε γειτονικές περιοχές – όπως το Λίβανος. Και μετά η κυβέρνηση σε ποιά περιφερειακή μουσουλμανική δύναμη μπορεί να ελπίζει ότι προσφέρει το έδαφος της για εξάσκηση εισβολών;

Και ξαφνικά το ζήτημα της τεκμηριωμένης πραγματικότητας απέναντι στις παραπλανήσεις/ψέματα/fake news των ΜΜΕ γίνεται κεντρικό θέμα μετα από μια εξέγερση μερικών δημοσιογράφων και ιδιαίτερα πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και οι αρχιερείς της χειραγώγησης αρχίζουν να μουρμουρούν ενοχλημένοι από το ιστορικό τέλος του μονόλογου τους: «Όποιος θέλει ας πιστεύει τους δημοσιογράφους….»



Ο Φιλελεύθερος ξεκίνησε το χιλιοεξασκημένο πια σενάριο της κατασκευής φαντασμάτων για να δημιουργήσει κλίμα κρίσης, ανασφάλειας, και τελικά δαιμονοποίησης. Νέα [τελική λέει ο Άιντε] προσπάθεια, οπότε το κύκλωμα ΜΜΕ ξεκίνησε και πάλι – συνωμοσία, θα μείνουμε χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία κοκ. Σε αυτό το πλαίσιο, τη Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2017, ο κος. Πιμπίσιης έριξε την συνέχεια της επανάληψης – θα καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία… Αυτό άλλωστε λέει και ο απορριπτικός υποψήφιος, ο κ. Παπαδόπουλος. Οπότε, αφού ειδήσεις δεν υπάρχουν, και αν υπάρχουν, δεν βολεύουν, όρμησε το πρωτοσέλιδο να κτυπήσει συναγερμό. Ανάλογη δυσφορία υπήρχε και στην απορριπτική πτέρυγα του Πολίτη το σαββατοκύριακο – ο Τζίβας μάλιστα θυμήθηκε τις νοσταλγιες της ΕΟΚΑ β και συμβούλεψε τον Άιντε να πάρει αλεξίσφαιρο γιλέκο. Άρχισε από τότε να διαχέεται μια δυσφορία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης..

Η έκρηξη της αμφισβήτησης η πως η συνειδητοποίηση των fake news αναδύθηκε και στην Κύπρο: από την διεκδίκηση «κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας» στην αναδίπλωση του διαβάσματος της ..σκέψης
Όμως, κάτι δεν κόλλησε ευρύτερα στο σενάριο της δαιμονοποιησης έστω και του διαλόγου. Μετα το άρθρο του Φιλελεύθερου ακολούθησε, όχι απλώς μια σειρά διαψεύσεων [από αυτές έχουμε και σε άλλα παραμύθια που φτιάχνει η αρχισυνταξία του Φιλελευθέρου – και του Πολίτη φυσικά] αλλά ένα κύμα οργής στα κοινωνικά δίκτυα, αλλα και από δημοσιογράφους στην επίσημη Δημόσια Σφαίρα, που οδήγησε σε μια ενδιαφέρουσα αναδίπλωση. Αφού είχε τεκμηριωθεί ότι δεν υπήρχε τέτοιο έγγραφο ή πρόνοια κοκ,  η κατηγορία για fake news [ψευδείς ειδήσεις] στο Φιλελεύθερο οδήγησε σε εξαφάνιση του επίμαχου τίτλου από την online έκδοση της εφημερίδας. Την επομένη, ο δημοσιογράφος που κατασκεύασε τη ψεύτικη είδηση [ η στο κείμενο του οποίου παρέπεμπε ο επίμαχος τίτλος], αποστασιοποιήθηκε έμμεσα από τον τίτλο [αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι έστειλε το κείμενο σαν απόδειξη των θέσεων του] και προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από το ότι η επίθεση είχε να κάνει με την… εφημερίδα… Λες και το ψέμα έχει σημασία πόσο δημοφιλής είναι ο ψεύτης..

Το κλίμα της δυσφορίας για την απρόσμενη εξέλιξη του σεναρίου της κατασκευής υστερίας, το εξέφρασε την Τρίτη ο διευθυντής σύνταξης με ένα κείμενο Μάρθας Βούρτση – παραπονιάρικο και κλαμένο γιατί κινητοποιήθηκαν όλοι να διαψεύσουν το πρωτοσέλιδο.[1] Με τα δεδομένα που υπάρχουν, είναι πιθανό να ήταν ο κ. Μιχαηλίδης είχε εισηγηθεί τον επίμαχο τίτλο και για αυτό μουρμουρούσε στον άνεμο… Ποιο ήταν το παράπονό του; Ιδού δημοσιογραφία που ανεχόταν η κοινωνία για τόσα χρόνια. Αφού παραπονιέται για τις διαψεύσεις [στο δικό του κόσμο θα έπρεπε απλά να αφεθεί το ψέμα να ριζώσει προφανώς] καταλήγει με το εξής χαριτωμένο:

«Δεν έχει σημασία που αυτά που γράψαμε εμείς για τη νέα Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, που καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία, είναι όσα συζητά ο Άιντε ως δικές του ιδέες σε διάφορες συναντήσεις του.»

Δηλαδή το τεκμήριο που επικαλείται, τώρα ο Φιλελεύθερος μέσα από το διευθυντή σύνταξης, δεν είναι η «πρόταση» στο έγγραφο, αλλά «δικές του ιδέες» του Άιντε – που φυσικά αφού είναι ιδέες, δεν μπορεί να αποδειχτούν ότι ειπώθηκαν.

Δηλαδή, ο κ. Άριστος Μιχαηλίδης από ένα κείμενο που αναφερόταν σε «πρόταση» για έγγραφο που δήθεν τεκμηριωνόταν από «πληροφορίες» από «διάφορες πλευρές» [εξωτερικά και εσωτερικά – και με παραπομπή σε «συζήτηση» στο  Εθνικού Συμβουλίου],[2] ξαφνικά κάνει ότι ξεχνά το έγγραφο, και επικαλείται ιδέες ενός ατόμου, που ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να δαιμονοποιει. Απόδειξη ;Καμία απόδειξη…. με τη ρητορική του κ. Μιχαηλίδη μπορεί ο καθένας να λέει και να γραφεί ό,τι του καπνίσει και άμα τον προκαλέσουν να το αποδείξει θα λέει – «ε ναι, μπορεί να μην έγινε, αλλά.. το σκέφτηκε.»..Mind readers..

Το ιστορικό πλαίσιο της κατασκευής fake news: η εγκαθίδρυση του καθεστώτος ορίων του «επιτρεπτού δημόσιου λογού» από την δεκαετία του 1960 υπό την σκιά των απειλών βίας από τους μασκοφόρους της προηγούμενης περιόδου..
 Αυτά δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανή φαινόμενα. Αντίθετα για δεκαετίες λογοκρίνεται η αλήθεια σε ένα σωρό θέματα – από αυτά ή άλλα άτομα ανάλογης νοοτροπίας - για το τί έγινε το 1964 ή το 1974. Ο κ. Μιχαηλίδης στο Φιλελεύθερο αποκαλούσε «κουβέντες του καφενέ» την έστω και δημόσια αναφορά στο έγκλημα απαγωγής απαγωγής 32 τουρκοκυπρίων τον Μάιο του 1964 στο Βαρώσι. Ο Τζίβας, που παλαιοτέρα πουλούσε ψευτοπαλληκαρισμούς γενικότερα, όχι μόνο είχε στήλη με φαντασιώσεις πολεμικών αεροπλάνων, αλλά είχε και το θράσος να απαιτεί να απελαθούν πολιτικοί, οι οποίοι έκαναν δηλώσεις που δεν του άρεσαν. Ζήτησε λ.χ. να απελαθεί/κηρυχθεί ανεπιθύμητος ο Χ. Φλωράκης, επειδή αμφισβήτησε το παραμύθι της Πανεθνικής και του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος κοκ..

Η κοινωνία ανεχόταν αυτές τις συμπεριφορές [λογοκρισίας και έμμεσων απειλών] γιατί δεν είχε τρόπους αντίδρασης. Από την δεκαετία του 1960 είχε δημιουργηθεί ένα είδος διπλού επιπέδου επικοινωνίας: στον δημόσιο λόγο [υπό την σκιά της βίας των ενόπλων του γιωρκατζικου –αλλα και του ακροδεξιού – παρακράτους που αφήσαν οι μασκοφόροι του Γρίβα] διαμορφώθηκε ένα είδος επίσημου λογού ο οποίος λογόκρινε και καθόριζε τα όρια του επιτρεπτού δημόσιου λόγου. Από την άλλη στην καθημερινότητα του προφορικού [και κυπριακού – αφού ο επίσημος ήταν εξ ορισμού στα ελληνικά] υπήρχε μια άλλη, και πιο πλουραλιστική, κατανόηση της πραγματικότητας με γνώση των απαγορευμένων του δημόσιου λόγου.

Η ήττα της ακροδεξιάς το 1974 μετα την τραγωδία του καλοκαιριού που ακολουθήσε το πραξικόπημα, οδήγησε σε ένα χαλάρωμα των ορίων του επιτρεπτού δημόσιου λόγου – αλλα και παλιν η τραγωδία σύντομα οδήγησε σε μια νέα παγίωση μορφών και περιοχών λογοκρισίας [για τους αγνοούμενους, για τα εγκλήματα σε βάρος τουρκοκυπρίων κοκ] οι οποίες όμως και παλιν ήταν μέρος του καθημερινού, ανεπίσημου λόγου.

Το νέο καθεστώς λογοκρισίας από τις δεκαετίες 1980-90 από τους ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών καναλιών και την αναρρίχηση της νέας ακροδεξιάς η οποία, λειτουργεί σαν θεματοφύλακας της λογοκρισίας [για εθνικά αλλα και οικονομικα-τραπεζιτικα ζητήματα] και της κατασκευής θεαμάτων με παραπλανήσεις..
 Καθώς από την δεκαετία του 1980, η πλειοψηφία των ΜΜΕ [και μετά το 1990 όλες οι ιδιωτικές τηλεοράσεις] συγκεντρωθήκαν στα χεριά μια πολύ μικρής ομάδας ατόμων [πλούσιων φυσικά] με ακροδεξιές προσβάσεις, άρχισαν να αποκτούν θέσεις κλειδιά άτομα με ακροδεξιές καταβολές που μπορούσαν να δαιμονοποιήσουν την κάθε διαφωνία, έχοντας την άνεση του μονόλογου. Ο Λ. Μαύρος απάγγελε το πληκτικό μονότονο «ποίημα»/εμβατήριό του κάθε πρωί, καλώντας κάποτε και μερικούς για να ενισχύσουν τον μονόλογο με διαφορετικό ήχο. Η ακροδεξιά έτσι κατανοεί το «διάλογο» - μονόλογος με άλλο ήχο. Και άρχισαν τότε οι υστερίες – γιατί να ειπωθεί το τάδε [λ.χ. Αναφορές στην κυπριακή ταυτότητα], γιατί να αναφερθεί το άλλο [τα απαγορευμένα του εθνικού λόγου – είτε ιστορικά είτε σαν θέματα επικαιρότητας]… Ένα νέο πέπλο λογοκρισίας άρχισε να απλώνεται και παλιν…

Ο Φιλελεύθερος, ο οποίος είχε βιώσει ένα αρκετά ενδιαφέρον άνοιγμα ανοχής τις προηγούμενες δεκαετίες, καθώς αποχώρησε ο Χ. Κατσαμπάς που εξέφραζε την πολυφωνία [έστω στα τότε πλαίσια] μεταμορφώθηκε σε ένα έντυπο που πολιτικά συνέχισε την πρακτική του Λυκαύγη να πουλά ασάφεια για να καλοκρατει την εξουσία [το σχετικό ρόλο ανέλαβε με υπακοή ο Κ. Βενιζέλος – ο οποίος κάποτε πουλούσε ακροαριστερή άποψη στην ΕΔΕΚ, αλλά μπήκε εύκολα στο μαντρί της εξουσίας, όταν κατάλαβε ότι υπακοή αποδίδει], και σιγά σιγά στελεχώθηκε από την ακροδεξιά. Μια έστω και επιφανειακή καταμέτρηση των στηλών σήμερα δείχνει μια εκπληκτική δεξιόστροφη μονομέρεια. Καλύπτει το συγκεκαλυμμένο με βερμπαλισμό εθνικισμό του Λυκαύγη [υπό άλλη φωνή] με ρητορικές που έχουν σαφείς καταβολές στην ακροδεξιά και την ΕΟΚΑ β – όπως ο Α. Μιχαηλίδης και ο Καλλινίκου. Μέχρι και υπερασπιστής του σχεδίου Ατσεσον έχει στήλη [ ο κ. Φεραίος]…

Μπορεί να αποδώσει κανείς ευθύνες στον κ. Παττιχη τον νεότερο για αυτήν την κατάντια της ιστορικής εφημερίδας που αντιστάθηκε έστω στην ακροδεξιά στις καίριες στιγμές πριν το 1974; Η βασική ευθύνη αφορά το ότι εγκλωβίστηκαν οι μετά τα 40-50 ηλικίες, που διαβάζουν ακόμα τον Φιλελεύθερο για χάρη του παρελθόντος, σε μια κατάσταση οπού η πρωινή τους ρουτίνα τους υποχρεώνει, να αγοράζουν την εφημερίδα, να δέχονται αυτούς του οχετούς από τους απογόνους αυτών, στους οποίους θεωρούσαν ότι αντιστέκονται κάποτε με το  να αγοράζουν Φιλελεύθερο. Ο κ. Παττιχης δεν φαίνεται να κατανοεί – και γιατί να αναμένει κανείς, Αλλωστε, από ένα αστό που απλά κληρονόμησε κάτι χωρίς να έχει δουλέψει για αυτό, να ενδιαφερθεί για την ιστορική πραγματικότητα; Παρέδωσε του αναγνώστες/τριες στους αντίπαλούς τους, νομίζοντας ότι το να ασχολείται κανείς με το lifestyle τον απαλλάσσει από ευθύνες.

 Η εκδίκηση της Ιστορίας: τόσες και τόσες επιθέσεις συναντούν το αόρατο τείχος της καθημερινότητας
Η πραγματική εκδίκηση της Ιστορίας, όμως, είναι αλλού. Ένα μικρό δείγμα: ο Φιλελεύθερος είναι η μη-αριστερή εφημερίδα που κυκλοφορεί στους αριστερούς συλλόγους, διότι οι αριστεροί θέλουν να έχουν και την άλλη άποψη [οι δεξιοί διαβάζουν μόνο δεξιές και ακροδεξιές εφημερίδες υπάκουοι όπως είναι]. Και εθεωρείτο ότι ο Φιλελεύθερος ήταν τουλάχιστον κεντροδεξιός. Και όμως, η επίδραση δεν φαίνεται να είναι δραματική, παρά την ακροδεξιά μετακίνηση της αρχισυνταξίας, παρά τις υστερίες που κατασκευάζουν σχεδόν με εμμονή που θυμίζει κωμικά ψυχαναλυτική νεύρωση και οι ακροδεξιοί, αλλά και οι «προσκυνημένοι του θεάματος», όπως θα μπορούσε να αποκαλέσει κάποιος μερικούς καταγόμενους από την αριστερά που περιφέρουν την καταγωγή τους σαν δικαιολογία για να πουλούν την απαίτηση του κεφαλαίου και της δεξιάς, να γίνει πειθήνια η ιστορική αριστερά. Πουλάνε και αυτοί..

Για να παραφράσουμε την ιστορική δήλωση του Μ. Χριστοδούλου ότι «η κυπριακή διάλεκτος απέτρεψε την ένωση», οι αριστεροί σύλλογοι έστησαν τείχος στον επικοινωνιακό πόλεμο των ακροδεξιών κυκλωμάτων που χρησιμοποίησε το κεφάλαιο για να επιβάλει την πολιτική του τα τελευταία 30 χρόνια. Το ότι όλοι αυτοί σιωπήσαν πειθήνια μπροστά στην τραπεζιτική κρίση, το ότι ήταν cheerleaders την τρόικα, όταν διαπραγματεύονταν η αριστερή κυβέρνηση το 2012, θα είναι τα ιστορικά τεκμήρια που δεν θα μπορέσουν ποτέ να λογοκρίνουν. Τα γραπτά, όπως και οι υπογραφές στα κείμενα, μένουν…
Και άσχετο αν η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τον Φιλελεύθερο,  η προσπάθεια για «Φιλελεύθερο της δεξιάς», ο Πολίτης, ακολούθησε την ίδια πορεία, αλλά σαν συνειδητή εξαπάτηση, παρά σαν  ηλικιακή αλλαγή όπως στο Φιλελεύθερο: προσπάθησε να αντλήσει αριστερούς αναγνώστες/τριες μετα το 2004 για να τους εγκλωβίσει, όταν ξεκίνησε την νεοφιλελεύθερη υστερία και την δαιμονοποιηση της αριστεράς μετα το 2011, για να συγκαλύψει την λειτουργία της σαν μια εφημερίδα εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων - όπως αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα πρόσφατα και με την αντιπαράθεση με τον γενικό ελεγκτή. Άλλωστε η αρχική άντληση προσωπικού ήρθε και πάλι από την ίδια ακροδεξιά δεξαμενή που εμπιστεύεται η άρχουσα τάξη – τί Γ. Τζίβας, τί Άριστος Μιχαηλίδης, τί Π. Προδρόμου, τί Λ. Μαύρος κοκ…

Η αλλαγή τεχνολογικού πλαισίου πληροφόρησής που ευνοεί την ανάδυση του καταπιεσμένου λόγου της καθημερινότητας – και τα διερευνόμενα ρεύματα αμφισβήτησης
Σήμερα, όμως, ούτε ο Πολίτης, ούτε ο Φιλελεύθερος μπορούν να κοιμόνται ήσυχα. Το τέλος είναι σαφές και ευδιάκριτο. Ο έντυπος λόγος του μέλλοντος [και όχι μόνο στην Κύπρο] θα πρέπει να είναι αναλυτικός και να βοηθά στην οργάνωση των πληροφοριών, όχι στην κουτοπόνηρη [και συνήθως από ημιμαθείς που αρνούνται καν να δουν τα γεγονότα] προσπάθεια εγκλωβισμού. Οι νέοι/ες δεν διαβάζουν πια εφημερίδες, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν πια αυτό που δεν υπήρχε στον αυταρχικό μονόλογο του κάθε Λάζαρου Μαύρου, του κάθε Τζιβα, του κάθε Άριστου Μιχαηλίδη κοκ

Αυτό έπαθε ο Φιλελεύθερος. Ξέσπασε μια έκρηξη στα κοινωνικά δίκτυα και αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί. Σήμερα λ.χ. με άξονα και τις συγκεντρώσεις στην Ληδρας συγκροτείται από τα κάτω εκείνη η σύγκλιση που πυροδότησε μια δυναμική αριστερών και δεξιών με στόχο την λύση μετά το 2004. Αλλά τώρα πια πρέπει να είναι κανείς αβάσταχτα αφελής για να εμπιστευθεί τον κάθε Διονυσίου [του Πολίτη] και τον αυταρχισμό του να προσπαθεί να πουλήσει εκπροσώπηση… Κάποτε, μπορούσε μέχρι και ο Διονυσίου να το παίζε «αριστερός» ..Σήμερα ξέρουμε ποια πως λογοκρίνονταν τα κείμενα στον Πολίτη [για τα τραπεζιτικά σκάνδαλα λ.χ.] μετα την μαρτυρία σε δικαστήριο για διαφημιστικό πακέτο από τράπεζα που εξαφάνιζε κριτικές απόψεις για την συγκεκριμένη τράπεζα..     
 
Μέσα στο θλιβερό του κείμενο ο κ. Μιχαηλίδης δήλωσε σε μια στιγμή : «Λοιπόν, είναι θέμα εμπιστοσύνης. Όποιος θέλει ας πιστεύει τους πολιτικούς, όποιος θέλει ας πιστεύει τους δημοσιογράφους.» Πρέπει να είναι κανείς πολύ απελπισμένος για να επικαλείται ένα κοινό που με την πρώτη ευκαιρία δείχνει την καχυποψία του στους μεγάλο-δημοσιογράφους. Σαφέστατα η δημοσιογραφία έχει μέλλον, αλλά όχι πια σε αυτούς του βολικά διορισμένους για να πουλούν καραμέλες μετατόπισης και αποφυγής της πραγματικότητας. Δεν υπαρχει πια ο βολικός μονόλογος.. Αλλά είναι κωμικό το να διασώσει κάτι από την χαμένη αξιοπιστία μερικών δημοσιογράφων με το να τους συγκρίνει με τους πολιτικούς [η κατά παραγγελία δημοσιογραφία τα προηγούμενα χρόνια προσπάθησε να φτιάξει ένα είδος δαιμονοποιησης της πολιτικής, για να εξυπηρετηθούν και τα συμφέροντα αυτών που δεν ήθελαν πολιτικοποίηση της κοινωνίας αλλα απέχοντες/άβουλους πολίτες]…Η δαιμονοποιηση της πολιτικής εξυπηρετεί την κατά παραγγελία δημοσιογραφία – το θέμα είναι αν οι δημοσιογράφοι που εκφράζουν αυτούς τους λογούς δεν είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές στο να προωθούν τα συμφέροντα συγκεκριμένων πολιτικών και συμφερόντων.  Δηλαδή ο Πιμπισιης, και όποιος έβαλε τον τίτλο, τί άλλο έκανε από το να εξυπηρετήσει τους απορριπτικούς πολιτικούς; Και πιστεύει πραγματικά ο κ. Μιχαηλίδης ότι έχει να κάνει με άτομα με μνήμη χρυσόψαρου που δεν μπορούν να δουν ότι απλώς αρθρώνει το λόγο που απαιτεί το εμβατήριο που του αναλογεί από τον πολιτικό, και προεδρικό υποψήφιο, τον οποίον στηρίζει;…  Νομίζει ότι δεν τον βλέπει ο κόσμος σαν φερέφωνο των απορριπτικών πολιτικών; Αν δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς, τα φερέφωνα τους θα τα εμπιστεύονται;. Και τι άλλο από φερέφωνο ήταν το όλο θέαμα που στήθηκε;




[2] «Ετοιμαζεται μια νεα συνθηκη. Συμφωνα με την προταση Αιντα θα αναφερεται στην Εγκαθιδρυση και την Εφαρμογη». Α. Πιμπισιη. Φιλελευθερος, σελ. 5. 20/6/2017.

Τελικά δεν απαντήθηκε το ερώτημα για την υποτιθέμενη «προοδευτική αστική τάξη» του Ζιαρτίδη: το τέλος της προσπάθειας συνεργασίας ΑΚΕΛ – Σπανού, οι [ταξικές και ιστορικές] αντιδράσεις της αριστεράς, οι αδέξιες κινήσεις του υποψήφιου, αλλα και χρήση του Σ. Λεβεντ σαν μεταφορέα διαρροών [που μόνο μυστικές υπηρεσίες μπορεί να έχουν;] από ανώνυμους ανησυχουντες..



Τελικά δεν απαντήθηκε το ερώτημα αν υπαρχει κατάλοιπο της προοδευτικής αστικής τάξης του Ζιαρτιδη. Οι δυο πλευρές [ηγεσία ΑΚΕΛ και Σπανός] αποφάσισαν να μην προχωρήσουν. Η [επιφανειακή;] αιτία φαίνεται ότι ήταν η επικοινωνιακή είσοδος του Σπανού με τη συνέντευξη στο Σίγμα και μετά με τη συνέντευξη στον Πολίτη. Μερικά στοιχεία από την πρώτη ιδίως φαίνεται να ενόχλησαν – η τάση του υποψήφιου να τονίζει τον μη-πολιτικό χαρακτήρα [και να τονίζει τον τεχνοκρατικό, και σε αυτό μια άτσαλη αναφορά στα κόμματα, ή το διαχωρισμό αριστεράς – δεξιάς], μια έμφαση που φάνηκε να πηγαίνει περισσότερο προς το να προσελκύσει ψήφους από την κεντροδεξιά [υποστηρικτών της λύσης] κοκ… Και παρά το ότι στην συνέντευξη στον Πολίτη ανάφερε τον Κέυνς, εντούτοις η αναφορά σε μείωση φόρων [ή το «λιγότερο κράτος»][1] κλπ., κάπου δεν στρογγυλεύει με την εξίσου υπόσχεση για διατήρηση του κράτους πρόνοιας..

Η εμφάνιση ενός «απροετοίμαστου» υποψήφιου σε ένα ιστορικό και κοινωνιολογικό πεδίο πολλαπλών ερμηνειών
Λέγεται ότι ο κ. Σπανός χαρακτήρισε την κίνηση [για την υποψηφιότητα] του «πρόωρη». Ίσως να έχει δίκαιο. Αλλά ήταν και ο ίδιος επικοινωνιακά απροετοίμαστος. Υπήρχε μια καλοπροαίρετη αφέλεια – όπως ίσως και στο ιστορικό αριστερό πρότυπο γύρω από το οποίο έγινε προσπάθεια να οικοδομήσει η υποψηφιότητα, τον κ. Ζιαρτίδη με την προοδευτική αστική τάξη της Κύπρου [γενικώς αντί συγκυριακά]: όταν ο κ. Σπανός έλεγε ότι δούλεψε από τα 13 του, ουσιαστικά έλεγε, στην πλαίσια της δικής του εμπειρίας, ότι δεν είναι απλώς ο γαμπρός μιας πλούσιας οικογένειας, αλλά ότι ο ίδιος εργάστηκε σκληρά για να πετύχει μόνος του σαν μάνατζερ/τεχνοκράτης [το ρόλο για τον οποίο ήθελε να εκλεγεί]. Μπορεί να είχε δίκαιο και για τη βιογραφία του αυτό να ήταν και ένα έντονα φορτισμένο συναισθηματικό σημείο [όσοι παντρεύονται σε οικογένειες της ανώτερης τάξης αναπόφευκτα το νοιώθουν]. Αλλά δυστυχώς η φράση είχε διαφορετική ανάγνωση από τα λαϊκά στρώματα της αριστεράς, που μπορεί να ξεκίνησαν όπως και ο κ. Σπανός, αλλά δεν έτυχε να έχουν τις ανέσεις και τις ευκαιρίες που είχε ο ίδιος άσχετο πόσο δουλέψαν και πόσο προσπάθησαν. Δεν έφταιγε ούτε ο Σπανός, ούτε τα αριστερά λαϊκά στρώματα. Ήταν μια φράση που στη συγκεκριμένη συγκυρία [δεν τέθηκε ανάλογο θέμα με τον Βασίλειου λ.χ.] επιδεχόταν πολλαπλών ερμηνειών και αναγνώσεων. Στο πολιτικό λόγο χρειάζεται η εστίαση στην συγκυρία…

Το ουσιαστικό λάθος του κ. Σπανού, είναι κάτι συνηθισμένο στη δεξιά [αλλά και σε μερίδα του αριστερού χώρου που βιώνει το ΑΚΕΛ σαν τον μαγικό προστάτη που οφείλει , εξίσου μαγικά, να βρίσκει λύσεις] ότι η αριστερά είναι ομοιόμορφη και πειθαρχημένη – άρα με μια απόφαση της ηγεσίας θα ακολουθούσε. Η αριστερά πάντα έπρεπε να πειστεί – απλώς σε άλλες συγκυρίες υπήρχε χρόνος αλλα και λιγότερα ταξικά απωθημένα ίσως. Ο κ. Σπανός ξεκίνησε να προσπαθεί να κερδίσει τη δεξιά, αντί τη βάση του- την αριστερά. Το ότι οι πρώτες συνέντευξη ήταν στο Σίγμα και μετα στον Πολίτη ήταν από μόνο του προβληματικό. Και για το ότι το βασικό του κοινό ήταν άλλο – που έπρεπε να πειστεί, αλλα και γιατί για κάποιον που πρωτοεμφανίζονταν στο ελληνοκυπριακό δημόσιο λόγο με τα τόσα υπόγεια κόλπα, τα δυο Μέσα στα οποία πήγε, θα τον πολεμούσαν αναπόφευκτα στην πορεία – λόγω προτίμησης ιδιοκτήτων σε άλλους υποψήφιους.

Αλλά γενικότερα οι άτσαλες εκφράσεις της αρχής, θα μπορούσαν να διορθωθούν – ο Αναστασιάδης και ο Παπαδόπουλος λένε τόσες και τόσες ανάλογες εκφράσεις. Αλλά εδώ υπήρχαν δυο άλλοι παράμετροι – τα ΜΜΕ θα ήταν εχθρικά απέναντι σε οποιονδήποτε υποψήφιο της αριστεράς [και μάλλον το κατάλαβε τελικά ο κ. Σπανός αυτό] και οι μάζες της αριστεράς που άντεξαν μόνες του να υποστηρίζουν το «σωστό», που δικαιώνεται τώρα στην οικονομία, δεν ήταν διατεθειμένες να στηρίξουν κάποιον που δεν φαινόταν να έχει, έστω και ρητορικά, τις δικές τους ευαισθησίες.




Τα ΜΜΕ του την είχαν στημένη, καθώς φάνηκε να αντλεί και να έχει αρχική βάση στήριξης – και οι ενθουσιώδεις υποστηρικτές της εκδοχής «νέου Βασιλείου» σαν απωθημένα εκδίκηση του μακαρίτη του ΑΔΗΣΟΚ δεν βοήθησε ούτε σημειολογικά ούτε με βάση την ιστορική συνείδηση που είναι το βασικό όπλο συνοχής της αριστεράς..
Οπότε μάλλον, καθώς η ηγεσία του ΑΚΕΛ προσπαθούσε να εντάξει στη ρητορική του υποψήφιου τη σοσιαλδημοκρατική –κεϋνσιανή, έστω υπεράσπιση των αγώνων της, και ο ίδιος προσπαθούσε να διαμορφώσει πολιτικό λόγο σαν αυτό που ξέρει «έντιμη διαχείριση», το έργο φάνηκε ανυπέρβλητο – θα έπρεπε να διαμορφωθεί λόγος για ένα κεϋνσιανή διαχείριση και να προωθηθεί σε ένα σαφώς εχθρικό επικοινωνιακό πεδίο. Ήδη μια δημοσκόπηση του Άλφα[2] [άρα του κυβερνητικού στρατοπέδου] έδειχνε το σχετικά άγνωστο Σπανό με 15% [τόσα είχε και ο Ν. Παπαδόπουλος πριν λίγο καιρό] και με δεδομένη την προκατάληψη όποιων παράγγειλαν την δημοσκόπηση, μάλλον προηγείται στο δεύτερο γύρο ο υποψήφιος του κέντρου [η δημοσκόπηση έδειχνε τον Αναστασιάδη με 3% μπροστά, αλλά αν υπολογίσει κανείς και το ενδεχόμενο «πείραγμα» των στοιχείων από όσους την παράγγειλαν] ..Άρα η επίθεση εναντίον του θα ήταν άμεση και βρώμικη σίγουρα.. Ο Χριστόφιας είπε ότι δεν ήξερε την απόσταση του στρατοπέδου στο Μαρί από τον σταθμό της ΑΗΚ, γιατί δεν επισκέφθηκε το στρατόπεδο, και τα ΜΜΕ ομόφωνα κατασκεύασαν το ψέμα ότι είπε ότι δεν ήξερε που είναι το Μαρί. Οπότε του Σπανού θα του έκαναν επίθεση σε κάθε φράση, κάθε επεισόδιο της ζωής του που θα ξέθαβαν κοκ… Ίσως να κατάλαβε και ο ίδιος σε τί έμπλεκε και να θεώρησε το όλο σκηνικό πρόωρο..

Όμως, ήταν πρόωρο και από την άλλη πλευρά. Οι πιο ενθουσιώδεις υποστηρικτές του Σπανού έρχονταν όχι από το ΑΚΕΛ [υπήρχε ένα κλίμα αναμονής παρα την κριτική] αλλά από άτομα του τέως ΑΔΗΣΟΚ ή άτομα που είχαν ψηφίσει Αναστασιάδη [αλλα είχαν απογοητευτεί λόγω κυπριακού] ή που συμμετείχαν στη δαιμονοποιηση της αριστερής προεδρίας 2008-13.. Ενδεικτικά λ.χ. όταν ο Σταύρος Χριστοδούλου του Φιλελευθέρου, με τις εμμονές του, στήριξε ανοικτά την υποψηφιότητα Σπανού, το έκανε σχεδόν με ένα κωμικά ρεβανσιστικό/εκδικητικό τόνο – λες και ζητούσε ένα είδος εκδίκησης για ότι έγινε το 1990. Αυτού του είδους οι εμμονές και τα αππωματα αναπόφευκτα ενόχλησαν – ένας βολεμένος μεγάλο-δημοσιογράφος του κατεστημένου, που κάπως, κάπου, κάποτε υποψιάστηκε κάτι αριστερό, να το παίζει ότι κάνει και μάθημα δικαίωσης [με εκείνη τη μόνιμη πια νεύρωση εναντίον του Δ. Χριστόφια] ήταν λες και ζητούσε κάποιος από την αριστερά να πει ότι έκανε λάθος στους αγώνες της: όταν μόνη της επέμενε για την ευθύνη την τραπεζών, όταν μόνη της [με πλειοψηφικές συμπάθειες στα αιτήματα, αλλά δαιμονοποιημενη από τους δημοσιογράφους στυλ Χριστοδούλου] επέμενε στην υπεράσπιση εργασιακών δικαιωμάτων απέναντι στην τρόικα [την παγοποίησης, αντί την κατάργηση]. Και η συνέντευξη στον Πολίτη, που ήταν ένα σαφές όργανο δαιμονοποίησης της αριστεράς, και νεοφιλελεύθερης ρητορικής, απλώς επιβεβαίωνε το κλίμα.

 Η Μαρία Μηλιώτη που ήταν από τις πρώτες που εκφράστηκε ενάντια στην υποψηφιότητα, το έθεσε ως εξής σε μια διαδικτυακή συζήτηση: τελικά θα βλέπουμε την προεδρία Χριστόφια σαν την τιμή της αριστεράς. Δεν ήταν ότι διαβάζουν πολλοί τον Σ. Χριστοδούλου. Ήταν όμως ένα κλίμα. Ένοιωθε κανείς ότι μερικοί έβλεπαν στην υποψηφιότητα Σπανού ένα τρόπο να υποχρεώσουν [ή έστω να εμφανίσουν μια ανάλογη εικόνα] την αριστερά να υποταχθεί στο καπιταλισμό και στις δικές του εμμονές – να πάρουν εκδίκηση όχι για το 1990, αλλά και για το 2008-13 και την αποκάλυψη της κρίσης των τραπεζών και την αντίσταση στις ακραίες απαιτήσεις της τρόικα το 2012, στην κριτική για το κεφάλαιο, κοκ…
Αντίθετα, σχολιογράφοι, όπως ο Γ. Πίττας ήταν πολύ πιο συγκρατημένοι - αλλά το γενικότερο κλίμα δεν το εκφρασαν αυτοί. Και σε αυτό το κλίμα αυτονομίας της αριστεράς, ακόμα και η ποδοσφαιρική προτίμηση, είχε ρόλο όπως παρατήρησε και ένας σχολιογράφος από την Λεμεσό [ο Μ. Τρότσκι]..

Τελικά, η δυσφορία της κομματικής βάσης, αλλα και του ευρύτερου χώρου της αριστεράς έπιασε τόπο. Και αυτό σωστά εκτιμήθηκε ως μια δημοκρατική αντίδραση της ηγεσίας. Αλλά δεν ήταν η μόνη φορά, και μόνο όσοι εθελοτυφλούν μπορεί να το λένε αυτό. Ανάλογα παραδείγματα μπορεί να δει κανείς και από τη δεκαετία του 1980: ανάλογες εσωκομματικές κινήσεις [και όχι μόνο από την ηγεσία όπως λανθασμένα καταγράφουν όσοι δεν μπορούν να δουν τον εσωτερικό πλουραλισμό της αριστεράς] εμφανίστηκαν και μετά το 1985, και με την αλλαγή ηγεσίας το 1988, και το 2004, και με την υποψηφιότητα Χριστόφια το 2008.
Αλλά η απόφαση ήταν και των δύο –ηγεσίας και Σπανού και θα πρέπει να πιστωθεί ο τελευταίος με δύο αξιοσημείωτα θετικά:

1.    Σε μια εποχή δαιμονοποίησης, έστω και με δόση αφέλειας ή άγνοιας, άνοιξε την πόρτα για συνεργασία με την αριστερά. Για ένα αστό, ήταν έντιμη κίνηση..

2.    Όταν βρέθηκε μπροστά στις αντιδράσεις, δεν συμπεριφέρθηκε ανώριμα [θα μπορούσε φυσικά να φανταστεί κάποιος τον Πολίτη – αν ήταν δικός τους υποψήφιος- να κατηγορούσε τον …Χριστόφια κλπ.], ούτε προσφέρθηκε να κάνει περιστροφές γύρω από τον εαυτό του – κατάλαβε ότι ήταν δύσκολο σκηνικό, και αποχώρησε, όπως ήρθε: «ήρθα σαν φίλος και φεύγω σαν φίλος».

Το δημοσίευμα του Σ. Λεβεντ σαν διαρροή
Όμως το αποφασιστικό σημείο το οποίο αρκετοί έκαναν ότι παράβλεψαν ήταν ένα δημοσίευμα του Σ. Λεβεντ στον Πολίτη, ακριβώς μια μέρα πριν την τελική απόφαση, και ενώ η εικόνα που έκπεμπε το ΑΚΕΛ ήταν ότι γίνονταν συνομιλίες για διαμόρφωση πλαισίου πολιτικής – ιδιαίτερα με βάση την οικονομία. Μάλιστα ο Α. Κυπριανού την Τετάρτη είχε δηλώσει ότι μόνο μια ομάδα βάσης είχε συνεδριάσει και το «αποτέλεσμα ήταν ομόφωνα υπερ... Ως εκ τούτου κανένας δεν γνωρίζει ποια είναι η άποψη τη βάσης…εμείς συζητούμε για να δούμε αν υπαρχει πιθανότητας να καταλήξουμε πιο εκτεταμένα πλέον..» και ο τίτλος της Χαραυγής [την επόμενη 15/6] ήταν «Συζητείται το πλαίσιο συμφωνίας με τον Μιχάλη Σπανό» [σελ. 3].






 Όμως την Πέμπτη το σκηνικό αλλαξε δραματικά. Οι αντιδράσεις υπήρχαν από πριν – άρα ένας αποφασιστικός παράγοντας θα πρέπει να είχε μεσολαβήσει. Και ο πιο εμφανής υποψήφιος ήταν το κείμενο του Σ. Λεβεντ στις 14/6, όπου μέσα από δήθεν κουβεντούλες, και «αριστερές» ευαισθησίες [για κάποιον που γράφει στον Πολίτη και δεν υποψιάστηκε κάτι τέτοιο τόσα χρόνια νεοφιλελευθερισμού, ήταν και κάπως κωμική η επίκληση του Λεβεντ] αμόλησε την πληροφορία ότι ο Σπανός είχε ταξιδέψει μέσω Τύπου στις 21 Ιουλίου 2015. Δεν είναι εύκολο να έχει κανείς τέτοιες πληροφορίες. Μόνο οι μυστικές υπηρεσίες η ανάλογοι μηχανισμοί, λογικά, θα μπορούσαν να τις έχουν. Το ότι ο Πολίτης τις δημοσίευσε δεν αφορούσε απλά την συγκεκριμένη στήλη αλλα αφήνει ανοικτό και το ενδεχόμενο να έγινε η διαρροή από το προεδρικό που μπορεί να ανησύχησε για την διαρροή δεξιών υποστηρικτών της λύσης. Η αριστερά είχε τους δικούς της ενδοιασμούς αλλα προφανώς είχε και η δεξιά τις δικές της ανησυχίες. Εκτός βέβαια και αν οι πληροφορίες ήρθαν από τουρκοκυπριακές πηγές που κανει την θέση του Κ. Λεβεντ ακόμα πιο παράδοξη. Όπως και να έχει το δημοσίευμα ήταν ενδεικτικό του τι θα είχε να αντιμετωπίσει ο Σπανός και από τα δεξιά ΜΜΕ.

Το πεδίο μπροστά: το δημοκρατικό πλαίσιο διαλόγου στην αριστερά και το ιστορικό πλαίσιο – η κυπριακή αριστερά προηγήθηκε και αποτελεί την πρώτη απόπειρα της ανόδου στην κυβέρνηση νέων αριστερών κινημάτων μετα τον νεοφιλελευθερισμό του μπλερισμου…
Το ερώτημα είναι τί κανει η αριστερά από εδώ και πέρα.
Ένα από τα χαρακτηριστικά νέα στοιχεία αυτής της περιόδου ήταν και το γεγονός ότι ο κομματικός μηχανισμός του ΑΚΕΛ άνοιξε και στην ευρύτερη κοινωνία και τον χώρο της ευρύτερης αριστεράς, ειδικά. Άλλωστε το πρώτο σχόλιο που εξέφραζε και μια διεθνή τάση ήταν του  Haji Mike με την ερώτηση: “where is the Cypriot Corbyn?” Και σε αυτόν το τομέα, η υποψηφιότητα του κ. Σπανού, πρόσφερε στην αριστερά ένα εσωτερικό πλαίσιο δημοκρατικού διαλόγου. Ήταν κάπως υπό πίεση – αλλά ήταν ένα άνοιγμα επίσης. Έτσι, αμέσως μετά αρχίσαν και οι εισηγήσεις – η αριστερή πτέρυγα εισηγήθηκε τον Άντρο Κυπριανού, άλλοι ήταν κριτικοί για την στάση του ως ηγέτης κοκ…
Και έτσι, η αριστερά άνοιξε το δικό της διάλογο. Αξίζουν δυο σχόλια εδώ:

1.    Όσο η ευρύτερη αριστερά δεν θεσμοποιεί κάπως αυτόν το διάλογο, θα κινδυνεύει να υφαρπαχτεί. Παρά το γεγονός ότι σαφώς η κριτική προς τον Σπανό εξέφραζε την αριστερά μέσα στην αριστερά, εντούτοις στη διόγκωση της δυσφορίας πρόσφερε σαφώς και η υπόγεια επίθεση των ΜΜΕ που σαφώς ήθελαν να ναυαγήσει, η οποία απόπειρα ακριβώς γιατί εξυπηρετούν είτε Αναστασιάδη, είτε Νικόλα Παπαδόπουλο. Όταν ο Βενιζέλος, ας πούμε, ανησυχεί, δήθεν, για τον νεοφιλελευθερισμό που υπηρέτησε τόσο πιστά την περίοδο της τραπεζιτικής κρίσης, είναι μάλλον σαφής η εικόνα. Όπως και το πώς θα έπαιζε το σενάριο των παραπλανήσεων – ξαφνικά, ο Σπανός βαφτίσθηκε «τραπεζίτης» γιατί ήταν μέλος του ΔΣ της Κεντρικής. Μικρές παραπλανήσεις που οδηγούσαν εύκολα στη διπλή επίθεση και εναντίον  του Σπανίου και εναντίον του ΑΚΕΛ… Μια μερίδα ίσως να πιστεύει αφελώς ότι θα γλυτώσει την επίθεση των ΜΜΕ. Οπότε εναπόκειται στους συμμετέχοντες στην αριστερή δημοσια σφαίρα να είναι συνειδητοί και να μην αναπαράγουν αυτό που αναπόφευκτα θα πουλήσει το δίδυμο Φιλελεύθερος/Πολίτης.

2.    Ο ενθουσιασμός για την επιτυχία του Κορμπυν, του Σαντερς κοκ, παραβλέπει το ιστορικό πλαίσιο. Η πρώτη αριστερή προεδρία στη Δύση, ήταν η κυπριακή. Γι’ αυτό πολεμήθηκε τόσο. Η δεύτερη είναι/ήταν ο Σύριζα. Σήμερα, μπορεί μερικοί να ξεχνούν, αλλά το 2013-15 υπήρχε ένας ανάλογος ενθουσιασμός για τον Σύριζα. Τελικά, ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές, έζησε τη "σύντομη άνοιξη της ελπίδας" μέχρι το καλοκαίρι του 2015 με το δημοψήφισμα, και μετά αναγκάστηκε [και αυτό κάνει μέχρι σήμερα] να προσπαθεί να λειτουργησει/πετύχει σε ένα εχθρικό θεσμικό περιβάλλον. Αυτό ακριβώς που έκανε και η κυπριακή αριστερή προεδρία πριν. Αλλά σε αντίθεση με τον Γιωργάκη, τον Μπλερ κοκ, ούτε ο Χριστόφιας, ούτε ο Τσίπρας νομιμοποίησαν το θεσμικό εκβιασμό. Αυτη αρνηση υποταγης παρήγαγε την εξέγερση του Μάρτη του 2013 στην Κυπρο, αυτό είναι η υποθήκη του Σύριζα [η εστω του δημοψηφισματος του 2015] στην Ιστορία… Ο Σύριζα ζει αυτά που έζησε η κυπριακή αριστερά – αν και εσωτερικά [λόγω του ότι προηγήθηκε η λιτότητα 5 χρόνων – και έχει πλειοψηφία στη βουλή και κάποια ΜΜΕ] έχει περισσότερο χώρο, αλλά η μεγάλη πίεση είναι εξωτερική.

Ο Κορμπυν σήμερα [και ο Σαντερς στις ΗΠΑ το 2015] εκφράζουν ανάλογα αιτήματα, όπως η αριστερή προεδρία και ο Σύριζα. Ανήκουν στο ίδιο κύμα. Και λογικά, πρέπει να μάθουν από τις εμπειρίες των κυπρίων και των ελλήνων – για το πώς θα τους αντιμετωπίσουν τα ΜΜΕ. Και τρόπους αντίστασης… Ο Κορμπυν κέρδισε απεναντι στα ΜΜΕ γιατί είχε δύο υπόγεια «όπλα»: τη θεσμική πραγματικότητα σχεδόν 40 χρόνων [από το 1979] θατσερο-μπλερικού νεοφιλελευθερισμού που ξήλωσε την κοινωνία [ενώ στην Κύπρο η νεοφιλελεύθερη επίθεση ξεκίνησε το 2010, και ο αντιστάσεις καλά κρατούν με την αριστερά να είναι η φωνή, που έστω και απομονωμένη επικοινωνιακά,  δικαιώνεται – όπως άλλωστε και με το κυπριακό παλιά], και ένα στρατό νεαρών ακτιβιστών/τριών που έχουν μπροστά τους βουνά από χρέη και ένα αβέβαιο εργασιακό μέλλον. Στην Κύπρο, τα υπόγεια ρεύματα της αριστεράς ακόμα συγκροτούνται σε στρατιές…
Και τι θα κανει η αριστερά στον δεύτερο γύρο αν δεν περάσει ο υποψήφιος της;
Ένα βασικό ερώτημα που αποφεύγεται, [αλλά τουλάχιστον στην Δ.Α. τέθηκε με σαφήνεια] είναι το εξής: και αν δεν περάσει η αριστερά δεύτερο γύρο; Ή να το πούμε διαφορετικά: αν η αριστερά σε αυτήν τη συγκυρία δεν μπορεί να κερδίσει στο δεύτερο γύρο, τί θα πρέπει να επιδιώξει. Σαφώς αυτά δεν μπορεί να τα πει το θεσμικό κόμμα της αριστεράς. Είναι λογικό για την ευρύτερη αριστερά να προσπαθήσει να συσπειρώσει τα ευρύτερα στρώματα του ιστορικού της χώρου και να κάνει όσα ανοίγματα επιτρέπουν οι επικοινωνιακές συνθήκες στους φιλικά προσκείμενους της χώρους. Αλλά ιστορικά η αριστερά δεν ειχε την εκετελστικη εξουσια οταν έφτιαξε το κράτος ευημερίας, και οδήγησε την αντίληψη για το κυπριακό στην αναγνωριση της ανεξαρτησιας [σαν αναποφευκτης λογικης πραγματικοτητας και σαν θεματος αξιοπρεπειας] από τις χαζομάρες/κόμπλεξ ανασφάλειας για την ένωση [μέχρι και την Εθνική Κύπρου την αποκαλούσαν κάποτε Μεικτή, ενώ το βαθύ κράτος αρνιόταν να κάνει καν πανεπιστήμιο – το οποίο τώρα ελέγχει με τον κάθε Χριστοφίδη].. Ηταν ενας χώρος εκτός προεδρικού που εφτιαχνε στρατηγικα την ηγεμονια απο τα κατω…

Δεν υπάρχει σαφής απάντηση – αλλά σαφώς η περίπτωση μαζικής αποχής στο δεύτερο γύρο [άρα η καραμέλα του Πολίτη/Αναστασιάδη θα πρέπει να απορριφθεί προκαταβολικά]  θα πρέπει να τεθεί. Όχι παθητικά, αλλά ενεργητικά από την μη θεσμική αριστερά.. Ταυτόχρονα, θα αναγκάσει τους δυο άλλους πόλους [κέντρο και δεξιά] να προσανατολιστούν προς μια άλλη στάση απέναντι σε αυτούς που πρέπει να καλοπιάσουν στο δεύτερο γύρο ή έστω και έμμεσα τη θεσμική αριστερά. Για αυτό χρειάζεται και αυτονομία [σαφής και αδίσταχτη, όπως το 1948-58] αλλά και η εσωτερική αλληλοκατανοηση για να κατανοήσουν και οι φιλελεδες του Πολίτη ότι δεν μπορούν να υπολογίζουν στην αριστερά με τα τόσα τους σκάνδαλά διαπλοκή/διαφθορά και το θράσος της τόσης λάσπης που εριχναν εναντίον την αριστεράς, αλλά και ούτε οι απορριπτικοί του κέντρου με την ακροδεξιά τους περιρρεουσα… Το 2018 θα είναι απλώς ένα στάδιο – και ίσως η συνολική αριστερά να πρέπει να βλεπει από τώρα το επόμενο. Μερικοί μπορεί να χρειάζονται την αριστερα από τώρα. Η απάντηση πρέπει να είναι η εικόνα του Μπωντλέρ για τον Ροβεσπιέρο, αυτόν τον άγιο του νεωτερικού αθεϊσμού και της αδιάφθορης αριστεράς: «φλεγόμενο παγόβουνο».. 
Κάποτε η ιστορία αλλάζει με παράξενους τρόπους…





[1] Και ιδιαιτερα στο πλαισιο τη συγκυριας οπου και παλιν αρχισαν μερικοι [εσωτερικα και εξωτερικα ] να πιεζουν να ξεπουληθουν δημοσιοι οργανισμοι για ιδιωτικο οφελος.

Γιατί οι δάσκαλοι, όταν χρειάζεται, απεργούν... Σε μια εποχή που κάτι κινείται στους εκπαιδευτικούς, όπως δείχνουν οι εκλογές τους, κάποιοι άλλοι ονειρεύονται το παρελθόν τον απεργοσπαστών – για αυτό είναι χρήσιμο να τους θυμιζεται μερικές φορές η πραγματικότητα:

* Βιάνα Έρικσσον



"Απεργούν ακόμα οι εκπαιδευτικοί και για το ψευδοπρόβλημα των αντικαταστατών, αγνοώντας ότι σε Ευρώπη και Αμερική τα σχολεία λειτουργούν με συμβόλαια με την τοπική εκπαιδευτική αρχή (Local Education Authority) να προσλαμβάνει και να απολύει (hiring and firing) ανάλογα με τις ανάγκες της.
Η απεργία δεν αποτελεί βασικό δικαίωμα...
Αν οι δασκαλοπατέρες της Κύπρου και της Ελλάδας επικοινωνούσαν με τον έξω κόσμο θα έβλεπαν ότι στις 38 πολιτείες των ΗΠΑ η απεργία στα σχολεία είναι παράνομη και τιμωρείται με πρόστιμο, απόλυση, ή και φυλάκιση".
Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο από πρώην συνάδελφο, Γυμνασιάρχη, Λυκειάρχη, Επιθεωρητή και Επαρχιακό Μέσης Εκπαίδευσης.
Όταν η απώλεια εργασίας πολλών συναδέλφων αντικαταστατών και συμβασιούχων χαρακτηρίζεται ως "ψευδοπρόβλημα" και μάλιστα από πρώην συνάδελφο, τότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι όχι μόνο υπάρχει τεράστιο χάσμα απόψεων μεταξύ Υπουργείου και εκπαιδευτικών αλλά δυστυχώς και σοβαρότατο πρόβλημα επικοινωνίας εντός της εκπαιδευτικής κοινότητας. 
Πριν τουλάχιστον αρχίσουν οι δημόσιες τοποθετήσεις και επικρίσεις, θα έπρεπε τουλάχιστον να ενημερωθούν όλοι για τη σοβαρότητα του θέματος, η οποία οδήγησε τη συντεχνία των εκπαιδευτικών στην ομόφωνη απόφαση του σώματος να εφαρμόσει το έσχατο μέτρο της απεργίας. Εν συντομία, οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν και διαμαρτύρονται έντονα για την απόφαση του ΥΠΠ και της Βουλής να υιοθετήσουν ως έχει το Νέο Σχέδιο Διοριστέων και να οδηγήσουν έτσι στην ανεργία δεκάδες εκπαιδευτικούς που επί σειρά ετών υπηρετούν την εκπαίδευση και έχουν ήδη συμπληρώσει αθροιστικά 30 και πλέον μήνες εργασίας και ως εκ τούτου πρέπει να αναγνωριστούν ως αορίστου χρόνου. Θέση της ΠΟΕΔ είναι ότι η πολιτεία οφείλει στη βάση της Ευρωπαϊκής Νομοθεσίας και της Νομοθεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και ύστερα από σχετικές αποφάσεις αρμόδιων δικαστηρίων, να διασφαλίσει και να μετατρέψει τους εκπαιδευτικούς αυτούς ως εργαζομένους Αορίστου Χρόνου, όπως δηλαδή ισχύει και εφαρμόζεται στον ευρύτερο δημόσιο αλλά και ιδιωτικό τομέα.
Η απεργία, ως μια από τις κύριες μορφές συνδικαλιστικής δράσης, αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα τόσο στα πλαίσια της συνδικαλιστικής ελευθερίας όσο και ως αυτοτελές δικαίωμα. Στην Κύπρο το δικαίωμα της απεργίας κατοχυρώνεται από το Άρθρο 27.1 του Συντάγματος, το Άρθρο 8§1 περ. δ΄ του Διεθνούς Συμφώνου περί Οικονομικών, Κοινωνικών και Πολιτιστικών Δικαιωμάτων που κυρώθηκε Ν. 14/69, το Άρθρο 6 του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Χάρτη που κυρώθηκε με τον ομώνυμο Κυρωτικό Νόμο του 1967 (Ν. 64/67) το  Άρθρο 13 του Κοινοτικού Χάρτη των Θεμελιωδών Κοινωνικών Δικαιωμάτων των Εργαζομένων ο οποίος θεσπίστηκε κατά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Στρασβούργου στις 9 Δεκεμβρίου 1989 και στην περί Εφαρμογής των Αρχών του Δικαιώματος Οργανώσεως και Συλλογικής Διαπραγματεύσεως Συμβάσεως (Αρ.98) του 1949 που κυρώθηκε με το Νόμο 17/66.
Είναι πραγματικά λυπηρό που σήμερα, παρά τις προσωπικές απόψεις και διαφωνίες, αποτυπώνεται ξεκάθαρα η άποψη της διαπραγμάτευσης του δικαιώματος στην απεργία και πολύ χειρότερα η απαίτηση της ποινικοποίησής της, χρησιμοποιώντας ως "παράδειγμα προς μίμηση" την ισχύουσα κατάσταση στις ΗΠΑ.
Μια γρήγορη ανασκόπηση σχετικά με τις απεργίες των εκπαιδευτικών σε Ευρώπη, Αμερική και αλλού τα τελευταία 3 χρόνια:
·         Γαλλία - Μάιος 2015: Απεργία εκπαιδευτικών ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
·         Ιταλία - Μάιος 2015: Κοινή απεργία εκπαιδευτικών και μαθητών ενάντια στις μεταρρυθμίσεις
·         Ουγγαρία - Απρίλιος 2016: Απεργία εκπαιδευτικών για το αναλυτικό πρόγραμμα 
·         Σικάγο - Απρίλιος 2016: Απεργία εκπαιδευτικων για τα συμβόλαια εργοδότησης
·         Αγγλία - Ιούλιος 2016: Απεργία εκπαιδευτικών για τη μη παροχή κονδυλίων στα σχολεία
·         Μεξικό - Αύγουστος 2016: Απεργία εκπαιδευτικών για ανάκληση απόφασης για εφαρμογή εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης
·         Ισλανδία - Νοέμβριος 2016: Απεργία εκπαιδευτικών για τη μισθοδοσία
·         Ιρλανδία - Νοέμβριος 2016: Απεργία εκπαιδευτικών για τη μισθοδοσία
·         Αργεντινή - Μάρτιος 2017: Απεργία εκπαιδευτικών για τη μισθοδοσία
·         Πολωνία - Μάρτιος 2017: Απεργία εκπαιδευτικών για το αναλυτικό πρόγραμμα
·         Κολομβία - Ιούνιος 2017: Απεργία εκπαιδευτικών για τη μισθοδοσία και την αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αυτό της Κολομβίας όπου οι εκπαιδευτικοί κατήλθαν εδώ και ένα μήνα σε απεργια διαρκείας, η οποία συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
Οι εκπαιδευτικοί της Κύπρου λοιπόν, όπως και οι εκπαιδευτικοί σε άλλες χώρες, έχουν νομικά αλλά και ηθικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα στην απεργία και στη διεκδίκηση της διασφάλισης των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Το διαφυλάσσουμε γιατί με αυτό δίνουμε στήριγμα και ελπίδα στον σημερινό εργαζόμενο συνάδελφο που αδικείται, στη θέση του οποίου αύριο μπορεί να είναι ο καθένας από εμάς.  
"Αλίμονο στην κοινωνία που δεν έχει δασκάλους αληθινά ερωτευμένους μ΄ αυτό που  κάνουν”. Ευάγγελος Παπανούτσος
Αλιμονο και τρισαλίμονο στην κοινωνία που τους έχει και τους κλείνει την πόρτα.