10 Ιουλ 2017

«Αιχμάλωτοι στα ψέματά τους» – πώς οι υστερίες για επεμβάσεις σε άλλες χώρες περιορίζουν εσωτερικά τα όρια του δημόσιου λόγου στη Δύση: Όταν τα δυτικά ΜΜΕ λογοκρίνουν τον κορυφαίο αμερικανό διερευνητικό δημοσιογράφο, τον, Seymour Hersh, γιατί τεκμηρίωσε ότι η συριακή κυβέρνηση δεν χρησιμοποίησε χημικά αέρια την περασμένη άνοιξη..



Τις τελευταίες εβδομάδες, η δυτική δημοσιογραφία ζει μια ακόμα θλιβερή στιγμή: το να λογοκρίνεις κάτι που δεν ξέρει το κοινό, ή με την δικαιολογία, ότι έτσι πληροφορίες είχες [έστω και αν ξέρεις ότι οι «πηγές σου» είναι μονομερείς και προκατειλημμένες] είναι ένα. Αλλά όταν λογοκρίνεις ένα από τους ιερούς μύθους της δυτικής δημοσιογραφίας, όπως τον Seymour Hersh, τότε σηματοδοτείται σαφώς μια υποχώρηση και από αυτό που ήταν επιτρεπτό μέχρι πριν λίγα χρόνια. Ο Hersh είναι ο δημοσιογράφος που αποκάλυψε την σφαγή στο Μάϊ Λάϊ του Βιετνάμ την δεκαετία του 1960, και ο δημοσιογράφος που αποκάλυψε τα βασανιστήρια στην φυλακή Abu Ghraib στο Ιράκ την δεκαετία του 2000-10. Σήμερα, ο δημοσιογράφος αυτός με την ιστορική εγκυρότητα τόσων δεκαετιών και αποκαλύψεων, λογοκρίθηκε από τα κύρια αμερικανικά και βρετανικά ΜΜΕ και αναγκάστηκε να δημοσιεύσει την έρευνά του σε μια γερμανική εφημερίδα. Η λογοκρισία αφορούσε στην αποκάλυψη ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις και τεκμήρια για την εκδοχή των δυτικών ότι χρησιμοποίησε χημικά η αεροπορία της συριακής κυβέρνησης. Έμεναν και τα ίδια τα ΜΜΕ εκτεθειμένα πια – και όχι κάποιοι στρατιώτες κάπου.
Ο Ν. Τσόμσκι επέμενε ότι το πρόβλημα των εξωτερικών επεμβάσεων των ΗΠΑ, δεν είναι μόνο ηθικό [τί γίνεται στο όνομα του μέσου Αμερικανού πολίτη, χωρίς καν να ξέρει τα δεδομένα], αλλά και βαθύτερα πολιτικό για το εσωτερικό των ΗΠΑ: Η «αυτοκρατορία στο εξωτερικό» επιστρέφει σαν μπούμερανγκ, επιβάλλοντας περιορισμό της δημοκρατίας στο εσωτερικό.
Η έννοια της διερευνητικής δημοσιογραφίας και της αντικειμενική ενημέρωσης είναι μέρος της εικόνας της «αγωνιστικής δημοσιογραφίας» της εποχής των αγώνων για θεσμοποίηση της Δημόσιας Σφαίρας, που μεταβλήθηκε σε ένα είδος καθεστώτος για τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Τα ΜΜΕ συνέχισαν, βέβαια, να είναι προκατειλημμένα και να προβάλουν τις απόψεις/εκδοχές/αφηγήματα των ιδιοκτητών τους – αλλά το δεοντολογικό πρότυπο λειτουργούσε και σαν φύλο συκής [υπάρχει και η αποκάλυψη αυτή και αυτή – άρα έχουμε δημοκρατία] αλλά ήταν και ένα είδος συστήματος ελέγχου στα πλαίσια των θεσμών. Έτσι, το Γουώτεργκεϊτ εμφανίστηκε σαν ένα είδος μεγάλης αποκάλυψης, που λειτουργούσε και σαν μηχανισμός κάθαρσης μετά το φιάσκο στο Βιετνάμ, αλλά και για άλλες εντάσεις στο εσωτερικό της χώρας. Η διερευνητική δημοσιογραφία ως είδος ξεπλύματος των θεσμών, ξεφορτώθηκε τον Νίξον, και η Αμερική μπορούσε να ..πάει παρακάτω ..
Σήμερα, τα ΜΜΕ έχοντας πια τον ανοικτό ανταγωνισμό του ίντερνετ [ως διαφορετικό τεχνολογικό μέσο] και ενός κινήματος ελεύθερης πληροφορίας [όπως το WikiLeaks] τα δυτικά ΜΜΕ, ιδίως, περιχαρακώνονται, προσπαθώντας να κρατήσουν το κοινό τους αιχμάλωτο για να μπορούν να το πουλούν σε διαφημίσεις, αλλά και να το χρησιμοποιούν σαν χώρο από όπου μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες χειραγώγησης. Η περίπτωση της Συρίας και του Τραμπ είναι χαρακτηριστικά. Η όλη κάλυψη των γεγονότων στη Συρία υπήρξε από την αρχή προκατειλημμένη, και σήμερα που η εικόνα της αντιπολίτευσης [τους οποίους τα δυτικά ΜΜΕ εμφάνιζαν σαν αγωνιστές της δημοκρατίας] σαν ισλαμιστές είναι καθαρή, και που διάφορα στημένα θεάματα έχουν αποκαλυφθεί τα δυτικά ΜΜΕ δεν θέλουν αυτόν τον καθρέφτη. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η Συρία τους θυμίζει, όχι μόνο τα τόσα και τόσα ψέματα, παραπλανήσεις και σκόπιμες κατασκευές υστερίας [όπως με το Χαλέπι στο τέλος του 2016, όταν τα δυτικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν τυφλά την ισλαμική προπαγάνδα], αλλά και την ήττα τους. Όχι μόνο η συριακή κοινωνία άντεξε την πολλαπλή επίθεση [στρατιωτικά και επικοινωνιακά] αλλά και η δυτική εικόνα [με την πλήρη στήριξη όλων των τηλεοπτικών σταθμών των Αράβων βασιλιάδων και εμίρηδων] δεν κατάφερε να επιβληθεί. Και τελικά, η Ρωσία εμφανίστηκε σαν σωτήρας. Αυτό ήταν διπλή ήττα – και επικοινωνιακή και πολιτική.
Στην περίπτωση του Τραμπ, τα δυτικά «φιλελεύθερα» ΜΜΕ βρέθηκαν μπροστά σε απόγνωση. Παρά το ότι δεν τον στήριξε καμία εφημερίδα ο Τραμπ εκλέγηκε. Η μετέπειτα επίθεση των ΜΜΕ εναντίον του δεν αφορούσε τόσο τις αποφάσεις που θύμιζαν ρατσισμό, τη στάση του για το κλίμα κοκ – η επίθεση εστιάστηκε στη θετική στάση του Τραμπ για τον Πούτιν προεκλογικά και εξαπολύθηκε μια κωμική εκστρατεία δαιμονοποίησης ο πυρήνας της οποίας ήταν και πάλι η ήττα των ΜΜΕ. Ο Τραμπ είχε εκλεγεί με δηλώσεις για συμφωνία με τη Ρωσία για τη Συρία – τα «φιλελεύθερα» ΜΜΕ προφανώς δεν δέχονταν αυτήν την ετυμηγορία και επέμεναν ότι ο Τραμπ θα έπρεπε να ακολουθήσει τη δική τους [ή των συμφερόντων που εκπροσωπούν] στάση. Όμως, οι ΗΠΑ είχαν ήδη χάσει στη Συρία – οπότε προς τί η υστερία;
Η αιχμή των κατηγοριών για σχέση του Τραμπ με το Πούτιν και άρα, δήθεν επέμβαση στα εσωτερικά των ΗΠΑ, αφορούσε ουσιαστικά το ρωσικό κανάλι Russian Television, το οποίο εκπέμπει και στις ΗΠΑ. Και προφανώς, είναι δημοφιλές διότι ακριβώς, καθώς συρρικνώνεται ο διαθέσιμος εσωτερικός λόγος, ένα εξωτερικό κανάλι προβάλει τις άλλες αποψεις. Και τί έλεγαν τα αμερικανικά ΜΜΕ; Γιατί να προβάλει το ρωσικό κανάλι ειδήσεις υπέρ του Τραμπ. Αυτό είναι το εντυπωσιακό επίπεδο παρακμής – η ήττα μετατρέπεται σε πανικό και τα ίδια ΜΜΕ που στήριξαν τόσες ξένες επεμβάσεις με παρέμβαση αμερικάνικων ΜΜΕ, ξαφνικά φωνάζουν γιατί το κοινό πιστεύει άλλους και όχι αυτούς… Και η μόνη φορά που του είπαν μπράβο ήταν όταν βομβάρδισε ένα αεροδρόμιο μετά από ένα ακόμα στημένο θέαμα των ισλαμιστών στη Συρία. Σε διάστημα λεπτών, η βιομηχανία θεαμάτων των ισλαμιστών που εκτείνεται σαν δίκτυο από την Ντόχα, μέχρι το Λονδίνο [με το «παρατηρητήριο»] άρχισε να θεωρεί δεδομένο ότι έκανε επίθεση ο συριακός στρατός/αεροπορία. Αυτό ακριβώς διερεύνησε ο Hersh.
Αναδημοσιεύουμε πιο κάτω ένα κείμενο του ισραηλινού Uri Avnery, δημοσιογράφου με ιστορική συνεισφορά στην ισραηλινή Δημόσια Σφαίρα. Το κείμενο έχει, βέβαια και τις ισραηλιτικές προκαταλήψεις – αλλά ο ίδιος είναι ένας ανοικτόμυαλος διανοούμενος και δημοσιογράφος, υποστηρικτής της ειρήνης με τους παλαιστίνιους. Με αυτήν την έννοια είναι εκτός του αποδεκτού πλαισίου για τη σημερινή ισραηλιτική ηγεμονική θέση. Η αφήγησή του, χρησιμοποιώντας σαν μεταφορική παραπομπή τον Σέρλοκ Χολμς, περιγράφει το κλίμα, αλλά και προσφέρει ένα κάπως ιστορικό πλαίσιο για τα δεδομένα. Έστω και αν δεν το σχολιάζει, είναι εντυπωσιακό τί είδους πολιτισμικό μωσαϊκό κουλτούρων και πολιτισμών υπάρχουν και υπήρχαν στη Μέση Ανατολή [έστω σε Λίβανο – Συρία τις οποίες αναφέρει] ιστορικά. Αν συγκρίνει κανείς με την ολοκληρωτική κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Ευρώπη με τον χριστιανισμό να είναι, όχι μόνο το μόνο θρησκευτικό δόγμα, αλλά και θρησκευτικές εκκαθαρίσεις για να δημιουργηθούν και «εθνικά-θρησκευτικά καθαρές περιοχές» καθολικών προτεσταντών κοκ… Η βία στην Μέση Ανατολή, σε αυτό το πλαίσιο, δεν φαίνεται να πηγάζει από το παρελθόν, αλλά αντίθετα από τις ξένες επεμβάσεις του πρόσφατου παρελθόντος και του παρόντος..



Το κείμενο του Avnery:
Η περίεργη υπόθεση του Μπασάρ…

Ο Arthur Conan Doyle, ο δημιουργός του μυθικού Sherlock Holmes, θα μπορούσε να είχε ονομάσει την ιστορία του για αυτό το επεισόδιο «Η παράδοξη περίπτωση του Μπασάρ Αλ Άσσαντ»
Και είναι όντως παράξενη.
Αφορά τις κακές πράξεις του Μπασάρ Αλ Άσσαντ, του δικτάτορα στη Συρία, ο οποίος βομβάρδισε τον λαό με Sarin, ένα αέριο που προκάλεσε φριχτούς θανάτους..
Όπως και όλοι στον κόσμο, άκουσα για αυτήν την εγκληματική πράξη μερικές ώρες μετά που συνέβηκε. Όπως και όλοι οι άλλοι σοκαρίστηκα. Και όμως…
Και όμως, είμαι ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος με μεγάλη εμπειρία στη διερευνητική δημοσιογραφία. Για 40 χρόνια ήμουν αρχισυντάκτης ενός εβδομαδιαίου διερευνητικού περιοδικού, το οποίο αποκάλυψε όλα τα μεγάλα σκάνδαλα του Ισραήλ εκείνα τα χρόνια.. Ποτέ δεν έχασα αγωγή για λίβελο, στην πραγματικότητα ελάχιστοι μου κίνησαν αγωγή έτσι και αλλιώς. Τα αναφέρω αυτά, όχι για να περηφανευτώ, αλλά για να δώσω  μια κάποια βαρύτητα σε αυτά που θα πω.
Την εποχή μου είχα πάρει αποφάσεις να δημοσιεύσω χιλιάδες κείμενα διερευνητικής δημοσιογραφίας για τα πιο σημαντικά πρόσωπα στο Ισραήλ. Λιγότερο γνωστό είναι το γεγονός ότι είχα, επίσης, αποφασίσει να μην δημοσιεύσω εκατοντάδες άλλα, τα οποία θεωρούσα ότι δεν ήταν τεκμηριωμένα και φερέγγυα.
Πώς αποφάσιζα; Λοιπόν, πρώτα από όλα ζητούσα τεκμήρια. Πού είναι η απόδειξη; Ποιοί είναι οι μάρτυρες; Υπάρχει γραπτό ντοκουμέντο;
Αλλά υπήρχε πάντα και κάτι που δεν μπορείς να προσδιορίσεις εύκολα. Πέρα από τους μάρτυρες και τα ντοκουμέντα υπάρχει κάτι στο εσωτερικό του μυαλού κάθε συντακτών οποίου του/της λέει: περίμενε, κάτι δεν πάει καλά εδώ. Κάτι λείπει. Κάτι δεν ταιριάζει.
Είναι ένα συν αίσθημα. Ας το που εσωτερική φωνή. Διαίσθηση. Μια προειδοποίηση που σου λέει, τη στιγμή που ακούς για το θέμα για πρώτη φορά: πρόσεχε. Έλεγξε το και πάλι και πάλι.

Αυτό συνέβηκε σε εμένα, όταν άκουσα για πρώτη φορά, στις 4 Απρίλιου ότι Μπασάρ Αλ Άσσαντ βομβάρδισε το  Khan Sheikhoun με nerve gas.
Η εσωτερική μου φωνή ψιθύρισε: περίμενε. Κάτι δεν πάει καλά. Κάτι είναι λάθος. Κάτι μυρίζει ύποπτα.
Πρώτα από όλα, ήταν πολύ γρήγορο. Σε λίγες ώρες όλοι ήξεραν ότι το έκανε ο Μπασάρ.
Βεβαίως, ήταν ο Μπασάρ! Δεν χρειάζονται αποδείξεις. Δεν χρειάζεται να ελεγχθούν τα στοιχεία. Ποιός άλλος εκτός από τον Μπασάρ;
Στην πραγματικότητα, όμως, υπάρχουν και άλλοι υποψήφιοι. Ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι αντιπαράθεση δύο μερών μόνο. Ούτε καν 3 ή 4 μερών. Είναι σχεδόν αδύνατο να μετρήσεις τις διάφορες πλευρές.
Υπάρχει ο Μπασάρ, και οι στενοί του σύμμαχοι: η ισλαμική δημοκρατία του Ιράν και το κόμμα του Θεού (Hizb-Allah) στον Λίβανο, και οι δυο σιήτες. Υπάρχει η Ρωσία, που στηρίζει στενά τον Μπασάρ. Υπάρχουν οι ΗΠΑ, ο εχθρός-από-μακριά, ο οποίος στηρίζει γύρω στη μισή ντουζίνα [και ποιός μετρά πια;] τοπικές ομάδες ενόπλων. Μετά υπάρχουν οι κούρδοι ένοπλοι, και φυσικά υπάρχει το Ισλαμικό κράτος [Daesh ή ISIS, ή ISIL ή IS) για το Ιράκ και το al-Sham (Al-Sham είναι το αραβικό όνομα για την «μεγαλύτερη Συρία»)

Αυτός δεν είναι ένας συγυρισμένος πόλεμος, όπου η μια συμμαχία πολεμά μια άλλη. Όλοι πολεμούν εναντίον όλων. Αμερικάνοι και Ρώσοι με τον Μπασάρ εναντίον του Ισλαμικού κράτους. Αμερικανοί και Κούρδοι εναντίον του Μπασάρ και των Ρώσων. Οι ομάδες των «ανταρτών» εναντίον η μια της άλλης και εναντίον του Μπασάρ και του Ιράν.. κλπ [Κάπου εκεί είναι και το Ισραήλ, αλλά σς.. μας ακούνε],

Οπότε σε αυτό το παράδοξο πεδίο μάχης πως μπορεί κάποιος να πει σε διάστημα λεπτών ότι την επίθεση με αέριο την έκανε ο Μπασάρ;
Η πολιτική λογική δεν δείχνει σε αυτήν την κατεύθυνση. Πρόσφατα, ο Μπασάρ νικάει. Δεν είχε κανένα απολύτως λόγο, το οποίο θα προκαλούσε προβλήματα στους συμμάχους του, ιδιαίτερα τους Ρώσους.
Το πρώτο ερώτημα, το οποίο θα έθετε ο Sherlock Holmes, είναι το εξής: ποιό είναι το κίνητρο; Ποιός θα κερδίσει από αυτό;
Ο Μπασάρ δεν είχε κανένα απολύτως κίνητρο. Το μόνο αποτέλεσμα που θα είχε ο βομβαρδισμός των πολιτών της χώρας του, θα ήταν να χάσει.
Εκτός βέβαια και αν έχει τρελαθεί. Και τίποτα δεν δείχνει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, φαίνεται να έχει απόλυτο έλεγχο των αισθήσεων του. Πιο νορμάλ και από τον Ντόναλτ Τραμπ λ.χ.

Δεν μου αρέσουν οι δικτάτορες. Δεν μου άρεσε ο Μπασαρ Αλ Άσσαντ, ένας δικτάτορας και γιος δικτάτορα [Άσσαντ, εν τω μεταξύ, σημαίνει λιοντάρι]. Αλλά καταλαβαίνω γιατί είναι στην θέση που είναι.

Για αρκετό διάστημα μετα τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Λίβανος ήταν μέρος της Συρίας. Και οι δυο χώρες είναι ένα μείγμα θρησκευτικών αιρέσεων και λαών. Στον Λίβανο υπάρχουν μαρωνίτες χριστιανοί, έλληνες μελκίτες, έλληνες καθολικοί, Ρωμαιοκαθολικοί, Δρούζοι, Σουνίτες μουσουλμάνοι, Σιήτες μουσουλμάνοι και διάφοροι άλλοι. Οι περισσότεροι Εβραίοι έχουν φύγει.
Όλοι αυτοί υπάρχουν και στην Συρία, όπου επιπρόσθετα υπάρχουν Κούρδοι και Αλεβίτες, οι ακόλουθοι του Αλή, οι οποίοι μπορεί να είναι μουσουλμάνοι, ή και όχι [αναλόγως του ποιός μιλά]. Η Συρία είναι, επίσης, διαιρεμένη με βάση τις πόλεις οι οποίες μισούν η μια την άλλη: η Δαμασκός, το πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο και το Χαλέπι, η οικονομική πρωτεύουσα, με διάφορες άλλες πόλεις – Χομς, Χαμά, Λατάκια – στο ενδιάμεσο. Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είναι έρημος.
Μετα από πολλούς εμφυλίους πολέμους, οι δυο χώρες βρήκαν διαφορετικές λύσεις. Στον Λίβανο, συμφώνησαν σε μια εθνική συμφωνία, με βάση την οποία, ο πρόεδρος είναι πάντα Μαρωνίτης, ο πρωθυπουργός πάντα Σουνίτης μουσουλμάνος, ο επικεφαλής του στρατού είναι Δρούζος, και ο εκπρόσωπος του κοινοβουλίου, μια θέση χωρίς εξουσία, πάντα Σιήτης. [Μέχρι την εμφάνιση της Χιζμπολλάχ, οι Σιήτες ήταν στα χαμηλότερα σκαλοπάτια της ιεραρχικής κλίμακας].
Στην Συρία, μια πολύ πιο βίαια κοινωνία, βρήκαν διαφορετική λύση: ένα είδος συμφωνημένης δικτατορίας. Ο δικτάτορας επιλέχθηκε από μια από τις πιο αδύναμες αιρέσεις/θρησκευτικές ομάδες: του αλεβίτες. [Αυτοί στους οποίους αρέσει η Βίβλος θα πρέπει να θυμούνται ότι όταν οι Ισραηλίτες επέλεξαν τον πρώτο τους βασιλιά, επέλεξαν τον Σαούλ, ο οποίος ήταν μέλος της μικρότερης φυλής].

Για αυτό ο Μπασάρ συνεχίζει  να κυβερνά. Οι διαφορετικές αιρέσεις και τοπικές κοινωνίες φοβούνται η μια την άλλη. Χρειάζονται δικτάτορα.

Τί ξέρει ο Ντόναλτ Τραμπ για όλες αυτές τις λεπτές ισορροπίες; Βασικά, τίποτα.
Δήλωσε ότι σοκαρίστηκε βαθιά από την επίθεση με αέρια. Γυναίκες! Παιδιά! Όμορφα μωρά! Έτσι αποφάσισε να τιμωρήσει τον Μπασάρ με το να βομβαρδίσει ένα αεροδρόμιο.
Μετά που πήρε την απόφαση, τηλεφώνησε στους στρατηγούς του. Διστακτικά διαφώνησαν. Ήξεραν ότι ο Μπασάρ δεν είχε ανάμειξη. Παρά το ότι είναι αντίπαλοι, οι Ρωσικές και οι Αμερικάνικες αεροπορικές δυνάμεις συνεργάζονται στενά [μια άλλη παράδοξη λεπτομέρεια] για να αποφύγουν ατυχήματα που θα μπορούσαν να ξεκινήσουν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπότε ήξεραν για κάθε αεροπορική κίνηση. Η συριακή αεροπορία είναι μέρος του σχεδίου.
Οι στρατηγοί φαίνονται να είναι οι μονοί ημι-νορμάλ άνθρωποι γύρω από τον Τραμπ, αλλά ο Τραμπ δεν ήθελε να ακούσει. Έτσι, έριξαν πυραύλους για να καταστρέψουν τους αεροδιάδρομους ενός αεροδρομίου..

Η Αμερική ενθουσιάστηκε. Όλες οι σημαντικές εφημερίδες που ήταν εναντίον του Τραμπ, από τους New York Times μέχρι την Washington Post, έτρεξαν να εκφράσουν τον θαυμασμό τους για την ιδιοφυΐα του Τραμπ.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο  Seymour Hersh, ο παγκοσμίως γνωστός διερευνητικός δημοσιογράφος, ο άνθρωπος που αποκάλυψε τις σφαγές στο Βιετνάμ και τους χώρους βασανιστηρίων που έφτιαξαν οι Αμερικανοί στο Ιράκ. Διερεύνησε το θέμα σε βάθος και κατέληξε ότι δεν υπήρχε απολύτως καμία απόδειξη ή τεκμήριο, και σχεδόν καμία πιθανότητα να είχε χρησιμοποιήσει ο Μπασάρ nerve gas στο Khan Sheikhoun.
Και τί συνέβηκε μετά; Κάτι απίστευτο: όλες οι γνωστές αμερικάνικες εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένων των New York Times , του The New Yorker, αρνήθηκαν να το δημοσιεύσουν. Το ίδιο έκανε και το υψηλού γοήτρου London Review of Books. Στο τέλος κατέφυγε στη γερμανική Welt am Sonntag.
Για εμένα αυτή είναι η πραγματική ιστορία. Θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι ο κόσμος – και ιδιαίτερα ο «Δυτικός Κόσμος» είναι γεμάτος από έντιμες εφημερίδες, οι οποίες διερευνούν πλήρως και δημοσιεύουν την αλήθεια. Τα πράγματα δεν είναι έτσι. Σιγουρά, ίσως, δεν ψεύδονται συνειδητά. Αλλά είναι ασυνείδητα αιχμάλωτοι των ψέματων.

Μερικές εβδομάδες μετά το επεισόδιο ένας ισραηλιτικός ραδιοσταθμός μου έκανε συνέντευξη μέσω τηλεφώνου. Αυτός που μου έπαιρνε συνέντευξη, ένας δεξιός δημοσιογράφος, με ρώτησε για την απαράδεκτη πράξη του Μπασάρ να χρησιμοποιήσει αέρια ενάντια στους πολίτες της χώρας του. Απάντησα ότι δεν είχα δει καμία απόδειξη ή τεκμήριο για τέτοια ευθύνη.
Ο δημοσιογράφος ακουγόταν σοκαρισμένος. Αμέσως άλλαξε θέμα. Αλλά ο τόνος της φωνής του αποκάλυπτε τις σκέψεις του: «Ήξερα ότι ο Avnery ήταν λίγο τρελός, αλλά τώρα τα έχει χάσει τελείως.»

Σε αντίθεση με το παλιό καλό Sherlock, δεν ξέρω ποιός το έκανε. Ίσως και ο Μπασάρ, ποιός ξέρει; Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν υπαρχει ίχνος τεκμήριου ότι το έκανε αυτός;
URI AVNERY is an Israeli writer and peace activist with Gush Shalom. He is a contributor to CounterPunch’s book The Politics of Anti-Semitism.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου